Η μεταμνημονιακή κανονικότητα, σύνθημα που σερβίρισε επικοινωνιακά ο Τσίπρας με την τυπική έξοδο από τα μνημόνια, είναι σαφές και αυτό αποδεικνύεται κάθε μέρα και περισσότερο, ότι αφορά το κεφάλαιο που σταθεροποίησε την κερδοφορία του και βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης.

Σε ότι αφορά τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και την αποκατάσταση τους (ΣΣΕ - κοινωνικοασφαλιστικό - επισφαλής εργασία - ανεργία κ.λπ) η κατάσταση παραμένει δραματική, παρά την αντίθετη κυβερνητική προπαγάνδα η οποία περνάει νυχθημερόν από τα αστικά ΜΜΕ πού βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο των μεγαλοσχημόνων του κεφαλαίου.

Το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης που είναι φορτωμένο με την παροχή νέων προνομίων στο εγχώριο και πολυεθνικό κεφάλαιο και το οποίο είναι προσανατολισμένο στο τρίπτυχο ανταγωνιστικότητα - επενδύσεις - ανάπτυξη, με την θεοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της κερδοφορίας του, βομβαρδίζει καθημερινά τον λαό σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί το μαύρο - άσπρο.

Το κεφάλαιο μέσω των πολιτικών εκπροσώπων του, αξιοποιώντας την κρίση, περνάει σε παραπέρα κλιμάκωση και μετωπική επίθεση η οποία στοχεύει όχι μόνο στην αύξηση των κερδών του αλλά και στην θεσμική θωράκιση των προνομίων του, έτσι ώστε να "ασφαλίσει" και μελλοντικά τις επενδύσεις του.

Σε αυτή τη ρεβάνς που φαίνεται να παίρνει το κεφάλαιο δεν συνετέλεσε μόνο η οικονομική κρίση, η τρόικα, η Ε.Ε και τα μνημόνια που προώθησε το πολιτικό προσωπικό του, αλλά και η συνδικαλιστική ξεπουλημένη γραφειοκρατία στα συνδικάτα συνέβαλε τα μέγιστα αυτές οι πολιτικές να πάρουν σάρκα και οστά, να περνούν "αναίμακτα" τα μέτρα τους χωρίς πραγματικές αντιστάσεις και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για όρους ανατροπής αυτής της επίθεσης.

Η εικόνα και τα στοιχεία για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα είναι δραματική.

Τα στοιχεία που προκύπτουν από σχετική έρευνα είναι εντυπωσιακά και αποκαλυπτικά και καταρρίπτουν τον μύθο περί επαναφοράς της κανονικότητας στην χώρα μας.

Το 31,3% των ελλήνων βρίσκεται στο φάσμα της φτώχειας ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το 2005 ήταν 19,6%. Η Ελλάδα έχασε το 25% του ΑΕΠ κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης.

Η χώρα μας είναι η πρώτη χώρα στην Ε.Ε όπου οι νέοι μετά τις σπουδές τους σε ποσοστό 50,5% είναι άνεργοι. Σύμφωνα με στοιχεία της eurostat το 35,6% των λαϊκών ελληνικών νοικοκυριών αδυνατεί να πληρώσει τους λογαριασμούς, το 39,6% δεν μπορεί να συντηρήσει το σπίτι του, ενώ η αύξηση στα ενοίκια που σημειώθηκε το 2019 αναμένεται ότι θα εντείνει και θα αυξήσει τα φαινόμενα φτώχειας.

Το 2017 1,5 εκατομμύριο φορολογικές δηλώσεις, δηλαδή το 25% του συνόλου, δήλωσαν εισοδήματα μέχρι 2.000 ευρώ εκ των οποίων οι 650.000 είχαν μηδενικό εισόδημα. 507.000 έλληνες επιβιώνουν από το λεγόμενο κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης, 602.000 αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, περισσότεροι από 450.000 πήραν τα τρόφιμα τους από το ΤΕΒΑ και 80.000 από τα κοινωνικά παντοπωλεία. 517.000 παιδιά στη χώρα βιώνουν τη φτώχεια, ποσοστό τριπλάσιο σε σχέση με το 2005, ενώ 750.000 εργαζόμενοι αμείβονται με μισθό κάτω των 500 ευρώ.

Τα στοιχεία αυτά είναι πράγματι συνταρακτικά και αποκαλύπτουν μία εικόνα ζοφερή και τραγική την οποία το αστικό πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ αποσιωπούν.

Μία εικόνα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ξεκάρφωτο εξωπραγματικό στόρυ της κυβέρνησης που δεν πατά στο έδαφος της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα μας.

Η κατάσταση της φτώχειας, της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, της απαξίωσης του ανθρώπινου παράγοντα, που αποτελεί συστατικό στοιχείο του υπάρχοντος κοινωνικοοικονομικού συστήματος μπορεί να αντιμετωπιστεί με την οργάνωση, την δράση, τον αγώνα και τον συντονισμό, τη συσπείρωση των ανέργων, συνταξιούχων, εργαζομένων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων που αποτελούν μία τεράστια πανίσχυρη δύναμη που όταν πιστέψουν στις δυνάμεις τους, μπορούν να γίνουν ο κινητήριος μοχλός για την βελτίωση της ζωής τους αλλά και η βασική δύναμη για να απαλλαγούν από τους δυνάστες και τους εκμεταλλευτές τους.

Αυτός είναι ο μοναδικός άλλος δρόμος στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να πορευτούν αυτές οι δυνάμεις και το ταξικό αγωνιστικό κίνημα που πρέπει έμπρακτα να αποδείξει ότι μπορεί να τον ακολουθήσει.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ