Ομιλία του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργου

-

Αγαπητοί Σύντροφοι, Συναγωνιστές και φίλοι

Ο καπιταλισμός βιώνει μια μεγάλη και πρωτοφανή κρίση, ίσως την μεγαλύτερη της ιστορίας του. Πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου σε όλες τις μορφές. Για να την αντιμετωπίσει επιχειρεί μια μεγάλης κλίμακας καταστροφή κεφαλαίου κατ’ αρχήν στις πιο αδύναμες, μικρές και εξαρτημένες χώρες και ταυτόχρονα εκδηλώνει μια μεγάλη επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα.

Από αυτή την σκοπιά χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η χώρα μας στην οποία η οικονομική, πολιτική, παραγωγική ακόμη και η στρατιωτική εξάρτηση βάθυνε ποιοτικά και ποσοτικά με πρόσχημα το χρέος και απέκτησε νέα χαρακτηριστικά με την πολιτική των μνημονίων.

Η παραγωγική βάση της χώρας μας δέχθηκε συντριπτικό πλήγμα και συρρικνώθηκε δραματικά, δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγήθηκαν και οδηγούνται σε λουκέτο, η αγροτική παραγωγή διαρκώς αποδιαρθρώνεται αλλά και συγκεντροποιείται.

Τραγική συνέπεια αυτών των εξελίξεων η εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή υψηλά ποσοστά κατέχοντας σταθερά το ρεκόρ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και αυτό με την σειρά του οδηγεί σε μαζική προλεταριοποίηση μικρομεσαίων αλλά και αγροτικών στρωμάτων.

Ταυτόχρονα με τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές έχουμε μαζική μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού ενώ σε συνδυασμό με την εισροή προσφύγων και οικονομικών μεταναστών έχουμε ποιοτική αλλαγή στην σύνθεση της εργατικής τάξης και παράλληλα υπονομεύεται η βιομηχανική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας κατατάσσοντάς την σε χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Στην χώρα μας, ιδιαίτερα στα χρόνια της μνημονιακής επιδρομής και κατεδάφισης έχουμε την συντριβή των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, ΣΣΕ, εργασιακά δικαιώματα, δημόσια κοινωνική ασφάλιση, απελευθέρωση απολύσεων, άγρια φορολόγηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, κόκκινα δάνεια, απελευθέρωση προστασίας πρώτης κατοικίας, μαύρη ανασφάλιστη εργασία έχουν κυριολεκτικά ισοπεδωθεί από τον βάρβαρο μνημονιακό οδοστρωτήρα.

Με τον τρόπο αυτό διαλύουν τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης. Μετατρέπουν τους εργαζόμενους ανθρώπους σε αναλώσιμα χωρίς σπίτι, εργασία, ωράριο, αμοιβή, σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η αποδόμηση και η εμπορευματοποίηση της δημόσιας παιδείας και της κοινωνικής πρόνοιας αποτελεί πλέον μια τραγική πραγματικότητα.

Μετατρέπουν την κοινωνία σε ζούγκλα όπου όλα θα καθορίζονται από τις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των πολυεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου.  

Για αυτό ξεπουλούν και παραδίδουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τις βασικές υποδομές, τους στρατηγικούς κλάδους και επιχειρήσεις στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο.

Οι πολιτικές αυτές σχεδιάστηκαν, υλοποιήθηκαν και θεσμοθετήθηκαν στα πλαίσια της Ε.Ε με τις συμφωνίες στο Μάαστριχτ, στο Άμστερνταμ, στην Λισαβώνα!!!

Μέσα από την πολιτική των μνημονίων σε αγαστή συμμαχία με τα τοκογλυφικά ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά κέντρα οργανώθηκε και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η μεγαλύτερη λεηλασία της χώρας μας.

Η δουλειά, ο μόχθος και οι θυσίες του ελληνικού λαού πηγαίνουν στις τσέπες του μεγάλου κεφαλαίου, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των ξένων μονοπωλιακών ομίλων αλλά και σε διαπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ άφησε ανέγγιχτα.

Η αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση συνεχίζεται και κλιμακώνεται διαρκώς με νέα βάρβαρα μέτρα που οδηγούν πλατιά κοινωνικά στρώματα στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εθνική ταπείνωση αποτελούν το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του νεοφασισμού.

Ταυτόχρονα την ίδια στιγμή εντείνεται ο ανταγωνισμός και η επιθετικότητα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ε.Ε – Ρωσία κ.λπ επιδιώκουν την επέκταση της επιρροής τους, την ενίσχυση της γεωστρατηγικής θέσης τους, την εκμετάλλευση διάφορων χωρών, τον έλεγχο των ενεργειακών δρόμων και πηγών.

Η επιθετικότητα και οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Λιβύη, το Ιράκ – Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Συρία διαμορφώνει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σκηνικό με σοβαρούς κινδύνους για ανάφλεξη ενός πολέμου στην ευρύτερη περιοχή κυρίως της νοτιανατολικής μεσογείου.

Η συμφωνία Ε.Ε – Τουρκίας αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη αφού η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε την συνδιαχείριση του Αιγαίου με το ΝΑΤΟ και την Τουρκία επιταχύνοντας την μετατροπή του σε γκρίζα ζώνη, ενώ από την άλλη νομιμοποίησε τις απάνθρωπες επαναπροωθήσεις και μαζικές απελάσεις των προσφύγων, έκλεισε, σφράγισε τα σύνορα μαζί με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και μετέτρεψε την χώρα σε φρούριο εγκλωβισμού των προσφύγων και μεταναστών.

Δημιούργησε στρατόπεδο – γκέτο παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες για τα δικαιώματα των προσφύγων και έως τώρα δεν παίρνει ουσιαστικά μέτρα για να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες για την διαβίωση προσφύγων και μεταναστών.

Πρόκειται για πολιτική που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού ενώ από την άλλη επιτρέπει και νομιμοποιεί την παρακρατική ξενοφοβική νεοφασιστική δράση των χρυσαυγίτικων και άλλων νεοναζιστικών συμμοριών που σηκώνουν πάλι κεφάλι διεκδικώντας δημόσια εμφάνιση για να προπαγανδίσουν τις ρατσιστικές ξενοφοβικές και νεοφασιστικές απόψεις τους φθάνοντας στο σημείο να διεκδικούν ρόλο – λόγο και παρέμβαση στα συνδικάτα και στο σύνολο των επαγγελματικών οργανώσεων της χώρας μας.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της Ε.Ε, της ζώνης του ευρώ που οι αστικές πολιτικές δυνάμεις πολυδιαφήμισαν επί σειρά ετών ως Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Είναι η Ευρώπη του μεγάλου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών που διαλύει και καταστρέφει τις παραγωγικές δομές της χώρας μας, που τσακίζει αλύπητα τα εργατικά – κοινωνικά και λαϊκά δικαιώματα, είναι η Ευρώπη του θεσμοθετημένου νεοφιλελευθερισμού, των καταστροφικών μνημονίων που μετατρέπει την χώρα μας σε αποικία χρέους που ληστεύει τον δημόσιο πλούτο, που οδηγεί τον λαό στην φτώχεια, την εξαθλίωση ακόμη και στα φαινόμενα αυτοκτονιών.

Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και η μαζική μετατόπιση λαϊκών και εργατικών δυνάμεων σε αυτόν απέδειξε τα πλαίσια και τα όρια του ρεφορμισμού και της πολιτικής του και διέλυσε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που είχαν καλλιεργηθεί τα χρόνια 2012-2014, παράλληλα απέδειξε και επιβεβαίωσε ότι χωρίς ισχυρό εργατικό ταξικό κίνημα και ενιαίο πολιτικό – κοινωνικό μέτωπο με σαφή αντικαπιταλιστική και αντί Ε.Ε στόχευση και κατεύθυνση, πόσο εύκολο είναι οι μεγάλες λαϊκές προσδοκίες να οδηγηθούν σε ήττα. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα το διάστημα που κατάκτησε την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ αρχικά εντάχθηκε στα κινήματα και στους αγώνες, στην πορεία αποστασιοποιήθηκε, αποχώρησε, επέλεξε το κοινοβούλιο ως κεντρική επιλογή της πολιτικής του παρέμβασης, έκρυψε και αποπροσανατόλισε για τα πραγματικά προβλήματα τους υπαίτιους αυτών των προβλημάτων, καλλιέργησε αυταπάτες ότι χέρι – χέρι με τις ΗΠΑ, την Ε.Ε και τον ιμπεριαλισμό σε διάφορες εκφράσεις του μπορεί μέσα από σκληρή διαπραγμάτευση να πετύχει εύκολα και ανώδυνα λύση στα μεγάλα προβλήματα.

Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε να εγκλωβίσει στα πλαίσια του συστήματος τις λαϊκές και εργατικές αντιδράσεις.

Και όταν με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος χάλασε η σούπα, έκανε στροφή χωρίς κανένα πρόσχημα και ανέλαβε να συνεχίσει την αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ με νέα σκληρότερα και αντιδραστικότερα μνημόνια.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Χωρίς αμφιβολία την πρώτη περίοδο (Γενάρης – Ιούλης 2015) το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι εγκλωβισμένο στην αντίληψη της ανάθεσης, της αναμονής και οι αγώνες που γίνονται ή αναπτύσσονται είναι εξαιρετικά περιορισμένοι, κυρίως αυτοί που διεξάγονται είναι σε επίπεδο μεμονωμένων κλάδων και επιχειρήσεων.

Μεσολαβεί μετά την συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών το καλοκαίρι, η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και η προσφυγή στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015.

Το οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, αλλά και κοινωνικές και λαϊκές δυνάμεις και τα κινήματά τους που μπορούν να αποτελέσουν σύμμαχες δυνάμεις στον αγώνα ενάντια στην νέα μνημονιακή επιδρομή με ευθύνη των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ που είναι υποταγμένες στις πολιτικές της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ και οι οποίες είτε επίσημα, είτε ανεπίσημα στήριξαν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ενώ όλο τα προηγούμενο διάστημα έβαλαν πλάτη στην νεοφιλελεύθερη μνημονιακή επέλαση και την επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να πράξουν το παραμικρό, να δημιουργηθεί ένα πλατύ ενωτικό με ταξικά χαρακτηριστικά και προσανατολισμό κίνημα ικανό να αμφισβητήσει τις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές των δανειστών και της υποταγμένης σε αυτούς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ, κυρίως στο ιδιωτικό τομέα, στην μεγάλη πλειονότητα εμφορούνται από αντιλήψεις φιλοκυβερνητικές και στην ουσία στηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές, συμβάλουν στην ανάσχεση των αγώνων και στην αποσυσπείρωση των εργαζομένων, εξακολουθούν να καλλιεργούν αυταπάτες και στην ουσία συμπλέουν με την τακτική και στρατηγική των Παναγόπουλου – Κουτσούκη.

Το ΠΑΜΕ πιστό στην γραμμή της περιχαράκωσης, της καθαρότητας και διατηρώντας ως σημαία την αντιενωτική στάση και δράση του συμβάλει και αυτό με την τακτική στην διάσπαση του ενιαίου εργατικού μετώπου, γεγονός που έχει αρνητικές συνέπειες στην συσπείρωση, στην μαζικοποίηση, στην ισχυροποίηση του κινήματος, στον αναγκαίο συντονισμό της δράσης, στην ανάπτυξη των συμμαχιών και στην αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στο εργατικό κίνημα με πρώτο το ΚΚΕ έχουν τεράστιες ευθύνες διότι δεν πάλεψαν όσο έπρεπε να συγκροτηθεί μια πλατιά συσπείρωση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων η οποία θα αντιπαρατεθεί, θα συγκρουσθεί με τις πολιτικές των παλιών και νέων μνημονίων αλλά και το σύνολο της πολιτικής της Ε.Ε, της ζώνης του ευρώ και των αστικών κυβερνήσεων και δυνάμεων.

Οι πομπώδεις αναφορές της ηγεσίας του ΚΚΕ περί αιτίας πολέμου για το ασφαλιστικό και οι προειδοποιήσεις τους προς την κυβέρνηση να μην τολμήσει να το καταθέσει στην Βουλή αποδείχθηκαν άσφαιρα πυρά που δεν άγγιξαν, δεν ανησύχησαν και δεν προβλημάτισαν καθόλου το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο και την πολιτική του!!!

Πόσο δε μάλλον ότι το αναπτυσσόμενο κίνημα της εργατικής τάξης και των φτωχομεσαίων στρωμάτων αποκλιμακώθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ αρχικά στα αγροτικά μπλόκα και στην συνέχεια με μια απεργία που προτάθηκε από το ΠΑΜΕ και ανακοινώθηκε ότι θα γίνει όταν και όποτε έρθει για ψήφιση στην Βουλή το φοροασφαλιστικό νομοσχέδιο. Το διάστημα των 2,5 μηνών ήταν χρόνος ακινησίας, απραξίας, αδράνειας, αποσυσπείρωσης και αποκλιμάκωσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος…

Είναι προφανές ότι μακριά από εμάς κάθε σκέψη περί υποτίμησης του αγώνα των κινητοποιήσεων και της οργανωμένης αντίστασης των εργαζομένων.

Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν από το οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, την μικρομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους ακόμη και από τους επαγγελματοβιοτέχνες και άλλα στρώματα αποτελούν μια σημαντική αγωνιστική συμβολή η οποία κορυφώθηκε στις 4/2/2016 και έβγαλε στους δρόμους, στις πλατείες και στην απεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Ταυτόχρονα το ίδιο διάστημα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες σε επίπεδο κλαδικό με τα ιδιαίτερα προβλήματα που αφορούσαν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Επίσης πρέπει ιδιαίτερα να υπογραμμίσουμε το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα ενάντια στα κλειστά σύνορα αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες.

Να σημειώσουμε την συμβολή και τον αγώνα του αντιφασιστικού κινήματος με πολλές δράσεις και αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την απομόνωση και την περιθωριοποίηση της Χρυσής Αυγής και του νεοφασισμού. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν υπέρ των προσφύγων και κατά της συμφωνίας Ε.Ε – Τουρκίας, για ανοιχτά σύνορα, ενάντια στην Ευρώπη φρούριο, είχαν τεράστια απήχηση στον ελληνικό λαό.

Αναφέρουμε ως παράδειγμα τις κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν τα τελευταία 3 χρόνια κατά του ξεπουλήματος του ΟΛΠ στον Πειραιά, τους αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Όλοι αυτοί οι αγώνες είναι πολύτιμη παρακαταθήκη για τις μελλοντικές μάχες που έχει μπροστά του το εργατικό κίνημα για να αντιπαλέψει πιο αποτελεσματικά τα παλιά και νέα μνημόνια, τις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές.

Στην κατεύθυνση της συγκρότησης του εργατικού μετώπου έχουμε μια πλούσια κληρονομιά ιδιαίτερα από το μπολσέβικο κόμμα, έχουμε εύστοχες και σημαντικές αναφορές από τους θεωρητικούς του Μ-Λ, έχουμε τέτοιες πρωτοβουλίες την 20ετία 1920-1940 σε διάφορες χώρες κυρίως της Ευρώπης, έχουμε τις επεξεργασίες και την πλούσια εμπειρία του κινήματος στην χώρα μας, θετική και αρνητική.

Τα παραπάνω δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν οδηγό για την συγκρότηση εργατικού μετώπου που στις σημερινές συνθήκες μπορεί να αποτελέσει την αχτίδα φωτός για μια διέξοδο στην κρίση προς όφελος των εργαζομένων, του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων με όρους εργατικού κινήματος.

• Σημειώνουμε ότι στο πάνελ για την συγκρότηση του εργατικού μετώπου στα πλαίσια του Μαρξισμού 2016 ομιλητές ήταν επίσης ο Γιάννης Σηφακάκης και ο Αντώνης Δραγανίγος μέλη του Κ.Σ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Στις 19-22 Μάη θα διεξαχθεί το τετραήμερο συζητήσεων «Μαρξισμός 2016», που οργανώνεται από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ), και την εφημερίδα εργατική αλληλεγγύη

στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ).

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό με την τέταρτη Γενική Απεργία με τον ΣΥΡΙΖΑ στη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, η κρίση στην ΕΕ με το επερχόμενο δημοψήφισμα για το BREXIT στη Μ.Βρετανία, το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μετά την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και το κλείσιμο των συνόρων, είναι το φόντο των μεγάλων εξελίξεων μέσα στις οποίες πραγματοποιείται φέτος για 29^η συνεχόμενη χρονιά το τετραήμερο Μαρξισμός 2016.

Είναι μια ευκαιρία για αγωνιστές και αγωνίστριες από όλους τους χώρους και όλα τα μέτωπα της πάλης, να βρεθούνε μαζί και να αναζητήσουν τις απαντήσεις για το πώς μπορούνε να αλλάξουν τον κόσμο σήμερα. Να καταρρίψουμε το μύθο ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» έξω από τα μνημόνια, την ΕΕ και το καπιταλισμό.

Πρόκειται για ένα πραγματικό πανεπιστήμιο των επαναστατικών ιδεών, αφού οι 10 κύκλοι συζητήσεων, καθώς και οι θεματικές στις οποίες χωρίζονται οι 50 συζητήσεις, ακουμπάνε το σύνολο των αναζητήσεων της αριστεράς, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς.

Με κύκλους όπως: “Ένας αιώνας εξεγέρσεων και επαναστάσεων”, “Αριστερά και επανάσταση στον 21ο αιώνα”, “Το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα”, “Η πάλη ενάντια στο Φασισμό”, “Καπιταλισμός-Ζόμπι”, “Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο;”, “Καπιταλισμός και καταπίεση”, “Μαρξισμός, θεωρία και πράξη”, “Ιμπεριαλισμός, πόλεμος, εθνικισμός και προσφυγιά”, “Τέχνη, επιστήμη, πολιτισμός”, αναδεικνύεται η επικαιρότητα της μαρξιστικής ανάλυσης.

Πάνω από 90 είναι οι ομιλητές του τετραημέρου, ανάμεσά τους:

η βουλευτής Μπριντ Σμιθ από την Ιρλανδία, ο οικονομολόγος Μάικλ Ρόμπερτς, ο Άλεξ Καλλίνικος που θα μιλήσει και για την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Αποκρυπτογραφώντας το Κεφάλαιο», ο Κέβιν Όβεντεν, συγγραφέας του βιβλίου «ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στον λαβύρινθο»

Πανεπιστημιακοί από πλατύ φάσμα της αριστεράς και των κινημάτων:

Γιώργος Τσιάκαλος, πανεπιστημιακός στο ΑΠΘ

Νίκος Στραβελάκης, πανεπιστημιακός στη ΝΟΠΕ

Μιχάλης Λυμπεράτος, πανεπιστημιακός στο Πάντειο,συγγραφέας του βιβλίου «μετά τον Εμφύλιο»

Άλκης Ρήγος, πανεπιστημιακός στο Πάντειο

Ελένη Πορτάλιου, πανεπιστημιακός στο ΕΜΠ

Γιάννης Μηλιός, πανεπιστημιακός στο

Χάρης Αθανασιάδης, πανεπιστημιακός στα Γιάννενα

Κώστας Βλασόπουλος, πανεπιστημιακός στο  Ρέθυμνο

Δημήτρης Μαριόλης, εκπαιδευτικός και συγγραφέας του βιβλίου «η αδύνατη ταξική ανακωχή»

Συνδικαλιστές, ανάμεσά τους οι

Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Σαράντος Αλεξανδρής μέλος ΔΣ της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του συλλόγου εργαζόμενων νοσ. Αγ. Σάββας,  Βασίλης Συλαϊδής,  ΔΣ σωματείο εργαζομένων INTRACOM και πολλοί άλλοι

Οι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της ΧΑ: Κώστας Παπαδάκης, Τάκης Ζώτος, και Θανάσης Καμπαγιάννης.

ΗΈφη Λατσούδη από την Αλληλεγγύη Λέσβου, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ, και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας,  

Δημοσιογράφοι όπως: 

ο Δημήτρης Αγγελίδης από την ΕΦΣΥΝ, ο Μωυσής Λίτσης, από την Ναυτεμπορική, ο Νάσος Μπράτσος από την ΕΡΤ, ο Κώστας Σαρρής,

Κάθε μέρα του 4ήμερου κλείνει με μια μεγάλη συζήτηση πάνω στις βασικές μάχες της περιόδου με ομιλητές από την καρδιά των μαχών και των αντιστάσεων.

 “Η εργατική αντίσταση στα μνημόνια” την Πέμπτη 19/5 με ομιλητές τους: Λένα Βερδέ, Σαράντο Αλεξανδρή, Τάσο Αναστασιάδη, Κώστα Καταραχιά, Στέλιο Μιχαηλίδη.

“Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά” την Παρασκευή 20/5 με τους: Δημήτρη Αγγελίδη, Γιώργο Τσιάκαλο, Έφη Λατσούδη, Βασίλη Κουκαλάνι, Πέτρο Κωνσταντίνου.

“Διεθνιστικό ΟΧΙ στην ΕΕ” το Σάββατο 21/5 με τους: Άλεξ Καλλίνικος, Νίκο Στραβελάκη, Πάνο Γκαργκάνα  και “Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο”, που είναι και το σύνθημα του φετινού Μαρξισμού, την Κυριακή 22/5 με ομιλητές τους: Μπριντ Σμιθ, Μαρία Στύλλου, Θανάση Διαβολάκη, Ζαννέτα Λυσικάτου, απεργούς από τις πρόσφατες μάχες, Σύρους και Αφγανούς πρόσφυγες.

Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:

•Iστοσελίδα www.sekonline.gr

•Εργατική Αλληλεγγύη,

•Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Φειδίου 14, Αθήνα,

•Facebookevent: Μαρξισμός 2016 «Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο»