Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Στην παρέμβασή μου θα αναφερθώ σε τρείς περιόδους.

ΠΡΩΤΗ θα είναι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην Αξιωματική Αντιπολίτευση Μάης – Ιούνης 2012 έως τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ΔΕΥΤΕΡΗ είναι η κατάκτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης θέσης στις εκλογές του 2015 και η πορεία έως σήμερα και η ΤΡΙΤΗ τι κάνουμε σήμερα και το επόμενο χρονικό διάστημα.

Από την αρχή πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μιλώντας για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ακολούθως για τον ΣΥΡΙΖΑ οφείλουμε να συμφωνήσουμε όλοι μας είτε ο ΣΥΝ με τις Συνιστώσες είτε ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτές και ως ενιαίο κόμμα δεν επρόκειτο για επαναστατικό κόμμα ως προς τον χαρακτήρα και τους σκοπούς του. Η αλήθεια είναι ότι στις γραμμές του ο ΣΥΡΙΖΑ συνένωσε δυνάμεις από τον κεντρώο αστικό χώρο έως και επαναστατικές και κομμουνιστικές οργανώσεις με αναφορά στον μαρξισμό, λενινισμό και τον τροτσκισμό.

Σύμφωνα με τις θέσεις του επρόκειτο για ένα αριστερό μεταρρυθμιστικό (ρεφορμιστικό) κόμμα που μέσω των βαθιών αλλαγών επιδίωκε την σοσιαλιστική προοπτική για την χώρα.

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα της σημερινής συζήτησης, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε όσο πιο συνοπτικά γίνεται στο άλλο ερώτημα γιατί η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε σε μια συμφωνία με τους τοκογλύφους δανειστές ενός νέου μνημονίου με σφαγιαστικά μέτρα για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους αγρότες και γενικότερα τα φτωχά λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Ιούνη του 2012 διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό σκηνικό το οποίο έχει ενδιαφέρον να πούμε με δύο λόγια πώς αξιοποιήθηκε αυτή η λαϊκή εμπιστοσύνη προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ποιά ήταν η στρατηγική που ξεδίπλωσε το κόμμα με την αυξημένη λαϊκή προσδοκία όπως φάνηκε με το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών.

Τα χαρακτηριστικά της πολιτικής της ηγεσίας του κόμματος το διάστημα μεταξύ του Ιούνη 2012 και του Γενάρη 2015 ήταν τα παρακάτω:

Α) Η διολίσθηση των θέσεων και η συνεχής υπαναχώρηση από ριζοσπαστικές θέσεις και η προσαρμογή του σε πολιτικές σοσιαλδημοκρατίας και αστικού ρεαλισμού. Η προσαρμογή αυτή οδηγούσε σταδιακά στην αλλοίωση των αριστερών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών.

Β) Επίσης έκανε γοργά βήματα επισημοποιώντας την μετάλλαξή του για να αποκτήσει ερείσματα, εμπιστοσύνη και αποδοχή με το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο αλλά και τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα (Δ.Ν.Τ – Ε.Ε – Ε.Κ.Τ) και αντίστοιχα σε επαφές σε κυβερνητικό επίπεδο σε χώρες όπως Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία κ.λπ.  

Στις συναντήσεις αυτές τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν την συμπόρευσή τους, συναλλάσσονται και αποδέχονται τις πολιτικές τους ενώ ταυτόχρονα επισημοποιούν την πίστη τους στον ευρωμονόδρομο και τις πολιτικές της τρόικα.

Ταυτόχρονα οι επαφές και οι συναντήσεις σε εθνικό επίπεδο με το οικονομικό κατεστημένο Σ.Ε.Β, Ε.Ε.Ε κ.λπ δίνονται εγγυήσεις ότι η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να θίξει τα συμφέροντά τους και θα υπάρξει διάλογος και συνεργασία μαζί τους.

Το ίδιο διάστημα αρχίζει σταδιακά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να απομακρύνεται από τους αγώνες, την ανάπτυξη και την ενίσχυση του ρόλου του εργατικού κινήματος και στην πράξη το υπονομεύει αφού νυχθημερόν μέσα και έξω από την Βουλή καλλιεργεί ένα κλίμα εκλογολογίας που με την σειρά του διαμορφώνει την αναμονή, την ανάθεση και παραπέμπει τα προβλήματα και την λύση τους στην μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς.

Γ) Παράλληλα διαμορφώνει την ρεφορμιστική και εξωπραγματική θεώρηση ότι οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα υλοποιηθούν στα πλαίσια μιας πολιτικής εντός της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε και επιζητά την στήριξη και την συνεργασία για τον σκοπό αυτόν και του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Οι επαφές αυτές πυκνώνουν, οι δεσμεύσεις διευρύνονται και οι αυταπάτες της ηγεσίας διοχετεύονται στον λαό και συμπυκνώνονται ολοένα και περισσότερο στην απατηλή θέση – στρατηγική ότι εντός του ευρώ σχίζουμε και καταργούμε τα μνημόνια, καταργούμε την δανειακή σύμβαση και εφαρμόζουμε το πρόγραμμά μας.

Αυτή η πολιτική επισφραγίζεται τον Σεπτέμβρη του 2014 όπου ο Τσίπρας από την ΔΕΘ εξαγγέλλει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση που αναφερθήκαμε. Το πρόγραμμα όμως αυτό δεν έχει πλέον κανένα ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό και αριστερό στοιχείο και στην ουσία αποδέχεται ντε φάκτο και ντε γιούρε την συμμετοχή της χώρας μας στην Ε.Ε και την ζώνη του ευρώ, την παρουσία στην στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα δεν αμφισβητεί τα προνόμια και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, την εξουσία του στο κράτος, στις δομές και τους θεσμούς του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Στην ουσία το πρόγραμμα αυτό συνιστά μια σειρά αποσπασματικά μέτρα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, η αντιμετώπιση του ΕΝΦΙΑ, η επαναφορά των διαπραγματεύσεων και του κατώτερου μισθού, ο 13^ος συνταξιοδοτικός μισθός, το αφορολόγητο κάτω από τις 12.000 ευρώ κ.λπ. Πολιτικές και ρυθμίσεις δηλαδή οι οποίες προφανώς είναι σε θετική κατεύθυνση που αφορούν όμως ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων που δεινοπάθησαν από τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές την περίοδο της οικονομικής κρίσης αλλά σε καμιά περίπτωση δεν σηματοδοτεί ρήξη και σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντά του και βεβαίως αφήνει στο απυρόβλητο τον μεγάλο πλούτο.

Βεβαίως όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν διάφορες προπαγανδιστικές και επικοινωνιακές κορώνες στην προσπάθεια και στην επιχείρηση εγκλωβισμού των λαϊκών μαζών από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, του είδους «καμιά θυσία για το ευρώ», «εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος», «κατάργηση σειρά ιδιωτικοποιήσεων που είχαν δρομολογηθεί» κ.α.

Την μεγάλη προεκλογική περίοδο, Ιούνης 2012 έως Γενάρης 2015, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ την αξιοποίησε για να δώσει τα διαπιστευτήρια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και την πολιτική τους εκπροσώπηση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Επίσης επιταχύνθηκαν την ίδια περίοδο οι διαδικασίες ενσωμάτωσης της ηγεσίας και της πολιτικής της στα ασφυκτικά πλαίσια του συστήματος, εμπεδώθηκαν σχέσεις που οδηγούσαν στην πλήρη σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ στο καπιταλιστικό σύστημα, στην ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ. Τα επικοινωνιακά τρυκ και τα διάφορα λαϊκίστικα συνθήματα αυτής της περιόδου χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για εσωκομματικούς σκοπούς και λόγους αλλά και για το παραμύθιασμα ή αλλιώς την εξαπάτηση του λαού, των λαϊκών στρωμάτων και των εργαζομένων.

Δυστυχώς οι παρεκκλίσεις, οι υπαναχωρήσεις, οι συμβιβασμοί καθώς και ο νέος εγκλωβισμός του εργατικού κινήματος δεν αποκαλύφθηκαν, δεν αναδείχθηκαν οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που συστηματικά καλλιεργούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την λαϊκή οργή να φύγει το σάπιο διαπλεκόμενο ακόμη και διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό που συνετέλεσε με τις πολιτικές των Ε.Ε – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ στην καταβαράθρωση και την καταστροφή της χώρας, οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρικά στην πρώτη θέση στην εκλογική αναμέτρηση του Γενάρη του 2015 και την ηγετική του ομάδα να κατέχει πλέον δεσπόζουσα θέση στο νέο πολιτικό σκηνικό.

Η συγκρότηση της νέας κυβέρνησης με πρόσωπα κεντροαριστερού σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού προσανατολισμού που ήταν κυρίαρχα στην νέα κυβερνητική σύνθεση, η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, η εκλογή Παυλόπουλου, η συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα υποτιμήθηκαν και αγνοήθηκαν από την αριστερά πτέρυγα του κόμματος η οποία με την σειρά της έτρεφε και καλλιεργούσε αυταπάτες ότι η συμμετοχή της θα αποσοβούσε την δεξιά στροφή, την ενσωμάτωση της κυβερνητικής πολιτικής στο μεγάλο κεφάλαιο και ότι τελικά η κυβέρνηση αξιοποιώντας τις ενδοϊμπεριαλιστικές και άλλες αντιθέσεις θα κατάφερνε έναν έντιμο συμβιβασμό που θα οδηγούσε και στην εφαρμογή του προεκλογικού της προγράμματος.

Οι ευθύνες της αριστεράς πτέρυγας του κόμματος που συμμετείχε στο κυβερνητικό αυτό εγχείρημα γίνονται ακόμη μεγαλύτερες μετά την συμφωνία της κυβέρνησης με την ευρωομάδα (EUROGROUP) η οποία απετέλεσε μια ποιοτική πολιτική στροφή της κυβέρνησης με την παράταση της δανειακής σύμβασης, την απαγόρευση μονομερών ενεργειών, την φαλκίδευση του μεγάλου αιτήματος για το χρέος κ.λπ.

Το επόμενο διάστημα οι θεσμοί ανέδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο δεν ήταν άλλο από αυτό των εκβιασμών, των απειλών και της επιβολής με κάθε τρόπο των σκληρών βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και επιλογών.

Στην φάση αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν άτακτα την μια μετά την άλλη τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές που υποτίθεται είχαν χαραχθεί όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, ο ΕΝΦΙΑ, ο ΦΠΑ.

Όμως οι τοκογλύφοι δανειστές ξέροντας πλέον την συνταγή της διαπραγματευτικής στρατηγικής της κυβέρνησης η οποία μετέτρεψε το «καμιά θυσία για το ευρώ» στο «πάση θυσία στο ευρώ» εντείνουν και κλιμακώνουν τις πιέσεις και σταδιακά λίγο πριν την λήξη της 4μηνης παράτασης του προγράμματος επιβάλουν και τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας μας.

Στις συνθήκες αυτές που διαμορφώνονται η κυβέρνηση κάτω από το βάρος της κατάρρευσης της αποτυχημένης και χρεοκοπημένης διαπραγματευτικής πολιτικής της, επιλέγει την λύση του δημοψηφίσματος πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών της στον λαό, ο οποίος με την σειρά του αποκρούοντας την άθλια και βρώμικη επικοινωνιακή καταιγίδα του οικονομικού και πολιτικού συστήματος , τον πρωτοφανή πόλεμο του μιντιακού συστήματος αλλά και την επιβολή των ελέγχων στις αναλήψεις από τις τράπεζες και σε συνθήκες οικονομικού – πολιτικού πολέμου που έχει επιβληθεί στην χώρα μας, υψώνει το ανάστημά του και σε συντριπτικό ποσοστό στέλνει στους τοκογλύφους δανειστές ένα περήφανο Όχι στην υποταγή, στην εξαθλίωση, στην φτώχεια και στην εθνική ταπείνωση που σύσσωμες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδίωξαν να επιβάλουν. Το μεγάλο και περήφανο Όχι του ελληνικού λαού, η ηγεσία της κυβέρνησης αποδείχνεται πόσο ανίκανη και κατώτερη των ιστορικών περιστάσεων είναι να το διαχειρισθεί σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης και ρήξης με τις άθλιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τοκογλύφων δανειστών.

Την ίδια ιστορική βραδιά που ο λαός πανηγυρίζει για το Όχι, η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης, αγνοώντας και περιφρονώντας την δυναμική και αγωνιστική έκφραση του λαού με το Όχι, το μετατρέπει πραξικοπηματικά σε Ναι και με τους ηττημένους του δημοψηφίσματος (το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο) συμπορεύονται στα πλαίσια μιας «νέας εθνικής ενότητας» με μια συμφωνία που οδηγεί σε νέο, το 3^ο , μνημόνιο και σε συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής της λιτότητας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, της φοροεπιδρομής των λαϊκών στρωμάτων, της φτωχοποίησης του λαού.

Οι μεγάλοι ηττημένοι του δημοψηφίσματος ανακηρύσσονται σε νικητές και από κοινού πλέον σχεδιάζουν με την προδοτική ομάδα Τσίπρα μια κοινή πορεία σύμπλευσης – συμπόρευσης για την υποταγή του λαού στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα του ντόπιου και ευρωπαϊκού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Μέσα σε διάστημα 6 μηνών η άθλια αντιαριστερή ηγετική ομάδα της κυβέρνησης προχωράει σε 3 διαδοχικά αντιλαϊκά πραξικοπήματα.

1. 20/2/2015 συμφωνία με EUROGROUP όπου αναγνωρίζει, νομιμοποιεί και αποδέχεται το χρέος, την συνέχιση της δανειακής σύμβασης και προετοιμάζει το έδαφος για το 3^ο μνημόνιο.
2. Ακύρωσε και πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων το προεκλογικό πρόγραμμα με βάση το οποίο ψηφίστηκε στις εκλογές του Γενάρη του 2015 και
3. Αλλοίωσε και ανέτρεψε τον χαρακτήρα και το πολιτικό περιεχόμενο του Όχι του δημοψηφίσματος και το μετέτρεψε σε ένα μεγάλο Ναι σκορπίζοντας ενθουσιασμό στην αστική τάξη, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα εισέπραξε την σφοδρή οργή και αγανάκτηση του λαού…..

Τα υπόλοιπα που έλαβαν χώρα στην Βουλή μας είναι πολύ πρόσφατα και δεν χρειάζεται να τα περιγράψουμε. Ο Πρωθυπουργός επιλέγει να εξοστρακίσει από την κυβέρνηση τα λιγοστά αριστερά στελέχη.

Με βάση όλα τα παραπάνω η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ παίρνει οριστικά διαζύγιο από τις αρχές, τις αξίες και τους αγώνες της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς, μεταλλάσσεται σε μια πολιτική δύναμη ενταγμένη να υπηρετήσει το εκμεταλλευτικό σύστημα, τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών.

Στην ουσία υπογράφει μια νέα Βάρκιζα Νο 2 παραδίδοντας άνευ όρων στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού και Γερμανικού Ιμπεριαλισμού τα πάντα, εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, τον εθνικό πλούτο, τις δημόσιες επιχειρήσεις, μετατρέπει την χώρα σε αποικία χρέους δίνοντας την επικυριαρχία στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και καθιστώντας τους Γερμανούς ακόμη πιο ισχυρούς για την επιβολή της πολιτικής τους.                       

Κλείνοντας οφείλω δύο απαντήσεις που αφορούν η πρώτη το κομμάτι εκείνων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (περιλαμβάνονται και Υπουργοί) οι οποίοι ψελλίζουν ότι η συμφωνία είναι ετεροβαρής και δυσβάστακτη αλλά μας δίνει τον χρόνο να σκεφθούμε πιθανόν εναλλακτικές επιλογές και από την άλλη η κατανομή των νέων μέτρων να γίνει στους κατέχοντες τον πλούτο….

Πρόκειται για άποψη που καλύπτει τις ευθύνες αυτών των στελεχών για το γεγονός ότι πορεύτηκαν με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – Κυβέρνησης, έχουν απόλυτα την συνυπευθυνότητα ότι οδήγησαν τον λαό σε νέο μνημόνιο και οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες, παράλληλα η άποψη αυτή υποκρύπτει σκοπιμότητα, υποκρισία και επιδιώκει να αγοράσουμε πολιτικό χρόνο εξαπατώντας για πολλοστή φορά τον λαό ότι δήθεν τώρα θα διαμορφώσουν εναλλακτικές επιλογές τις οποίες οι ίδιοι αντιπάλεψαν τα τελευταία χρόνια τόσο στο κόμμα όσο και με τον δημόσιο λόγο τους.

Η Δεύτερη αφορά την δήλωση Κατρούγκαλου στις 20/7/2015 ότι η συμφωνία Κυβέρνησης – Δανειστών δεν συνιστά Βάρκιζα Νο 2 διότι η κυβέρνηση έχει την εξουσία στα χέρια της. Ο ισχυρισμός αυτός συνιστά όχι αυταπάτη αλλά απάτη του χειρίστου είδους να διατυμπανίζουν κυβερνητικά στελέχη που έχουν με την συνυπογραφή τους παραδώσει την εθνική ανεξαρτησία της χώρας στους τοκογλύφους δανειστές οι οποίοι στο εξής θα αποφασίζουν για τα πάντα που αφορούν το παρόν και το μέλλον της χώρας (έχοντας μαζί το ντόπιο οικονομικό κατεστημένο) ελέγχοντας ασφυκτικά δομές, θεσμούς, Υπουργεία, Υπηρεσίες, τραπεζικό σύστημα κ.λπ. Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός αυτός συνιστά μεγάλο και ασύστολο ψεύδος του χειρίστου είδους.

Αναφορικά με τις προοπτικές που διαγράφονται για το επόμενο χρονικό διάστημα πιστεύω ότι η προσοχή των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της μαχόμενης ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων κυρίως της εργατικής τάξης πρέπει να συγκεντρωθεί στα παρακάτω:

1. Δημιουργία πολιτικού αριστερού ριζοσπαστικού πόλου που θα συνενώνει στην δράση και στην πολιτική παρέμβαση τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ και δυνάμεις του ΚΚΕ, κυρίως της εκλογικής και πολιτικής του επιρροής οι οποίοι δεν δέχονται και δεν συμφωνούν με την απόδραση της ηγεσίας από την σημερινή ελληνική πραγματικότητα και τον ιδιότυπο αναχωρητισμό που έχει επιβάλει η ηγετική ομάδα για τον εαυτό της στα σημερινά προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
2. Ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος, οργάνωση, ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, συντονισμένος αγώνας από τα κάτω στους χώρους δουλειάς με πρωταγωνιστικό ρόλο των πρωτοβάθμιων Σωματείων, κινήσεων, επιτροπών, συλλογικοτήτων για την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού κινήματος με προωθημένα αιτήματα και στόχους την κατάργηση των μνημονιακών πολιτικών, την επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίων επίπεδα, διατύπωση ενός εναλλακτικού προγραμματικού πλαισίου που θα αμφισβητεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την εξάρτηση της χώρας μας από την Ε.Ε, την ζώνη του ευρώ κ.λπ.
3. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που θα περιλαμβάνει ορισμένους βασικούς στόχους που θα σηματοδοτούν την σύγκρουση, την ρήξη και την ανατροπή. Τέτοιοι στόχοι είναι:

• Η παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές
• Η μονομερής διαγραφή του χρέους
• Η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο
• Η επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίου επίπεδα
• Αποδέσμευση από την ζώνη του ευρώ και την Ε.Ε