Αγαπητοί Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Χαιρετίζω την πρωτοβουλία για την σημερινή συνάντηση., ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές για την πρόσκληση που μας απευθύνατε και θεωρώ ότι η συζήτηση σήμερα θα έχει την δική της ιδιαίτερη και αναμφισβήτητη θετική συμβολή στα προβλήματα που αυτή αναδεικνύει με το θέμα που καλεστήκαμε να συζητήσουμε και δημόσια να διαβουλευθούμε «οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές αντιστάσεις ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε».

Να μου επιτρέψετε αρχικά, με δύο λόγια συνοπτικά και σύντομα, να αναφερθώ στην δική μας προσέγγιση και άποψη αναφορικά με την ευρωπαϊκή ένωση και την ζώνη του ευρώ.

Τι χαρακτηρίζει σήμερα την Ευρωπαϊκή Ένωση πολιτικά;  

Με σταθερά βήματα αναδεικνύεται σε ένα ολοκληρωτικό μόρφωμα και μέσω της προωθημένης ομοσπονδοποίησης που επιχειρείται, μεθοδεύεται η κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατία, λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Αυτή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έγινε για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων και τα ταξικά συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου

Στο οικονομικό επίπεδο και ιδιαίτερα στον σκληρό πυρήνα της, στην ζώνη του ευρώ, εξελίσσεται σε μια Ένωση άνισων και ανομοιογενών οικονομιών όπου από την μία υπάρχει το κέντρο της Γερμανίας και των άλλων αναπτυγμένων χωρών και από την άλλη η εξαρτημένη και υποταγμένη περιφέρεια.

Η συμμετοχή της χώρας μας στην Ε.Ε έδειξε ότι δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να ασκήσει αυτοτελώς οποιαδήποτε εμπορική, βιομηχανική, ναυτιλιακή πολιτική κ.λπ.

Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι με τις γνωστές οδηγίες και ντιρεκτίβες έκλεισαν τα ναυπηγεία μας, συνετρίβει η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, αλώθηκε η κρουαζιέρα και εξοστρακίστηκε η ελληνική κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία. Οδηγείται με τον αντιδραστικό κανονισμό 3577/92 η ακτοπλοΐα στην συρρίκνωση και στην απώλεια οποιουδήποτε δημόσιου ελέγχου στον νευραλγικό αυτό τομέα που έχει και εθνική σημασία.

Αναφορικά με το ευρώ και την ΟΝΕ, τα αποτελέσματα που διαμόρφωσε αυτή η πολιτική επιλογή για την χώρα μας, αποδεικνύονται καταστροφικά για τον λαό και τους εργαζόμενους.

Η χώρα μας εκχώρησε πλήρως την εμπορική, συναλλαγματική, νομισματική ακόμη και την δημοσιονομική της πολιτική. Απώλεσε κάθε εργαλείο για την παρέμβαση και ρύθμιση της οικονομίας της.

Η Ελλάδα μέσα στην ζώνη του ευρώ μετατράπηκε σε αποικία των Γερμανικών οικονομικών ελίτ, των ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων και των πολιτικών εκπροσώπων που συνέθλιψαν την χώρα και οδήγησαν τον λαό στην μαζική φτωχοποίηση, στην μαζική ανεργία και στην εξαθλίωση.

Οι υπερεξουσίες της Ε.Κ.Τ στην ζώνη του ευρώ καθιστούν ανίσχυρες και αναποτελεσματικές τις όποιες διαπραγματεύσεις. Αυτό αποδείχθηκε και για πρώτη φορά γίνεται γενικότερα κατανοητό και αντιληπτό από ευρύτερες λαϊκές και εργατικές μάζες, τόσο στην χώρα μας όσο και στις άλλες χώρες του νότου.

Στην περίοδο των 5 μηνών κατέρρευσε ο μύθος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου για μια Ε.Ε η οποία δήθεν στηρίζεται στις αρχές, στις αξίες και τα ιδανικά της Αλληλεγγύης, της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης.

Στην πραγματικότητα αυτό που αποδείχθηκε ήταν το σκληρό ταξικό πρόσωπο του τραπεζικού και μονοπωλιακού κεφαλαίου, που δεν αναγνωρίζει την δημοκρατική έκφραση του ελληνικού λαού που δεν δέχεται την παραμικρή παρέκκλιση από το δόγμα και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και φθάνει στο σημείο του ωμού εκβιασμού, των απειλών, της οικονομικής ασφυξίας και της ταπείνωσης του λαού μας.

Γκρεμίστηκαν και οι αυταπάτες εκείνων των δυνάμεων στον ΣΥΡΙΖΑ που πίστευαν και διακήρυτταν ότι μέσα στην Ε.Ε και στην ευρωζώνη θα επιβάλουν την βούληση του ελληνικού λαού, το προεκλογικό τους πρόγραμμα και οι αλλαγές στην Ελλάδα θα σηματοδοτήσουν την αλλαγή της Ε.Ε και της ευρωζώνης!!!

Παρόλα αυτά η άρνηση αυτών των δυνάμεων, έστω και την τελευταία στιγμή, να παρουσιάσουν ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε τους παγιδεύει στα δεσμά και στον μονόδρομο της Ε.Ε και όλα δείχνουν ότι θα είναι οι συνεχιστές των νεομνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πράγμα που σύντομα θα τους φέρει σε ρήξη με τα λαϊκά και εργατικά στρώματα που θα συνθλιβούν ακόμη περισσότερο με την επικείμενη αντιλαϊκή συμφωνία κυβέρνησης και τοκογλύφων δανειστών.

Οι εργαζόμενοι και τα κινήματά τους οφείλουν να κατανοήσουν ότι η πηγή των δεινών των ίδιων και της χώρας μας είναι η ίδια η συμμετοχή μας στην ζώνη του ευρώ και την Ε.Ε.

Στην Ε.Ε σήμερα οι εργαζόμενοι και τα κινήματά τους είναι αντιμέτωποι με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και της επίθεσης του χρηματοπιστωτικού και μονοπωλιακού κεφαλαίου, κυβερνήσεις συντηρητικές, σοσιαλδημοκρατικές και κεντροαριστερές με τις όποιες παραλλαγές τους στην πολιτική τους είναι σταθερά προσανατολισμένες στο μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού το οποίο εκφράζεται:

• Με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους
• Με μέτρα και πολιτικές για την αύξηση και διεύρυνση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων, το κράτος και οι υπηρεσίες του ενισχύουν τον αυταρχισμό για την επιβολή των αντιλαϊκών πολιτικών
• Αποψίλωση των κοινωνικών και πολιτικών προνοιακών επιδομάτων. Μέτρα μείωσης των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων οργανισμών, φορολογικές ελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις.
• Με διαδοχικά πλήγματα στην κοινωνική ασφάλιση, όπως είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας και την ενίσχυση της ιδιωτικής ασφάλισης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης
• Με μειώσεις μισθών και συντάξεων
• Με νέα φορολογικά και οικονομικά κίνητρα και προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο, περικοπές στην υγεία, στην ασφάλιση, στο κράτος πρόνοιας
• Με την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και ενίσχυση των ελαστικών μορφών απασχόλησης σε βάρος της σταθερής εργασίας
• Στην υπονόμευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ (σε όποιες χώρες υπάρχει ακόμη αυτός ο θεσμός)
• Στην μείωση των επιδομάτων ανεργίας και του χρόνου επιδότησης

Στο πλαίσιο αυτών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε όλη την Ε.Ε διογκώνεται η ανεργία, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Μεγεθύνεται εντυπωσιακά το φαινόμενο των άστεγων και των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Αυτές και πολλές ακόμη είναι οι συνέπειες αυτής της αντικοινωνικής πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού.

Στις συνθήκες αυτές το μαχόμενο με αγωνιστικό και ταξικό προσανατολισμό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να επεξεργασθεί, να διατυπώσει και να αγωνισθεί για ένα δικό του εναλλακτικό σχέδιο. Ταυτόχρονα πρέπει να συντονίσει την δράση του όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου και των κυβερνήσεων που υπηρετούν τα συμφέροντά τους θα συνεχισθεί γι’ αυτό επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ να αναζωογονηθεί και να ανασυγκροτηθεί το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να συντονίσουν τις δράσεις, τους αγώνες και τις παρεμβάσεις τους, να μην εγκλωβιστούν στα πλαίσια της ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας ευρωπαϊκών συνδικάτων αλλά και σε εθνικό επίπεδο με την ΓΣΕΕ που όλα τα τελευταία χρόνια έχει βάλει πλάτη για να υλοποιηθούν οι κυβερνητικές και μνημονιακές πολιτικές.

Είναι ζήτημα επείγουσας σημασίας τα συνδικάτα με αγωνιστικό προσανατολισμό να συναντηθούν, να ανταλλάξουν απόψεις και προβληματισμούς, να σχεδιάσουν την δική τους αντεπίθεση απέναντι στις αντεργατικές πολιτικές της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ, των εθνικών κυβερνήσεων, να αναπτυχθούν κοινές αγωνιστικές πρωτοβουλίες και δράσεις που θα συσπειρώνουν τους εργαζόμενους, θα κινητοποιούν μέσα σε ένα πλαίσιο και πρόγραμμα που θέτει σε αμφισβήτηση το αντιδραστικό μόρφωμα της Ε.Ε, του ευρώ και της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Σε μια εναλλακτική κατεύθυνση που για την χώρα μας πρέπει να στοχεύει στην παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους δανειστές, στην έξοδό μας από το ευρώ και την Ε.Ε, την εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και του τραπεζικού συστήματος, το ξήλωμα και την κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.  

Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν την 5ετία της μνημονιακής πολιτικής πολλοί από αυτούς είχαν μαζική συμμετοχή, συνένωσαν ευρύτερες λαϊκές μάζες και κοινωνικά στρώματα, αναπτύχθηκαν συμμαχίες, υπήρξε συντονισμός, αναδείχθηκαν νέες μορφές πάλης. Πολλές από τις δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις είχαν ανεβασμένη συμμετοχή, το διεκδικητικό πλαίσιο και τα συνθήματα ξεπερνούσαν τις χρεοκοπημένες και συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ - ΠΝΟ κ.λπ. Σειρά παραγόντων τους οποίους θα αναπτύξω στις ερωτοαπαντήσεις, θα εξηγήσω γιατί δεν εκφράστηκε η αποτελεσματικότητα σε αυτούς τους αγώνες και κυρίως γιατί δεν στάθηκε δυνατόν να αποκρουσθεί η συντονισμένη επίθεση των υποτακτικών κυβερνήσεων, του μεγάλου κεφαλαίου και της τρόϊκα.