Εκα­τόν εί­κο­σι επτά ήταν τα προ­α­παι­τού­με­να της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης του τρί­του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, από τα οποία ψη­φί­στη­καν και υλο­ποιού­νται τα 112 και απο­μέ­νουν 15 προς ψή­φι­ση, σύμ­φω­να με τους σχε­δια­σμούς μέσα στο Σε­πτέμ­βριο. Ογδό­ντα ένα επι­πλέ­ον απο­μέ­νουν για να ολο­κλη­ρω­θεί η δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση, σύμ­φω­να με τους σχε­δια­σμούς μέσα στον Οκτώ­βριο. Αυτά τα 127 + 81 προ­α­παι­τού­με­να της μνη­μο­νια­κής λε­η­λα­σί­ας αντι­στοι­χούν στο 93% των μέ­τρων του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, αφού για το 2017 και το 2018 προ­βλέ­πε­ται –πάντα βάσει των αρ­χι­κών χρο­νο­δια­γραμ­μά­των του τρί­του μνη­μο­νί­ου – η ψή­φι­ση λι­γό­τε­ρων από 20 προ­α­παι­του­μέ­νων.

Το συ­μπέ­ρα­σμα λοι­πόν είναι ότι με τα επερ­χό­με­να μνη­μο­νια­κά «πα­κέ­τα» του φθι­νο­πώ­ρου στην ουσία ολο­κλη­ρώ­νε­ται η ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος! Το γε­γο­νός αυτό μας δίνει ένα σαφές μέτρο της κρι­σι­μό­τη­τας του επό­με­νου δια­στή­μα­τος, της κρι­σι­μό­τη­τας που έχει η μάχη ενά­ντια στα μνη­μο­νια­κά «πα­κέ­τα» μέ­τρων.

Τα μνη­μο­νια­κά σχέ­δια...

Αν όμως τα προη­γού­με­να μας δί­νουν μια «μα­κρο­σκο­πι­κή» και «πο­σο­τι­κή» ει­κό­να της τα­χύ­τη­τας με την οποία ψη­φί­ζο­νται και υλο­ποιού­νται τα μέτρα του τρί­του μνη­μο­νί­ου, η ποιο­τι­κή διά­στα­ση δεν είναι λι­γό­τε­ρο κρί­σι­μη. Στα 15 προ­α­παι­τού­με­να που απο­μέ­νουν από την πρώτη αξιο­λό­γη­ση και τα 81 της δεύ­τε­ρης, πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται μέτρα που υλο­ποιούν κρί­σι­μα κε­φά­λαια του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, θη­ριώ­δεις πυ­λώ­νες του προ­γράμ­μα­τος εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, όπως:

Τα ερ­γα­σια­κά, όπου ακόμη και αν δεν υλο­ποι­η­θούν στο σύ­νο­λό τους οι απαι­τή­σεις του ΔΝΤ (που ζητεί κα­τάρ­γη­ση 13ου και 14ου μι­σθού στον ιδιω­τι­κό τομέα, νέα μεί­ω­ση κα­τώ­τε­ρου μι­σθού κ.λπ.), το πλήγ­μα στα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα (με­τα­ξύ των οποί­ων δια­κυ­βεύ­ο­νται πλέον οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, το δι­καί­ω­μα στην απερ­γία κ.λπ.) θα είναι βαρύ, αφού θα κα­ταρ­ρεύ­σουν τα τε­λευ­ταία θε­σμι­κά ανα­χώ­μα­τα της ερ­γο­δο­τι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας.

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, όπου η ολο­κλή­ρω­ση των δια­δι­κα­σιών για τον ορι­σμό διοί­κη­σης στο λε­γό­με­νο υπερ­τα­μείο ξε­που­λή­μα­τος της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας (Εται­ρεία Δη­μο­σί­ων Συμ­με­το­χών ΑΕ) και η με­τα­βί­βα­ση σε αυτό των δι­καιω­μά­των του Δη­μο­σί­ου στα «φι­λέ­τα» της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας (όπου με­τα­φέρ­θη­καν ήδη ΟΑΣΑ, ΟΣΥ, ΣΤΑΣΥ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και ΕΛΤΑ και με το επερ­χό­με­νο «δεύ­τε­ρο κύμα» με­τα­φέ­ρο­νται ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, Κτι­ρια­κές Υπο­δο­μές Α.Ε., ΕΛΒΟ, Ατ­τι­κό Μετρό, ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ και ΕΑΒ) «εκ­κα­θα­ρί­ζουν» το έδα­φος ώστε να προ­χω­ρή­σει έξω από οποιον­δή­πο­τε έλεγ­χο, «αυ­τό­μα­τα», το ξε­πού­λη­μά τους.

Η πλή­ρης «απε­λευ­θέ­ρω­ση» της αγο­ράς ενέρ­γειας, με την «απε­λευ­θέ­ρω­ση» της αγο­ράς φυ­σι­κού αε­ρί­ου, την από­σχι­ση του ΑΔΜΗΕ και τη δρο­μο­λό­γη­ση της διά­θε­σης του­λά­χι­στον 20% της ΔΕΗ σε στρα­τη­γι­κό επεν­δυ­τή, τη με­τά­βα­ση της αγο­ράς ηλε­κτρι­σμού στο ευ­ρω­παϊ­κό μο­ντέ­λο «απε­λευ­θέ­ρω­σης» (target model) και την υπο­χρέ­ω­ση της ΔΕΗ να προ­βεί σε «ευ­έ­λι­κτες» δια­πραγ­μα­τεύ­σεις (που θα λαμ­βά­νουν υπόψη «το κό­στος και το κα­τα­να­λω­τι­κό προ­φίλ του κα­θε­νός»!) με εται­ρεί­ες-βιο­μη­χα­νι­κούς κα­τα­να­λω­τές ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας.

Η ορι­στι­κο­ποί­η­ση του ελέγ­χου των τρα­πε­ζών από ξένα funds και δα­νει­στές, με τον ορι­σμό νέων διοι­κή­σε­ων, οι οποί­ες θα ανα­λά­βουν να «τρέ­ξουν» τη με­γά­λη εκ­κα­θά­ρι­ση στον τομέα των «κόκ­κι­νων δα­νεί­ων» (με στα­δια­κή πώ­λη­ση στα distress funds) κ.λπ.

Είναι φα­νε­ρό ότι δεν είναι μόνο ο αριθ­μός των μέ­τρων που προ­κα­λεί ίλιγ­γο, αλλά και η ση­μα­σία και βα­ρύ­τη­τά τους.

...και οι «νάρ­κες»

Η κυ­βέρ­νη­ση βε­βαί­ως εξα­κο­λου­θεί να εμπι­στεύ­ε­ται και να στη­ρί­ζει τις ελ­πί­δες της –δεν μπο­ρεί να κάνει και δια­φο­ρε­τι­κά– στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της συ­ντα­γής της πα­ρα­πλά­νη­σης. Τα θέ­μα­τα που ανοί­γει, είτε με πρω­το­βου­λί­ες της είτε με την ανοχή της, πα­ρα­πέ­μπουν ξανά στο μύθο «προ­σπα­θού­με, δί­νου­με μάχες, ανα­γκα­ζό­μα­στε να ψη­φί­ζου­με τέ­τοια μέτρα, αλλά χρεια­ζό­μα­στε χρόνο ώστε σιγά σιγά να αρ­χί­σου­με να αντι­σταθ­μί­ζου­με τις οδυ­νη­ρές συ­νέ­πειες». Η προ­σποί­η­ση περί νέων «μαχών» αφορά την πο­λυ­θρύ­λη­τη «υπό­θε­ση Γε­ωρ­γί­ου» (που κλεί­νει το μάτι σε ελά­φρυν­ση των μνη­μο­νια­κών βαρών μέσω της ανα­θε­ώ­ρη­σης των στοι­χεί­ων για το έλ­λειμ­μα!), τις τη­λε­ο­πτι­κές άδειες (όπου το να κλεί­σει το MEGA και να πάρει άδεια ο Μα­ρι­νά­κης θε­ω­ρεί­ται «κά­θαρ­ση» του ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κού το­πί­ου!), τη συ­ντή­ρη­ση διά δι­πλω­μα­τι­κών... δια­ψεύ­σε­ων της φη­μο­λο­γί­ας περί πρό­ω­ρων εκλο­γών το φθι­νό­πω­ρο (όπου ο «υπαι­νιγ­μός» είναι ότι αν η «αντί­στα­ση» φέρει τα πράγ­μα­τα πέρα από τα όρια, θα κα­τα­φύ­γει ξανά στο colpo grosso των εκλο­γών).

Ωστό­σο, το έδα­φος στο οποίο κι­νεί­ται είναι ναρ­κο­θε­τη­μέ­νο. Περ­νώ­ντας από τη «θε­ω­ρία» (ψή­φι­ση των μέ­τρων) στην «πράξη» (συ­νει­δη­το­ποί­η­ση εκ μέ­ρους των λαϊ­κών στρω­μά­των των συ­νε­πειών τους στο ει­σό­δη­μα, τα ασφα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα, τη ζωή τους γε­νι­κό­τε­ρα), τα κυ­βερ­νη­τι­κά ψέ­μα­τα και οι πα­ρα­πλα­νη­τι­κές επι­κοι­νω­νια­κές κυ­βερ­νη­τι­κές μα­νού­βρες όχι μόνο δεν απο­δί­δουν όπως παλιά, αλλά αρ­χί­ζουν να γυρ­νούν μπού­με­ρανγκ. Οι συ­ντα­ξιού­χοι συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν στα ATM των τρα­πε­ζών την αξία της «δέ­σμευ­σης» ότι δεν θα μειω­θούν οι συ­ντά­ξεις. Δε­κά­δες χι­λιά­δες οφει­λέ­τες της Εφο­ρί­ας δο­κι­μά­ζουν τις «πε­ρι­ποι­ή­σεις» των μη­χα­νι­σμών ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης (πλει­στη­ρια­σμοί, ανα­γκα­στι­κές κα­τα­σχέ­σεις κ.λπ.), ενώ το ίδιο συμ­βαί­νει με τους οφει­λέ­τες σε τρά­πε­ζες. Και φυ­σι­κά, οι άνερ­γοι πα­ρα­μέ­νουν άνερ­γοι, η ερ­γο­δο­τι­κή αυ­θαι­ρε­σία παίρ­νει εν­δη­μι­κό χα­ρα­κτή­ρα, τα ει­σο­δή­μα­τα συ­ντρί­βο­νται.

Σε ένα τέ­τοιο τοπίο, οι κυ­βερ­νη­τι­κές ελ­πί­δες για κά­ποιου εί­δους αντι­στάθ­μι­σμα με την επά­νο­δο στην ανά­πτυ­ξη (θε­τι­κούς ρυθ­μούς με­τα­βο­λής του ΑΕΠ) δια­ψεύ­δο­νται. Τα ορι­στι­κά στοι­χεία για το ΑΕΠ τα δύο πρώτα τρί­μη­να του 2016 έδει­ξαν ύφεση με­γα­λύ­τε­ρη των αρ­χι­κών προ­βλέ­ψε­ων: 1% το πρώτο τρί­μη­νο και 0,9% το δεύ­τε­ρο.

Ότι τα πράγ­μα­τα δεν πάνε καλά, απο­δει­κνύ­ε­ται από με­ρι­κά επι­μέ­ρους δε­δο­μέ­να για το μήνα Ιού­λιο:

-Η ανερ­γία αυ­ξή­θη­κε κατά 2,28%.

-Το λια­νι­κό εμπό­ριο μειώ­θη­κε κατά 6,4%.

-Ο αριθ­μός των νέων οι­κο­δο­μι­κών αδειών μειώ­θη­κε κατά 31,9%.

-Ο δεί­κτης οι­κο­νο­μι­κού κλί­μα­τος μειώ­θη­κε το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2016.

Το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο όμως στοι­χείο αφορά στην ει­σπρα­ξι­μό­τη­τα των φόρων το πρώτο εξά­μη­νο του έτους, δη­λα­δή το πώς αντι­δρά η κοι­νω­νία και η οι­κο­νο­μία στη φο­ρο­κα­ται­γί­δα:

-Στον τομέα του ΦΠΑ, αντί για οφει­λό­με­νο φόρο 5,5 δισ. ευρώ, ει­σπρά­χθη­καν πε­ρί­που 4,5 δισ. ευρώ – 18% λι­γό­τε­ρα!

-Στο φόρο ει­σο­δή­μα­τος φυ­σι­κών προ­σώ­πων και σε μια πε­ρί­ο­δο που δεν βα­ρυ­νό­ταν με ση­μα­ντι­κούς άμε­σους φό­ρους (όπως φόρος ει­σο­δή­μα­τος, ΕΝΦΙΑ κ.λπ.), η υστέ­ρη­ση από το στόχο ήταν 272 εκατ. ευρώ, πο­σο­στό 25%! Αν τέ­τοιες υστε­ρή­σεις πα­ρα­τη­ρη­θούν το τε­τρά­μη­νο Σε­πτεμ­βρί­ου - Δε­κεμ­βρί­ου, οπότε βάσει των προ­βλέ­ψε­ων πρέ­πει να ει­σπρα­χθούν περί τα 21,5 δισ. ευρώ, το πρό­γραμ­μα θα κα­ταρ­ρεύ­σει και ο «κό­φτης» δα­πα­νών θα κάνει την πα­νη­γυ­ρι­κή του εί­σο­δο στη σκηνή...

Η κυ­βέρ­νη­ση με τους χει­ρι­σμούς της αφή­νει να εν­νοη­θεί ότι θα τρα­βή­ξει το «γαϊ­τα­νά­κι» με τη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» πι­θα­νό­τα­τα μέχρι και το Δε­κέμ­βριο. Στο ίδιο διά­στη­μα, με­γά­λα τμή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας θα βγά­λουν ορι­στι­κό συ­μπέ­ρα­σμα για τις συ­νέ­πειες του τρί­του μνη­μο­νί­ου και για την απάτη των κυ­βερ­νη­τι­κών εξαγ­γε­λιών περί «αντι­σταθ­μι­σμά­των». Το βαρύ φθι­νό­πω­ρο και ο βαρύς χει­μώ­νας του 2016 θα δη­μιουρ­γή­σουν εξαι­ρε­τι­κά ολι­σθη­ρό έδα­φος για το κυ­βερ­νη­τι­κό success story της ολο­κλή­ρω­σης του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος. Οι ευ­και­ρί­ες για να δώ­σου­με τη μάχη ενά­ντιά του εξα­κο­λου­θούν να είναι πραγ­μα­τι­κές.

ΠΗΓΗ: rproject.gr