Για τη Γαλ­λία, «η Ρωσία δεν είναι ένας αντί­πα­λος, δεν συ­νι­στά απει­λή» δή­λω­σε ο Φραν­σουά Ολά­ντα στα πε­ρι­θώ­ρια της Συ­νό­δου του ΝΑΤΟ στη Βαρ­σο­βία. «Η Ρωσία δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να απο­μο­νω­θεί», δή­λω­σε ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας της Συμ­μα­χί­ας, Γιενς Σόλ­τεν­μπεργκ. «Κα­νείς δεν επι­θυ­μεί έναν νέο Ψυχρό Πό­λε­μο» είναι η κοινή συ­νι­στα­μέ­νη των δη­λώ­σε­ων διά­φο­ρων δυ­τι­κών αξιω­μα­τού­χων.

Φαί­νε­ται πως βρί­σκο­νταν σε κά­ποια… άλλη Σύ­νο­δο. Γιατί λίγο πριν από αυτές τις όμορ­φες δη­λώ­σεις, είχε απο­φα­σι­στεί στη Βαρ­σο­βία η ανά­πτυ­ξη τεσ­σά­ρων πο­λυ­ε­θνι­κών ταγ­μά­των σε Εσθο­νία, Λε­το­νία, Λι­θουα­νία και Πο­λω­νία, η εγκα­τά­στα­ση να­τοϊ­κής με­ραρ­χί­ας στη Ρου­μα­νία, όπως και το σχέ­διο εγκα­τά­στα­σης αντι­πυ­ραυ­λι­κής ασπί­δας σε Ρου­μα­νία και Πο­λω­νία. Λίγες βδο­μά­δες πριν άλ­λω­στε, είχε διε­ξα­χθεί επί πο­λω­νι­κού εδά­φους μια στρα­τιω­τι­κή άσκη­ση 31.000 στρα­τιω­τών, 3.000 οχη­μά­των, 105 αε­ρο­σκα­φών και 12 πο­λε­μι­κών πλοί­ων, με την κα­θό­λα… «κα­θη­συ­χα­στι­κή» προς τη Ρωσία κω­δι­κή ονο­μα­σία «Ανα­κό­ντα».

Οι Financial Times, που δεν έχουν ανά­γκη τη γλώσ­σα της δι­πλω­μα­τί­ας, πα­ρα­δέ­χτη­καν πως η λο­γι­κή του ΝΑΤΟ «πα­ρα­πέ­μπει ανα­πό­φευ­κτα σε αυτή του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου».

Προ­φα­νώς, οι «κα­θη­συ­χα­στι­κές» δη­λώ­σεις δεν είναι σκέτη δι­πλω­μα­τία. Οι εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κοί αντα­γω­νι­σμοί οξύ­νο­νται, αλλά οι σχέ­σεις μέσα στην «αλυ­σί­δα» πα­ρα­μέ­νουν σύν­θε­τες. Σε αντί­θε­ση με άλ­λους, η Μέρ­κελ ήταν ει­λι­κρι­νής όταν δή­λω­σε πως «η ασφά­λεια στην Ευ­ρώ­πη μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί μόνο σε συ­νερ­γα­σία με την Ρωσία κι όχι ενα­ντί­ον της», όπως και ο Σταϊν­μά­γερ που ζή­τη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο διά­λο­γο και προ­σέγ­γι­ση με τη Μόσχα. Η Γερ­μα­νία είναι η «ηγέ­τι­δα» ενός μπλοκ (που πε­ρι­λαμ­βά­νει και την Ουγ­γα­ρία, την Ιτα­λία, την Ελ­λά­δα κ.ά.) που δεν έχει οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό συμ­φέ­ρον σε εν­δε­χό­με­νη πλήρη ρήξη με τη Ρωσία και επι­διώ­κει (χωρίς να «απει­θαρ­χεί» ανοι­χτά βέ­βαια στην αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τη­γι­κή) να κρατά ισορ­ρο­πί­ες.

Όπως και να έχει, η δή­λω­ση του Ομπά­μα πως η σύ­νο­δος Ρω­σί­ας-ΝΑ­ΤΟ την ερ­χό­με­νη βδο­μά­δα «δεν θα είναι “business as usual”» συ­νο­ψί­ζει από­λυ­τα το κλίμα που έχει δια­μορ­φω­θεί με­τα­ξύ δυ­τι­κών συμ­μά­χων και Μό­σχας.

Ο Ομπά­μα, έστει­λε και ένα μή­νυ­μα με άλλον απο­δέ­κτη: «η Ευ­ρώ­πη μπο­ρεί πάντα να υπο­λο­γί­ζει τη στή­ρι­ξη των ΗΠΑ». Ήταν μάλ­λον μια πλά­για υπεν­θύ­μι­ση στις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις ότι η Ουά­σινγ­κτον φι­λο­δο­ξεί να δια­τη­ρή­σει το ρόλο της ως «ηγέ­της-προ­στά­της του δυ­τι­κού κό­σμου».

Πέρα από το «ανα­το­λι­κό μέ­τω­πο», η Σύ­νο­δος της διε­θνούς πο­λε­μι­κής μη­χα­νής πήρε κι άλλες επι­κίν­δυ­νες απο­φά­σεις.

Συμ­φω­νή­θη­κε η συ­νέ­χεια της να­τοϊ­κής πα­ρου­σί­ας στο Αφ­γα­νι­στάν και πέραν του 2016. Δε­κα­πέ­ντε χρό­νια διαρ­κούς πο­λέ­μου και κα­τα­στρο­φών, και ο Σόλ­τεν­μπεργκ δή­λω­σε πως «Εί­μα­στε έτοι­μοι να μεί­νου­με».     

Συμ­φω­νή­θη­κε η σο­βα­ρή ανα­βάθ­μι­ση των σχέ­σε­ων και του συ­ντο­νι­σμού ΕΕ-ΝΑ­ΤΟ, προ­σθέ­το­ντας ακόμα μια «ψη­φί­δα» στον ήδη αντι­δρα­στι­κό (και διαρ­κώς με­ταλ­λασ­σό­μουν προς το αντι­δρα­στι­κό­τε­ρο) χα­ρα­κτή­ρα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής ΕΕ. Και φυ­σι­κά, την ενί­σχυ­ση του μι­λι­τα­ρι­σμού θα την πλη­ρώ­σουν οι από κάτω και οι­κο­νο­μι­κά. Εν μέσω δια­δο­χι­κών κυ­μά­των λι­τό­τη­τας, συμ­φω­νή­θη­κε η «ανά­πτυ­ξη των αμυ­ντι­κών ικα­νο­τή­των των κρα­τών-με­λών της ΕΕ», η «ανά­πτυ­ξη ισχυ­ρό­τε­ρης αμυ­ντι­κής βιο­μη­χα­νί­ας και ενί­σχυ­ση της αμυ­ντι­κής έρευ­νας» κλπ.

Προ­φα­νώς υπήρ­ξαν και άλλες απο­φά­σεις, επι­βε­βαί­ω­σης του ρόλου του ΝΑΤΟ ως «πα­γκό­σμιου χω­ρο­φύ­λα­κα». Ανά­με­σά τους, η συ­νέ­χεια της δρά­σης της να­τοϊ­κής αρ­μά­δας στη Με­σό­γειο και το Αι­γαίο, που θε­ω­ρεί­ται και «μο­ντέ­λο» της στε­νό­τε­ρης σύν­δε­σης ΕΕ-ΝΑ­ΤΟ.

Σε αυτό το κρί­σι­μο ζή­τη­μα, πρω­το­στά­τη­σε η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Σύμ­φω­να με το ρε­πορ­τάζ, στην πα­ρέμ­βα­σή του ο Αλ. Τσί­πρας, «ευ­χα­ρί­στη­σε τους Συμ­μά­χους που συ­νει­σφέ­ρουν με πλοία τους σε αυτήν τη δρα­στη­ριό­τη­τα. Ταυ­τό­χρο­να επι­σή­μα­νε το εν­δε­χό­με­νο η ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση των ροών να είναι προ­σω­ρι­νή και τό­νι­σε την ανα­γκαιό­τη­τα αυτή η μεί­ω­ση να γίνει δια­τη­ρή­σι­μη, καθώς, όπως ανέ­φε­ρε, οι δια­κι­νη­τές δεν θα δι­στά­σουν να εκ­με­ταλ­λευ­θούν τις όποιες αδυ­να­μί­ες».

Εκτός από την συ­νέ­χεια της πα­ρου­σί­ας του ΝΑΤΟ και της αντι­προ­σφυ­γι­κής του δρά­σης, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση σύμ­φω­να με την αρ­θρο­γρα­φία διεκ­δι­κεί και «ρόλο» σε πι­θα­νή κλι­μά­κω­ση της να­τοϊ­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας στη Λιβύη («μετά από αί­τη­μα της νό­μι­μης κυ­βέρ­νη­σης» βε­βαί­ως, μια κυ­βέρ­νη­ση που συ­γκρο­τή­θη­κε ου­σια­στι­κά με βα­σι­κή απο­στο­λή να… απευ­θύ­νει το αί­τη­μα), ενώ υπερ­θε­μά­τι­σε και στην ανα­βάθ­μι­ση σχέ­σε­ων ΕΕ-ΝΑ­ΤΟ (σε… σωστή βάση). Με την εξαί­ρε­ση των σχέ­σε­ων με τη Ρωσία, όπου συ­ντά­χθη­κε με τη γερ­μα­νι­κή ρη­το­ρι­κή περί «δια­λό­γου» (με κί­νη­τρα εξί­σου «αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κά» με της… Μέρ­κελ), αφού βέ­βαια είχε συ­νυ­πο­γρά­ψει την ανά­πτυ­ξη στρα­τιω­τι­κών δυ­νά­με­ων στην ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη, η κυ­βέρ­νη­ση δια­κρί­θη­κε στα άλλα μέ­τω­πα ως να­τοϊ­κό­τα­τη. Και στην πε­ρί­πτω­ση της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, «να­τοϊ­κό­τε­ρη των να­τοϊ­κών»…

ΠΗΓΗ: rproject.gr