Οι δα­νει­στές απαι­τούν μια συμ­φω­νία-καρ­μα­νιό­λα για τα ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα. Η ζωή στην Ελ­λά­δα θα γίνει πολύ πιο δύ­σκο­λη για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους φτω­χούς, ενώ στη συμ­φω­νία δεν πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται κα­νέ­να μέτρο που θα έθιγε έστω και στο ελά­χι­στο τους κα­πι­τα­λι­στές, εκεί­νο το τμήμα της κοι­νω­νί­ας που όχι μόνο δεν υπέ­φε­ρε ανά­λο­γα μέσα στην κρίση αλλά, αντί­θε­τα, αύ­ξη­σε τα κέρδη και τον συσ­σω­ρευ­μέ­νο πλού­το που δια­θέ­τει.

Ασφα­λι­στι­κό

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της κοι­νω­νι­κής σκλη­ρό­τη­τας των δα­νει­στών είναι ότι στα μέτρα για το Ασφα­λι­στι­κό, αρ­χί­ζουν με μια πρω­το­φα­νή επί­θε­ση στο πιο αδύ­να­μο τμήμα των ασφα­λι­σμέ­νων, σε αυ­τούς που αδυ­να­τούν να τεκ­μη­ριώ­σουν δι­καί­ω­μα πλή­ρους σύ­ντα­ξης και μέχρι σή­με­ρα προσ­δο­κού­σαν την κα­τώ­τα­τη σύ­ντα­ξη. Μέχρι τον Αύ­γου­στο του 2015 αυτή ήταν στα 486 ευρώ, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ τη μεί­ω­σε (εγκύ­κλιος Χαϊ­κά­λη) στα 392 ευρώ και σή­με­ρα η συ­ζη­τού­με­νη συμ­φω­νία την ωθεί στα 346 ευρώ. Ολό­κλη­ρα κομ­μά­τια της ερ­γα­τι­κής τάξης που, από τη φύση της δου­λειάς τους (π.χ. οι­κο­δό­μοι, επο­χι­κοί κ.ά.), μετά βίας κα­τορ­θώ­νουν να κα­τα­γρά­ψουν έν­ση­μα 15 χρό­νων, οδη­γού­νται σε μεί­ω­ση της προσ­δο­κώ­με­νης κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης κατά 30% σε σύ­γκρι­ση με τα ισχύ­ο­ντα ως τις 31.12.2014!

Άλλο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της κοι­νω­νι­κής σκλη­ρό­τη­τας είναι η συμ­φω­νία για τα­χύ­τε­ρο «κό­ψι­μο» του ΕΚΑΣ μέσα στους επό­με­νους 6-7 μήνες (από την 1.1.2017!) ή ακόμα η κα­τάρ­γη­ση(!) της κα­τα­βο­λής της σύ­ντα­ξης χη­ρεί­ας μέχρι τη συ­μπλή­ρω­ση του 55ου έτους: ένας με­γά­λος αριθ­μός κυ­ρί­ως γυ­ναι­κών –που ο κα­πι­τα­λι­σμός κλεί­νει μέσα στο σπίτι, φορ­τώ­νο­ντάς τους την ανα­πα­ρα­γω­γή της ερ­γα­τι­κής οι­κο­γέ­νειας– χά­νο­ντας τον σύ­ντρο­φό τους, συχνά από ερ­γα­τι­κά δυ­στυ­χή­μα­τα ή επαγ­γελ­μα­τι­κές αρ­ρώ­στιες, θα υπο­χρε­ω­θούν να ζή­σουν μέχρι τα 55 με μη­δε­νι­κό ει­σό­δη­μα, αφού η έξο­δος στην ερ­γα­σία είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά αδύ­να­τη για ένα ανει­δί­κευ­το «δυ­να­μι­κό», σε συν­θή­κες ανερ­γί­ας 30%...

Αυτή η σκλη­ρό­τη­τα επε­κτεί­νε­ται στο σύ­νο­λο της τάξης μας. Τα πρω­το­σέ­λι­δα του φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κού τύπου («Έθνος»: Ρε­τι­ρέ το χι­λιά­ρι­κο, ΕΦ.ΣΥΝ.: Ολίγη από σύ­ντα­ξη) δεί­χνουν ότι οι «δε­σμεύ­σεις» του κομ­ψευό­με­νου κ. Κα­τρού­γκα­λου («δεν θα μειω­θούν οι συ­ντά­ξεις») ανή­κουν στο πα­ρελ­θόν. Ύστε­ρα από 40 χρό­νια δου­λειάς, στα 67 χρό­νια, ένας ασφα­λι­σμέ­νος στην Ελ­λά­δα θα μπο­ρεί να προσ­δο­κά maximum κάτι κοντά στα 1000 ευρώ (μει­κτά και ως άθροι­σμα κύ­ριας και επι­κου­ρι­κής σύ­ντα­ξης).

Το νόημα αυτής της πο­λι­τι­κής είναι συ­γκλο­νι­στι­κά απλό: με την υπο­γρα­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενός κόμ­μα­τος της τάχα ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, ο λο­γα­ρια­σμός για τη δια­χρο­νι­κή λη­στεία των κα­πι­τα­λι­στών σε βάρος των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων θα πλη­ρω­θεί τε­λι­κά από τους ση­με­ρι­νούς και τους μελ­λο­ντι­κούς συ­ντα­ξιού­χους!

Φο­ρο­λο­γι­κό

Αντί­στοι­χης σκλη­ρό­τη­τας είναι και οι αλ­λα­γές στη φο­ρο­λο­γία. Η έντα­ξη του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος και του νερού στην κλί­μα­κα του 23% ΦΠΑ θα οδη­γή­σει χι­λιά­δες νοι­κο­κυ­ριά στην ανά­γκη να επι­βιώ­σουν χωρίς ρεύμα και νερό.

Η μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του ορίου θα οδη­γή­σει σε γε­νι­κευ­μέ­νη αύ­ξη­ση φόρων και μά­λι­στα άμεσα κα­τα­βλη­τέ­ων από τους μι­σθω­τούς, καθώς οδη­γεί σε με­γα­λύ­τε­ρη πα­ρα­κρά­τη­ση μι­σθού. Σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες, το με­ρί­διο του λέ­ο­ντος από την αύ­ξη­ση φόρων κατά 1,8 δισ. ευρώ μέσα στο 2016-17-18 θα ση­κώ­σουν οι φο­ρο­λο­γού­με­νοι με ετή­σιο ει­σό­δη­μα από 9. 000 ως 20.000 ευρώ!

Αντί­θε­τα, είναι εντυ­πω­σια­κή η «ευαι­σθη­σία» της κυ­βέρ­νη­σης και των δα­νει­στών όταν προ­σεγ­γί­ζουν τα ζη­τή­μα­τα της φο­ρο­λό­γη­σης των πραγ­μα­τι­κά προ­νο­μιού­χων. Η πρό­τα­ση για έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση των κερ­δών του ΟΠΑΠ κατά... 0,5 λεπτά(!) ανά στήλη, που θα οδη­γού­σε σε εί­σπρα­ξη 500 εκατ. ευρώ, βα­δί­ζει ολο­τα­χώς προς τα συρ­τά­ρια. Αντί­στοι­χη μοιά­ζει η τύχη της πρό­τα­σης για «τέλος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης» (π.χ. στα πε­ντά­στε­ρα κά­τερ­γα των με­γα­λο­ξε­νο­δό­χων) μετά το μπα­ράζ ανα­κοι­νώ­σε­ων που έκα­ναν λόγο για «θα­να­τη­φό­ρο πλήγ­μα στον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό».

Η κυ­ρί­αρ­χη τάξη έχει εξα­σφα­λί­σει ασυ­λία και από­λυ­τη προ­στα­σία των προ­νο­μί­ων της, πα­ρό­λο που την ίδια στιγ­μή υπο­στη­ρί­ζει φα­να­τι­κά ότι για τη «σω­τη­ρία της χώρας» απαι­τού­νται θυ­σί­ες που οφεί­λου­με να κά­νου­με όλοι... οι υπό­λοι­ποι. Έτσι άλ­λω­στε προ­έ­κυ­ψαν τα συ­γκλο­νι­στι­κά ποσά που ανα­παύ­ο­νται στις ελ­βε­τι­κές τρά­πε­ζες, ή που απο­κα­λύ­πτο­νται στη λίστα Λα­γκάρντ ή στα Panama Papers.

Αυτήν τη στάση κοι­νω­νι­κής σκλη­ρό­τη­τας απέ­να­ντι στους «από κάτω» και από­λυ­της αβρό­τη­τας απέ­να­ντι στους «από πάνω» συμ­με­ρί­ζε­ται πλέον ολο­φά­νε­ρα η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όσοι έχουν αμ­φι­βο­λί­ες ας σκε­φτούν κα­λύ­τε­ρα το βαθύ συμ­βο­λι­σμό της πρό­σκλη­σης στο Μα­ξί­μου των αξιό­τι­μων κ. Μα­ρι­νά­κη και Με­λισ­σα­νί­δη. Οι πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κοί εκ­πρό­σω­ποι αυτού που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κά­πο­τε απο­κα­λού­σε «μαύρη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα» και υπο­σχό­ταν να συ­ντρί­ψει αν ερ­χό­ταν στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, κα­λού­νται σή­με­ρα για «διά­λο­γο» με την ηγε­σία της κυ­βέρ­νη­σης και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εν μέσω εκρή­ξε­ων βομ­βών σε αυ­το­κί­νη­τα διαι­τη­τών, πυ­ρο­βο­λι­σμών δι­κη­γό­ρων, εξορ­μή­σε­ων έμ­μι­σθων συμ­μο­ριών χου­λι­γκά­νων κ.ο.κ. Και αυτές οι σχέ­σεις, ακόμα και με αυτή την «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα», πα­ρου­σιά­ζο­νται θρα­σύ­τα­τα ως τμήμα μιας κά­ποιας δήθεν σύ­γκρου­σης με τη δια­φθο­ρά και τη δια­πλο­κή. Όμορ­φος κό­σμος, ηθι­κός, αγ­γε­λι­κά πλα­σμέ­νος...

Πο­λι­τι­κή

Η συμ­φω­νία έχει να κα­λύ­ψει και άλλα «αγκά­θια»: την κα­τάρ­γη­ση κάθε προ­στα­σί­ας πάνω στα «κόκ­κι­να» δά­νεια, τον αυ­στη­ρό πε­ριο­ρι­σμό των προ­σλή­ψε­ων στο Δη­μό­σιο (με βάση την «αρχή»: 5 φεύ­γουν - 1 έρ­χε­ται), τη μεί­ω­ση των μι­σθών στο Δη­μό­σιο κ.ο.κ. Αυτή είναι η «από­στα­ση» με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών που οδή­γη­σε στην ανα­βο­λή της υπο­γρα­φής της συμ­φω­νί­ας, πα­ρό­λο που η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα αυτήν τη φορά έχει προ­σέλ­θει στη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» με κυ­ριο­λε­κτι­κά κα­τε­βα­σμέ­να τα χέρια. Δύο πα­ρά­γο­ντες εξη­γούν αυτή την ανα­βλη­τι­κό­τη­τα:

α) Αφε­νός οι δια­φο­ρές με­τα­ξύ των «θε­σμών», με­τα­ξύ του ΔΝΤ και του ευ­ρω­παϊ­κού τμή­μα­τος του κουαρ­τέ­του. Ο Σόι­μπλε έχει κάνει κα­θα­ρό ότι δεν συ­ζη­τά εν­δε­χό­με­νο να «κου­ρευ­τεί» το ελ­λη­νι­κό χρέος. Το ΔΝΤ, με τη σειρά του, υπο­γραμ­μί­ζει ότι σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση απαι­τού­νται ακόμα σκλη­ρό­τε­ρες απο­φά­σεις από την ελ­λη­νι­κή ηγε­σία για να υπάρ­χουν κά­ποιες προ­ο­πτι­κές «βιω­σι­μό­τη­τας» του προ­γράμ­μα­τος.

Αυτή η δυ­στο­κία των «θε­σμών» αντα­να­κλά την κρίση στρα­τη­γι­κής των ευ­ρω­η­γε­σιών. Την επαύ­ριον της ανα­βο­λής της συμ­φω­νί­ας, ο Μάρ­τιν Σουλτς διέ­γνω­σε κιν­δύ­νους «κα­τάρ­ρευ­σης της Ευ­ρω­ζώ­νης» και κά­λε­σε τις ηγε­σί­ες σε πιο θαρ­ρα­λέ­ες απο­φά­σεις μέσα στις συν­θή­κες «οξυμ­μέ­νης πό­λω­σης».

β) Οι «πιο θαρ­ρα­λέ­ες απο­φά­σεις» απαι­τούν και με­γα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη για να επι­βλη­θούν. Οι «θε­σμοί» πλέον γνω­ρί­ζουν ότι ο Τσί­πρας δεν έχει την ισχύ για να επι­βά­λει μόνος (με τους 153 των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ) μια τόσο σκλη­ρή συμ­φω­νία. Πα­ρου­σιά­ζο­ντας τις απαι­τή­σεις τους με τον πιο ωμό τρόπο απέ­να­ντι στους εμ­βρό­ντη­τους Τσα­κα­λώ­το και Στα­θά­κη, στέλ­νουν το μή­νυ­μα ότι εν­νο­ούν την επι­τά­χυν­ση των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων: της διεύ­ρυν­ση της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής και πο­λι­τι­κής βάσης της κυ­βέρ­νη­σης που θα ανα­λά­βει την «εφαρ­μο­γή» του Μνη­μο­νί­ου 3.

Ανα­τρο­πή

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι λαϊ­κές δυ­νά­μεις δεν έχουν τί­πο­τα θε­τι­κό να πε­ρι­μέ­νουν από αυτό το γαϊ­τα­νά­κι. Η ορ­μη­τι­κή εί­σο­δός τους στο προ­σκή­νιο –με αρχή την ανα­γκαία 48ωρη απερ­γία– είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να προ­στα­τέ­ψου­με τα δι­καιώ­μα­τα και τις κα­τα­κτή­σεις μας. Με άμεσο στόχο την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων, νέων και πα­λιών!

Το δρόμο τον δεί­χνουν τα αδέρ­φια μας στη Γαλ­λία, που με τη διαρ­κή κι­νη­το­ποί­η­σή τους δί­νουν το πα­ρά­δειγ­μα για το πώς μπο­ρού­με να αλ­λά­ξου­με ακόμα και την πιο δύ­σκο­λη «ατζέ­ντα».

ΠΗΓΗ: rproject.gr