Μόνο ένας α-πο­λι­τι­κός δη­μό­σιος άν­δρας θα μπο­ρού­σε να ει­ση­γεί­ται και να κα­τα­στρώ­νει, επι­κε­φα­λής προ­φα­νώς των ανά­λο­γων ομά­δων επε­ξερ­γα­σί­ας α-πο­λι­τι­κών και τε­χνο­κρα­τι­κών δια­πι­στευ­τη­ρί­ων, τη βίαιη εξώ­θη­ση των τύ­ποις ασφα­λι­σμέ­νων και σύ­ντο­μα ου­σια­στι­κά ανα­σφά­λι­στων νε­ο­σκλά­βων του απορ­ρυθ­μι­σμέ­νου, ερ­γα­σια­κού το­πί­ου στον χώρο της α-πο­λι­τι­κής, απο­γυ­μνω­μέ­νης από δι­καιώ­μα­τα και νο­μι­μό­τη­τες ερ­γα­σια­κής, κοι­νω­νι­κής και οι­κο­νο­μι­κής ζωής. 

Το θέμα δεν είναι απλώς ένα σύ­νο­λο από αριθ­μη­τι­κές πρά­ξεις πάνω σε αριθ­μούς, νού­με­ρα και πο­σο­στώ­σεις  -πόσα χά­νο­νται, πόσα μειώ­νο­νται, πόσα ανα­βάλ­λο­νται, πόσα μα­ταιώ­νο­νται, πόσα δια­γρά­φο­νται -ή ασκή­σεις πάνω σε μα­θη­μα­τι­κά μο­ντέ­λα. Είναι ζή­τη­μα α-πο­λι­τι­κών δια­στά­σε­ων στο τρι­το­μνη­μο­νια­κό πε­ρι­βάλ­λον. Το αντια­σφα­λι­στι­κό σχέ­διο νόμου προ­σπα­θεί να πα­γιώ­σει όρους και νέες νο­μι­μό­τη­τες, νέες κα­νο­νι­κό­τη­τες που έως προ­χθές – προ­τού δη­λα­δή θε­με­λιω­θούν οι βά­σεις σε πρω­το­μνη­μο­νια­κό και δευ­τε­ρο­μνη­μο­νια­κό επί­πε­δο – ήταν κα­τά­φω­ρες και οξεί­ες πα­ρα­βιά­σεις των θε­με­λιω­δών και υπο­τί­θε­ται κα­τα­κτη­μέ­νων ορι­στι­κά ερ­γα­σια­κών και ασφα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων σε μια βιο­μη­χα­νι­κή κοι­νω­νία που βέ­βαια οι όροι εκ­με­τάλ­λευ­σης της ερ­γα­σί­ας δεν είχαν εξα­λει­φτεί, αλλά υπήρ­χαν – ως όροι – σε ένα εν πολ­λοί προ­κα­θο­ρι­σμέ­νο αλλά πάντα υπό κα­θε­στώς δια­πραγ­μά­τευ­σης τρα­πέ­ζι ανά­με­σα σε δύο πα­ρά­γο­ντες : το κε­φά­λαιο – ερ­γο­δο­σία και τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας. 

Οι όροι έχουν θο­λώ­σει, έχουν κα­τα­στρα­τη­γη­θεί και ανα­τρα­πεί, από την ώρα που κα­θιε­ρώ­θη­κε η ευ­έ­λι­κτη, εκ­με­ταλ­λευ­τι­κή ερ­γα­σία με δελ­τίο πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών ή με συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρό­νου ή με κάθε λογής πι­θα­νό και απί­θα­νο ερ­γα­λείο απορ­ρύθ­μι­σης του ερ­γα­σια­κού βίου και των όρων και της νο­μι­μό­τη­τας που τον διεί­παν,  με την υψηλή πάντα επο­πτεία και τους ''βέλ­τι­στους όρους και τις πρα­κτι­κέ­ς'' της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Ει­δι­κά στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση και σε συν­θή­κες αντα­γω­νι­σμού ''ο άν­θρω­πος για τον άν­θρω­πο είναι λύ­κο­ς'', υπο­τι­θέ­με­νος ερ­γο­δό­της και με­τρη­τής των ρευ­στών απο­τε­λε­σμά­των μας ήταν – και είναι - κα­ταρ­χάς ο ίδιος μας ο εαυ­τός και η ψυ­χι­κή εν­σω­μά­τω­ση μιας κούρ­σας επι­δό­σε­ων με αρχή αλλά χωρίς ορατό τέλος. Η εξο­μοί­ω­ση, ή κα­λύ­τε­ρα, η εγκα­τά­στα­ση του κα­θε­στώ­τος του ελευ­θε­ρο­ε­παγ­γελ­μα­τι­σμού στον πυ­ρή­να της ασφα­λι­στι­κής αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης για κα­τη­γο­ρί­ες απα­σχο­λου­μέ­νων ή ερ­γα­ζο­μέ­νων που δια­τη­ρού­σαν ακόμη στοι­χεία εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας βα­σι­σμέ­να σε συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ή κοι­νω­νι­κές και συ­νταγ­μα­τι­κές πρό­νοιες προ­στα­σί­ας θα έχει ως συ­νέ­πεια την ασθμαί­νου­σα και βίαιη αυ­το­εκ­με­τάλ­λευ­ση του ''α­σφα­λι­σμέ­νου'' προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρί­νε­ται κάθε φορά στους νέους υψη­λό­τε­ρους πή­χεις των δυ­σβά­στα­χτων βαρών : ει­σφο­ρές, φόροι, κό­στος ζωής, δά­νεια, κα­τα­νά­λω­ση – για αυτό εν τέλει δεν ανη­σύ­χη­σαν και οι ερ­γο­δο­τι­κές ενώ­σεις από το φύλλο συκής της υπο­τι­θέ­με­νης αύ­ξη­σης των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, μιας και το κέ­ντρο βά­ρους έχει με­τα­το­πι­στεί ολο­κλη­ρω­τι­κά στην πλευ­ρά του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, δια­στρε­βλώ­νο­ντας και κα­τα­κερ­μα­τί­ζο­ντας και την υπό­στα­σή του. Και φυ­σι­κά ό,τι θα απο­μέ­νει θα δη­μεύ­ε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως από το κρά­τος μό­νι­μης, έκτα­κτης ανά­γκης για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται κατά προ­τε­ραιό­τη­τα το τρα­πε­ζι­κό και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό κε­φά­λαιο, η ρευ­στό­τη­τα του, τα δά­νεια των εξο­πλι­στι­κών προ­γραμ­μά­των και της στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας ζωής – ό,τι δη­λα­δή συ­νέ­βαι­νε και έως σή­με­ρα με τα δη­μό­σια απο­θε­μα­τι­κά των τα­μεί­ων που δια­χέ­ο­νταν από το χρη­μα­τι­στή­ριο έως τη δα­νειο­δό­τη­ση της κρα­τι­κο­δί­αι­της με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, απλά με πιο συ­στη­μα­τι­κό και νο­μι­μο­φα­νή τρόπο. 

Έτσι η προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη χα­μέ­νη ''μά­χη'' στα μαρ­μα­ρέ­νια αλώ­νια της ''δια­πραγ­μά­τευ­ση­ς'' από πλευ­ράς κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛΛ γί­νε­ται επι­τα­κτι­κός, τα­ξι­κός αντι­κυ­βερ­νη­τι­κός και αντι­μνη­μο­νια­κός αγώ­νας από πλευ­ράς του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, με πρώτη στάση τα προ­γραμ­μα­τι­σμέ­να συλ­λα­λη­τή­ρια ενα­ντί­ον της ασφα­λι­στι­κής αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης, αλλά με στα­θε­ρή πίεση προς τα συν­δι­κά­τα και τα πραγ­μα­τι­κά, αρι­στε­ρά, αντι­μνη­μο­νια­κά και τα­ξι­κά κόμ­μα­τα και τις  πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της κοι­νω­νί­ας να συ­στη­μα­το­ποι­ή­σουν, να προ­γραμ­μα­τί­σουν και να συ­ντο­νί­σουν τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις με άξονα όχι απλώς να απο­συρ­θεί το αντια­σφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο, αλλά να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση, προ­τού πέ­σου­με εμείς στα νέα, με­γα­λύ­τε­ρα βάθη του τρι­το­μνη­μο­νια­κού Καιά­δα.

πηγη: rproject.gr