Γράφει ο Στωικός

Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών με σαφή κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

Το δημοψήφισμα της 5 Ιούλη, με το ηχηρό 61,3% υπέρ του ΟΧΙ, εκφράζει αναμφισβήτητα τη θέληση του ελληνικού λαού – των πιο καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων που σηκώνουν το βάρος της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων – να προχωρήσει μπροστά και να διεκδικήσει βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές, που θα ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη, ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία.

Ο εργαζόμενος λαός, η κοινωνία, ήδη βρίσκεται σε κίνηση από το 2010 και το δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, το οποίο πήρε χαρακτήρα ταξικής αναμέτρησης, με την αστική τάξη να κινητοποιεί και την τελευταία ικμάδα της δύναμης της και να ρίχνει στην μάχη όλα της τα όπλα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την ανοικτή, απροκάλυπτη και ανοίκεια τρομοκρατία που άσκησαν οι ιδιωτικές TV, ήταν μια περιφανής νίκη του λαού και μια κατά κράτος ιδεολογική και πολιτική ήττα του αστικού κόσμου. Το αποτέλεσμα υπέρ του ΟΧΙ θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερο, αν υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις να το στηρίξουν και να αντιπαρατεθούν στα επιχειρήματα του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ. Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν στήριξε το ΟΧΙ, και η επικράτηση του οφείλεται αποκλειστικά στη λαϊκή αυτενέργεια.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, επέλεξε για μία ακόμη φορά να καταφύγει στον τυχοδιωκτισμό και να κρατήσει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, προτρέποντας τον κόσμο της να ρίξει στην κάλπη το κομματικό ψηφοδέλτιο, ή να επιλέξει την αποχή και το άκυρο. Μια στάση, η οποία, εκ των πραγμάτων, έδωσε χέρι βοήθειας στο στρατόπεδο της φιλο – κοινοτικής αντίδρασης.

Η υπό τον Τσίπρα ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας καιροσκοπικά, προσδοκούσε σε ένα οριακό αποτέλεσμα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Μία τέτοια εξέλιξη θα της έλυνε τα χέρια, καθώς θα δημιουργούσε τη νομιμοποιητική βάση, για την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές, κάτι που, όπως δείχνουν τα πράγματα, είχε από την αρχή στο μυαλό της. Η λαϊκή όμως παρέμβαση τούς χάλασε τα σχέδια και εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Τσίπρα, όταν μετά από μία εβδομάδα και ενάντια στη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του 61,3%, έβαλε την υπογραφή του στην επαίσχυντη συμφωνία.

Σήμερα ανοίγονται νέες προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, καθώς υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, με κεντρικό άξονα την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η οποία θα πάρει τη μορφή της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Σε αυτές τις συνθήκες ακραίας πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης που ζούμε, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, να αφήσουμε πίσω την θολούρα και να προχωρήσουμε μπροστά.

Καταρχάς πρέπει να δώσουμε απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν ο ελληνικός λαός δέχεται επίθεση τα τελευταία χρόνια (ρητορικό το ερώτημα) και αν ναι από ποιους.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες που μιλούν στο όνομα του λαού και του λαϊκού κινήματος, αλλά δεν είναι σε θέση να καταλάβουν (;) από ποιους δέχεται επίθεση τα τελευταία 6 χρόνια ο ελληνικός λαός.

Στο συγκεκριμένο θέμα η θέση μας είναι ξεκάθαρη.

Ο ελληνικός λαός δέχεται σήμερα επίθεση από το δυτικό ιμπεριαλισμό, με επικεφαλής τον γερμανικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να στέκει λίγα βήματα πιο πίσω.

Η διάταξη μάχης των επιτιθέμενων δυνάμεων δεν είναι τυχαία. Το «οικόπεδο» Ελλάδα έχει μοιραστεί ανάμεσα στις ΗΠΑ (πολιτικό στρατιωτική εξάρτηση) και στη Γερμανία (οικονομική εξάρτηση). Έτσι εξηγείται γιατί, ό,τι γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια στη χώρα μας, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει το Βερολίνο.

Εκ των πραγμάτων, το μέτωπο πάλης του ελληνικού λαού, αποκτά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Και είναι κρίσιμο στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί, ότι η πρόταση εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και συνολικά από την ΕΕ, αν δεν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο πάλης που θα στοχεύει στην κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας, φαντάζει ελλιπής, αν δεν προκαλεί σύγχυση.

Η πάλη κατά του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, θα πρέπει να συνδεθεί με την προώθηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν αμφισβητηθεί και δεν υπονομευτεί η κυρίαρχη θέση που διατηρεί στην ελληνική οικονομία και κοινωνία το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Με το σκεπτικό αυτό, κρίσιμοι τομείς της ελληνικής οικονομίας (πιστωτικό σύστημα, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, διυλιστήρια, χάλυβας, ναυπηγεία, υποδομές, φάρμακο, τρόφιμα, μεταλλεία, ορυχεία) πρέπει άμεσα να εθνικοποιηθούν. Θα πρέπει επίσης, στην τρέχουσα συγκυρία, να αντιμετωπιστεί η προκλητική ασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου και να καταργηθούν όλοι οι νόμοι που απαλλάσσουν από τη φορολογία τα κέρδη των ναυτιλιακών – εφοπλιστικών επιχειρήσεων. Αναγκαία κρίνεται μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση που θα μεταφέρει τα φορολογικά βάρη στον μεγάλο ιδιωτικό πλούτο, στην εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, θα πρέπει να απαγορευτεί άμεσα κάθε επιχειρηματική δράση και να αποκατασταθεί ο αποκλειστικά δημόσιος και κοινωφελής τους χαρακτήρας.

Δύο λόγια τώρα για το «εσωτερικό μέτωπο» την εσωτερική αντίδραση. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι κρίσιμοι τομείς της αστικής εξουσίας (κυβέρνηση, κόμματα, δικαστικό σύστημα, πιστωτικό σύστημα επιχειρήσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθεστωτική διανόηση) βρίσκονται σε μια συνεχή διολίσθηση προς την χρεοκοπία και κατάρρευση, αν δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει και καταρρεύσει. Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) εμφανίζονται – εξωτερικά τουλάχιστον – να μην έχουν θιγεί από την πολύπλευρή κρίση που διατρέχει την αστική κοινωνία, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μηχανισμοί αυτοί βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ. Και αυτό θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Πώς θα προχωρήσουμε μπροστά με στόχο να κερδίσουμε την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών, που θα απαντούν στις αγωνίες και τους πόθους του ελληνικού λαού ΣΗΜΕΡΑ.

Τους φιλόδοξους αυτούς στόχους μπορεί να τους υλοποιήσει μόνο ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που με το πρόγραμμα του θα απευθύνεται και θα εκφράζει τα συμφέροντα της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κοινωνικό επίπεδο, επικεφαλής του μετώπου αυτού, δικαιωματικά θα βρίσκεται η εργατική τάξη. Είναι η πολυπληθέστερη τάξη της χώρας, με μακρά εμπειρία στην ταξική πάλη, μιας και οι εργαζόμενοι, ειδικά του ιδιωτικού τομέα, βρίσκονται σε καθημερινή βάση, πρόσωπο με πρόσωπο με την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, είναι τα φτωχά μικροαστικά στρώματα των αστικών πόλεων και της υπαίθρου, γιατί σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα τους θα βρουν την έκφραση τους στο πρόγραμμα της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής δημοκρατίας. Στη συμμαχία αυτή μπορεί να προσχωρήσουν πρόσκαιρα ή και σε περισσότερο μεσοπρόθεσμη περίοδο και τμήματα της μεσαίας αστικής τάξης, τα οποία νοιώθουν να πνίγονται από την ασφυκτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Φυσικά η εργατική τάξη δεν μπορεί να σταματήσει στο στάδιο της αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, αλλά θα συνεχίσει το δρόμο της ως την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής.

Στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων, υπάρχει το παράδοξο, ότι, ενώ ο λαός έχει δείξει έμπρακτα ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί, δεν υπάρχει σήμερα πολιτική δύναμη να εκφράσει τη λαϊκή δυναμική. Σε άλλες συνθήκες την πρωτοβουλία των κινήσεων για τη συγκρότηση του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου πάλης θα την είχε δικαιωματικά το ΚΚΕ. Είναι το κόμμα με τεράστια εμπειρία στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, έχει αναμετρηθεί με την αστική τάξη άπειρες φορές, και συγκεντρώνει στις γραμμές του το πιο συνειδητό, πολιτικοποιημένο και έμπειρο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, έχει προδώσει την ηρωική ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, και, κρυμμένη πίσω από υπερεπαναστατικές φρασούλες, έχει περάσει στην απέναντι όχθη, στην πλευρά της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι την ηγεσία του κόμματος αυτού, το λαϊκό κίνημα θα την βρει απέναντι του, σε κάθε προσπάθεια χειραφέτησης του από το αστικό μπλοκ εξουσίας.

Το άμεσο και επείγον καθήκον που προβάλει σήμερα, είναι η δημιουργία εκείνου του πολιτικού φορέα, ο οποίος, πατώντας στέρεα στο έδαφος της ταξικής πάλης, θα εκφράσει μέσα από το πολιτικό του πρόγραμμα, τα συμφέροντα ενός λαού, που από το 2010 ακόμα έχει δείξει, ότι είναι αποφασισμένος να προσχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί.

πηγη: ergatikosagwnas.gr