Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ

Είναι κρίσιμο να αντλήσουμε τα σωστά συμπεράσματα από την τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, ώστε να μπορέσουμε να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας μετά από την συντριπτική ήττα των τελευταίων ημερών.

Για αρκετούς από εμάς ήταν δεδομένο πως το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βασισμένο σε μία ουτοπία, δηλαδή στην υπόθεση ότι η ευρωζώνη και η Ε.Ε. είναι μεταρρυθμίσιμοι υπερεθνικοί οργανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν εναλλακτικές πολιτικές. Ως εκ τούτου, ήταν σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γινόταν να υλοποιήσει εξ ολοκλήρου τις προεκλογικές του υποσχέσεις, δηλαδή ανατροπή των μνημονίων και άμεση εφαρμογή του προγράμματος της ΔΕΘ με παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Οι εξαγγελίες αυτές ήταν αλληλοαναιρούμενες και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από την έκβαση των περίφημων διαπραγματεύσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν, ούτε αποτελεί –προς το παρόν τουλάχιστον-, ένα αστικό κόμμα. Παρ' όλες τις εγγενείς αδυναμίες του, παρά τις άτοπες αναλύσεις του για καίρια θέματα, δεν είναι ένα κόμμα-εκφραστής της αστικής τάξης, ακόμα και αν η ηγεσία του επέλεξε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Αυτό αποτυπώνεται και στην αγωνία ορισμένων να ψηφίσει σε ενδεχόμενο συνέδριο ο «κοινωνικός» (sic) ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο «κομματικός». Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει ένα κόμμα της Αριστεράς αποτελούσε ανασχετικό παράγοντα για την επιβολή 3ου Μνημονίου. Γι' αυτό και επελέγη η οδός του Δημοψηφίσματος, όπου για ακόμη μία φορά ο λαός απεδείχθη πιο ριζοσπαστικός από την κυβέρνηση του, παρά τις εκτιμήσεις του διεθνούς και εγχώριου κατεστημένου, ότι το κλείσιμο των τραπεζών θα έκαμπτε το φρόνημα του.

ΠΕΡΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ

Επειδή το ιδεολόγημα της ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), του οποίου η επικαιροποίηση είναι ο ευρωμονόδρομος των μνημονίων, τείνει να γίνει κυρίαρχο ακόμα και στους κόλπους της Αριστεράς, οφείλουμε να τονίσουμε πως η εναλλακτική πορεία ήταν απολύτως εφικτή σε όλα τα επίπεδα.

Πρώτον, στο οικονομικό επίπεδο. Το Δημόσιο έχει πρωτογενές πλεόνασμα, πράμα που σημαίνει πως μπορεί να καλύψει όλες του τις ανάγκες (πλην της αποπληρωμής τοκοχρεωλυσίων) και να έχει και περίσσευμα. Επίσης, τα δύο προηγούμενα χρόνια, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έγινε θετικό, με τις προβλέψεις να μιλούν για διατήρηση του σε θετικά επίπεδα το 2015. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα ανέκυπτε σοβαρό πρόβλημα με τις εισαγωγές λόγω τεράστιου ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Άρα, αφενός μεν το Δημόσιο θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε όλες του τις υποχρεώσεις, αφετέρου η χώρα θα μπορούσε να βρει τρόπους να συνεχίσει να εισάγει τα απαραίτητα αγαθά με μία σχετική άνεση. [1]

Δεύτερον, το πολιτικό επίπεδο. Αυτό το στοιχείο συχνά υποτιμάται, αλλά είναι το σημαντικότερο, καθώς το λεγόμενο Plan B είναι ένα κατά βάση πολιτικό σχέδιο αντίστασης και αντεπίθεσης του λαού απέναντι στο εγχώριο κεφάλαιο και τους Ευρωπαίους επικυρίαρχους. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη η στήριξη, αλλά και η συμμετοχή του λαού. Αυτή η παράμετρος λύθηκε με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Όλοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι τόνιζαν ότι το ΟΧΙ θα ισοδυναμούσε με Grexit. Το ίδιο και η εγχώρια Τρόικα, μαζί με τα κανάλια της διαπλοκής. Ο λαός όμως αποφάσισε κατηγορηματικά ότι προτιμάει έναν εναλλακτικό δρόμο από ένα νέο Μνημόνιο.

Τρίτον, είχαμε ήδη επωμιστεί τις σημαντικότερες αρνητικές συνέπειες ενός Grexit. Πιο συγκεκριμένα, οι τράπεζες έκλεισαν, ενώ η χώρα δεν αποπλήρωσε και τις δόσεις του Ιουνίου προς το ΔΝΤ. Έχοντας ήδη λοιπόν κλειστές τράπεζες, κλειστό χρηματιστήριο και στάση πληρωμών, το τίμημα της εξόδου της χώρας από το Ευρώ είχε ήδη καταβληθεί και πλέον θα απέμεναν μόνον οι ευεργετικές συνέπειες (ανάκτηση Δημοκρατίας και κυριαρχίας, ανεξάρτητη οικονομική πολιτική κλπ).

Η επιλογή του 3ου Μνημονίου λοιπόν φαντάζει εκ πρώτης όψεως αυτοχειρία. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό το γεγονός και να μας προβληματίσει. Πράγματι, ακούγεται παράδοξο το να φέρνει νέο Μνημόνιο η παρούσα κυβέρνηση, η οποία εξελέγη στη βάση της κατάργησης των υπάρχοντων Μνημονίων, πολλώ δε μάλλον όταν η ίδια έχει εισηγηθεί το ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα, το οποίο και κέρδισε με συντριπτική διαφορά. Για ποιο λόγο λοιπόν οδηγηθήκαμε στην παρούσα αντίφαση;

Η αιτία είναι ότι το εναλλακτικό σχέδιο δεν είναι απλά ένας «άλλος δρόμος». Πρόκειται για μία ολομέτωπη ρήξη τόσο με την εγχώρια αστική τάξη όσο και με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και αυτό γιατί η θέση της χώρας στην Ε.Ε. συμπυκνώνει την κυρίαρχη αντίθεση, η οποία δεν είναι άλλη από το λαό και τα εγχώρια και διεθνή μονοπώλια. Η ντόπια ολιγαρχία στηρίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας της, σε οικονομικό και (κυρίως) σε πολιτικό επίπεδο, μέσα από την παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. Ανατροπή αυτού του πλαισίου δεν συνιστά μία διαχειριστική εναλλακτική, αλλά την πιο επαναστατική πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί. Μία ρήξη θα επιφέρει αναπόφευκτα ριζικές αλλαγές στον εσωτερικό συσχετισμό δύναμης, υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, αλλά και σημαντική, προοδευτική επανατοποθέτηση της χώρας στο διεθνές στερέωμα, απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ληστρικής Δυτικής Αυτοκρατορίας (πχ Ουκρανία). Επομένως, οι τομές που θα πρέπει να γίνουν ώστε αυτή να στεφτεί με επιτυχία είναι βαθιές και η αντίσταση από κάθε λογής κατεστημένη δύναμη θα είναι ισχυρή. Με λίγα λόγια, μία τέτοια ενέργεια απαιτεί έναν πολιτικό φορέα που όχι απλά θα αντιτίθεται στη λιτότητα, αλλά θα αντιστρατεύεται κάθε πτυχή των μνημονιακών πολιτικών και θα είναι έτοιμος για κάθε εναλλακτικό σενάριο, χωρίς να το ξορκίζει δυσφημώντας το, όπως έκαναν τόσα χρόνια οι δυνάμεις που υπηρέτησαν τα Μνημόνια. Σε αυτά τα πλαίσια, η διαδικασία της «βίαιης ωρίμανσης», που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, φαίνεται πως υπήρξε καταστροφική, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για το λαό και για τη χώρα.

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ «ΟΧΙ»

Το 3ο Μνημόνιο φαίνεται πως θα είναι το πιο επώδυνο για τη χώρα και το λαό. Τόσο με όρους οικονομικής λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, όσο και με όρους ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αλλά και με όρους καταπάτησης κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Για την ακύρωση του χρειάζεται συνδυασμός πολιτικής δράσης και κοινωνικής κινητοποίησης. Είναι κρίσιμο ο κόσμος που θα λουστεί τις συνέπειες του νέου Μνημονίου να μην πάει σπίτι του ή ακόμα να μην αφεθεί έρμαιο του φασισμού. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο του ΟΧΙ, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις και όλοι οι αγωνιστές που αντιτίθενται στη σύγχρονη ευρωχούντα.

Το μέτωπο αυτό θα πρέπει να έχει βαθιά δημοκρατικό χαρακτήρα. Το ζήτημα της Δημοκρατίας είναι κορυφαίας σημασίας και αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό πεδίο στο σήμερα. Η κραυγαλέα αντίθεση της λαϊκής εντολής των εκλογών και του Δημοψηφίσματος με τις ασκούμενες πολιτικές, αλλά και η νέα επιτήρηση, η οποία μετατρέπει και τυπικά την Ελλάδα σε Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο [2] είναι στοιχεία που πρέπει να γίνου πλέον κυρίαρχα στο λόγο μας. Απέναντι στη βαρβαρότητα του «εθνικού τόξου» των δυνάμεων του Ευρώ και της ΕΕ πρέπει να αντιτάξουμε τον γνήσια δημοκρατικό πατριωτισμό του λαού, όπως αυτός εκφράστηκε στις κορυφαίες στιγμές αντίστασης του (Εθνική Αντίσταση, αντιδικτατορικός αγώνας κοκ).

Το μέτωπο θα πρέπει να έχει σαφή αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Η αποτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει πλέον περιθώριο για αυταπάτες. Προοδευτικά –ακόμα και από αστική σκοπιά- μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν κάτω από τη μπότα της ΕΚΤ και της ΕΕ. Ο λαός θα πρέπει να ανοίξει σαφές μέτωπο κατά των ευρωληστάρχων, με στόχο την οριστική αποδέσμευση από τα δεσμά που μας έχουν επιβάλει τόσα χρόνια.

Τέλος, το μέτωπο θα πρέπει να έχει και αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα, δηλαδή να αρχίσει ένα νέο ανένδοτο απέναντι στην ντόπια ολιγαρχία που λεηλατεί εδώ και δεκαετίες τη χώρα και το λαό και τα τελευταία χρόνια έβαλε πλάτη ώστε να γίνει η Ελλάδα μπανανία.

Παράλληλα, είναι καίριας σημασίας να δημιουργηθούν τοπικές επιτροπές του ΟΧΙ, που αφενός θα προπαγανδίζουν τις θέσεις του μετώπου, αλλά και αφετέρου θα οργανώνουν την αντίσταση του λαού απέναντι στο μαύρο μέτωπο του Ευρώ, αλλά και θα δημιουργεί και δομές αλληλεγγύης, ώστε να μπορέσει –στο μέγιστο εφικτό βαθμό- να σταθεί ο κόσμος στα πόδια του και να μην γίνει έρμαιο της «φιλανθρωπίας» συστημικών ή αντιδραστικών δυνάμεων ή της εξουσίας.

Ο αγώνας αποτίναξης του νέου μνημονιακού ζυγού δεν πρόκειται να είναι εύκολος, αλλά είναι πέρα για πέρα αναγκαίος, ώστε να μην ακολουθήσει κοινωνικός όλεθρος και η χώρα να μην μπει σε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας της. Καθήκον μας είναι να οργανώσουμε την Αντίσταση, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο και να μπορούμε πλέον να καθορίζουμε εμείς το μέλλον μας και οι αποφάσεις να μην παίρνονται στις Βρυξέλλες.  

[1] Έχουν γίνει διάφορες αναλυτικές τεχνικές μελέτες επί του θέματος. Κάποιες μπορείτε να τις βρείτε εδώ

[2] Ενδεικτικά, μέσα σε όλα που ψηφίστηκαν στην Βουλή ήταν και το συγκεκριμένο απόσπασμα

«Η Κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το Κοινοβούλιο»

*Ο Νέστορας Νεστορίδης είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής της ΟΜ του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr