Ο ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕΙ

Εκδήλωση με ομιλητή τον Δ. Κουτσούμπα πραγματοποίησε στη Μακρόνησο το ΚΚΕ για να τιμήσει τους κομμουνιστές και αγωνιστές που εξορίστηκαν στο νησί.

Ως εδώ έχει καλώς και επαινούμε την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, αν και θα είχαμε πολλές παρατηρήσεις να κάνουμε. Δεν έχουν, όμως, αυτήν την ώρα σημασία.

Θα περιμέναμε, όμως, από μια τέτοια εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές της Μακρονήσου να αναδειχθεί από το ΚΚΕ η σημασία των θυσιών τους στο σήμερα και η επικαιρότητα των στόχων τους.

Οι αγωνιστές της Μακρονήσου, όπως φαίνεται καθαρά και στο κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη, που φιλοξενεί η Iskra υπό τον τίτλο «Αστικός πολιτικός κόσμος και Δοσιλογισμός» (πατήστε εδώ), αγωνίζονταν στην τότε συγκυρία πρώτα απ' όλα και κυρίως για να διαμορφώσουν, με τη «λαϊκή δημοκρατική πολιτική τους», το πιο πλατύ μέτωπο ενάντια στο «μοναρχοφασισμό» για την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του ελληνικού λαού.

Αυτοί οι στόχοι του αγώνα των Μακρονησιωτών, με άλλη μορφή, είναι ιδιαίτερα επίκαιροι σήμερα, που η χώρα μας στενάζει κάτω από μια ιδιόμορφη πολιτική και οικονομική κατοχή, την οποία υπηρετούν εγχώριοι μνημονιακοί πολιτικοί υπάλληλοι. Σήμερα, επίσης, που η όποια δημοκρατία, ακόμα και η αστική, πνίγεται και ακυρώνεται, ενώ οι μισθωτοί και τα επαγγελματικά, μικρομεσαία και αγροτικά στρώματα λεηλατούνται, φτωχοποιούνται και εξαθλιώνονται.

Θα περιμέναμε, λοιπόν, από τον Δ. Κουτσούμπα στο τόπο του μαρτυρίου των αγωνιστών και συνεχίζοντας το επίκαιρο πνεύμα των θυσιών τους, να απευθύνει από τη Μακρόνησο ένα απλόχερο ενωτικό και άκρως επίκαιρο και αναγκαίο κάλεσμα για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου μετώπου στη χώρα, που θα αγκάλιαζε όλες τις ριζοσπαστικές, δημοκρατικές, πατριωτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες στρέφονται με συνέπεια ενάντια στην σύγχρονη τυραννία που αντιπροσωπεύει η σημερινή μνημονιακή νεοαποικιακή κηδεμονία της χώρας.

Αντί γι' αυτό, όμως, ο Δ. Κουτσούμπας κατέληξε να ομιλεί, ως η Μακρόνησος να μην αντιπροσωπεύει ένα επίκαιρο πολιτικό ενωτικό αγωνιστικό προσκλητήριο ενάντια στη σημερινή νεοαποικιακή κηδεμονία της χώρας, αλλά να αποτελεί μια απλή επιβεβαίωση της διαχρονικής παρουσίας ενός ΚΚΕ, το οποίο πορεύεται αντλώντας απλώς από την «κληρονομιά» της και τις «επετείους» των θυσιών των αγωνιστών.

Είπε, λοιπόν, ο Δ. Κουτσούμπας με ένα ύφος αυτάρκειας, στηριγμένος σε κάποιους απαρασάλευτους νόμους και με άγνοια των απίστευτων κινδύνων: «Το ΚΚΕ άντεξε και αντέχει γιατί υπάρχει και θα υπάρχει η εργατική τάξη».

Και αφού είπε αυτό το ακλόνητο απόφθεγμα ως καθησυχαστική διαβεβαίωση για το παρόν και το μέλλον του ΚΚΕ, κατέφυγε ήσυχος σε μια αφοριστική επίθεση ενάντια σε όλες τις άλλες ανεξαιρέτως τις αριστερές δυνάμεις που μάχονται τα μνημόνια, την ευρωζώνη και την ΕΕ, διότι όπως είπε είναι «οπορτουνιστικές» και ως τέτοιες προσφέρουν «σημαντική βοήθεια στο σάπιο σύστημα».

Συγκεκριμένα ο Δ. Κουτσούμπας, μπερδεύοντας το νέο μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ με αριστερές δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε που έφυγαν από τους κόλπους του και τον αντιπολιτεύονται, είπε από τη Μακρόνησο επί λέξει τα εξής:

«(...) Σημαντική βοήθεια στο σάπιο σύστημα, για τη διατήρηση της εξουσίας του, δίνει διαχρονικά και σταθερά τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς ο γνωστός πλέον σε όλους μας οπορτουνισμός. Είτε δρώντας μέσα σε εργατικά κομμουνιστικά κόμματα, είτε δρώντας ως ξεχωριστό τμήμα εξωκοινοβουλευτικά ή κοινοβουλευτικά ως μικρό κόμμα αντιπολίτευσης, είτε από κυβερνητικές καρέκλες σε εναγκαλισμό με τη σοσιαλδημοκρατία. Στη χώρα μας τα έχουμε ζήσει όλα και εξακολουθούμε να τα ζούμε, παρά την αλλαγή ονομάτων και προσώπων. Με το Συνασπισμό και το ΣΥΡΙΖΑ μετά, αλλά και άλλες ομάδες που αποσπάστηκαν από αυτόν πέρσι, αλλά και από το Κόμμα μας παλιότερα και πιο πρόσφατα (...)».

Δ. Κουτσούμπα, η εργατική τάξη υπήρξε και θα υπάρχει.

Αλλά μπορεί να υπάρξει και χωρίς δικαιώματα και με την αφαίρεση, δυστυχώς, επί των ημερών του κατά τ' άλλα αντιοπορτουνιστικού ΚΚΕ, όλων των κατακτήσεών της που επιτεύχθηκαν και με τις θυσίες και το αίμα των Μακρονησιωτών αγωνιστών.

Δεν ξέρω αν, πόσο και πώς το ΚΚΕ θα συνεχίσει να υπάρχει, εφόσον η εργατική τάξη συνεχίζει να βρίσκεται στο σφαγείο, άθυρμα στα χέρια του κεφαλαίου και της μνημονιακής φαυλοκρατίας.

Εκείνο που ξέρω είναι πως τιμή σήμερα στους Μακρονησιώτες δεν μπορεί να υπάρξει με το πνεύμα της αυταρέσκειας και του μακάριου εφησυχασμού της ηγεσίας του ΚΚΕ, που ενώ τα πάντα καταρρέουν γύρω μας, το μόνο που κάνει είναι να δίνει άδοξες μάχες περιχαράκωσης και αντιοπορτουνιστικών εξορμήσεων, κυνηγώντας ανεμόμυλους και παραπέμποντας στις καλένδες επίκαιρους στόχους και τα επίκαιρα ενωτικά μέτωπα για την επίτευξή τους. Επίκαιρα ενωτικά μέτωπα για τα οποία οι Μακρονησιώτες έδιναν ακόμα και τη ζωή τους, διότι ήξεραν ότι οι άνθρωποι παλεύουν και κατακτούν το μέλλον, πολύ περισσότερο το σοσιαλιστικό μέλλον, όχι με την εκτόξευση στο «υπερπέραν», αλλά μέσα από αγώνες και νίκες για τα προβλήματα και τις ανάγκες του παρόντος.

ΝΖ

πηγη: iskra.gr