Παρέμβαση  του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ και Γ.Γ του Ε.Κ.Π Αντώνη Νταλακογεώργου

Θέμα: Το αγωνιστικό μέτωπο για την ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας και μορφές οργάνωσης και ενοποίησης της εργατικής τάξης και του λαού

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες,

Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Το θέμα που επιλέξατε είναι εξαιρετικά σοβαρό, ενδιαφέρον και επίκαιρο.

Στην παρέμβασή μου θα εστιάσω σε 5 σημεία: 1) Η κατάσταση στο κίνημα σήμερα, 2) Τι κίνημα θέλουμε και σε ποια κατεύθυνση, 3) Ποιο θα είναι το περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του ανασυγκροτημένου εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, 4) Οι στόχοι και οι διεκδικήσεις και 5) Ο ρόλος και η παρέμβαση των πολιτικών, ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων στην συγκρότηση και την πάλη αυτού του μετώπου.

Στην ουσία μιλάμε για τις προϋποθέσεις που θα σχεδιασθεί και θα αναπτυχθεί ένα μαζικό, μαχητικό, ταξικά οργανωμένο και προσανατολισμένο κίνημα της εργατικής τάξης που θα παλέψει με συνέπεια, σταθερότητα, διάρκεια και αποφασιστικότητα ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια που θα συσπειρώσει τον κόσμο της εργασίας, τους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα μικρομεσαία στρώματα, την φτωχή αγροτιά και κυρίως θα συνεγείρει τους νέους και τις νέες που μαζί με τους εργαζόμενους θα αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά αυτού του αγωνιστικού μετώπου.

Στην κατεύθυνση αυτή είναι κεντρικής και επείγουσας σημασίας η ανασυγκρότηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Ποια τα χαρακτηριστικά και σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να οργανωθεί το εγχείρημα αυτό;

Είναι αυτονόητο ότι χωρίς να εγκαταλείψουμε τα θεσμικά όργανα των συνδικάτων και χωρίς να μειώσουμε τις προσπάθειες και τις πρωτοβουλίες μας τόσο για την αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων αλλά και την πίεση για την λήψη αγωνιστικών αποφάσεων μέσα από αυτά τα όργανα, ότι από πάνω δεν μπορεί βραχυπρόθεσμα να επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Είναι γνωστός ο ρόλος της ξεπουλημένης και πεμπτοφαλαγγίτικης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, Αναφορικά με την ΑΔΕΔΥ, παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν απωλέσει την αυτοδυναμία, είναι μακριά ακόμη από τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και οι δυνατότητες αλλά και η απήχηση όπως φάνηκε και στην πρόσφατη απεργία στις 12/11/2015, είναι εξαιρετικά περιορισμένες και στην πράξη ο προσανατολισμός της δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί ουσιαστικά.

Βασικός στόχος των δυνάμεων του αυτόνομου ανεξάρτητου ταξικού αγωνιστικού πόλου πρέπει να είναι οι προσπάθειες, οι πρωτοβουλίες από τα κάτω. Αυτό μπορεί να επιχειρηθεί με τα πρωτοβάθμια σωματεία που κινούνται πραγματικά σε αγωνιστική κατεύθυνση, με την δημιουργία αγωνιστικών επιτροπών στους χώρους δουλειάς, με την ενεργοποίηση χιλιάδων εργαζομένων να στηρίξουν, να πλαισιώσουν τις αγωνιστικές αυτές δράσεις και πρωτοβουλίες.

Ταυτόχρονα επιβάλλεται οι δυνάμεις από τα κάτω να ενοποιήσουν τις θέσεις, τους στόχους και την πάλη τους, εδώ μπορούν να εμπλακούν και να συμμετέχουν παρά τις δυσκολίες και τα υπαρκτά προβλήματα συνδικαλιστικές δυνάμεις από διάφορες Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα τα οποία έχουν κοινή αγωνιστική στόχευση και προσανατολισμό. Τέτοιες δυνάμεις υπάρχουν, πρέπει να αξιοποιηθούν και να ενταχθούν σε αυτή την ταξική μάχη και συσπείρωση.

Για τον σκοπό αυτό πρέπει να οργανωθεί μια συστηματική καθημερινή επαφή με τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις υπηρεσίες, τα νοσοκομεία, τους δήμους, σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, σε κάθε χώρο δουλειάς να συνταχθούν μαζί ή και χωρίς τα πρωτοβάθμια σωματεία (όταν αυτά είναι υπό τον έλεγχο δυνάμεων της εργοδοσίας ή του κυβερνητικού συνδικαλισμού) και μέσα από αυτήν την διαδικασία στην οποία πρέπει να πρωτοστατήσουν οι δυνάμεις του αγωνιστικού και ταξικού πόλου που θα εκφράζει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Το δεύτερο είναι το πλαίσιο στόχων και διεκδικήσεων αυτού του μετώπου. Στην βάση αυτή πρέπει να στοχεύουμε τόσο στην κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων όσο και στην επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίου επίπεδα.

Αυτό αφορά την κοινωνική ασφάλιση, τα εργασιακά, τις ΣΣΕ, την απασχόληση, την αντιμετώπιση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, την λήψη μέτρων για την ανεργία και την διατύπωση ουσιαστικών μέτρων για την προστασία των ανέργων, τις ελαστικές μορφές εργασίας, τα μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, τις ιδιωτικοποιήσεις και την διατήρηση του δημόσιου πλούτου και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων, την στήριξη της δημόσιας παιδείας, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, την ανατροπή της φορομπηχτικής πολιτικής και της φορολεηλασίας του λαού και των εργαζομένων. Επίσης υψηλά στην ατζέντα μας πρέπει να είναι το προσφυγικό, οι πλειστηριασμοί, τα κόκκινα δάνεια των λαϊκών οικογενειών.

Ταυτόχρονα το μέτωπο αυτό πρέπει να διευρυνθεί και να συσπειρώσει τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς αγρότες, τις μικρές επιχειρήσεις και τα μεσαία στρώματα που και αυτά συντρίβονται από τις βάρβαρες αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές και οδηγούνται συστηματικά στο κλείσιμο και σε λουκέτο των επιχειρήσεών τους και τελικά στην ανεργία και στην εξαθλίωση.

Προφανώς το ανασυγκροτημένο αυτό κίνημα οφείλει και πρέπει να αναδείξει με τον δημόσιο λόγο του μόνο το όχι στις νεοφιλελεύθερες και βάρβαρες κυβερνητικές πολιτικές του οικονομικού κατεστημένου, του μεγάλου κεφαλαίου εγχώριου και ξένου αλλά πρέπει να έχει στο επίκεντρο και στο προσκήνιο της δράσης και των προγραμματικών αναφορών του το τσάκισμα της εργοδοτικής και επιχειρηματικής ασυδοσίας αλλά και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, τον περιορισμό και την κατάργηση των προνομίων της επιχειρηματικής ελίτ και της ολιγαρχίας του πλούτου που οι πολιτικές που ακολουθούνται όλα τα τελευταία χρόνια από το παλιό και νέο μνημονιακό μπλοκ στηρίζουν, διευρύνουν και ενισχύουν τα συμφέροντά τους. Αυτή ακριβώς η ταξική διάσταση πρέπει να είναι στο προσκήνιο και της επικοινωνιακής, παρέμβασης των συνδικάτων και του μετώπου.

Παράλληλα το ανασυγκροτημένο μέτωπο πρέπει να διατυπώσει με σαφήνεια μια εναλλακτική στρατηγική επιλογή στον αντίποδα των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εκπορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της ζώνης του Ευρώ.

Από αυτή την σκοπιά η διαγραφή του χρέους πρέπει να είναι ανάμεσα στα κεντρικά αιτήματα, τις διεκδικήσεις και αναφορές του ταξικού αγωνιστικού κινήματος καθώς και η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των μεγάλων και παραγωγικών επιχειρήσεων, ο εργατικός και λαϊκός έλεγχος.

Σε ένα νέο και ανασυγκροτημένο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα πρέπει να πάρουμε διαζύγιο με φαινόμενα γραφειοκρατίας, απόστασης από τους εργαζόμενους, καμπανιακής σύνδεσης στην επαφή μαζί τους όταν υπάρχει κάποια απεργία και σε πολλά ακόμη αρνητικά έως διαλυτικά φαινόμενα τα οποία υπάρχουν στα συνδικάτα που ελέγχουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού, του γραφειοκρατικού και κομματικού συνδικαλισμού και όχι μόνο….

Πρέπει να συγκρουστούμε και να πείσουμε για να αφήσουμε οριστικά πίσω μας τα φαινόμενα της παραταξιοποίησης, της αδράνειας, του συμβιβασμού, της παθητικότητας, της αναποτελεσματικότητας των αγώνων, της αναμονής, της ανάθεσης αλλά και την επιζήμια αντίληψη για το χαμένο μεροκάματο και ημερομίσθιο που στις σημερινές συνθήκες αποτελεί ισχυρό κίνητρο για την αποχή ιδιαίτερα από τους απεργιακούς αγώνες.

Είναι φανερό ότι η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην διασπαστική τακτική του ΠΑΜΕ, θα δημιουργήσει ρωγμές στην πολιτική της κομματικής περιχαράκωσης στα συνδικάτα, όπως επίσης θα βοηθήσει πιο αποφασιστικά οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ στις οποίες δημιουργείται σε μεγάλο βαθμό ένας επικίνδυνος εγκλωβισμός στις σημερινές συνθήκες που συνδέεται με την άσκηση της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, για μεγάλο χρονικό διάστημα είτε απέχουν είτε κυρίως δεν διαδραματίζουν ένα ουσιαστικό αγωνιστικό ρόλο για την ανασυγκρότηση του κινήματος, την ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων ή ακόμη περισσότερο ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις βάζουν εμπόδια σε μια τέτοια κατεύθυνση και στην πραγματικότητα ερωτοτροπούν και επιχειρούν να αναδειχθούν στο κίνημα σε ένα νέο τύπο κυβερνητικού συνδικαλισμού!!

Μαζί με τα παραπάνω πρέπει να προσέξουμε να μην αναπαράγουμε κατ’ οποιοδήποτε τρόπο φαινόμενα καθαρότητας, σεχταρισμού που οδηγούν στην απομόνωση και στην περιθωριοποίηση από το κίνημα και το οργανωμένο μαζικό κίνημα. Με άλλα λόγια να μην αναπαράξουμε αντιλήψεις και πρακτικές του ΠΑΜΕ και του πολιτικού – κομματικού του φορέα που διαχρονικά αποδεικνύονται ακίνδυνοι για το κεφάλαιο, τις κυβερνητικές πολιτικές και ταξικά οδηγούν στην διάσπαση, στην αποδυνάμωση και τελικά οδηγούνται σε άσφαιρα πυρά εναντίον του συστήματος και η καμπανιακή παρέμβαση με μια ή δυο 24ωρες απεργίες, και αυτές μέσα στα πλαίσια ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, οδηγούν οι όποιοι αγώνες να μην θέτουν κατά οποιοδήποτε τρόπο θέμα ανατροπής στις πολιτικές της ευρωκρατίας, του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου και κυρίως να μην δημιουργούν τους όρους για την ρήξη και την ανατροπή αυτών των πολιτικών.

Από όλα τα παραπάνω, που περιγράφονται λόγου περιορισμένου χρόνου εντελώς συνοπτικά, εξάγεται το συμπέρασμα ότι αυτό το κίνημα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την ουσιαστική παρέμβαση αλλά και ενοποίηση στην δράση και τους αγώνες της ριζοσπαστικής κομμουνιστικής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς η οποία θα συμβάλει τα μέγιστα για την οργάνωση και την ανάπτυξη αυτού του μετώπου.

Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να προβάλουν, να διεκδικήσουν με προωθημένες θέσεις και στόχους όχι απλά ένα όχι στα μνημόνια αλλά να εκφράσουν και να διατυπώσουν ένα κοινό εναλλακτικό σχέδιο από την βαρβαρότητα των μνημονίων που θα θέτει σε άμεση αμφισβήτηση αυτές τις καταστροφικές και βάρβαρες πολιτικές, που θα οδηγεί την χώρα και τον λαό στην ανάκτηση της ανεξαρτησίας, στην αποδέσμευση από την μέγγενη των ευρωενωσιακών θεσμών, που θα συγκρούεται με το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο και θα αποτελεί την εναλλακτική αγωνιστική επιλογή του λαού και των εργαζομένων να πορευθούν σε άλλο δρόμο, αυτόν της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Πολυχώρος ΜΟΛΥΒΙ 14/11/2015