Το Πριν δημοσιεύει σήμερα μια σημαντική ανάλυση αγωνιστή της Αριστεράς από την Κροατία, που γράφτηκε ειδικά για το Πριν και περιγράφει συγκεκριμένα «πως οι Bad Blue Boys μετατράπηκαν από μια ομάδα χούλιγκαν σε μια ομάδα πλήρως ετοιμοπόλεμων νεοναζί με πολεμική εμπειρία και σοβαρές οργανωτικές διασυνδέσεις» μετά τη συνεργασία στελεχών τους με τους Ουκρανούς ναζί του Τάγματος Αζόφ, από το 2014 και πολύ περισσότερο μετά το ξέσπασμα του διακρατικού πολέμου με τη ρωσική εισβολή. Όλα όσα προηγήθηκαν της καθόδου στην Ελλάδα και της εφόδου στη Νέα Φιλαδέλφεια, που οδήγησε στη δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή.

Ζλάτκο Γιάκοβιτς, ανταπόκριση από την Κροατία

Η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή στην Αθήνα συγκλόνισε τους περισσότερους ανθρώπους στην Κροατία και στην Ελλάδα. Μαχαιρώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης των Bad Blue Boys (BBB), των ultras οπαδών της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, μαζί με οπαδούς του Παναθηναϊκού, σε οπαδούς της ΑΕΚ και περαστικούς, το βράδυ πριν από τον αγώνα μεταξύ ΑΕΚ και Ντιναμό, που στη συνέχεια αναβλήθηκε. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο ο δολοφόνος παραμένει άγνωστος, όμως η δολοφονία είτε έγινε από Κροάτη είτε από Έλληνα οπαδό, είναι καθαρό ότι οι ΒΒΒ συμμετείχαν σε μια δειλή συνωμοσία η οποία έδωσε τέλος στη ζωή του Μιχάλη. Είναι το πρώτο επεισόδιο τέτοιας φύσης στην πρόσφατη ιστορία της Κροατίας. Αν και μας είναι γνωστή η οπαδική ποδοσφαιρική βία, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1990 δεν είχε καταγραφεί κάποιο μοιραίο περιστατικό που να σχετίζεται με τις ομάδες των ultras, είτε στη χώρα μας είτε στο εξωτερικό.

Θα προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη περιγραφή του ιστορικού πλαισίου και των εξελίξεων που σχετίζονται με τους ΒΒΒ, που τελικά είχαν ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Μιχάλη. Στη μεταπολεμική Κροατία (σ.σ. αναφέρεται στον πόλεμο με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας), η σκηνή των Ultras είχε τα πάνω και τα κάτω της. Η βία όπως αναφέρθηκε και παραπάνω δεν είχε μοιραία αποτελέσματα και συνήθως περιοριζόταν στα γήπεδα. Στην περίοδο αμέσως μετά τον πόλεμο στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η βία βρισκόταν σε πτώση, μαζί με τον αριθμό των ανθρώπων που παρακολουθούσαν τους αγώνες των ομάδων. Τα τελευταία χρόνια όλες οι κροατικές ομάδες, με την εξαίρεση της Χάιντουκ Σπλιτ στα νότια της χώρας, έχουν κατά μέσο όρο 4.000 θεατές στα γήπεδά τους. Οι περισσότερες ομάδες είτε επίσημα είτε ανεπίσημα ιδιωτικοποιήθηκαν από το λόμπι της μαφίας του ποδοσφαίρου. Το ενδιαφέρον των ανθρώπων για το πελατειακό και διεφθαρμένο εγχώριο ποδόσφαιρο μειώθηκε και οι ομάδες των Ultras έμειναν απομονωμένες και περιορισμένες στις αποκρυφιστικές υποκουλτούρες τους. Είχαν θετικές και αρνητικές πλευρές στη δράση τους, συμπεριλαμβανομένων και των ΒΒΒ. Ξεκινούσαν πρωτοβουλίες και συμμετείχαν σε αγώνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των ομάδων τους και για τον εκδημοκρατισμό τους, όμως δυστυχώς τις περισσότερες φορές οι απόπειρες αυτές ήταν ανεπαρκείς. Ιδεολογικά όλες οι ομάδες των οπαδών (στο παρελθόν και σήμερα) ήταν με τον Κροατικό εθνικισμό, περιστασιακά «έπαιζαν» ακόμα πιο ακραία, όμως δεν ήταν οργανωμένοι ακροδεξιοί ή φασίστες.

Εδώ πρέπει να τονίσω ότι ο εθνικισμός τους δεν ήταν ακραίος ή σκανδαλώδης για τα δεδομένα της Κροατίας, γιατί δυστυχώς όλες οι σχετικές πολιτικές δυνάμεις στις χώρες μας είναι εθνικιστικές και δεν αμφισβητούν την κυρίαρχη εθνικιστική ιδεολογία, ανεξάρτητα από το αν αυτοανακηρύσσονται ως αριστερές, φιλελεύθερες, συντηρητικές κ.λπ. Οι οπαδοί πάντα έλεγαν «Όχι στην πολιτική» και δεν συνδέονταν με κανένα κόμμα και καμιά οργάνωση. Αυτό δεν είναι το προϊόν ενός φυσικού αυτόνομου χαρακτηριστικού των Κροατών φανατικών, αλλά μάλλον προϊόν ενός συγκεκριμένου γενικού πλαισίου. Κάθε φορά που η άρχουσα τάξη της Κροατίας χρειαζόταν να κινητοποιήσει «φαντάρους» για κάποια βρόμικη δουλειά, δεν στρεφόταν στους οπαδούς (όπως έκανε μερικώς στην προπολεμική δεκαετία του ’80) αλλά σε άλλη κοινωνική ομάδα – στους βετεράνους του πολέμου. Οι βετεράνοι πολέμου της Κροατίας είναι μια τεράστια και ανομοιογενής ομάδα, όμως μεταξύ τους υπάρχει μια ελίτ η οποία λειτουργεί ως μισθοφόροι της άρχουσας τάξης, λαμβάνοντας πολύ ψηλές συντάξεις, χρήματα από τον προϋπολογισμό για τις οργανώσεις τους και κοινωνικά προνόμια. Αυτός είναι γενικά ο τρόπος που η κροατική δεξιά εξασφαλίζει τον «στρατό» της για εκλογική ή οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση. Εξαιτίας του πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και τους σχηματισμού αυτής της νέας πληθυσμιακής ομάδας, η άρχουσα τάξη δεν χρειαζόταν τους ultras τόσο πολύ, έτσι παρέμειναν εν πολλοίς ανένταχτοι με όρους πολιτικής οργάνωσης.

πηγη prin.gr