Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε να καταφύγουμε στην κοινοτοπία ότι οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποτελούν «θείο δώρο» για την ευρωπαϊκή ελίτ, που θα ήθελε με εργαλείο τον φόβο να επιταχύνει τις διεργασίες της στρατιωτικής και αστυνομικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, δίπλα στις λοιπές εκκρεμείς «ολοκληρώσεις» της.

Όχι ότι δεν ισχύ­ει και τώρα το γε­γο­νός ότι η «προ­σφο­ρά» των ισλα­μο­φα­σι­στών είναι ευ­πρόσ­δε­κτη. Πλην όμως αυτή η «προ­σφο­ρά» βρί­σκει τον πυ­ρή­να της ευ­ρω­παϊ­κής ηγε­σί­ας σε στρα­τη­γι­κή σύγ­χυ­ση και εξαι­ρε­τι­κά ανέ­τοι­μο να αδρά­ξει την ευ­και­ρία ώστε να κα­τα­στή­σει την ΕΕ το ιδε­ω­δέ­στε­ρο κα­θε­στώς ολο­κλη­ρω­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην υφή­λιο. Κι αυτό για ποι­κί­λους λό­γους, με­ρι­κούς από τους οποί­ους απα­ριθ­μού­με:

• Ο ISIS, υπό προ­φα­νή στρα­τιω­τι­κή πίεση στις πε­ριο­χές Συ­ρί­ας και Ιράκ που έχει κα­τα­στή­σει επι­κρά­τειά του (και κυ­ριο­λε­κτι­κά κρά­τος του), μετά και τους ρω­σι­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς που έδω­σαν χώρο και χρόνο στο κα­θε­στώς Άσαντ, επι­μέ­νει στη μο­να­δι­κή του διέ­ξο­δο: την εξα­γω­γή του «πο­λέ­μου» στις ευ­ρω­παϊ­κές μη­τρο­πό­λεις. Αυτό επι­σπεύ­δει μεν την ανά­γκη των ευ­ρω­παϊ­κών ηγε­σιών να εμπλα­κούν σε στρα­τιω­τι­κή «λύση» στη Συρία, αλλά η «λύση» αυτή περνά από μια ανα­γκα­στι­κή συ­νερ­γα­σία με τη Ρωσία, με το κα­θε­στώς Άσαντ, ακόμη και με το Ιράν, πράγ­μα που λίγες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις έχουν την ρε­α­λι­στι­κή ετοι­μό­τη­τα να κά­νουν.
•  
• Η «λύση» περνά, επί­σης, από την Τουρ­κία και την ιδιό­τυ­πη θέση του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν, το οποίο μέσω της συμ­φω­νί­ας για το προ­σφυ­γι­κό έχει «δε­σμεύ­σει» την Ε.Ε. στην υπο­στή­ρι­ξη της θέσης του για δη­μιουρ­γία ζώνης ασφα­λεί­ας στα τουρ­κο­συ­ρια­κά σύ­νο­ρα, με απο­κλει­στι­κό στόχο στην ουσία την εξου­δε­τέ­ρω­ση του κουρ­δι­κού πα­ρά­γο­ντα. Η θέση αυτή, όμως, προ­σκρού­ει τόσο στις δια­θέ­σεις της Ρω­σί­ας και του κα­θε­στώ­τος Άσαντ, όσο και στον ίδιο τον κουρ­δι­κό πα­ρά­γο­ντα που δρα κατά του ISIS με την κάθε άλλο παρά δια­κρι­τι­κή στή­ρι­ξη και κά­λυ­ψη, και των αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων.
•  
• Το ίδιο το προ­σφυ­γι­κό έχει κα­τα­κερ­μα­τί­σει την ΕΕ όχι μόνο στο πεδίο της απο­δο­χής προ­σφύ­γων, με την πα­γί­ω­ση των κλει­στών συ­νό­ρων στη μισή ευ­ρω­παϊ­κή επι­κρά­τεια, αλλά και στο θέμα της ανα­βάθ­μι­σης της ευ­ρω­παϊ­κής προ­ο­πτι­κής της Τουρ­κί­ας εν ονό­μα­τι της συμ­φω­νί­ας για τις μα­ζι­κές επα­να­προ­ω­θή­σεις. Τα συ­γκρο­τη­μέ­να ακρο­δε­ξιά και υπε­ρε­θνι­κι­στι­κά πο­λι­τι­κά μπλοκ σε πολ­λές χώρες της ΕΕ τρο­φο­δο­τού­νται τρι­πλά: από τις βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις, από την προ­σφυ­γο­φο­βία – ισλα­μο­φο­βία και από την αλ­λερ­γία ένα­ντι μιας ακόμη και μα­κρι­νής τουρ­κι­κής έντα­ξης. Και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μέσω της προ­ο­πτι­κής άμε­σης κα­τάρ­γη­σης της βίζας, που είναι κομ­βι­κή στην ευ­ρω­τουρ­κι­κή συμ­φω­νία. Το εν­δε­χό­με­νο ενί­σχυ­σής των ακρο­δε­ξιών- εθνι­κι­στι­κών δυ­νά­με­ων δρα πα­ρα­λυ­τι­κά ακόμη και σε κυ­βερ­νή­σεις που συ­ναι­νούν σε μια «ευ­ρω­παϊ­κή λύση». Το μεν (ευ­ρω­παϊ­κό) πνεύ­μα πρό­θυ­μον, η δε (εκλο­γι­κή) σαρξ ασθε­νής.
•  
• Οι φυ­γό­κε­ντρες τά­σεις που τρο­φο­δο­τεί το κλίμα γε­νι­κευ­μέ­νης ανα­σφά­λειας λει­τουρ­γούν ως τρο­χο­πέ­δη και σε άλλες με­γα­λε­πή­βο­λες δια­δι­κα­σί­ες ολο­κλή­ρω­σης που έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί: το Brexit που θα κρι­θεί τον Ιού­νιο προ­φα­νώς κερ­δί­ζει έδα­φος. Η απρο­θυ­μία εκ­χώ­ρη­σης κυ­ριαρ­χί­ας στα ζη­τή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής- αστυ­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης μπο­ρεί να πα­ρα­σύ­ρει και άλλα πεδία, όπως αυτό της οι­κο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της Ευ­ρω­ζώ­νης στο οποίο πολλά επεν­δύ­ει η ευ­ρω­κρα­τία. Η γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία στην ΕΕ αμ­φι­σβη­τεί­ται πα­ντοιο­τρό­πως. Και είναι άγνω­στη ακόμη η επί­δρα­ση της αι­μα­τη­ρής «ει­σβο­λής» του ISIS στην πλα­σμα­τι­κή υπε­ρα­ξία της «μη­χα­νής» του Ντρά­γκι.

Όλα αυτά εξε­λίσ­σο­νται με φόντο ένα κρε­σέ­ντο θε­σμι­κής και πο­λι­τι­κής δυ­σπι­στί­ας της κοι­νής γνώ­μης στην ΕΕ και τις ηγε­σί­ες της. Σε ορι­σμέ­νες χώρες αυτή η δυ­σπι­στία εμπε­ριέ­χει και την απει­λή της πο­λι­τι­κής αστά­θειας. Προ­φα­νώς η Ελ­λά­δα απο­τε­λεί την κο­ρυ­φαία πε­ρί­πτω­ση, όχι μόνο λόγω της καρ­κι­νο­βα­τού­σας αξιο­λό­γη­σης, αλλά κυ­ρί­ως γιατί απο­τε­λεί το πεδίο εφαρ­μο­γής της ευ­ρω­τουρ­κι­κής συμ­φω­νί­ας. Το νο­μο­σχέ­διο που κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή και εμπε­ριέ­χει τις αρχές αυτής της πα­ρά­νο­μης συμ­φω­νί­ας (κατά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό δε­κά­δων διε­θνών ορ­γα­νώ­σε­ων, του ΟΗΕ και σύ­μπα­σας της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς) θέτει ήδη σε δο­κι­μα­σία τη συ­νο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και ας απο­φεύ­γει την ανα­γνώ­ρι­ση της Τουρ­κί­ας ως «ασφα­λούς τρί­της χώρας».  Αυτό κα­τα­δει­κνύ­ει η δη­μό­σια αρ­θρο­γρα­φία βου­λευ­τών του και η δια­φω­νία 4 μελών της Πο­λι­τι­κής Γραμ­μα­τεί­ας του σε μια «κατά πλειο­ψη­φία» από­φα­ση που ακρο­βα­τεί (ατυ­χώς) λε­κτι­κά πάνω από το αβυσ­σα­λέο κενό της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας των επα­να­προ­ω­θή­σε­ων και της συσ­σω­ρευ­μέ­νης από­γνω­σης σε Ει­δο­μέ­νη και Πει­ραιά. 

Σκί­τσο του Πέ­τρου Ζερ­βού

πηγη: rproject.gr