Το προ­σχέ­διο που ήρθε προς συ­ζή­τη­ση δή­λω­νε ξε­κά­θα­ρα τις προ­θέ­σεις: 400 επι­πλέ­ον συ­νο­ριο­φύ­λα­κες στις χώρες των Βαλ­κα­νί­ων, ενί­σχυ­ση των ελέγ­χων στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή της Ελ­λά­δας, κα­ταυ­λι­σμοί στη νότια Ευ­ρώ­πη προ­σπά­θεια επα­να­πα­τρι­σμού προ­σφύ­γων από Αφ­γα­νι­στάν, Ιράκ κλπ αν «απο­δει­κνύ­ε­ται» ότι δεν δι­καιού­νται άσυλο. Επί­σης οι βαλ­κα­νι­κές και ανα­το­λι­κές χώρες της Ευ­ρώ­πης θα πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζουν την έγκρι­ση των γει­το­νι­κών χωρών πριν επι­τρέ­ψουν στους πρό­σφυ­γες να πε­ρά­σουν τα με­τα­ξύ τους σύ­νο­ρα.  Για την Ελ­λά­δα συ­γκε­κρι­μέ­να έγι­ναν προ­τά­σεις για την ενί­σχυ­ση της φύ­λα­ξης των συ­νό­ρων με τη Μα­κε­δο­νία και την Αλ­βα­νία.

Η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ επι­σή­μα­νε την ανά­γκη να υπάρ­ξει σύ­ντο­μα συμ­φω­νία με την Τουρ­κία, ενώ δή­λω­σε ότι γί­νο­νται προ­σπά­θειες η Κο­μι­σιόν να υπο­γρά­ψει συμ­φω­νί­ες επα­νεισ­δο­χής με το Πα­κι­στάν, το Αφ­γα­νι­στάν και το Μπα­γκλα­ντές, ώστε να επα­να­πα­τρί­ζο­νται οι υπή­κο­οί τους που ει­σέρ­χο­νται «πα­ρά­νο­μα» στην Ευ­ρώ­πη.

Στο ίδιο μο­τί­βο της προ­σπά­θειας μεί­ω­σης των προ­σφύ­γων που φτά­νουν στον Ευ­ρω­παϊ­κό Βορρά είναι και η από­φα­ση για 100.000 θέ­σεις για πρό­σφυ­γες σε κέ­ντρα υπο­δο­χής, 50.000 από τις οποί­ες θα βρί­σκο­νται στην Ελ­λά­δα. Ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός συμ­φώ­νη­σε στην πρό­τα­ση αυτή, παίρ­νο­ντας τα εύ­ση­μα από τη Μέρ­κελ για την προ­θυ­μία του. Μέχρι το τέλος του χρό­νου θα είναι έτοι­μες οι 30.000 από αυτές τις θέ­σεις, 23.000 από τις οποί­ες στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα και 7.000 στα νησιά.

Η πρό­τα­ση αυτή πρα­κτι­κά ισο­δυ­να­μεί με εγκλω­βι­σμό των προ­σφύ­γων σε πρό­χει­ρους κα­ταυ­λι­σμούς, τη στιγ­μή που εκεί­νοι επι­θυ­μούν να με­τα­βούν σε κά­ποια χώρα της ΕΕ όπου μπο­ρούν να βρουν ερ­γα­σία και να ζή­σουν μια αξιο­πρε­πή ζωή. Τα κέ­ντρα υπο­δο­χής που θα δη­μιουρ­γη­θούν δεν θα δια­φέ­ρουν στην ουσία τους από τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης που λει­τουρ­γού­σαν ως τώρα. Αντί να κλεί­σου­με τις Αμυ­γδα­λέ­ζες θα δη­μιουρ­γή­σου­με νέες, πιο «εξευ­γε­νι­σμέ­νες» με μαν­δύα φι­λαν­θρω­πί­ας για τους πρό­σφυ­γες. Και η απο­δο­χή της πρό­τα­σης από την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση απο­τε­λεί συ­νε­νο­χή. Όπως και ο φρά­χτης του Έβρου, που όσο μένει στη θέση του στέλ­νει σε πνιγ­μό χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση έχει δια­λέ­ξει πλευ­ρά, συμ­μόρ­φω­ση με τις εντο­λές της ΕΕ που οδη­γεί σε χι­λιά­δες θα­νά­τους.

Η αδιέ­ξο­δη αντι­προ­σφυ­γι­κή πο­λι­τι­κή της Ευ­ρώ­πης συ­νε­χί­ζε­ται. Οι ηγέ­τες της ΕΕ προ­σπα­θούν πάση θυσία (και η θυσία είναι κυ­ρί­ως οι ζωές των προ­σφύ­γων που χά­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά) να μειώ­σουν τις προ­σφυ­γι­κές ροές. Με κάθε τρόπο. Με φρά­χτες που όσο χει­μω­νιά­ζει θα κο­στί­ζουν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρες αν­θρώ­πι­νες ζωές. Με έλεγ­χο των θα­λάσ­σιων συ­νό­ρων από μι­σθο­φό­ρους και λι­με­νι­κούς. Με εγκλω­βι­σμό των προ­σφύ­γων σε κα­ταυ­λι­σμούς στη νότια Ευ­ρώ­πη. Με συμ­φω­νί­ες με­τα­ξύ κρα­τών για την πε­ραι­τέ­ρω τα­λαι­πω­ρία των προ­σφύ­γων. Η Ευ­ρώ­πη φρού­ριο όχι μόνο δεν γκρε­μί­ζε­ται, αλλά προ­σπα­θεί να οχυ­ρω­θεί όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο με όλο και πιο φο­νι­κά τείχη.

Όσο οι ηγέ­τες της ΕΕ σκλη­ραί­νουν την ανάλ­γη­τη στάση τους, τόσο το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες οφεί­λει να γίνει πιο διεκ­δι­κη­τι­κό από ποτέ. Το αί­τη­μα για γκρέ­μι­σμα κάθε φρά­χτη και άνοιγ­μα των συ­νό­ρων πρέ­πει να είναι στην πρώτη γραμ­μή διεκ­δι­κή­σε­ων της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος. Την ώρα που συ­ντε­λεί­ται μια πρω­το­φα­νής με­τα­κί­νη­ση πλη­θυ­σμού, μόνο οι δυ­να­μι­κές διεκ­δι­κή­σεις μας μπο­ρούν να στα­μα­τή­σουν τις δο­λο­φο­νί­ες στα σύ­νο­ρα – αλ­λιώς η κα­τά­στα­ση μπο­ρεί πολύ σύ­ντο­μα να βγει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο εκτός ελέγ­χου.

ΠΗΓΗ: rproject.gr