Βίκυ Καπετανοπούλου

«Μετά τον κύκλο οικογένειας και φίλων, η Καθολική Εκκλησία είναι το περιβάλλον με το υψηλότερο επίπεδο επικράτησης της σεξουαλικής βίας... Αν το πέπλο σιωπής, που καλύπτει τις διαπραχθείσες πράξεις, έχει επιτέλους πέσει, το οφείλουμε στο κουράγιο των θυμάτων. Χωρίς τις καταθέσεις τους, η κοινωνία μας θα βρισκόταν ακόμα σε άγνοια ή σε άρνηση για όσα έχουν συμβεί». Αυτά τα φοβερά και άλλα πολλά αντίστοιχα αναγράφει η έκθεση-κόλαφος που δημοσιοποιήθηκε χθες για το «μαζικό φαινόμενο» παιδεραστίας και τη σωρεία σεξουαλικών εγκλημάτων -παραγραμμένα πια τα περισσότερα- που έγιναν σε βάρος ανηλίκων επί 70 και πλέον χρόνια στους κόλπους και της Καθολικής Εκκλησίας της Γαλλίας.

Δεν μιλάμε απλά για «ιερό» σκάνδαλο τεράστιων διαστάσεων, αλλά για πραγματική κοινωνική μάστιγα: σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, τα θύματα παπάδων, διακόνων και άλλων ιερέων από το 1950 μέχρι σήμερα υπολογίζονται σε τουλάχιστον 216.000, με τον σοκαριστικό τους αριθμό να εκτινάσσεται σε 330.000, αν προστεθούν τα παιδιά που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά κι από άλλα μέλη της Καθολικής Εκκλησίας και των οργανισμών της, όπως δασκάλους και υπεύθυνους κατήχησης.

«Μου έκλεψαν 13 χρόνια από τη ζωή μου», κατήγγειλε δημόσια η Κλοντέτ Κουτιριέ, οι πρώτες παιδικές αναμνήσεις της οποίας ήταν οι διαδοχικοί βιασμοί της από τρεις παπάδες στο υπνοδωμάτιό της. Μαζί με την αδερφή της ζούσαν με αλκοολική γιαγιά. Οι ιερείς πήγαιναν για δείπνο και κατόπιν επετίθεντο με τη σειρά στα παιδιά, μέσα στα δωμάτιά τους. «Από τη στιγμή που δεν αποδοκίμασα τι συνέβαινε, ήμουν εγώ η αηδιαστική, εγώ η ένοχη... Με όλα όσα μου συνέβησαν, υπήρχε η βαθύτερη σκέψη πως έφταιγα εγώ επειδή τους επέτρεπα να το κάνουν».

Η έκθεση των 2.500 σελίδων, που πήρε δυόμισι χρόνια για να ολοκληρωθεί, συντάραξε τη γαλλική κοινή γνώμη, παρότι ορισμένα από τα φρικαλέα της ευρήματα είχαν γίνει γνωστά το Σαββατοκύριακο, όπως ο αριθμός των παιδεραστών που κυμαίνεται σε 2.900-3.200. Μόνο μια χούφτα περιπτώσεων οδήγησε σε πειθαρχικά μέτρα βάσει εκκλησιαστικών κανόνων.

Οι ποινικές διώξεις των φυσικών αυτουργών υπήρξαν απειροελάχιστες, αφού τα σεξουαλικά εγκλήματα (και) στη Γαλλία κουκουλώνονταν με «συστημικό τρόπο». «Μέχρι τις αρχές του 2000, η Καθολική Εκκλησία έδειξε βαθιά, ακόμα και άσπλαχνη αδιαφορία απέναντι στα θύματα», τόνισε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της ανεξάρτητης ερευνητικής επιτροπής Ζαν-Μαρκ Σοβέ.

Η «μεγάλη πλειονότητα» των θυμάτων ήταν αγόρια που δέχτηκαν επιθέσεις προτού να έχουν φτάσει καν στην εφηβεία. Κάποιοι παιδόφιλοι δράστες χαρακτηρίζονται «αρπακτικά» μεγάλης κλίμακας, αφού είχαν στοχοποιήσει πάρα πολλούς ανηλίκους για μεγάλες χρονικές περιόδους. Ορισμένοι είχαν επιτεθεί σε περισσότερα από 150 παιδιά έκαστος.

Οπως επισήμανε ο Σοβέ, ο αριθμός των θυμάτων είναι από μόνος του «ενοχοποιητικός» και «δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να μείνει χωρίς απάντηση». Κάλεσε την Καθολική Εκκλησία να απονείμει αποζημιώσεις, προτείνοντας μεταξύ άλλων μεταρρύθμιση εκ βάθρων του νομικού και διοικητικού της συστήματος, καθώς και την εξέταση της δυναμικής που επέτρεψε τη διάπραξη των εγκλημάτων - κυρίως την επιβλητική ισχύ που ασκούν οι ιερείς στους πιστούς ως εκπρόσωποι του Θεού, πόσο μάλλον σε μικρά παιδιά.

Ζητώντας εμπεριστατωμένη απάντηση από το Βατικανό, ο Φρανσουά Ντεβό, ιδρυτής του συλλόγου θυμάτων La Parole Libérée, ξέσπασε μπροστά σε εκκλησιαστικούς αξιωματούχους που ήταν παρόντες στη συνέντευξη: «Πρέπει να πληρώσετε για όλα αυτά τα εγκλήματα... Ντροπιάζετε την ανθρωπιά μας... Σ’ αυτή την κόλαση έχουν γίνει ειδεχθή μαζικά εγκλήματα, αλλά έχουν γίνει και ακόμα χειρότερα: προδοσία εμπιστοσύνης, προδοσία ηθικής, προδοσία παιδιών».

Ο αρχιεπίσκοπος Ερίκ ντε Μουλάν-Μποφόρ, επικεφαλής της αντίστοιχης Ιεράς Συνόδου των Καθολικών επισκόπων στη Γαλλία που ήταν μεταξύ όσων είχαν ζητήσει τη σύνταξη της έκθεσης, εξέφρασε «ντροπή και φρίκη» για τα ευρήματα και ζήτησε συγχώρεση. Αρκεί όμως μια όψιμη συγγνώμη για να ξεπλύνει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- αυτό το διαχρονικά ατιμώρητο όσο και συνεχιζόμενο «χριστιανικό» αίσχος;

ΠΗΓΗ: efsyn.gr