Εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα στους δρόμους

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Η εργατική τάξη της χώρας διαδηλώνει για το ασφαλιστικό – έκτρωμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, που στην τελική του μορφή, δεν θα είναι αυτό που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά πολύ χειρότερο. Το ΔΝΤ έχει ήδη υποβάλει τις εντάσεις του, καθώς απαιτεί άμεση μείωση συντάξεων και για τους σημερινούς συνταξιούχους, αλλά και μείωση της αποκαλούμενης εθνικής σύνταξης που η κυβέρνηση την έχει προσδιορίσει στα 384 ευρώ. Ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός θεωρεί το ποσό αυτό υπερβολικό…

Με αίτημα την κατάργηση του ασφαλιστικού και της εξοντωτικής φορολογίας κινητοποιούνται οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, οι οποίοι έχουν ήδη βγάλει τα τρακτέρ στους δρόμους και δηλώνουν αποφασισμένοι, τις επόμενες ημέρες, να αποκλείσουν βασικές αρτηρίες της εθνικής οδού Αθήνας–Ειδομένης.

Με επίκεντρο πάντα το ασφαλιστικό, δυναμικές κινητοποιήσεις πραγματοποίησαν τα άλλοτε εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των φαρμακοποιών, τα οποία έχουν ήδη αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ότι το εκρηκτικό κοκτέιλ των φορολογικών και ασφαλιστικών μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, τους οδηγεί σε οικονομικό αφανισμό και στη δυναμική είσοδο των μεγάλων εταιριών στις περιοχές δράσης τους.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, η αμφισβήτηση της «μνημονιακής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ προσλαμβάνει μαζικά χαρακτηριστικά. Όλες οι κοινωνικές τάξεις και τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα, έχουν πάρει θέση μάχης. Η αστική τάξη –με παραφωνίες– εξέφρασε τη θέληση της «να βάλει πλάτη» προκειμένου να περάσει το ασφαλιστικό. Έχει μείνει όμως δραματικά μόνη, καθώς, λόγω της αγριότητας των «μνημονιακών» μέτρων, έχει υπονομευτεί το έδαφος για τη δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών με τα ενδιάμεσα στρώματα και την εργατική αριστοκρατία. Απέναντι της έχει, όχι μόνο την εργατική τάξη, αλλά και παραδοσιακούς της συμμάχους, όπως τα άλλοτε οικονομικά εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των λογιστών, των φαρμακοποιών κλπ. Η κοινωνική πόλωση οξύνεται, το ίδιο και η ταξική πάλη.

Την κρίσιμη αυτή περίοδο το ευρισκόμενο σε βαθιά κρίση, αστικό πολιτικό σύστημα, εμφανίζει στοιχεία διάλυσης και παρακμής. Τα κόμματα δορυφόροι του συστήματος ( Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων, ΠΑΣΟΚ) απειλούνται με εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη, είτε γιατί βαρύνονται για την άσκηση των εγκληματικών πολιτικών σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ), είτε γιατί έχει γίνει αντιληπτός ο ρόλος τους σαν υποστυλώματα του σάπιου αστικού συστήματος (Ένωση Κεντρώων, Ποτάμι).

Οι δύο κύριες εκφράσεις αυτού του συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, αδυνατούν να διαχειριστούν την λαϊκή αγανάκτηση και το νέο κύμα κινητοποιήσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγους μήνες μετά την λαϊκή ετυμηγορία, βρίσκεται σε φάση συρρίκνωσης, καθώς καλείται να υλοποιήσει σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές που τον φέρουν σε αντίθεση και σύγκρουση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΝΔ από την άλλη, παρά τα κύματα ενθουσιασμού που προκάλεσε στην αστική τάξη η εκλογή του ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου «Κούλη» στη θέση του Προέδρου του κόμματος –γόνος πολιτικής οικογένειας που διατηρεί ισχυρές διασυνδέσεις με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό– βρίσκεται επίσης σε βαθιά κρίση. Η εκλογική της επιρροή από 3 εκατ. ψηφοφόρους που διατηρούσε πριν από την οικονομική κρίση και τη μνημονική λαίλαπα που ακολούθησε, έχει περιοριστεί σήμερα στο μισό. Στις τελευταίες εκλογές μόλις και μετά βίας ξεπέρασε το 1,5 εκατ. ψήφους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι και το κατώτατο όριο. Από την άλλη, αυτή η «περίεργη» συμπόρευση της νεοφιλελεύθερης έκφρασης της με την άκρα δεξιά στη διαδικασία για την προεδρική εκλογή, απλώς καταδεικνύει την κρίση πολιτικής ταυτότητας του κόμματος–αγκυροβόλιο της άρχουσας τάξης της χώρας.

Κοντολογίς το αστικό πολιτικό σύστημα, είναι βαθιά διαιρεμένο και κατακερματισμένο, με έντονα τα στοιχεία της φθοράς πάνω του και αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι σε θέση να διατηρήσει ενιαία στάση απέναντι στο εργατικό κίνημα. Το μόνο που τους σώζει, είναι, ότι και ο χώρος της εργατικής αντιπολίτευσης, αντιμετωπίζει σήμερα πρόβλημα πολιτικής έκφρασης.

Σήμερα και όχι αύριο απαιτείται αποφασιστική δράση. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την οικοδόμηση πολιτικών συμμαχιών από την εργατική τάξη. Η δημιουργία του πολιτικού–κοινωνικού μετώπου πάλης με κορμό την εργατική τάξη, η οποία είναι και η πολυπληθέστερη τάξη της ελληνικής κοινωνίας, με σταθερούς (φτωχά μικρομεσαία στρώματα της πόλης και του χωρίου) και ασταθείς (τα πρώην εύπορα μεσοστρώματα που απειλούνται με αφανισμό από τις κυβερνητικές επιλογές) συμμάχους, είναι σήμερα επίκαιρη, ρεαλιστική και αναγκαία.

Οι αυθόρμητοι εν πολλοίς αγώνες των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών και των μεσαίων στρωμάτων, είναι αναγκαίο να πολιτικοποιηθούν στη βάση ενός μίνιμουμ προγράμματος που δίνει απαντήσεις στα άμεσα καυτά προβλήματα του σήμερα, ενώ θα διεκδικεί βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Θα ήταν πολύ ελπιδοφόρο, αν οι τάξεις και τα στρώματα που κινητοποιούνται τις ημέρες αυτές με αιχμή το ασφαλιστικό, προχωρούσαν στη συγκρότηση ενιαίου κέντρου οργάνωσης και καθοδήγησης των αγώνων. Θα ήταν επίσης μια τεράστια επιτυχία, αν η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας που δοκιμάζεται σήμερα από τις «μνημονιακές» πολιτικές, συγκροτήσει κοινό μέτωπο ενάντια στην αστική τάξη και το διεθνή ιμπεριαλισμό που οργανώνει και καθοδηγεί την επίθεση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Η Ελλάδα του αύριο, που θα έχει την σφραγίδα του εργατικού λαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα του σήμερα και του χθες. Είναι υπερώριμες οι συνθήκες για να γυρίσουμε σελίδα, να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς με τις αιτίες που οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία τον ελληνικό λαό.

Στην προμετωπίδα του μίνιμουμ αυτού προγράμματος θα πρέπει να τεθεί το αίτημα της άμεσης αποδέσμευσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ότι η διεκδίκηση και των μικρότερων προοδευτικών αλλαγών, ακόμα και η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική, συνδέονται άμεσα με την πάλη για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Της οικονομικής ανεξαρτησίας η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Της πολιτικοστρατιωτικής ανεξαρτησίας, η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποχώρηση από τον πολεμοχαρή, ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ. Αν σήμερα προτάσσουμε το θέμα της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό γίνεται επειδή την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της «μνημονιακής» λεηλασίας που ακολούθησε, ωρίμασε πιο γρήγορα το αίτημα αυτό.

Συνεπείς στην μαρξιστική–λενινιστική θεωρία, συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψη του Στρατηγού, του μεγάλου Φρειδερίκου Ένγκελς, ότι οι κοινωνίες καταπιάνονται με προβλήματα που έχουν ήδη ωριμάσει και είναι έτοιμα προς επίλυση!

πηγη: ergatikosagwnas.gr