Σήμερα: 23/01/2022
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

panos-kosmas.jpg

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

«Θέτουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του Δημοσίου, με ριζική τροποποίηση του τρόπου λειτουργίας του και των στόχων που σήμερα υπηρετεί, με αναβάθμιση του ρόλου των εργαζομένων και των καταθετών. Ιδρύουμε δημόσιες τράπεζες ειδικού σκοπού με αντικείμενο την αγροτική πίστη, τη μικρή και μεσαία επιχείρηση και τη λαϊκή στέγη».

Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

«Τα 50 δισ. ευρώ που προβλέπεται να καταβληθούν για την ανακεφαλαιοποίηση και διάσωση του τραπεζικού συστήματος, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και εξ αντικειμένου τίθεται θέμα για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών. Πρέπει να συζητήσουμε τον τρόπο που θα γίνει ο δημόσιος έλεγχος, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε κάτι κοντά στο σουηδικό μοντέλο, όταν η χώρα κρατικοποίησε τις τράπεζες, τις τροφοδότησε με κεφάλαια, τις εξυγίανε, τις κατέστησε κερδοφόρες και τις πούλησε σε ιδιώτες».

Γιάννης Δραγασάκης

Ύστερα από το εκβιαστικό «τελεσίγραφο» των δανειστών στοEurogroupτης Δευτέρας και καθώς η επιλογή της σύγκρουσης γίνεται μονόδρομος, οι τράπεζες και γενικά ο χρηματοπιστωτικός τομέας αναδεικνύονται σε αποφασιστικό κρίκο των εξελίξεων. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι το εκβιαστικό σχέδιο των δανειστών στηρίζεται στην απειλή για κατάρρευση των τραπεζών όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) κλείσει την περιβόητη «στρόφιγγα» παροχής ρευστότητας. Χωρίς αυτό τον εκβιασμό, η απειλή για εξώθηση του ελληνικού Δημοσίου σε στάση πληρωμών σε τόκους και χρεολύσια θα μπορούσε κάλλιστα να γυρίσει μπούμερανγκ σε βάρος των δανειστών, αν η ελληνική κυβέρνηση οχυρωνόταν πίσω από το επιχείρημα «Δεν έχουμε - δεν πληρώνουμε»...

Η απειλή όμως για κατάρρευση των τραπεζών δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Όχι τόσο για τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στη χρηματοδότηση της οικονομίας (οι ρυθμοί αυτής της χρηματοδότησης μειώνονται διαρκώς), αλλά γιατί μπορεί να χαθούν οι καταθέσεις: οι μεγαλοκαταθέτες να βγάλουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, κάποιοι μικροκαταθέτες να ακολουθήσουν πανικοβλημένοι, οι τράπεζες να καταρρεύσουν και να αντιδράσουν κλείνοντας τα ΑΤΜ, o πανικός και οι αρνητικές επιπτώσεις να διαχυθούν στην κοινωνία και την οικονομία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που λέμε καταθέσεις δεν είναι πραγματικό χρήμα αποθηκευμένο στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, αλλά κατά 90% απαιτήσεις έναντι δανείων που έχουν δοθεί. Σε μια κατάσταση κύματος απόσυρσης καταθέσεων και γενικευμένου πανικού, οι τράπεζες θα καταρρεύσουν και οι συνέπειες θα είναι πολύ μεγάλες.

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

Θέλουν όμως πραγματικά οι δανειστές να οδηγήσουν σε κατάρρευση τις ελληνικές τράπεζες; Όχι, τουλάχιστον όχι έτσι απλά: οι 4 ελληνικές συστημικές τράπεζες εποπτεύονται πλέον από την ΕΚΤ και σχετικά πρόσφατα έχουν περάσει με επιτυχία τα ευρωπαϊκά stress tests που οργάνωσε η ίδια η ΕΚΤ. Παρόλο που είναι κοινό μυστικό ότι τα αποτελέσματα των stress tests ήταν «πειραγμένα», εν γνώσει της ίδιας της ΕΚΤ, παραμένει το γεγονός ότι η κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών με υπαίτια την ίδια την ΕΚΤ θα βάλει μια βαριά υποθήκη για το τραπεζικό σύστημα ολόκληρης της Ευρωζώνης. Τα ίδια ισχύουν και για την εγγύηση των καταθέσεων: αν αποδειχτεί ότι σε μια χώρα της Ευρωζώνης δεν είναι ασφαλείς, αυτό θα είναι πλήγμα για την ασφάλεια των καταθέσεων σε όλη την Ευρώπη.

Για να διακινδυνεύουν τόσα πολλά καταστρέφοντας τις γέφυρες οποιουδήποτε «έντιμου» συμβιβασμού, οι δανειστές πρέπει είτε να θεωρούν ότι και αυτήν τη φορά ο εκβιασμός τους θα «πιάσει» είτε να φοβούνται ότι θα διακινδυνεύσουν ακόμη περισσότερα. Και πράγματι, με την ελληνική «ανταρσία» διακινδυνεύουν πάρα πολλά, σχεδόν τα πάντα: ένα πανευρωπαϊκό «ντόμινο» που θα αποσαθρώσει το οικοδόμημα της ακραίας λιτότητας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ένας πραγματικά έντιμος συμβιβασμός, δηλαδή μια συμφωνία που δεν θα είναι απλή προέκταση του μνημονίου αλλά μετάβαση σε πιο ήπιες πολιτικές, ακόμη κι αν αυτή καθαυτή δεν θα ήταν κάτι το ιδιαίτερα ανατρεπτικό, θα καταγραφόταν σαν μια –μικρή έστω– νίκη της ελληνικής κυβέρνησης κατά των δανειστών, οπότε το πολιτικό «ντόμινο» σε όλη την Ευρώπη θα φούντωνε, με άμεση απειλή το φθινόπωρο να «πέσει» και η Ισπανία...

Ο εκβιασμός, λοιπόν, έχει καθαρά πολιτικά κίνητρα, είναι καθαρά πολιτικός. Και ακριβώς γι’ αυτό, τα πράγματα ωθούνται στα άκρα παραβιάζοντας κάθε οικονομικό ορθολογισμό.

ΑΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ!

Αν η υποχρεωτική απάντηση στον εκβιασμό είναι το «Όχι», μια βασική –ίσως η βασικότερη σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα– υποχρεωτική συνέπεια αυτού του «Όχι» είναι ο άμεσος και πλήρης δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού συστήματος στο σύνολό του! Και ακόμη περισσότερο, μέτρα για τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων. Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος για μαζική φυγή καταθέσεων και κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος επιβάλλει τα εξής μέτρα:

  • Άμεσο ορισμό διοικήσεων στις τράπεζες που να είναι της απόλυτης εμπιστοσύνης της κυβέρνησης, έτοιμες και πρόθυμες για πολιτικές «έκτακτης ανάγκης», για να στηρίξουν την επιλογή της σύγκρουσης με τους δανειστές.

  • Άμεσα μέτρα για το σταμάτημα της φυγής καταθέσεων. Σύμφωνα με την JP Morgan, στον ενάμιση πρώτο μήνα του 2015 έχουν χαθεί 21 δισ. καταθέσεων, εκ των οποίων τα 17 δισ. ευρώ μετεκλογικά. Με την οριστικοποίηση μιας δυναμικής ρήξης με τους δανειστές, είναι σχεδόν σίγουρο ότι το κύμα φυγής καταθέσεων θα γίνει καταλυτικό. Μέτρα που πρακτικά θα απαγορεύουν τη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, αλλά και τη μαζική ανάληψη καταθέσεων στο εσωτερικό.

  • Άμεσο ορισμό διοίκησης της απόλυτης εμπιστοσύνης του Δημοσίου στο ΤΧΣ, που είναι ο κάτοχος του πλειοψηφικού μετοχικού πακέτου σε όλες τις τράπεζες και που κατέχει τα 11,5 δισ. ευρώ αδιάθετα υπόλοιπα από το «πακέτο» ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

  • Αλλαγή διοίκησης στην ΤτΕ. Αν ο Ντράγκι κλείσει τη «στρόφιγγα» της ρευστότητας, τότε δεν έχουμε κανένα λόγο να σεβαστούμε τη γνώμη του για τον κ. Στουρνάρα –και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τον αναγκάσουμε να φύγει. Η ΤτΕ έχει εκδοτικά δικαιώματα (τυπώνει χρήμα), διαχειρίζεται τα διαθέσιμα του ελληνικού κράτους σε χρυσό, εποπτεύει το τραπεζικό σύστημα. Δεν μπορεί να παραμείνει το «μαγαζί» του Στουρνάρα και του Ντράγκι!

Όλα αυτά δεν θα αρκέσουν σε περίπτωση σύγκρουσης με τους δανειστές, αλλά είναι τα απολύτως απαραίτητα!

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ «ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ» ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!

Αντ’ αυτών, όμως, από την κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» τοποθετήθηκαν στις διοικήσεις των τραπεζών «σεσημασμένα» στελέχη του «κύκλου Καρατζά» και της «σημιτικής δυναστείας»: ο Νίκος Χριστοδουλάκης αντιπρόεδρος στην Τράπεζα Πειραιώς (όπου στο τιμόνι παραμένει ο Σάλλας!), ο Νίκος Καραμούζης στη Eurobank, ο Μιχελής στην Εθνική μαζί με τη Λούκα Κατσέλη, για την Alpha Bank δεν έγινε καμία κίνηση, ενώ στην Attica Bank παραμένει ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος.

Πρόκειται για επιλογές που παλινορθώνουν στις διοικήσεις στελέχη της αγοράς, από αυτούς που μεγαλούργησαν την περίοδο Σημίτη όχι μόνο στις τράπεζες αλλά και στο χρηματιστήριο, μερικοί από τους οποίους πρωταγωνίστησαν στα περιβόητα swaps του 2000...

Εδώ δεν καταστρατηγούνται πλέον οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία στο τραπεζικό σύστημα, αλλά και η προεκλογική δέσμευση ότι το Δημόσιο θα ασκήσει πλήρως τα δικαιώματά του ως πλειοψηφών μέτοχος. Οι διοικήσεις των τραπεζών παραμένουν στα χέρια των ιδιωτών μετόχων, στα χέρια στελεχών της αγοράς που στο πιθανότατο πλέον ενδεχόμενο σύγκρουσης με τους δανειστές θα βρεθούν στο απέναντι στρατόπεδο. Με αυτούς στο τιμόνι, όχι μόνο δεν είναι νοητή καμία από τις επιλογές για τις οποίες μιλήσαμε παραπάνω, αλλά είναι εξασφαλισμένη η συνέχιση της πορείας ιδιωτικοποίησης των τραπεζών. Αυτές οι επιλογές πρέπει να αλλάξουν άμεσα!

*Πηγή: www.rproject.gr 

Ετικέτες

nestoridis.jpg

Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ*

Το να βαφτίζουμε το κρέας ψάρι δεν οδηγεί πουθενά, ούτε βέβαια το να προχωρούμε σε μηδενιστικές αναλύσεις. Ο πρώτος γύρος διαπραγμάτευσης με τους δανειστές πρέπει να μας κάνει σοφότερους ώστε να αποφύγουμε μελλοντικά σφάλματα.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Γεγονός πρώτο: Αν είχε εκλεγεί η ΝΔ τώρα θα είχαμε –στην καλύτερη περίπτωση- εφαρμογή του μέιλ Χαρδούβελη, με ότι σημαίνει αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις εσωτερικές αντιφάσεις του, δεν εκφράζει τα ίδια συμφέροντα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και είχαμε σκληρές διαπραγματεύσεις για πρώτη φορά μετά την εισαγωγή της χώρας στα μνημόνια.

Γεγονός δεύτερο: Η συμφωνία δεν αφήνει πίσω τα μνημόνια. Με την συμφωνία επεκτάθηκε η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης, η οποία περιλαμβάνει το μνημόνιο [1]. Όροι υπήρχαν και θα υπάρχουν, «μονομερείς» ενέργειες απαγορεύονται, ενώ η εποπτεία και η αξιολόγηση συνεχίζονται από τους τρεις θεσμούς που «αποτελούσαν» την Τρόικα. Αυτό που άλλαξε είναι ότι η αξιολόγηση θα πραγματοποιηθεί μεν στη βάση της υπάρχουσας συμφωνίας (δηλαδή μνημόνιο), αλλά «με την καλύτερη δυνατή χρήση της υπάρχουσας ευελιξίας» [2]. Αν θέλουμε να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μία επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος με τροποποίηση κάποιων πολιτικών, δηλαδή εν τέλει η κυβέρνηση αποδέχτηκε να κινηθεί σε μία γραμμή επέκτασης και ουσιώδους –στο βαθμό που ευσταθούν οι διαβεβαιώσεις περί  μη ανάληψης υφεσιακών μέτρων - επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διαπραγμάτευση δεν είναι ανταλλαγή επιχειρημάτων, ούτε η έκβαση της εξαρτάται από την πειθώ των διαφόρων συμμετεχόντων. Είναι πρωτίστως ζήτημα συμφερόντων και ισχύος. Δεν  έχουμε να αναμετρηθούμε με «πλανημένους» από τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες Ευρωπαίους, αλλά με ένα συμπαγές ιμπεριαλιστικό σύστημα, το οποίο διαθέτει σκληρούς και αποτελεσματικούς μηχανισμούς εξουσίας. Ακόμα χειρότερα, το «ευρωενωσιακό» γήπεδο στο οποίο παίζουμε είναι τελείως ανισομερές και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το αμφισβητήσουμε, είναι βέβαιο πως θα οδηγούμαστε από υποχώρηση σε υποχώρηση.

Οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης δεν αφήνουν περιθώρια αυταπατών. Ούτε μία χώρα δεν στάθηκε υπέρ των αιτημάτων της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν υπήρξε καν αποδοχή του ελληνικού αιτήματος για μία συμφωνία-γέφυρα, παρά μόνον επεκτάθηκε η υφιστάμενη συμφωνία. Έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. όχι μόνο δεν επιδέχεται σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, αλλά ούτε καν γίνεται να προβεί σε εναλλακτική μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού.

Η αντίληψη περί Δημοκρατίας μέσα στην Ε.Ε. είναι αξιοπρόσεκτη. Η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να προχωρήσει σε «ανατροπή μέτρων ή μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές αυτές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους, στην οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογούνται από τους θεσμούς» [2]. Κοντολογίς, τα χέρια της κυβέρνησης είναι δεμένα, αφού κάθε μέτρο ανακούφισης μπορεί να θεωρηθεί –από τους «θεσμούς»- ότι απειλεί τους δημοσιονομικούς στόχους (πχ αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ) ή την χρηματοπιστωτική σταθερότητα (κούρεμα κόκκινων δανείων). Ακόμα και η ανάσχεση των ιδιωτικοποιήσεων μπορεί να θεωρηθεί ότι απειλεί την οικονομική ανάκαμψη. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περισσότερο για να καταδείξουμε ότι οι εξαγγελίες της ΔΕΘ «πάνε περίπατο» αν εφαρμοστεί αυτή η δέσμευση. Αυτό συνιστά μεγάλη ήττα, καθώς το εν λόγω πρόγραμμα αποτελούσε το άμεσο, μίνιμουν μεταβατικό πρόγραμμα που θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτήτως της έκβασης της διαπραγμάτευσης.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ

Όσο ο αντίπαλος γνωρίζει ότι θεωρείς την είσοδο της χώρας στο Ευρώ ως «αμετάκλητη» (το πόσο «δημοκρατική» είναι αυτή η τοποθέτηση είναι άλλο θέμα, το οποίο δεν θα αναπτύξουμε εδώ), μπορεί πολύ εύκολα να σε σέρνει σε επώδυνους συμβιβασμούς, απειλώντας το τραπεζικό σύστημα (είτε με σταμάτημα παροχής ρευστότητας είτε με τη δημιουργία πανικού στους καταθέτες και bank run). Η ρήξη δεν πρέπει να είναι ένα «απευκταίο» σενάριο, αλλά να αποτελεί ένα βασικό ενδεχόμενο το οποίο θα επεξεργαζόμαστε σε τεχνικό επίπεδο, αλλά και για το οποίο θα πρέπει να προετοιμάζουμε το λαό σε κινηματικό επίπεδο. Παράλληλα θα πρέπει να δείξουμε ανυπακοή στον συμβιβασμό που έγινε στο Eurogroup και να εφαρμοστεί στην ολότητα του το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Μία παρένθεση. Λέγεται ότι η ρήξη δεν θα ήταν εφικτή αυτή τη στιγμή και ότι έπρεπε πάση θυσία να κερδίσουμε χρόνο. Αδυνατώ να αντιληφθώ αυτό το επιχείρημα. Ο λαός υποστήριζε σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνηση, ενώ δεν έχει περάσει ένας μήνας από τότε που καταψήφισε τις μνημονιακές πολιτικές. Σε κινηματικό επίπεδο, άρχισε να ξαναγεμίζει τις πλατείες, ίσως όχι με καθαρά επαναστατική διάθεση, αλλά σίγουρα η νέα αυτή κατάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μεγαλειώδες, λαϊκό, ριζοσπαστικό κίνημα ειδικά σε περίπτωση σύγκρουσης. Τέτοιες συνθήκες δεν ξέρουμε αν θα έχουμε σε 4 μήνες όταν θα ολοκληρώνονται οι διαπραγματεύσεις για το νέο «πρόγραμμα». Η αποφυγή της ρήξης αυτή τη στιγμή είναι μεγάλο τακτικό λάθος, το οποίο μπορεί να έχει καθοριστικές συνέπειες, αν συνεχιστεί η ίδια ατελέσφορη τακτική.  Οι δε κίνδυνοι που υπήρχαν τώρα (τραπεζικός τομέας) θα συνεχίσουν να υπάρχουν και σε 4 μήνες.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η Αριστερά δεν επιδιώκει ένα ρόλο διαχειριστή των μνημονίων, με σκοπό τη λείανση των πιο αντιλαϊκών του πλευρών. Στόχος μας δεν (πρέπει να) είναι η κρατική φιλανθρωπία -όσο αυτή είναι εφικτή στα δεδομένα πλαίσια-, αλλά η ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικών και η αναστύλωση της χώρας σε προοδευτική, ριζοσπαστική κατεύθυνση. Η Αριστερά αγωνίζεται για τον σοσιαλισμό και ως εκ τούτου θέτει τακτικούς στόχους. Ένας τέτοιος είχε συμφωνηθεί πως θα ήταν η κατάργηση των μνημονίων και τον εφαρμοστικών νόμων και η επαναδιαπραγμάτευση της νεοαποικιακής δανειακής σύμβασης, όχι η επέκταση της επί τετραμήνου. Η διολίσθηση σε λογικές «παράτασης» όχι απλά θολώνει το ιδεολογικοπολιτικό μας στίγμα, αλλά οδηγεί και σε νέες ήττες, αν δεν ανατραπεί άμεσα η τρέχουσα τακτική.

Το μόνο θετικό σε ουσιαστικό επίπεδο που βγαίνει από τη συμφωνία είναι ότι κερδίζουμε κάποιο χρόνο. Όχι χρόνο για να αναστυλώσουμε την οικονομία ,αυτό είναι αδύνατο κάτω από τα υπάρχοντα ασφυκτικά πλαίσια, ειδικά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Κερδίζουμε χρόνο για να αντιληφθούμε εσφαλμένες πολιτικές εκτιμήσεις του παρελθόντος και να προετοιμαστούμε επαρκώς για τις μελλοντικές συγκρούσεις, σε όλα τα επίπεδα. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή θα είναι η τελευταία μας ευκαιρία, ως ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην την σπαταλήσουμε.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Το τεκμηριώνει επαρκώς ο Νίκος Μπογιόπουλος εδώ

[2] Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας. Ολόκληρο το ανακοινωθέν του Eurogroup μπορείτε να το διαβάσετε στα ελληνικά εδώ.

*Ο Νέστορας Νεστορίδης είναι μέλος της Ο.Μ. του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού. 

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Ετικέτες

apopsis-delastik.jpg

Ακρως αποκαλυπτικό για το πώς οι Γερμανοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως υποτελές κράτος ήταν το έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών του Βερολίνου. Αυτό που κυκλοφόρησε την Πέμπτη το απόγευμα. Αυτό που απέρριπτε εκ των προτέρων τις άκρως συμβιβαστικές (απαράδεκτα υποχωρητικές για πολλούς αριστερούς) προτάσεις της Αθήνας για το Eurogroup της Παρασκευής. «Επ' αυτής της βάσεως δεν έχει νόημα να αρχίσουμε να κάνουμε προσχέδια ανακοίνωσης του Eurogroup» δήλωνε ξερά το γερμανικό έγγραφο.

Οροι νικητών προς ηττημένους ήταν ουσιαστικά οι γερμανικές θέσεις. «Δούρειο ίππο (!) που αποσκοπεί κατ' ουσίαν να θέσει τέρμα στο τρέχον πρόγραμμα» (δηλαδή στο υφιστάμενο Μνημόνιο) χαρακτήριζαν οι Γερμανοί τις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Ηξεραν ότι αυτό που έγραφαν ήταν εντελώς αβάσιμο.

Πλήρη υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο Μνημόνιο απαιτούσαν θρασύτατα. Αμεση μετάλλαξη της αντιμνημονιακής κυβέρνησης που προέκυψε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου σε συνεχιστή της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου απαιτούσε ανερυθρίαστα η καγκελαρία.

Να μη νομοθετήσει οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο στο εσωτερικό της χώρας μας απαιτεί από την κυβέρνηση το γερμανικό τελεσί­γραφο. «Η Ελλάδα πρέπει να διαβεβαιώσει δημοσίως ότι θα απέχει από μονομερή εθνικά μέτρα που αντίκεινται στο τρέχον πρόγραμμα (σ.σ. δηλαδή στο Μνημόνιο). Οι (ελληνικές) αρχές, αρχής γενομένης αμέσως, δεν θα πάρουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή δεν θα εφαρμόσουν οποιοδήποτε μέτρο ή πολιτική που είναι ασύμβατα με υπάρχουσες δεσμεύσεις υπό το παρόν πρόγραμμα ή επιβαρύνει τη δημοσιονομική κατάσταση» αναφέρεται επί λέξει στο γερμανικό έγγραφο.

Απαγορεύουν στον Τσίπρα δηλαδή οι Γερμανοί να νομοθετήσει το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ για κάθε φορολογούμενο! Του απαγορεύουν να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ! Του απαγορεύουν να δώσει τη 13η σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους που παίρνουν κάτω από 700 ευρώ! Δεν σταματά εκεί το Βερολίνο. Οι απαγορεύσεις «συμπεριλαμβάνουν την αποφυγή υλοποίησης ανακοινωθεισών μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που πρόκειται να ψηφιστούν από τη Βουλή αυτή την εβδομάδα» τονίζει το γερμανικό έγγραφο! Τρίτη τα ανήγγειλε ο πρωθυπουργός, Πέμπτη του τα απαγόρευσαν οι Γερμανοί! Κατόπιν τούτου, τα σχετικά νομοσχέδια θα έρθουν στη Βουλή την άλλη, την παράλλη, ποιος ξέρει ποια εβδομάδα...

Και την... απάντηση (!) στο τελεσίγραφό τους απαιτούν οι Γερμανοί να την υπαγορεύσουν στην κυβέρνηση της Αθήνας. Την υπαγορεύουν μάλιστα επί λέξει στο έγγραφό τους: «Χρειαζόμαστε μια καθαρή και πειστική δέσμευση από την Ελλάδα, η οποία μπορεί να περιέχει μόνο τρεις σύντομες και καλώς κατανοητές προτάσεις: ''Αιτούμεθα την παράταση του παρόντος προγράμματος, κάνοντας χρήση της ενσωματωμένης ευελιξίας. Θα συμφωνούμε με τους θεσμούς οποιεσδήποτε αλλαγές σε μέτρα του υπάρχοντος Μνημονίου. Στόχος μας είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του προγράμματος»!

Θέλουν να διασύρουν τον Ελληνα πρωθυπουργό οι Γερμανοί. Απαιτούν να γελοιοποιηθεί ζητώντας... παράταση του Μνημονίου, καμία αλλαγή στους όρους του χωρίς τη συναίνεση του Βερολίνου και διακήρυξή του ότι στόχος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του Μνημονίου! Αν υποκύψει, τελείωσε!

Ετικέτες

bogiopoulos.jpg

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Α) «ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι η διαχωριστική γραμμή που θα μπει πλέον πολύ βίαια στη ζωή μας θα είναι ή αποδοχή της νέας δανειακής σύμβασης και της υποτέλειας και της επιτροπείας του διεθνούς οικονομικού ελέγχου ή μη αποδοχή και εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτό είναι το βασικό». (Αλ. Τσίπρας, ρ/σ Real FM, 8/2/2012). 

Β) «Πράξη εθνικής ευθύνης είναι η απόρριψη της δανειακής σύμβασης (...). Με έναν νέο συνασπισμό εξουσίας δεν θα αναγνωρίσουμε τις παράνομες και αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις...». (Αλ. Τσίπρας, Γραφείο ΤύπουΣΥΡΙΖΑ, 11/2/2012).

Γ) «...Με τη συμφωνία τους για τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση, το δρακόντειο μνημόνιο που τη συνοδεύει (...) οδηγεί τον λαό σε εξανδραποδισμό, ταπείνωση και αφανισμό». (Δ. Στρατούλης, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).

Δ) «Αν περάσει αυτό το πακέτο (σ.σ.: μνημόνιο και δανειακή σύμβαση) θα δεθούν η χώρα και οι πολίτες της χειροπόδαρα για δεκαετίες, μηδενίζεται κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης σαν και αυτή που υποσχόταν παλιά ο κ. Σαμαράς». (Δηλώσεις Δ. Παπαδημούλη, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).

Οπως βλέπουμε, πριν από τις εκλογές του 2012, για τον ΣΥΡΙΖΑ η δανειακή σύμβαση δεν ήταν «άλλο πράγμα» από το μνημόνιο. Μνημόνιο και σύμβαση, έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα και το αυτό «πακέτο». Που μηδένιζε «κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης». Το «δρακόντειο μνημόνιο» δεν ήταν κάτι άσχετο από τη σύμβαση, αντίθετα ήταν το «συνοδευτικό» της «αποικιοκρατικής», «παράνομης» και «αντισυνταγματικής» σύμβασης. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «απόρριψη» της «υποτέλειας» που συνεπαγόταν η δανειακή σύμβαση. Σήμερα επιλέγει τη «διαπραγμάτευση» με «γέφυρα» την παράταση της δανειακής. Αλλά από πότε το πέρασμα από την υποτέλεια στην ανεξαρτησία γίνεται με «γέφυρα» την παράταση της «αποικιοκρατίας»;

* πηγή : Realnews

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή