Σήμερα: 05/08/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

kalomoiris-adedy-apnet.jpg

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO ΕΔΩ

Να στηρίξουν τη λειτουργία του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ στην Ηλεία, ώστε να δυναμώσουν τη φωνή του δημοσιοϋπαλληλικού κλάδου, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα, ζήτησε από τους δημόσιους υπαλλήλους του νομού ο Γρηγόρης Καλομοίρης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ και επικεφαλής των δυνάμεων του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο.

Ο Γρ. Καλομοίρης βρέθηκε τη Δευτέρα στον Πύργο, όπου το πρωί περιόδευσε μαζί με προεδρεία πρωτοβάθμιων σωματείων του νομού σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και εργασιακούς χώρους προκειμένου να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αλλά και για να τους ενημερώσει για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις που τους αφορούν σε σχέση με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου που ψηφίστηκε στη Βουλή. Το μεσημέρι παραχώρησε συνέντευξη Τύπου στα τοπικά ΜΜΕ, ενώ το απόγευμα μίλησε σε συνάντηση εργαζομένων του δημοσίου στο συνεδριακό της ΠΕ Ηλείας. Το Γρ. Καλομοίρη, στην συνέντευξη Τύπου, καλωσόρισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων - Νηπιαγωγών Περιφέρειας Πύργου Χάρης Λουί Ραμαρασόν, ενώ τον πλαισίωναν ο πρόεδρος εργαζομένων της ΠΕ Ηλείας Χ. Μικέλης, οπρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας Λ. Ασμής και ο γενικός σύμβουλος της ΠΟΕΔΗΝ Σωκράτης Σωτηρόπουλος.

 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ, ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ

Λαμβάνοντας τον λόγο ο Γρ. Καλομοίρης ευχαρίστησε, καταρχήν, τα προεδρεία του δημόσιου τομέα που οργάνωσαν την επίσκεψη στους εργασιακούς χώρους την οποία χαρακτήρισε γόνιμη και δημιουργική, μιας και οι εξελίξεις στο χώρο του Δημοσίου είναι κρίσιμες και ραγδαίες.

«Σήμερα ψηφίζεται ένα σημαντικό νομοσχέδιο που έχει σχέση με τον δημόσιο τομέα και αντιμετωπίζει ένα από τα κεντρικά αιτήματα για τα οποία πάλεψε το προηγούμενο διάστημα ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος, όπου ανασυστήνονται θέσεις που καταργήθηκαν στο δημόσιο τομέα με τις μνημονιακές πολιτικές», είπε ο επικεφαλής των δυνάμεων του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο και συμπλήρωσε, λέγοντας ότι «έτσι επανέρχονται οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνόμοι, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ (των καταργημένων τομέων Υγείας και Αισθητικής - κομμωτικής), επανέρχονται οι σχεδιαστές του υπουργείου Πολιτισμού και άλλοι συνάδελφοί μας από το ΥΠΕΚΑ, το Άμυνας και τα ασφαλιστικά ταμεία».

Η επιστροφή των συναδέλφων στην ενεργό υπηρεσία, υπογράμμισε ο Γρ. Καλομοίρης, «είναι δικαίωση των αγώνων των δικών τους και των δικών μας, όλων των εργαζομένων στο Δημόσιο και η επαναλειτουργία των καταργημένων τομέων στην τεχνική εκπαίδευση ήταν ένα σοβαρό αίτημα διεκδίκησης. Παλεύουμε ακόμα η κυβέρνηση να προχωρήσει σε επόμενο νομοσχέδιο την επ ανασυγκρότηση του ΟΕΚ, του Οργανισμού Εργατικής Εστίας, το ΙΓΜΕ και άλλων φορέων που ασχολούνταν με τα κοινωνικά αγαθά και έπαιζαν σημαντικό ρόλο».

 

ΣΤΑ ΘΕΤΙΚΑ, Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ
ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ

«Θετικό για μας είναι ότι καταργείται το θεσμικό πλαίσιο της διαθεσιμότητας, κατοχυρώνουμε δηλαδή αυτό για το οποίο παλεύαμε εδώ και πολλά χρόνια, τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων», προσέθεσε και συνέχισε. «Επίσης είναι θετικό το ότι αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο του πειθαρχικού δικαίου, δηλαδή καταργούνται αυταρχικές και αντισυναδελφικές πρακτικές, με βάση τις οποίες παραπέμπονταν σε πειθαρχικά συμβούλια και οδηγούνταν σε αυτοδίκαιη αργία εκατοντάδες υπάλληλοι τα τελευταία χρόνια για ανυπόστατες κατηγορίες που δεν τεκμηριώνονταν, είχε δηλαδή το τεκμήριο αθωότητάς εκλείψει. Η αλλαγή αυτού του πλαισίου είναι κατά τη γνώμη μας σε θετική κατεύθυνση, όπως και η κατάργηση της πολιτικής επιστράτευσης - κεντρικό μας αίτημα- προβλέπεται σε αυτό το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή».

 

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ:
ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Ο Γρ. Καλομοίρης αναφέρθηκε, ωστόσο, και στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος που παραμένουν, όπως είπε, άλυτα και ανεκπλήρωτα, όπως, για παράδειγμα, η μισθολογική θέση στην οποία βρέθηκαν μετά την περικοπή του 40% των αποδοχών τους από τις μνημονιακές πολιτικές, τη μείωση των εισοδημάτων τους ως αποτέλεσμα της φορολογικής πολιτικής με τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ κ.λπ. και τον περιορισμό των κονδυλίων για τις κοινωνικές ανάγκες που οδήγησαν την λαϊκή οικογένεια στο να βρεθούν σε καθεστώς πλήρους εξαθλίωσης.

«Συνεχίζουμε να παλεύουμε και απαιτούμε από την κυβέρνηση να στηρίξει το ασφαλιστικό σύστημα και να μην υποχωρήσει στις πιέσεις των δανειστών που έχει οδηγηθεί σε πλήρη κατάρρευση, θεωρούμε αυτονόητο ότι πρέπει να στηριχθούν τα ταμεία μας με την κρατική επιχορήγησής, να επιστραφούν τα κλεμμένα», είπε.

«Θεωρούμε σημαντικό για το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα για τη συνέχιση των αγώνων μας, να στελεχωθεί ο δημόσιος τομέας με το αναγκαίο προσωπικό, δυστυχώς με τα μέτρα που έχουν ως τώρα ανακοινωθεί δεν αντιμετωπίζεται, διότι όπως για παράδειγμα το Νοσοκομείο Πύργου, τα σχολεία, η εφορία και άλλες υπηρεσίες έχουν ανάγκη από μόνιμο προσωπικό», συμπλήρωσε και ζήτησε να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίες: «δε δημιουργείς θέσεις με προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, πρέπει άμεσα να στελεχωθούν με τα απαραίτητο προσωπικό που λείπει πολλές υπηρεσίες διαπιστώνουμε και από τον Πύργο και από την Ηλεία και απ' όλη τη χώρα».

«Συνεχίζουμε να παλεύουμε για να εφαρμοστεί μια πολιτική που θα αναδεικνύει ως μείζον ζήτημα τις ανάγκες του λαού για επιβίωση, για την πλήρη κατάργηση των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων και την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η ΑΔΕΔΥ συμμετείχε από την πρώτη στιγμή, εδώ και πέντε χρόνια στις πρωτοβουλίες για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους και θεωρούμε ότι είναι θετικό το ότι γίνεται αυτό σήμερα από τη Βουλή», υπογράμμιζε και κατέληξε λέγοντας ότι η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα σωματείων και πολιτών για την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος των σκουπιδιών στον Πύργο που πρέπει να επιλυθεί άμεσα.

Πηγή: Εφημερίδα «Πρωινή» via ergasianet.gr
Βίντεο από orttv.gr

Ετικέτες

nikolakopoulos-kal.jpg

Του ΚΑΛ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Η πράξη της άρνησης πληρωμής του δημόσιου χρέους αποτελεί έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, έχουν προσφύγει σε αυτή, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Οι πιστωτές μπορούν να διεκδικήσουν βέβαια την αποπληρωμή του χρέους, ασκώντας το δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή ή εσωτερικά δικαστήρια των χωρών. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, που αρνήθηκαν στην πορεία την «αρωγή» του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μέρος του χρέους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των «προγραμμάτων αρωγής» καθώς και οι δυνατότητες που υπάρχουν στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Ακόμη, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του Παγκόσμιου Πολέμου, που η ίδια προκάλεσε και επέβαλε, και στη συνέχεια τη μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

1. Αργεντινή: Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μια φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, που ξεκίνησε στο τέλος μιας δεκαετίας μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίησης των τιμών και σταδιακής αύξησης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της χώρας λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου νομίσματος πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση όμως του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, με συνέπεια τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Λόγω όμως της εισροής ξένων κεφαλαίων και εξαιτίας των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος, που έμοιαζε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος.

Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρξει ισορροπία, προτίμησε να αρχίσει το δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ. Ως στόχο είχε τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο-δολαρίου με λόγο 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων των ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής της νομισματικής ισοτιμίας 1 προς 1), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999), και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.

Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και τη μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το «πάγωμα» των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο το Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που διαδέχθηκε στην προεδρία τον αποδράσαντα Φερνάντο ντε λα Ρούα, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση.

Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23% του εργατικού δυναμικού, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% του συνόλου και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δισ. δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, λόγω της αδήριτης οικονομικής πραγματικότητας, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, με συνέπεια την αύξηση του πληθωρισμού και της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα που ήταν πριν από την κρίση. Εξαιτίας όμως της «γενναίας» υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που υπήρξε τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μια ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με έκπτωση της τάξης του 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας).

Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του. Μετά όμως από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους. Το Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δισ. δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ.

Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της Ευρωζώνης το κατέστησε ξανά ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μια παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-«γύπα» το οποίο αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.

2. Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ: Με πρωτοβουλία του σημερινού πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικής Οργάνωσης, ξένων οικονομολόγων και νομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα από σχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξει στάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν στα λεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), που έληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999.

Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών το Δεκέμβριο του 2008. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισε το δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις.

Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγονται στην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων. Τα 2/3 του χρέους αυτού κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007, ο Ισημερινός πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερα από όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Όπως ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στη Citigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000 χωρίς την έγκριση της χώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12%. Απέδειξε επίσης ότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων δεν ήταν σύννομες με το Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση με την έκδοση των «διεθνών ομολόγων», απαλλάσσοντάς τους από οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο.

Η απόφαση στην αρχή προκάλεσε κάποιες αναταράξεις στις διεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερη συνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων, π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο χρέους) και βέβαια από ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της.

Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, συνήψε ωστόσο διμερείς συμφωνίες δανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ. δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Χωρίς βέβαια να έχουν λυθεί τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα, με ανάλογη συνέχεια, παρά τη διεθνή οικονομική ύφεση-κρίση.

3. Η Γερμανία: Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιο χρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα, στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 επί καγκελαρίας Κόνραντ Αντενάουερ, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέους κατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός «πλαφόν» στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια της τάξης του 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο) μέχρι την επανένωση της Γερμανίας...

Πηγή: rproject.gr

*Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι Οικονομολόγος - αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων

Ετικέτες

tarpagkos.jpg

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

 Η έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο (και όπου στην τελευταία περίπτωση συνδέθηκε οργανικά με την κρίση του δημόσιου χρέους), επήλθε μετά από μια μακρά περίοδο κερδοφόρας ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό συνέβη τόσο κατά την περίοδο 1986 – 2000 (από την απαρχή εφαρμογής του μονεταρισμού – νεοφιλελευθερισμού μέχρι τη δημιουργία της ευρωζώνης), όσο και κατά την περίοδο 2000 – 08 (που είχε πραγματοποιηθεί η ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ) [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Από την κρίση υπερσυσσώρευσης στην ανάκαμψη», Αυγή 5-Μαρτίου-2013 και «Από την σταθεροποιημένη ανάπτυξη στην κρίση», Αυγή, 29-Μαρτίου-2013].

Στην πρώτη περίοδο το ενεργητικό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων αυξήθηκε από τα 13.395 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 88.747 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ τη δεύτερη περίοδο από τα 334 δισεκ. ευρώ (2000) στα 634 δισεκατ. ευρώ (2008). Αντίστοιχα η κερδοφορία του εταιρικού τομέα της οικονομίας εκτινάχθηκε από τα 83 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 4.322 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ στη συνέχεια παρέμεινε σταθερή περί τα 11 δισεκατ. ευρώ.

Α. Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το 2009, δηλαδή την πρώτη οικονομική χρήση μετά την έκρηξη της κρίσης υπερσυσσώρευσης, στάθηκε η τελευταία χρονιά της καταγραφής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας, ωστόσο με μειωμένη απόδοση (κέρδη 4 δισεκατ. ευρώ). Από εκεί και πέρα και μέχρι πρόσφατα, για μια ολόκληρη τετραετία η κρίση επέφερε καταλυτικές συνέπειες σ’ όλα τα επίπεδα της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο κύκλος εργασιών (πωλήσεις) των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας ( 22.230 παραγωγικές μονάδες) άρχισε να μειώνεται και η κερδοφορία να παίρνει την κατιούσα καταγράφοντας συνολικά ζημίες που το 2012 έφτασαν στο επίπεδα των 10,5 δισεκατ. ευρώ. Το ιδιωτικό επιχειρηματικό κεφάλαιο αδυνατούσε πλέον να αναπαραχθεί με όρους επαρκούς υπεραξίωσης, δηλαδή ικανής κερδοφορίας : Η κλασική πολιτική του ήπιου νεοφιλελευθερισμού που είχε εφαρμοσθεί την προηγούμενη 20ετία δεν αρκούσε πλέον για να διασφαλίσει ικανούς κοινωνικούς όρους κερδοφόρας αναπαραγωγής του ελληνικού κεφαλαίου.

Αυτή ήταν η αφετηρία για την δρομολόγηση της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης, σε συνδυασμό και με όχημα τον βρόγχο του δημόσιου χρέους. Οι ακραία νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές (2010 – 14) αποσκοπούσαν πρωτίστως στην πλήρη υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας, προκειμένου να καταστεί «πειθήνια, ευέλικτη και φθηνή», για να αρχίσει να ανατροφοδοτείται η ανάκαμψη της καπιταλιστικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Δευτερογενής πλευρά των μνημονιακών πολιτικών ήταν η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, το οποίο παρόλη την άκαμπτη πολιτική της δημοσιονομικής λιτότητας, αντί να μειώνεται αυξάνονταν με αλματώδεις ρυθμούς, ακόμη περισσότερο μάλιστα που η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων προκαλούσε συνεχή πτώση του ΑΕΠ, πράγμα που επιδείνωνε το κλάσμα χρέος / εθνικό εισόδημα.

Η καταιγίδα των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων στόχευε έτσι αφενός στην επιβολή μιας απροσμέτρητα περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής (περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών επιχειρήσεων, αποψίλωση των συντάξεων κλπ.), και αφετέρου στην απογύμνωση της εργατικής τάξης από κάθε κοινωνικό και οικονομικό δικαίωμα (καταστροφή παγίων κεφαλαίων και ζωντανής εργατικής δύναμης με την εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, συνεχής μείωση των μισθών, ταπείνωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών και φορολογικών εισφορών, απορρύθμιση του πλέγματος των εργασιακών σχέσεων κλπ.). Και ακριβώς όπως καταδεικνύεται από τα οικονομικά στοιχεία (Πίνακας 1) που αφορούν αυτή την κρίσιμη τετραετία της κρίσης, οι μνημονιακές πολιτικές έφεραν εξαιρετικά αποτελέσματα για το επιχειρηματικό κεφάλαιο, και από αυτή την αστική άποψη ήταν εξαιρετικά επιτυχημένες.

Πίνακας 1

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ποσά σε εκατομμύρια ευρώ

2010         2011         2012       2013

ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ+ΕΝΕΡΓΕΙΑ+ΕΞΟΡΥΞΗ)

Ενεργητικό             66.282       64.103     89.556     89.068

Κύκλος εργασιών 49.289        52.363     67.805     65.091

Κέρδη προ φόρων -1.057         -2.189        -646         -372  

 

ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

Ενεργητικό             49.342         45.390       40.617       39.579

Κύκλος εργασιών   64.475         61.591      55.609       52.698

Κέρδη προ φόρων     -38            -976             -45           1.044  

 

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ+ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ+ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ κλπ.)

Ενεργητικό               177.067       174.911   110.049   108.007

Κύκλος εργασιών      52.131        50.170       33.252       32.120

Κέρδη προ φόρων     -2.730         -4.445         -1.934       -1.527  

 

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΤΡΑΠΕΖΕΣ κ.ά.)

Ενεργητικό             437.692   374.684   304.564    356.199

Κύκλος εργασιών   18.228       19.632       18.950       16.552

Κέρδη προ φόρων -1.238       [-40.394]      -7.872         768  

ΣΥΝΟΛΟ ΕΤΑΙΡΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ενεργητικό           730.383     659.088     544.787   592.854

Κύκλος εργασιών 184.123     183.756     175.617     166.462

Κέρδη προ φόρων -5.063        -7.610      -10.498         -86

Β. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Παρόλη δηλαδή την συνεχή μείωση των παγίων επενδύσεων και του κύκλου εργασιών του εταιρικού τομέα της οικονομίας, επιτεύχθηκε η αναχαίτιση της κρίσης υπερσυσσώρευσης, που οδήγησε στον μηδενισμό της συνολικής ζημιογόνου δραστηριότητας του συνόλου των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Μ’ άλλες λέξεις η πολιτική των αλλεπάλληλων μνημονίων από τη μια πλευρά ενίσχυσε τα κερδοφόρα αποτελέσματα ενός μεγάλου μέρους του επιχειρηματικού τομέα, και από την άλλη πλευρά συγκράτησε και περιόρισε κυριολεκτικά την ζημιογόνα δραστηριότητα των υπολοίπων. Παρόλο δηλαδή που δεν καταγράφονταν καμία διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης, με αρνητικούς ρυθμούς εξέλιξης του ΑΕΠ της χώρας, λόγω ακριβώς της βίαιης αναδιανομής εισοδήματος από τις εργαζόμενες τάξεις προς την καπιταλιστική εργοδοσία, βελτιστοποιήθηκε πλήρως η αποδοτικότητα του κεφαλαίου σε βάρος ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η πραγματική εικόνα του σημερινού ελληνικού καπιταλισμού δεν είναι άλλη από εκείνην του Ιανού, που στη μια του όψη παρουσιάζεται ο κερδοφόρος τομέας της οικονομίας, ο οποίος καλύπτει το 59% των επιχειρήσεων, με συνολική κερδοφορία για το 2013 τα 11 δισεκ. ευρώ, ενώ στην άλλη του όψη εμφανίζεται ο ζημιογόνος τομέας του ελληνικού κεφαλαίου που αφορά το υπόλοιπο 41% των επιχειρήσεων με συνολικές ζημίες εξίσου 11 δισεκατ. ευρώ [Πίνακας 2].

Η πλειονότητα δηλαδή των ιδιωτικών επιχειρήσεων, εκμεταλλευόμενη την εσωτερική υποτίμηση των μνημονίων, κατόρθωσε να ανακάμψει, να αυξήσει και να σταθεροποιήσει την κερδοφορία της, ενώ οι υπόλοιπες επιχειρήσεις συνέχισαν την ζημιογόνο τους δραστηριότητα, αδυνατώντας μέχρι σήμερα να «αξιοποιήσουν» επαρκώς τις μνημονιακές πολιτικές, και γι’ αυτό άλλωστε επιμένουν πολιτικά στην συνέχισή τους [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Ο παραπαίων ελληνικός καπιταλισμός», Αυγή 31-Ιανουαρίου-2014 και «Κέρδη και ζημίες στη μνημονιακή εποχή», Εποχή 4-Νοεμβρίου-2012].

Πίνακας 2

ΚΕΡΔΟΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Οικονομική χρήση 2013 σε εκατομμύρια ευρώ

ΚΕΔΡΟΦΟΡΕΣ               ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ

Αριθμός       Κέρδη       Αριθμός       Ζημίες

Μεταποίηση           2.968         2.118           2.199         -2.490

Εμπόριο                 4.238         1.996             2.739         -951

Υπηρεσίες             5.530         2.322             3.993       -3.847

Χρημ/κόςΤομέας       314           4.710             251         -3.942

Σύνολο                  13.050       11.146           9.182       -11.230

Μεταποίηση = Βιομηχανία + αγροτικές και εξορυκτικές επιχειρήσεις + ενέργεια, Εμπόριο

Υπηρεσίες =Κατασκευές + τουρισμός + μεταφορές + λοιπές υπηρεσίες

Χρηματοπιστωτικός τομέας = Τράπεζες + ασφάλειες + λοιπές χρηματοπιστωτικές.

Πηγή : ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς», Έκδοση 2015.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειονότητα του ελληνικού καπιταλισμού αποκαθιστά την αποδοτικότητα του κεφαλαίου στα προ της κρίσης επίπεδα, δηλαδή βλέπει φως στο τούνελ της κρίσης χάρις στην υποστηρικτική πολιτική των μνημονίων. Άλλωστε μέσα στο σύνολο των 13.050 κερδοφόρων επιχειρήσεων της ελληνικής οικονομίας οι 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις αποσπούν τα τρία-τέταρτα των κερδών, δηλαδή εμφανίζουν κερδοφορία για το 2013 της τάξης των 7,6 δισεκατ. ευρώ επί συνόλου 11 δισεκατ. ευρώ, πράγμα που δείχνει και την συσσώρευση και συγκεντροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου [Πίνακας 3].

Βρισκόμαστε άρα απέναντι σε μια ανάταξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας που επιτεύχθηκε αποκλειστικά εξ αιτίας του μετασχηματισμού της μισθωτής εργασίας σε «φθηνή, πειθήνια, ευέλικτη», και άρα στην αναγκαιότητα αντιστροφής των όρων άσκησης της οικονομικής πολιτικής.

Πίνακας 3

ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΩΝ 500 ΠΛΕΟΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ  

(Μεγέθη σε εκατομμύρια ευρώ)

Μεγέθη εταιριών       2010           2011           2012           2013

Κύκλος εργασιών     86.514         92.611       86.216         82.358

Κέρδη EBITDA         9.324         9.948           6.002         13.253

Κέρδη προ φόρων   2.299         1.930           -772           7.615

Ίδια κεφάλαια           46.275        47.817         42.858         63.333    

Πηγή : Ετήσιες εκθέσεις ICAP για τις 500 πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις της ελληνικής οικονομίας 2011, 12, 13 και 14.

Κατά συνέπεια, αν η κοινωνική εξαθλίωση, οι περικοπές, η λιτότητα έχουν επιβληθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις για να υπηρετήσουν την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, η ριζοσπαστική οικονομική πολιτική δεν μπορεί παρά να αντιστρέφει αυτούς τους όρους : Η αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας , της αποψίλωσης των μισθών, της μείωσης των συντάξεων, του περιορισμού των κοινωνικών δαπανών, κλπ, δεν μπορεί να προκύψει παρά με οικονομικούς πόρους που προέρχονται από την αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος του κερδοφόρου επιχειρηματικού κεφαλαίου και προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνίας.

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

10256248_605767742842294_7898912396839495884_n.jpg

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΜΗ – ΑΠΟΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΔΟΣΕΩΝ

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Στις εκλογές της 25ης Γενάρη, ο λαός απαίτησε με την ψήφο του να μπει ένα τέλος στα μνημόνια.

Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανατροπής.

Μήνυμα ανατροπής το οποίο δημιούργησε στους λαούς της Ευρώπης την ελπίδα για ένα άλλο υπόδειγμα απέναντι στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.

Ο ελληνικός λαός έδειξε να αντιλαμβάνεται ότι η αποπληρωμή του ληστρικού χρέους , το οποίο αποτελεί «βαρέλι δίχως πάτο» , στους δανειστές αποτελεί αδιέξοδο και ολισθηρό δρόμο.

Η απάντηση, όμως, των «θεσμών» στη λαϊκή ετυμηγορία ήταν ένα μπαράζ εκβιασμών με όπλο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία και στόχο την εξώθηση , τελικά, της κυβέρνησης , σε «νέο-μνημονιακές» καταστροφικές πολιτικές.Έθεσαν , έτσι, από τη μεριά τους στον κάλαθο των αχρήστων τη λαϊκή ετυμηγορία και εν τέλει τη λαϊκή κυριαρχία.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι σε ΕΕ και ΔΝΤ με πρώτους απ' όλους τους κυρίαρχους κύκλους του Βερολίνου επιθυμούν να σύρουν την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό στα βρώμικα νεοφιλελεύθερα σχέδιά τους.

Η κυβέρνηση, έχει θέσει απερίφραστα τις "κόκκινες γραμμές" της και αντιστέκεται απέναντι στις απαιτήσεις των λεγόμενων «εταίρων».

Για να αντισταθεί , όμως, ουσιαστικά, θα πρέπει σαν πρώτο της βήμα, να μην αποδεχθεί τη βιωσιμότητα του τοκογλυφικού χρέους και να μην συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις προς ΔΝΤ και ΕΚΤ, πέρα και έξω από την «ετεροβαρή» συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Συνεπώς δεν θα πρέπει να πληρωθεί η επόμενη δόση των 750 εκ. ευρώ στις 12/5 προς το ΔΝΤ.

Θα πρέπει η κυβέρνηση να θέσει, έτσι, πρώτα και πάνω απ 'όλα τις λαϊκές ανάγκες.

Αυτό το οποίο ζητείται αυτή τη στιγμή είναι η κυβέρνηση να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να μην διστάσει μπροστά στις, σχεδόν, αναπόφευκτες συγκρούσεις.

Η άρνηση αποπληρωμής και το γενναίο «κούρεμα» του ελληνικού ληστρικού χρέους συνιστούν απαραίτητο βήμα προκειμένου να μπορέσει ο ελληνικός λαός να χρηματοδοτήσει τις άμεσες κοινωνικές του ανάγκες και όχι αυτές των δανειστών.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο έρχονται αυτά τα χρήματα στη χώρα μας , δεν σταματάει να συντελείται μια πρωτοφανής για χώρα σε καιρό ειρήνης κοινωνική και οικονομική καταστροφή (διαδοχικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πρωτοφανής υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας, απολύσεις κλπ).

Το χρέος αυτό είναι αδύνατο και συνάμα άδικο να αποπληρωθεί.

Είναι αδύνατο να συνεχιστεί αυτή η ατέρμονη και βασανιστική για τον ελληνικό λαό διαδικασία, όπου η χρηματοδότηση έρχεται από τους δανειστές για να πληρωθούν ξανά οι ίδιοι οι δανειστές, βγαίνοντας από τη μια τσέπη για να μπουν στην άλλη, και όχι για να καλυφθούν οι άμεσες και επιτακτικές κοινωνικές ανάγκες του ελληνικού λαού.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι, το ελληνικό χρέος άγγιζε τα 299 δισ. (115% του ΑΕΠ) τον 9/2009 και υπό την καταστροφική τροϊκανή κηδεμονία το ελληνικό χρέος έχει εκτιναχθεί στα 321 δισ. ευρώ (175% του ΑΕΠ) παρά το περιβόητο PSI, ύψους 105 δισ.

Είναι αναγκαίο τα συμφέροντα της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας να τεθούν απέναντι σε αυτά των εγχώριων και ξένων κερδοσκόπων, των τραπεζιτών και συνολικότερα του κεφαλαίου.

Μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά αυτό πρέπει πρώτα και πάνω από όλα να προτάξει. Να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, ώστε να βγει ο ελληνικός λαός από τον εφιάλτη των μνημονίων της καταστροφής.

*Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ Βόρειας Αθήνας και δημοτικός σύμβουλος της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή