Σήμερα: 16/10/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/images/fotos/dek1.jpgΗ μάχη των 33 ημερών στην Αθήνα, τον Δεκέμβρη του ’44, ανάμεσα στον ΕΛΑΣ από την μία πλευρά και στα Αγγλικά στρατεύματα κατοχής και τους ντόπιους συνεργάτες τους από την άλλη έμεινε στην ιστορία με διάφορες ονομασίες. Οι όροι «Μάχη της Αθήνας» και «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης» χρησιμοποιήθηκαν από την ΕΑΜική πλευρά για να υποδηλώσουν τη σπουδαιότητα αλλά και την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης - όπως αποδείχτηκε ιστορικά- του αγώνα ενός μεγαλειώδους κινήματος που γεννήθηκε με την έναρξη της τριπλής φασιστικής κατοχής και γιγαντώθηκε στα χρόνια της Αντίστασης στον κατακτητή δημιουργώντας όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα.

Ο όρος «Δεκεμβριανά» ανήκει στους αντιπάλους του ΕΑΜ και είχε ως στόχο να καλλιεργήσει την εντύπωση πως επρόκειτο για ένα κίνημα σαν εκείνα τα στρατιωτικά κινήματα- πραξικοπήματα που είχαν στόχο την αρπαγή της εξουσίας από τους νόμιμα κατέχοντες αυτήν και που πολλές φορές μέχρι τότε είχε γνωρίσει στην ιστορία της η Ελλάδα. Επρόκειτο για μια σαφή προσπάθεια διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας που πήρε αποκρουστικές διαστάσεις στη συνέχεια καθώς συνδέθηκε με τον απηνή διωγμό μέχρις φυσικής εξοντώσεως των αγωνιστών της αντίστασης, των κομμουνιστών, αριστερών και δημοκρατικών πολιτών.

Σήμερα, απ’ αυτούς που χρησιμοποιούν τον όρο «Δεκεμβριανά» μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί που εννοούν τα ίδια με τους τότε αντιπάλους του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τον όρο αποϊδεολογικοποιημένα και περιγραφικά ώστε με μία λέξη να γίνεται αντιληπτή η αναφορά στο ιστορικό γεγονός ανεξαρτήτως πως το προσεγγίζει και πως το αποτιμά ο καθένας.

Παρόλα αυτά ο Δεκέμβρης του 1944 ήταν για τον ελληνικό λαό «ο Μεγάλος Δεκέμβρης». Η κορύφωση και η ολοκλήρωση- όπως προαναφέραμε της πρώτης φάσης, της εξ αντικειμένου πάλης για την εξουσία του κινήματος της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Το χαρακτήρα εκείνης της μάχης των 33 ημερών τον είχαν δώσει οι ίδιοι οι αντίπαλοι του ΕΑΜικού κινήματος δηλαδή οι Εγγλέζοι και οι ντόπια αστική τάξη που αργότερα μίλησαν για πόλεμο αποτροπής της κυριαρχίας του κομμουνισμού στην Ελλάδα. Πράγμα που σημαίνει πως μια νίκη του ΕΛΑΣ στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του ’44 θα ήταν μια νίκη στο νευρικό κέντρο ισχύος του λεγόμενου δυτικού κόσμου, μια διεθνούς σημασίας αντιιμπεριαλιστική νίκη που θα άνοιγε το δρόμο για την κοινωνική αλλαγή στη χώρα.

Ο Εργατικός Αγώνας ανοίγει σήμερα μια σειρά ιστορικών δημοσιευμάτων στο Μεγάλο Δεκέμβρη με αφορμή την συμπλήρωση των 70 χρόνων από τότε. Στόχος μας είναι να δώσουμε όσο το δυνατό ολοκληρωμένα το ιστορικό γεγονός αλλά και να απαντήσουμε σε μια σειρά διαστρεβλώσεις της ιστορίας του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος που δεν εμφανίστηκαν μόνο στο παρελθόν αλλά με διάφορους τρόπους επανέρχονται και σήμερα.

 

Η Ματωμένη Κυριακή

«…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!… Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο»

Μενέλαος Λουντέμης[1]

Το πρωί της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου του 1944 ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε έχοντας στην κορυφή της πρώτης του σελίδας το κάλεσμα του ΕΑΜ για το μεγάλο συλλαλητήριο που θα γινόταν εκείνη τη μέρα. «Όλοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα- Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου! Εμπρός για κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας!», ήταν οι πρώτες τυπωμένες φράσεις της εφημερίδας, που έπεφταν αμέσως στα μάτια του αναγνώστη.

Στη δεύτερη σελίδα, υπό τον τίτλο «Αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ» ο αναγνώστης μπορούσε να διάβαζε εν συντομία το πολιτικό στίγμα των ημερών: «Απηχώντας τη γενική απαίτηση του ελληνικού λαού να προστατευθούν οι ελευθερίες του, να εξασφαλιστεί η ομαλή δημοκρατική εξέλιξη της χώρας, να συλληφθούν όλοι οι προδότες και οι δοσίλογοι, να πέσει η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και να σχηματιστεί κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας, η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ σε έκτακτη χθεσινοβραδινή συνεδρίασή της πήρε τις πιο κάτω αποφάσεις: 1. Να απευθύνει έκκληση στις Κυβερνήσεις των Συμμάχων Μ. Βρεττανίας, Σοβιετικής Ένωσης και Αμερικής. 2. Να οργανωθεί παλλαϊκή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος σήμερα στις 11 το πρωί όπου θα μιλήσουν εκπρόσωποι των Εαμικών κομμάτων. 3. Να οργανωθεί και να κηρυχθεί παλλαϊκή απεργία για τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη. 4. Να ανασυγκροτηθεί η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ».

Ειδικά για την τελευταία απόφαση, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας, υπό τον τίτλο «Ανασυγκροτήθηκε η ΚΕ του ΕΛΑΣ», υπήρχε η εξής είδηση: «Στη χθεσινή της συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ αποφάσισε την ανασυγκρότηση της Κεντρικής Επιτροπής του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ). Η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ ανέλαβε την ανώτατη διοίκηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής ολόκληρης της χώρας»[2].

Χωρίς αμφιβολία τα πράγματα ήσαν πάρα πολύ σοβαρά κι εκείνη την Κυριακή έμελλε να πάρουν έναν ποιοτικά διαφορετικό δρόμο. Μια μέρα πριν, είχε προκληθεί πολιτική κρίση στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γ. Παπανδρέου με κύρια αφορμή το στρατιωτικό ζήτημα που επικεντρωνόταν στην απαίτηση του αστικού πολιτικού κόσμου και των Εγγλέζων να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ. Οι Εαμίτες υπουργοί είχαν όλοι τους παραιτηθεί και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα ξαναγύριζαν στις θέσεις τους. Το ρήγμα ανάμεσα στον Εαμικό και στον αστικό πολιτικό κόσμο ήταν αρκετά βαθύ. Βαθύτερο δεν γινόταν.

Το ματοκύλισμα του λαού

Το κύριο άρθρο του Ριζοσπάστη εκείνης της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου του 1944 ήταν γραμμένο από τον ηγέτη του ΚΚΕ- έναν από τους παραιτηθέντες Εαμίτες υπουργούς- Γ. Ζέβγο. Είχε τον τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», κι εξηγούσε- μέσα από έναν απολογισμό του έργου της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου- πως είχε προκληθεί η κρίση. «Τώρα- έγραφε ο Ζέβγος καταλήγοντας- το λόγο τον έχει ο ελληνικός λαός. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ, που τους ζητούν να παραδώσουν τα τιμημένα και κερδισμένα σε μάχες όπλα τους. Οι περήφανοι πολίτες της Αθήνας, που αντιμετώπισαν νικηφόρα τις ορδές των Γερμανών και των προδοτών. Όλοι οι δημοκράτες, όλοι όσοι πονάν την Ελλάδα και το λαό της θα βρεθούν ενωμένοι στις γραμμές του για να υπερασπίσουν τη λευτεριά του, τη ζωή του, τα δημοκρατικά του δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία. Ο ελληνικός λαός θα σαρώσει την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας»[3].

Χωρίς αμφιβολία ο Ζέβγος είχε δίκιο. Η πολιτική πρωτοβουλία, από τα χέρια των πολιτικών περνούσε στα χέρια των μαζών που με τη δράση τους θα γίνονταν ο πρωταγωνιστής τη ιστορίας.

Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 1944. Γύρω στις 10 και 45’ π. μ. η πλατεία συντάγματος και οι γύρω δρόμοι έχουν πλημμυρίσει από τις χιλιάδες λαού που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΕΑΜ. Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη έχουν συγκεντρωθεί λαϊκές επιτροπές, διοικήσεις σωματείων και στελέχη του λαϊκού κινήματος γιατί όπως γράφει ο Θ. Χατζής[4] «Είχε προγραμματιστεί ν’ αρχίσει η εκδήλωση με κατάθεση στεφάνων στη μνήμη εκείνων που θυσίασαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία».

Όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έμελλε να πραγματοποιηθεί.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, που αρχικά είχε δώσει την άδεια να γίνει το συλλαλητήριο, τα μεσάνυχτα 2 προς 3 Δεκεμβρίου την ανακάλεσε με την πρόφαση πως το συλλαλητήριο ήταν η απαρχή «σειράς επαναστατικών πράξεων αι οποίαι απέβλεπαν εις κατάλυσιν του κράτους»[5] . Επρόκειτο για μια σαφή πρόκληση σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος που εκδηλωνόταν στο παραπέντε του συλλαλητηρίου για να προκαλέσει, το λιγότερο, όξυνση και πιθανότατα για να δικαιολογήσει όλα όσα επακολούθησαν.

Στις 11 π.μ. το πλήθος στην πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους όλο και πύκνωνε τις γραμμές του με σημαίες, λάβαρα και πλακάτ, με τις προκηρύξεις και τα φέιγ- βολάν να πέφτουν βροχή. Τα συνθήματα "όχι άλλη κατοχή", "Παπανδρέου παραιτήσου" κυριαρχούσαν σ' όλα τα χείλη.

Απέναντι στο λαό που διαδήλωνε ήσαν οι αστυνομικοί που είχαν οχυρωθεί στην είσοδο του κτηρίου, στην ταράτσα και στα παράθυρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας), στη ταράτσα των Παλιών Ανακτόρων (Βουλή) και στο απέναντι του κτηρίου πεζοδρόμιο, προς την πλευρά του Αγνώστου Στρατιώτη. Επίσης στους γύρω από την πλατεία δρόμους υπήρχαν αγγλικά άρματα μάχης[6].

Οι πρώτες συγκρούσεις και αψιμαχίες των διαδηλωτών με την αστυνομία εκδηλώθηκαν όταν το πλήθος έφτανε, από τους γύρω δρόμους, στα σημεία των προσέγγισής της πλατείας Συντάγματος κι εμποδιζόταν να εισχωρήσει από τις αστυνομικές δυνάμεις. Ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει ορατός λόγος, από τα παράθυρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης και από τα άλλα σημεία οχύρωσης των αστυνομικών άρχισαν να πέφτουν πυροβολισμοί. Γράφει η Μέλπω Αξιώτη[7]:

«Δίπλα απ’ τα’ ανάκτορα αστυνομικοί και φασίστες εκείνη τη στιγμή μας πυροβολούν στον ψαχνό. Κορίτσια τότε δείχνουν τα στήθεια τους και φωνάζουν: βαράτε εδώ! Είμαστε άοπλοι! Και οι φασίστες τα βαρούν… Οι νεκροί πέφτουν τώρα γύρω- τριγύρω μας ένας- ένας χάμω, σα σπουργίτια. Οι ξένοι ανταποκριτές στέκουν εκστατικοί. Ένας Αμερικανός με στολή χυμά κι αρπά πιστόλι αστυνομικού που ήταν έτοιμο ν’ ανάψει. Άλλος Αμερικανός πίσω από τανκ εγγλέζικο φωτογραφίζει το λάβαρο του ΕΑΜ που μούσκεψε σε σκοτωμένου το αίμα… Πολλοί από τους πόλισμαν πετούν τα όπλα τους στους διαδηλωτές και οι διαδηλωτές τους σηκώνουν στα χέρια. Οι Άγγλοι γύρω- γύρω και πάνω στα τανκς, στη ‘‘Μεγάλη Βρετάνια’’ στα πεζοδρόμια, ανάμεσα στο πλήθος, φλεγματικοί παντού και αξιοπρεπείς στέκουν και βλέπουν τη δολοφονία μας, πως θάστεκαν να βλέπουν ταινία κινηματογράφου. Στο τέλος- τέλος παίρνουν μέρος. Μαζεύουν με τα φορτηγά τους, τραυματισμένους και γερούς. Ήταν αυτοί οι πρώτοι όμηροι. Σε λίγες μέρες γίνηκαν χιλιάδες».

Τις αλυσίδες ή τα όπλα;

Ο απολογισμός της δολοφονικής επίθεσης ήταν 21 νεκροί και 140 τραυματίες[8], γεγονός που δίκαια βάφτισε την 3η Δεκεμβρίου 1944 ως «Ματωμένη Κυριακή».

Την επομένη 4 Δεκεμβρίου ολόκληρη η Ελλάδα νεκρώθηκε από τη γενική απεργία που είχε κηρύξει το ΕΑΜ. Στην πρωτεύουσα ο λαός οδήγησε τα θύματά του στην τελευταία τους κατοικία. Στην κεφαλή της νεκρώσιμης πομπής ένα τεράστιο, που το κρατούσαν μαυροφορεμένες κοπέλες πανό έγραφε: «ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ, ΔΙΑΛΕΓΕΙ Ή ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ή ΤΑ ΟΠΛΑ». Πράγματι ο λαός δεν θα αργούσε να διαλέξει.

Επιστρέφοντας από το νεκροταφείο τα πλήθη, δέχτηκαν ένοπλη επίθεση από τους Χίτες με τραγικό απολογισμό άλλους 100 νεκρούς και τραυματίες. Η συνέχεια ήταν πραγματική χιονοστιβάδα. Ο Σκόμπυ κήρυξε στρατιωτικό νόμο. Οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις κύκλωσαν και αφόπλισαν το 2ο Σύνταγμα της II μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Κι ο ΕΛΑΣ άρχισε τις επιχειρήσεις κατά των Χιτών και των αστυνομικών τμημάτων της Αθήνας και του Πειραιά.

Στις 5 Δεκεμβρίου ο Σκόμπυ πήρε διαταγή από τον Τσώρτσιλ να συμπεριφέρεται σα να βρίσκεται σε κατεχόμενη πόλη. «Είσθε υπεύθυνος- έλεγε η διαταγή- για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη...Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη, όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση»[9].

Η αγγλική στρατιωτική επέμβαση στις ελληνικές υποθέσεις ήταν γεγονός κι απέναντι της μοιραία ξεδιπλώθηκε η λαϊκή αντίσταση, που κράτησε 33 ολόκληρες ημέρες. Ο λαός, ανάμεσα στις αλυσίδες και τα όπλα διάλεξε αυτό που ταίριαζε περισσότερο στο φρόνημα και την ιστορία του: τα όπλα.

Ο Δεκέμβρης του ’44 ασφαλώς δεν προέκυψε τυχαία. Και δεν θα συνέβαινε ποτέ χωρίς την αγγλική παρουσία στην Ελλάδα που- από μια συμμαχική απόβαση με το πρόσχημα της απελευθέρωσης της χώρας- μετατράπηκε σε δεύτερη κατοχή. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον Δεκέμβρη οφείλουμε να πάμε λίγο πιο πίσω στον ιστορικό χρόνο και να ξετυλίξουμε το κουβάρι, ξεκινώντας από το ιστορικό εκείνο σημείο που ταυτίζεται με την εδραίωση της αγγλικής παρουσίας στις ελληνικές υποθέσεις.

Στο επόμενο: Η υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής.

Κείμενα – Επιμέλεια: Γιώργος Πετρόπουλος

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

 


[1] Μενέλαος Λουντέμης: «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης», εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945, σελ. 40

[2] Ριζοσπάστης 3/12/1944, «Ριζοσπαστης περίοδος 1941- 1945- Κατοχή- Δεκεμβριανά», Εκδόσεις Ριζοσπαστης- Σύγχρονη Εποχή, σελ. 241- 242

[3] στο ίδιο, σελ. 241

[4] Θ. Χατζή: «Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε», εκδόσεις Δωρικός, τόμος Δ’, σελ. 198

[5] Γ. Παπανδρέου: «Κείμενα», τόμος β’ «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος», εκδόσεις Μπίρης, σελ. 211

[6] Σπ. Γασπαρινάτου: «Απελευθέρωση- Δεκεμβριανά- Βάρκιζα», εκδόσεις Ι. Σιδέρης, τόμος Α’, σελ. 258

[7] Μέλπω Αξιώτη: «Απάντηση σε 5 ερωτήματα» εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945, σελ. 66

[8] «Ρ» της 4/12/1944. Αντίθετα η αντιεαμική πλευρά προσπάθησε να μειώσει τον απολογισμό του αίματος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου για παράδειγμα, μίλησε για 10 νεκρούς και 26 τραυματίες (Γ. Ιατρίδη: «Εξέγερση στην Αθήνα», εκδόσεις Νέα Σύνορα, σελ. 184)

[9] Γ. Ανδρικόπουλου: «1944 Κρίσιμη Χρονιά», εκδόσεις Διογένης, τόμος Β', σελ. 257

Ετικέτες

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Στους Νιου Γιορκ Τάιμς της 30ης Νοεμβρίου ο Πολ Κρούγκμαν δημοσίευσε δύο πολύ ενδιαφέροντα κείμενα περί 'Κακών Ευρωπαίων' και περί της Άκραίας Περίπτωσης στην Ευρώπη'. Με δύο λόγια, ούτε η Γαλλία, ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία, ούτε ακόμη και η κακόμοιρη Ελλάδα, είναι οι 'Κακοί Ευρωπαίοι'. Η πηγή του προβλήματος στην Ευρωζώνη, η 'Ακραία Περίπτωση', είναι η Γερμανία. 

Για ποιό λόγο;

Διότι ο γερμανικός πληθωρισμός, όπως αυτός προσεγγίζεται με το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας,ήταν συστηματικά κάτω από τον πληθωρισμό την Γαλλίας και της Ιταλίας, όπως δείχνει και ο πίνακας του Κρούγκμαν:    

----1113014krugman1-blog480_1

Όχι μόνο αυτό όμως. Ο γερμανικός πληθωρισμός ήταν και συστηματικά κάτω του στόχου της ΕΚΤ για πληθωρισμό στο 2% ετησίως.

Η Γαλλία και η Ιταλία, από την άλλη, πέτυχαν το στόχο με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Το αποτέλεσμα της γερμανικής παρασπονδίας (προς τα κάτω) ήταν η συστηματική συσσώρευση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος για τη Γερμανία εντός της Ευρωζώνης, εφόσον δε μπορούσε να υπάρξει υποτίμηση. Άρα εμφανίστηκαν τεράστια γερμανικά πλεονάσματα και εξαγωγή ύφεσης στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτή είναι η πηγή του προβλήματος της ΟΝΕ, όπως ο Κρούγκμαν μας λέει ότι τώρα συνειδητοποίησε.

Πως να αντισταθεί κανείς στον πειρασμό να χαμογελάσει; 

Η πρώτη μελέτη του RMF στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 2010 έδειχνε ακριβώς ότι η Γερμανία είναι η πηγή του προβλήματος γιατί κρατάει τους ονομαστικούς μισθούς χαμηλά και 'φτωχαίνει τους γείτονές της' εντός της Ευρωζώνης. Στη μελέτη που έκανα με τον Χάινερ Φλάσμπεκ το 2013 για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ αναπτύξαμε πλήρως το επιχείρημα και καταδείξαμε ότι το πρόβλημα έχει μετατοπιστεί στο κέντρο της Ευρωζώνης, αφού οι μισθοί στην περιφέρεια έχουν συντριβεί. 

Ο πίνακας που παραθέτω είναι από τη μελέτη εκείνη και αρχικά αναρτήθηκε στο μπλογκ μου στις 10 Μαρτίου του 2014 με τίτλο 'Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης'. Δείχνει παραστατικά το πρόβλημα: η Γερμανία συνεχίζει να κρατάει χαμηλά τους μισθούς - πολύ κάτω του στόχου του 2% της ΕΚΤ - η Ελλάδα και η Ισπανία έχουν συντριβεί (και οι μισθοί τους θα μείνουν χαμηλά μέσα στην Ευρωζώνη), αλλά οι γαλλικοί και ιταλικοί μισθοί δεν έχουν πέσει, αφού παραμένουν κοντά στο στόχο. Το ανταγωνιστικό κενό με την Γερμανία διευρύνεται και οι δύο αυτές οικονομίες πνίγονται μέσα στην Ευρωζώνη.

 

ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΟ ΜΟΝΑΔΙΑΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ    

---2p.txt

Ο Κρούγκμαν συνειδητοποιεί φυσικά ότι η επιβολή περαιτέρω λιτότητας στη Γαλλία και την Ιταλία - όπως βλακωδώς επιμένει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή - είναι συνταγή απόλυτης καταστροφής που στρέφεται κατά του θύματος και όχι του θύτη. Προτείνει διστακτικά μια επιθετική νομισματική πολιτική που ίσως αυξήσει των πληθωρισμό στη Γερμανία (που; πως; από ποιόν;), αλλά συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται να το επιτρέψει η Γερμανία. Και παραδίδει τα όπλα μπροστά στην 'καταστροφική δύναμη των κακών ιδεών'

Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά οι ΄κακές ιδέες' περί λιτότητας, όπως δυστυχώς πολλοί πιστεύουν ακόμη και στην Αριστερά στην χώρα μας. Η ΕΕ αναμφίβολα πάσχει από επιδημία νεοφιλελευθερισμού, αλλά αν το ζήτημα ήταν απλώς οι ιδέες, θα αρκούσε ίσως μια σειρά σεμιναρίων στην κ. Μέρκελ. Ούτε φυσικά φταίει η απουσία 'πραγματικής' κεντρικής τράπεζας, ή ενός ενιαίου κράτους στην ΕΕ. Είναι σωστό ότι πρόκειται περί αδυναμιών, αλλά το πρόβλημα της νομισματικής ένωσης είναι βαθύτερο, όπως σωστά ισχυρίζεται τώρα και ο Κρούγκμαν.

Ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους είναι στη βάση του ταξικό, όπως μας δίδαξε ο Καρλ Μαρξ πριν πολλά χρόνια. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το γερμανικό εξαγωγικό κεφάλαιο και οι γερμανικές τράπεζες είναι απολύτως κερδισμένοι από την πολιτική μισθών στη Γερμανία. Κρατώντας τους μισθούς χαμηλά έχουν μετατρέψει τη Γερμανία σε μια τεράστια εξαγωγική μηχανή (50% του ΑΕΠ είναι εξαγωγές) που κυριαρχεί στην (ουσιαστικά εγχώρια) αγορά της Ευρωζώνης. Δεδομένου δε ότι η Γερμανία είναι ο κύριος δανειστής στην ΕΕ, η πολιτική ισχύς της είναι πλέον γιγαντιαία.

Δεν υπάρχει το παραμικρό ενδιαφέρον από πλευράς γερμανικού κεφαλαίου για να αλλάξει η κατάσταση. Απεναντίας. Η γερμανική πολιτική μετά το 2010 έχει κάνει την ΟΝΕ ακόμη σκληρότερη. Αντί να πιέζεται σήμερα η Γερμανία, ασκείται πίεση στη Γαλλία και την Ιταλία να ακολουθήσουν μια καταστροφική πολιτική.

Παρ' όλα αυτά, η διαπίστωση που τελικά έκανε και ο Κρούγκμαν έχει την αξία της, τουλάχιστον για τη χώρα μας. Η άτεγκτη στάση της Γερμανίας και της Τρόικα, ο εξευτελισμός της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, δεν είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής εμμονής, αλλά πηγάζει από σκληρά συμφέροντα που είναι σύμφυτα με την ΟΝΕ. Δεν πρόκειται η Γερμανία να υποχωρήσει στο θέμα του χρέους και της λιτότητας, όταν γνωρίζει ότι θα πάρει σειρά η υπόλοιπη περιφέρεια και το κέντρο, τινάζοντας στον αέρα ένα σύστημα που ευνοεί τα γερμανικά συμφέροντα.

Δεν υπάρχει όμως λόγος να συζητάμε άλλο για την καταρρέουσα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο είναι να αντιληφθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω και την ύστατη ώρα, ότι το πρόβλημα δεν είναι η περιβόητη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, αλλά η ίδια η φύση της ΟΝΕ. Τα προβλήματα που έχουν ταξική ρίζα δυστυχώς δε λύνονται με 'σκληρές διαπραγματεύσεις'. Ακόμη και τα άρθρα του Κρούγκμαν δείχνουν ότι έρχεται αναπόφευκτη σύγκρουση που απαιτεί ουσιαστική προετοιμασία.

* Πηγή:costaslapavitsas.blogspot.co.uk

Ετικέτες

amea-poreiaΒΙΑΙΗ ΑΠΩΘΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΩΝ ΑΜΕΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΙΚ

Πανελλαδικό συλλαλητήριο έξω από το Υπ. Εργασίας επί της Σταδίου και πορεία προς το υπουργείο Οικονομικών πραγματοποίησαν την Τετάρτη (3/12) άτομα με αναπηρία, διεκδικώντας μία σειρά μέτρων που αφορούν τα δικαιώματά τους στον τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και την μη περικοπή των γλίσχρων επιδομάτων που λαμβάνουν.

Η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων αποκάλυψε την βαρβαρότητα της κυβέρνησης σε όλο το μεγαλείου της! Δυνάμεις των ΜΑΤ έσπρωξαν με βία τους διαδηλωτές με τις ασπίδες τους, προκειμένου να τους απομακρύνουν από το χώρο του Υπουργείου Οικονομικών! Χαρακτηριστικό είναι ότι για την συγκεκριμένη κινητοποίηση των ατόμων με αναπηρία κινητοποιήθηκε μια διμοιρία των ΜΑΤ και δύο κλούβες!

Τελικά, αντιπροσωπεία των διαδηλωτών ανέβηκε στο Υπουργειο και συναντήθηκε με την νομική σύμβουλο του Γκίκα Χαρδούβελη, η οποία άκουσε τα αιτηματά τους.

Στην ανακοίνωσή της, η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) αναφέρει τα εξής:

«Εμείς, τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις, πάνω από το 10% του πληθυσμού της χώρας, και εμείς οι γονείς και κηδεμόνες των ατόμων με νοητική αναπηρία, αυτισμό, σύνδρομο down, εγκεφαλική παράλυση, βαριές και πολλαπλές αναπηρίες, βιώνουμε τη διάκριση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Σήμερα, μεσούσης της τρομερής οικονομικής κρίσης ζούμε τον καθημερινό αποκλεισμό από την εργασία και την κοινωνική ζωή. Αγωνιζόμαστε για να συγκρατήσουμε τα αυτονόητα και να μην χαθούν κατακτήσεις δεκαετιών».

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ «ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ» ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Tου ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΠΕΡΑ*  

Ήταν Ιούνιος του 2010. Η Ελλάδα μόλις είχε αρχίσει να στενάζει από την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, ενώ οι περισσότεροι δεν είχαν ακόμη συνειδητοποιήσει τις καταστροφικές συνέπειες που θα επέφερε στη χώρα και στη ζωή τους. Πολλοί, μάλιστα, δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι τα μέτρα που είχαν συνομολογηθεί μεταξύ της τρόικας και της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να υλοποιηθούν στο σύνολό τους.  

Για τις ανάγκες του καθημερινού ρεπορτάζ, βρέθηκα στο γραφείο ενός σημαίνοντος εργολάβου δημοσίων έργων και προέδρου τότε μιας από τις εργοληπτικές οργανώσεις της χώρας. Η συζήτηση ξεκίνησε – με τι άλλο; – με τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις που θα επέφερε η εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων στην πράξη. Κάποια στιγμή ο συνομιλητής μου, μου λέει: «Πριν από λίγη ώρα στην καρέκλα αυτή που κάθεσαι βρισκόταν ένας παλιός μου φίλος οικονομολόγος και νυν σημαίνον στέλεχος του Σίτυ του Λονδίνου».  

•Και, λοιπόν; του κάνω με αρκετή δόση αδιαφορίας.  

•Τον ρώτησα ποιες είναι οι βλέψεις του Σίτυ για την Ελλάδα. Και ξέρεις τι μου απάντησε;    

•Τι;    

•Δύο είναι κυρίως οι βλέψεις του Σίτυ του Λονδίνου για την Ελλάδα, μου είπε. Όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν άλλοι. Ο πρώτος στόχος είναι οι τιμές των ακινήτων στη χώρα μας να πέσουν τουλάχιστον κατά 50% σε σχέση με αυτές που είχαν το 2008, τη χρονιά, δηλαδή, που έφτασαν στην κορύφωσή τους. Και ο δεύτερος στόχος, είναι τα μεσαία στρώματα στη χώρα μας, δηλαδή οι μικρές βιοτεχνίες, τα μικρά καταστήματα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες κ.λπ. να μειωθούν στο ένα δέκατο από αυτούς που υπάρχουν τώρα.    

•Και τι σημαίνουν όλα αυτά;    

•Σημαίνουν ανυποψίαστέ μου δημοσιογράφε, ότι στα επόμενα χρόνια θα δούμε και θα ζήσουμε καταστάσεις στην κοινωνία που δεν τις έχουμε, ίσως, ξαναζήσει. Θα δούμε με πολύ μεγαλύτερη ένταση το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό, μικρές επιχειρήσεις να κλείνουν σωρηδόν, σημερινούς καλοβαλμένους ανθρώπους να λιμοκτονούν και να αυτοκτονούν, η ακίνητη περιουσία των πολλών να πηγαίνει κοψοχρονιά σε λίγα χέρια και η ανεργία να καταγράφει πρωτοφανή νούμερα…    

Από το ύφος μου κατάλαβε πως ήταν πολύ δύσκολο όλα αυτά – που δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν απόλυτα στην πράξη – να τα πιστέψω. Όπως και να το κάνουμε, δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι το δόλωμα που έριχναν στο λαό από το πρωί ως το βράδυ τα διάφορα κυβερνητικά και άλλα παπαγαλάκια πως το μνημόνιο ήταν «για το καλό μας» και «μόνος τρόπος να σωθεί η χώρα», θα το έχαφτε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Ότι δεν θα υπήρχε μια μαζική αντίδραση ικανή να το αποτρέψει – και που όντως υπήρξε με τις λαοθάλασσες της πλατείας Συντάγματος, ανεξάρτητα αν αυτές χτυπήθηκαν τελικά, τόσο από την κρατική τρομοκρατία, όσο και κυρίως εκ «των έσω», δηλαδή και από πολιτικές δυνάμεις που αντί να αγκαλιάσουν αυτό το αυθόρμητο κίνημα και να του δώσουν ακόμη πιο ριζοσπαστικό προσανατολισμό, το λοιδόρησαν και το «έκαψαν»… Ίσως γι’ αυτό, ο συνομιλητής μου στρεφόμενος πάλι σε μένα – στο μεταξύ παρεμβλήθηκε μια σύντομη τηλεφωνική του συνομιλία – μου είπε:  

•Αλήθεια, ξέρεις τι είναι το Σίτυ του Λονδίνου; Είναι ένα «κράτος εν κράτει» με τεράστια οικονομική δύναμη και δύναμη επιβολής, που μπορεί να εξουσιάζει ακόμη και τις πιο δυνατές κυβερνήσεις…    

Προσποιήθηκα πως κάτι ήξερα. Αργότερα, βέβαια, φρόντισα να μάθω πολύ περισσότερα.  

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΙΤΥ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ;  

To Σίτυ του Λονδίνου, μια περιοχή με έκταση 1,12 τετραγωνικά μίλια ή 2.90 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η καρδιά του χρηματοπιστωτικού τομέα της πόλης και έδρα των μεγαλύτερων τραπεζών, hedge funds και νομικών εταιρειών στον κόσμο, σαν την Goldman Sachs, την Ernst and Young, την Deutshe Bank, τη Morgan Stanley, την JP Morgan κ.λπ. Εταιρειών γιγάντων που θησαύρισαν και θησαυρίζουν από το φοβερό οικονομικό κερδοσκοπικό παιχνίδι που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και στο οποίο οι συγχωνεύσεις εταιρειών και οι ιδιωτικοποιήσεις εθνικών εταιρειών είναι οι «άσοι» στα χρυσά μανικετόκουμπά τους.  

Πάνω από 500 τράπεζες έχουν γραφεία εδώ, ενώ το Σίτυ είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς τόπους συναλλαγών σε ευρω-ομόλογα, συνάλλαγμα, συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης και ασφάλειας ανάμεσα σε πολλά άλλα. Η Εναλλακτική Αγορά Επενδύσεων, μια αγορά για συναλλαγές σε μετοχές των μικρότερων εταιρειών, επίσης βρίσκεται εδώ. Πολλές επιχειρήσεις και Νομικοί οίκοι παγκόσμιας εμβέλειας εδρεύουν επίσης στο Σίτυ.  

Όταν κάποιοι λένε «Αγορές» κυρίως εννοούν το Σίτυ του Λονδίνου. Από τα 3,98 τρισεκατομμύρια δολάρια του παγκόσμιο κύκλου εργασιών, όπως μετρήθηκε το 2009, οι συναλλαγές στο Λονδίνο αντιπροσωπεύουν περίπου τα 1,85 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή 36,7% του συνόλου.  

Η τοπική αρχή για το Σίτυ, η Εταιρεία του Σίτυ του Λονδίνου (City of London Corporation), αποτελεί εξαίρεση στο Ηνωμένο Βασίλειο, απολαμβάνοντας μοναδικές αρμοδιότητες για Βρετανική αρχή τοπικής αυτοδιοίκησης. Το δικαίωμα της αυτοδιοίκησης υφίσταται από το έτος 886 και από τον 12ο αιώνα υπάρχει το τοπικό κοινοβούλιο. Έτσι π.χ. έχει η δική της αστυνομική δύναμη, την Αστυνομία του Σίτυ του Λονδίνου. Επιπλέον, κάποιες από τις ευθύνες της εκτείνονται και πέραν των ορίων της πόλης.  

Η Εταιρεία διευθύνεται από το Λόρδο Δήμαρχο του Σίτυ του Λονδίνου, αξίωμα εντελώς διαφορετικό από αυτό του Δημάρχου του Λονδίνου. Τη μέρα μετά την ορκωμοσία του γίνεται το Lord Mayor’s Show, μια παρέλαση μεσαιωνικού στυλ, όπου ο άρχοντας του Σίτυ διασχίζει μέσα σε μια χρυσοποίκιλτη άμαξα τους δρόμους του φορολογικού παραδείσου του. Μεσαιωνικές άμαξες, χρωματιστά καπέλα, τύμπανα διαφόρων μεγεθών και περούκες κάνουν πάρτι προς τιμήν του λόρδου των… αφορολόγητων τρισεκατομμυρίων. Σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι λόρδοι δήμαρχοι του Σίτυ είναι τραπεζίτες, χρηματιστές, δικηγόροι κτλ., γεννήματα και θρέμματα των εταιρειών του Σίτυ. Στην οικία του λόρδου δήμαρχου, το Mansion House, δίνεται η επίσημη ομιλία κάθε Άγγλου υπουργού Oικονομικών κάθε χρόνο για την κατάσταση της αγγλικής οικονομίας. Το Σίτυ του Λονδίνου, ακόμη και η Βασίλισσα της Αγγλίας για να το επισκεφτεί, χρειάζεται ειδική άδεια…  

Η πόλη έχει πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο των 11.000 αλλά περίπου 325.000- 330,000 άνθρωποι εργάζονται εκεί καθημερινά, κυρίως στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.  

Παρά τη μακραίωνη παράδοση «δημοκρατία δεν υφίσταται», διότι εκτός από τους κατοίκους ψηφίζουν κατά τις τοπικές εκλογές και οι εταιρείες – κατ' αναλογία των υπαλλήλων τους: Όποιος απασχολεί πενήντα εργαζομένους, έχει 10 ψήφους, ενώ για 3.500 υπαλλήλους έχει 79 ψήφους. Οι ψήφοι των εταιρειών υπερβαίνουν εκείνες των κατοίκων κατά περισσότερο από δύο τρίτα, πράγμα που σημαίνει, ότι οι βουλευτές ενεργούν ως δορυφόροι και εντολοδόχοι των εταιρειών!  

Η City Corporation (Εταιρεία του Σίτυ του Λονδίνου) έχει τους δικούς της νόμους, οι διευθυντές και οι «παίκτες» της διαπραγματεύονται με χρηματιστηριακές αξίες κάθε κατηγορίας πέρα από όλα τα σύνορα: Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει δίωξη εναντίον τους, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να περιορίσει τις συναλλαγές τους! Το Σίτυ του Λονδίνου, επίσης, μπορεί να παίζει πιο βρόμικα παιχνίδια κι από αυτήν ακόμα τη Γουόλ Στριτ!  

Το Σίτυ του Λονδίνου αποτελεί σήμερα το κέντρο ενός διεθνούς – Off-Shore, υπεράκτιου (γιατί βρίσκεται εκτός παντός νόμου και ελέγχου) – ιστού μιας αράχνης, που περιλαμβάνει τα νησιά της Μάγχης Jersey και Guernsey, το νησί του Μαν, το Γιβραλτάρ, τις Βερμούδες / Μπαχάμες, τα νησιά Καϊμάν, μεταξύ Κούβας και Μεξικού, τις Παρθένες Νήσους και άλλους φορολογικούς παραδείσους για τους μεγιστάνες του πλούτου. Το μεγάλο ξέπλυμα του βρόμικου χρήματος του ντουνιά γίνεται δηλαδή στην καρδιά του Σίτυ του Λονδίνου. Εκεί …αρωματίζεται, συσκευάζεται και αποκτά την αναγκαία νομιμότητα.  

Άλλωστε οι «Τάιμς του Λονδίνου» είχαν γράψει προφητικά από το 1881 ακόμη, ότι «Η Εταιρεία του Σίτυ είναι ιερή, παρόλο που τίποτα άλλο σε αυτή δεν είναι ιερό»!..  

ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ  

Και βέβαια το Σίτυ του Λονδίνου δεν είναι δυνατόν να μην αποτελεί το κέντρο επώασης τεράστιων οικονομικών σκανδάλων, όπως:  

Το σκάνδαλο Libor. Το Libor είναι ένα επιτόκιο, ή μάλλον καλύτερα ένας μέσος όρος, ένας αριθμός που απεικονίζει πάνω-κάτω με τι επιτόκια δανείζονται οι τράπεζες μεταξύ τους. Ορίζεται από τις τράπεζες και υποτίθεται ότι είναι ενδεικτικός της γενικότερης οικονομικής κατάστασης. Ως τέτοιος, επηρεάζει το κόστος δανεισμού επιχειρήσεων, κυβερνήσεων και ιδιωτών από τις τράπεζες. To σκάνδαλο, δηλαδή, χειραγώγησης του επιτοκίου της διατραπεζικής αγοράς που επηρεάζει τις τιμές τίτλων και δανείων αξίας μεγαλύτερης των 350 τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως.  

Ακόμη και μια απειροελάχιστη μεταβολή του είναι σε θέση να αποφέρει τεράστια κέρδη σε κάποιους «επενδυτές» τύπου Σόρος που παίζουν με χαρτοφυλάκια δισεκατομμυρίων. Μια αύξησή του κατά 0,002%, για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη 250.000 δολαρίων σε μια επενδυτική θέση 50 δισ. δολαρίων. Το σκάνδαλο φαίνεται πως είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία του χρηματοοικονομικού κλάδου.  

Με τον τρόπο αυτό, τα επιτόκια των ομολόγων της Ελλάδας, Ισπανίας και Ιταλίας ωθούνται προς τα πάνω, τα κράτη μπαίνουν σε πιστωτική αιχμαλωσία και οι πρόθυμοι κυβερνήτες τους υπακούουν στο κουμπί που πατάνε οι κερδοσκόποι και τους παραδίδουν το πραγματικό χρήμα – δηλαδή τα φορολογικά τους έσοδα και ολόκληρη τη δημόσια περιουσία. Αυτά όλα δεν έχουν να κάνουν με τη «λογική» ή με οικονομικές συναλλαγές. Για να αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, το δημόσιο κατά κεφαλήν χρέος του Έλληνα έχει καταντήσει πλέον να ανέρχεται στα 30.000 δολάρια, του Αμερικανού στα 200.000, ενώ του Άγγλου είναι ακόμα πιο υψηλότερο!..  

Οι ρυθμιστικές αρχές των ΗΠΑ και της Βρετανίας επέβαλαν στη Royal Bank of Scotland πρόστιμο ύψους 390 εκατ. στερλινών για τη χειραγώγηση του επιτοκίου της διατραπεζικής αγoράς, λίγο μετά τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στην Barclays και τη UBS, ενώ ακολούθησαν και άλλες ακόμη τράπεζες, όπως η JPMorgan, η Credit Suisse Group και 10 ακόμη τράπεζες. Είναι γνωστό ότι ακόμη και η …«εντιμότατη» γερμανική Deutsche Bank έχει βάλει στην «άκρη» 4 δισ. ευρώ, προκειμένου να ανταποκριθεί στα διάφορα πρόστιμα που της επιβάλλονται για τις «σκοτεινές» της συναλλαγές. Το σκάνδαλο φαίνεται πως είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία του χρηματοοικονομικού κλάδου… Κανενός, όμως, δεν ιδρώνει το αυτί και η χειραγώγηση των επιτοκίων συνεχίζεται απρόσκοπτα. Σίτυ του Λονδίνου είναι αυτό. Δεν είναι παίξε γέλασε…  

Το επόμενο είναι το σκάνδαλο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος. Εκεί λοιπόν που η προσοχή είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στο σκάνδαλο του libor και να ξεδιπλώνονται οι συνέπειές του στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, έσκασε το δεύτερο, αυτή τη φορά με σημείο αναφοράς τη θυγατρική της πέμπτης μεγαλύτερης τράπεζας του πλανήτη της HSBC – και αυτή με έδρα το Σίτυ του Λονδίνου- της γνωστής και για τις διευκολύνσεις προς τους πελάτες της στην εξαγωγή κεφαλαίων από την Ελλάδα (περιβόητη Λίστα Λαγκάρντ που ακόμη αγνοείται η …τύχη της). Η τράπεζα αυτή μέσω των θυγατρικών της είχε στήσει ένα τεράστιο μηχανισμό ξεπλύματος κεφαλαίων κυρίως από ναρκωτικά και εμπόριο όπλων!  

Ειδικότερα την περίοδο 2006–2010, η HSBC συστηματικά διαχειριζόταν χρηματικά ποσά που προέρχονταν από τουλάχιστον ύποπτες πηγές, σύμφωνα με το πόρισμα της Αμερικανικής Γερουσίας. Ειδικότερα, η θυγατρική της HSBC στο Μεξικό έστειλε 7 δισ. δολάρια στην αμερικανική θυγατρική τα έτη 2007 και 2008, χρήματα που σύμφωνα με τις αμερικανικές και μεξικανικές αρχές μπορούσαν να προέρχονται μόνο από το εμπόριο ναρκωτικών.  

Η έκθεση την οποία συνέταξε η αμερικανική Γερουσία σε βάρος της, αποτελείται από 335 σελίδες, στις οποίες επισημαίνεται ότι η HSBC αγνόησε προειδοποιήσεις και προσπέρασε περιοριστικές γραμμές, οι οποίες, σε διαφορετική κατάσταση θα είχαν αποσοβήσει το σκάνδαλο που ήρθε σαν αποτέλεσμα του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος από το Μεξικό, το Ιράν τη Σαουδική Αραβία και τη Συρία.  Συνολικά, η τράπεζα αποδείχθηκε «χαλαρή» στον έλεγχο 48 τρισ. ευρώ που πέρασαν τα σύνορα της Βρετανίας προερχόμενα από άλλες χώρες. Τελικά τη γλίτωσε με ένα πρόστιμο των 800 εκατομμυρίων ευρώ!  

Επόμενο σκάνδαλο είναι το σκάνδαλο forex. Το forex είναι ένα δίκτυο, που επιτρέπει οποιονδήποτε άνθρωπο στην Γη, που έχει πρόσβαση στο internet, να επενδύσει χρήματα σε οποιοδήποτε χρηματιστήριο του κόσμου. Στη δεκαετία του ‘90 μπορούσαν να επενδύσουν στο forex μόνο αυτοί που διέθεταν περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια και μπορούσαν να επενδύσουν αποκλειστικά στις ισοτιμίες των νομισμάτων. Σήμερα μπορεί να επενδύσει και κάποιος με μόλις 100 € αρχικό κεφάλαιο και να επενδύσει και σε άλλα προϊόντα εκτός από την ισοτιμία των νομισμάτων.  

Τα κέρδη που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από το forex είναι τεράστια, μπορεί να φτάσουν και τα δισεκατομμύρια και μάλιστα επενδύοντας πολύ λίγα χρήματα. Για παράδειγμα, με 500 € έχει κάποιος τη δυνατότητα με την μέθοδο μόχλευσης να επενδύει μέχρι και 100.000 €, με συνέπεια αν έχει μόλις 10% ποσοστό κέρδους, αυτός να κερδίσει μέχρι και 1.000€ από μια συναλλαγή με αρχικό κεφάλαιο 500 €. Για να το καταλάβετε, ενώ το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης έχει ημερήσιο όγκο συναλλαγών περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια, το forex από την πλευρά του έχει περισσότερα από 3 τρισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή έχει ημερήσιο όγκο συναλλαγών 150 φορές περισσότερο από το μεγαλύτερο χρηματιστήριο του κόσμου, αυτό της Νέας Υόρκης.  

Αυτό έχει σαν συνέπεια το forex να μην ελέγχεται από κανέναν. Με τον τρόπο αυτό οι ιδιώτες επενδυτές χρησιμοποιούν την αγορά δικαιωμάτων για να μετατρέψουν τις προσδοκίες τους σχετικά με τις μελλοντικές τάσεις των τιμών σε κερδοφόρες στρατηγικές. Αν η εκτίμησή τους για την αγορά αποδειχθεί σωστή – και βέβαια είναι διατεθειμένοι να κάνουν το παν γι’ αυτό – το αποτέλεσμα μόχλευσης του δικαιώματός τους θα αποδώσει τεράστια κέρδη…  

ΕΥΛΟΓΗ ΑΠΟΡΙΑ  

Κατόπιν όλων αυτών που προαναφέραμε, είναι ασφαλώς εύλογη η απορία μας: Τι γύρευε σε αυτήν τη σφηκοφωλιά της διεθνούς κερδοσκοπικής μαφίας, η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ; Και τι σκοπιμότητα είχε η παρουσίαση του προγράμματός του σε αυτή την αδίστακτη συμμορία οικονομικών εκτελεστών, που φορούν το μανδύα των λεγόμενων «αγορών» ;  

Είναι άραγε τόσο αφελείς, ώστε να πιστεύουν πως θα δεχτεί και θα εγκρίνει αυτή η υπερτρόικα κάτι που θα πάει κόντρα στα άνομα συμφέροντά της; Ή, αντίθετα, πήγαν εκεί για να διορθώσουν όσα οι «αγορές» δεν θα επιτρέψουν και να βάλουν «νερό στο κρασί» της αντιμνημονιακής πολιτικής και ρητορείας τους;  

Όπως και να έχει, ο χρόνος θα δείξει τις πραγματικές διαθέσεις τους.  

Ίσως, πάντως, η μόνη παρηγοριά για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στην ειλικρίνειά τους, και αυτό που πιθανά να διασώζει, προς το παρόν, τα προσχήματα των στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να είναι εκείνο το e-mail, του εκπροσώπου της επενδυτικής εταιρείας του Σίτυ του Λονδίνου Capital, που χαρακτήρισε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ως …κομμουνιστικό! Για φανταστείτε ούτε καν αυτό να μην υπήρχε…  

* Πηγή: imerodromos.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή