Σήμερα: 16/10/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

stathis_stavropoulos.jpg

Του ΣΤΑΘΗ*

Η προπαγάνδα ακυρώνει τη λογική. Και ο δημόσιος διάλογος σ’ αυτήν τη χώρα (όπως και σε όλες τις άλλες) διεξάγεται υπό το κράτος της προπαγάνδας. Μάλιστα, της ιδεολογικής τρομοκρατίας. Αποτέλεσμα η κατίσχυσις των ισχυρών και η λεηλασία των ασθενέστερων. Για παράδειγμα

η υπόθεση Βαρουφάκη. Ελέγχεται ο πρώην υπουργός για ένα plan B που διερευνήθηκε κατόπιν εορτής, ενώ η συζήτηση θα έπρεπε να γίνεται για το ανύπαρκτο plan B που θα έπρεπε να διαθέτει υπό μάλης ο κ. Τσίπρας από την πρώτη στιγμή που πήγε στις διαπραγματεύσεις (όπως ακριβώς είχαν και όλοι οι δυνάστες-δανειστές μας). Ομως

υπό το κράτος της προπαγάνδας, άμα τε και της ιδεολογικής τρομοκρατίας, στην οποίαν απ’ την πρώτη στιγμή υποτάχθηκε η φιλολαϊκή κυβέρνηση, κάθε συζήτηση για plan B ετέθη εκτός νόμου. Και κατά τούτο η πολιτική, η λογική και η ηθική της Αριστεράς παραδέχθηκαν την ανωτερότητα των κραυγών τύπου Βούλτεψη και Γεωργιάδη, αυτολογοκρίθηκαν και σιώπησαν.

 

Τώρα, για την υπόθεση Βαρουφάκη και την προσομοίωση που προσπάθησε να κάνει εν σχέσει με ένα Grexit εξ αλλότριας πρωτοβουλίας (σχέδια επί χάρτου που όλες οι χώρες διαθέτουν), η προπαγάνδα και η (καλοσχεδιασμένη) υστερία έχουν ανεβεί στα κάγκελα

επιδιδόμενες σε ένα σε ένα κυνήγι μαγισσών πολύ χορταστικό για όλους εκείνους που θέλουν την Αριστερά στο φούρνο με πατάτες, Κι έτσι ο κ. Βαρουφάκης κατηγορείται ότι συνωμοτούσε(!) για την επιστροφή στη δραχμή(!) με την ίδια δόση λογικής και αλήθειας που κατηγορείται ο κ. Λαφαζάνης για ριφιφί στο Νομισματοκοπείο(!).

Δεκάδες Κλουζώ της δεκάρας, Σέρλοκ Χολμς της διαπλοκής και Πουαρώ της ελεεινής μορφής έχουν στήσει εκείνο τον χορό των Καταραμένων που θα φάει τον κ. Τσίπρα τελευταίον. Η ειδοποιός διαφορά εν σχέσει με το παρελθόν

είναι ότι σ’ αυτόν τον ορυμαγδό της προπαγάνδας των αλιτήριων προστίθεται και ορισμένες αριστερές φωνούλες. Που δεν χάνουν την ευκαιρία να φανούν βασιλικότεροι του κ. Τσίπρα , δαιμονοποιώντας τους «άλλους», χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι σκάβουν και τον δικό τους λάκκο και του κ. Τσίπρα.

Εκτός κι αν πιστεύουν (ή ακόμα-ακόμα ποντάρουν) σε ένα μελλοντικό σχήμα «οικουμενικής κυβέρνησης - ειδικού σκοπού και μακράς πνοής», οπότε καλά κάνουν και αποχαιρετούν από τώρα την Αριστερά. Αν είναι έτσι, ο τελευταίος ανασχηματισμός ήταν αποτυχημένος και αδίκησε το Ποτάμι αφήνοντάς το απέξω.

Αυτό που συμβαίνει τώρα, να κυβερνά δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ ως Τοποτηρητές της Τρόικας με τις ψήφους των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού, δεν μπορεί να συνεχισθεί επί μακρόν. Ακόμα κι αν δεν συμβεί κάποια «στραβή» κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ή θα πάμε σε εκλογές ή θα αναμοχλευθούν οι συσχετισμοί στο Κοινοβούλιο προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Το τελευταίο θα συνιστούσε «κοινοβουλευτικό» πραξικόπημα, αλλά ας μη σταθούμε σ’ αυτό (εδώ που φθάσαμε η δημοκρατική νομιμότητα έχει εκπέσει σε ψιλά γράμματα). Το ουσιώδες είναι άλλο:

είτε ως αποτέλεσμα εκλογών, είτε με αναμόχλευση των υπαρχόντων κοινοβουλευτικών συσχετισμών, η κολοβωμένη πλέον Αριστερά θα οδηγηθεί σε συγκυβέρνηση με μνημονιακές δυνάμεις,

σε μια οικουμενική κυβέρνηση - ειδικού σκοπού και (πιθανόν) μακράς πνοής, δηλαδή μια δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη χώρα.

Καθόλου παράξενο! Οταν ακόμα και ο Γιόσκα Φίσερ διαπιστώνει ότι «η Ελλάδα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο», μια κυβέρνηση τοποτηρητών είναι λογικό επακόλουθο.

Κι έτσι, από το αξίωμα ότι «η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος» που τροφοδότησε εν πολλοίς την εκρηκτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία (που δεν τόλμησε να αγγίξει), καταλήγουμε τώρα με την Αριστερά κολοβωμένη να υποτονθορίζει ότι η υποταγή της πατρίδας στον όλεθρό της είναι η μόνη της σωτηρία.

Λογικό ανακόλουθο! που πάει να συγκαλυφθεί με σοφιστείες και μιμήσεις της κυρίαρχης αστικής προπαγάνδας. Λένε οι υπερασπιζόμενοι τις τελευταίες γραμμές όχι άμυνας, αλλά προσωπικής διάσωσης, ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς».

Αναρωτιέμαι: όταν ο Ναπολέων οδηγούσε το στράτευμα προς το Βατερλώ, έλεγε καθ’ οδόν στους ανθρώπους του ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»; Ή μήπως μετά την ήττα ο ίδιος αυτός Ναπολέων έλεγε στους στρατιώτες τους, σκοτωμένους, μισοπεθαμένους, πληγωμένους και επιζήσαντες, ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς»;

Ποιος φταίει που «δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς»; ο κ. Τσίπρας; ο κ. Σαγιάς; ο κ. Παππάς; εγώ; Και γιατί δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς; Δεν είχαμε τη στρατηγική, δεν είχαμε την τακτική; πηγαίναμε βλέποντας και κάνοντας; Το να κρύβεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πίσω απ’ αυτό το τρομερό «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς» είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι η Ιστορία ζήτησε γίγαντες και ανταποκριθήκαμε ως νάνοι. Είναι σαν ο κ. Τσίπρας να υποδύεται τον κ. Σαμαρά, που από αντιμνημονιακός έγινε μνημονιακός, είναι σαν το success story της Αριστεράς να είναι αυτό το τρομερό «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς».

Λυπάμαι, αλλά ούτε κανενός είδους πολιτική (πλην παιδαριώδους) ούτε κανενός είδους ηθική μπορεί να χαρακτηρίσει μια τέτοια αντίληψη και στάση - μια

στάση που ασφαλώς οδηγεί σε μία κυβέρνηση ταξικής (και όχι εθνικής) ενότητας των πλουσίων, με τη συμμετοχή μάλιστα μιας κολοβής Αριστεράς, που δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης πάνω στο Προτεκτοράτο η Ελλάς.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αλλάζει προς το χειρότερο. Με τον Νόμο! Με πρωτοβουλία της Γερμανίας, οικονομικά διευθυντήρια με γκαουλάιτερ σε κάθε χώρα, θα ελέγχουν την εκτέλεση των προϋπολογισμών. Ταυτοχρόνως με πρωτοβουλία της Γαλλίας και (παρακαλώ) της Βρετανίας δρομολογείται η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων (και με τον Νόμο).

Εμεις σε τι ακριβώς «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»; Εχουμε υπογράψει συμβόλαιο με κάποιο κισμέτ, με κάποια ειμαρμένη; Οχι! Ταυτοχρόνως όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτή η κυβέρνηση όντως παραδέχθηκε ότι «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς», παρά να υπογράφει Μνημόνια (θανάσιμα, μην το ξεχνάμε, για τον λαό) και να υπακούει ωσάν καλός τοποτηρητής στις δικτατορικές υπαγορεύσεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο ουδείς αγώνας υπέρ του λαού μπορεί να ευοδωθεί (παρά τις καλές προθέσεις που διατηρούν μερικοί από όσους μένουν σ’ αυτόν τον μονόδρομο). Εκτός

αυτού του πλαισίου και ξανά απ’ την αρχή θα συνεχίσουν (και θα αρχίσουν όσοι μπαίνουν τώρα στον αγώνα) όσοι πιστεύουν ότι «η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος»...

Οτι η Ελλάδα μπορεί να κάνει αλλιώς!

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

 

Ετικέτες

perperas.jpg

Του ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΠΕΡΑ

Τα μάθατε τα νέα; Η τρόικα στο εξής μετονομάζεται σε... Quadriga με εντολή Γιούνκερ!

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ουδόλως ότι άλλαξε ο χαρακτήρας της. Εξακολουθεί να αποτελεί μια κουστωδία τεχνοκρατών υπαλληλίσκων εκπροσώπων των «εταίρων», που όμως έχει δικαίωμα να ξεψαχνίζει τα στοιχεία και αρχεία του ελληνικού κράτους, να κάνει ελέγχους σε υπουργεία, να επιβάλλει νόμους με επιπρόσθετα επώδυνα μέτρα σε βάρος του ελληνικού λαού, αν αυτό κρίνει ότι είναι απαραίτητο με βάση τα συμφέροντα των ξένων πιστωτών. Να λειτουργεί, με μια κουβέντα, με εξουσίες επικυρίαρχου σε μια, κατά άλλα, κυρίαρχη χώρα!

Και βέβαια από σήμερα το πρωί το κουαρτέτο της ...τρόικας έπιασε δουλειά. Μπουκάρησε, με όλες τις τιμές, σε πρώτη φάση, στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Τις επόμενες μέρες θα εφορμήσει, προφανώς, σε άλλα υπουργεία, χωρίς ασφαλώς να χρειαστεί να ...δέσει υπουργούς (έχουν άλλωστε παραδοθεί οικειοθελώς), στην Τράπεζα της Ελλάδας, χωρίς να χρειαστεί να ...συλλάβει κανείς τον Στουρνάρα και πιθανότατα στο Νομισματοκοπείο, εκεί στο Χολαργό.

Αν όμως παρακολουθούσε κανείς τα δελτία ειδήσεων των συστημικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης από το πρωί ως το βράδυ και τα ρεπορτάζ διαφόρων ιστοσελίδων θα έβγαζε το ασφαλές συμπέρασμα πως όλα αυτά είναι απολύτως ...φυσιολογικά:

Ούτε ευφάνταστα αναγνώσματα και σενάρια επιστημονικής φαντασίας περί «ριφιφί» της τρόικας διαβάσαμε στον εγχώριο και ξένο Τύπο!

Ούτε περισπούδαστες τηλεοπτικές εκπομπές παρακολουθήσαμε με αναλύσεις που να επικρίνουν και να κατακρίνουν το «χακάρισμα», όχι μόνο των ΑΦΜ πολιτών και εταιρειών, αλλά όλων των οικονομικών στοιχείων του ελληνικού κράτους!

Ούτε κάποιους γραφικούς και μη είδαμε να απευθύνονται στη δικαιοσύνη και να ζητούν την κεφαλή της τρόικας επί πίνακι!

Ούτε ανακοινώσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού διαβάσαμε που να καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας το γεγονός και να ζητούν όσους το επέτρεψαν να κατηγορηθούν και να συλληφθούν πάραυτα «επί εσχάτη προδοσία»!

Ούτε επερωτήσεις είδαμε να κατατίθενται από κάποιους βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων, που να εγκαλούν τον πρωθυπουργό και να αξιώνουν να τα καταδικάσει και να τα ποινικοποιήσει εξαγγέλλοντας τη σύσταση κάποιας εξεταστικής επιτροπής για τη διερεύνηση των ευθυνών όσων επέβαλαν αυτό το plan A, της ξένης επέμβασης στα εσωτερικά της χώρας και κατάφωρης προσβολής της βούλησης του ελληνικού λαού με το περήφανο «ΟΧΙ» της 5ης Ιουλίου!

Ούτε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως εγγυητή της εθνικής ανεξαρτησίας του κράτους, ακούσαμε να συγκαλεί εκτάκτως το Συμβούλιο των αρχηγών των κομμάτων – μετά γεύματος ή όχι - για να επιληφθεί του τόσο σοβαρού αυτού εθνικού θέματος και να λάβει αποφάσεις αντίστασης ενάντια σε όσους την επιβουλεύονται (την εθνική ανεξαρτησία) και επιβάλλουν τη ρήξη με το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας!

Όχι, δεν τα είδαμε όλα αυτά. Ίσως επειδή δεν αποτελούν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, ασύδοτης υποκρισίας και ανελέητου ξεπεσμού της λογικής, αλλά μια ωμή, ωμότατη, πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει ότι το ανώτατο στάδιο της ευρωλαγνείας και του ευρωλιγουρισμού είναι απλούστατα ο ευρωραγιαδισμός!..

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες

nestoridis.jpg

Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ

Είναι κρίσιμο να αντλήσουμε τα σωστά συμπεράσματα από την τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, ώστε να μπορέσουμε να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας μετά από την συντριπτική ήττα των τελευταίων ημερών.

Για αρκετούς από εμάς ήταν δεδομένο πως το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βασισμένο σε μία ουτοπία, δηλαδή στην υπόθεση ότι η ευρωζώνη και η Ε.Ε. είναι μεταρρυθμίσιμοι υπερεθνικοί οργανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν εναλλακτικές πολιτικές. Ως εκ τούτου, ήταν σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γινόταν να υλοποιήσει εξ ολοκλήρου τις προεκλογικές του υποσχέσεις, δηλαδή ανατροπή των μνημονίων και άμεση εφαρμογή του προγράμματος της ΔΕΘ με παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Οι εξαγγελίες αυτές ήταν αλληλοαναιρούμενες και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από την έκβαση των περίφημων διαπραγματεύσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν, ούτε αποτελεί –προς το παρόν τουλάχιστον-, ένα αστικό κόμμα. Παρ' όλες τις εγγενείς αδυναμίες του, παρά τις άτοπες αναλύσεις του για καίρια θέματα, δεν είναι ένα κόμμα-εκφραστής της αστικής τάξης, ακόμα και αν η ηγεσία του επέλεξε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Αυτό αποτυπώνεται και στην αγωνία ορισμένων να ψηφίσει σε ενδεχόμενο συνέδριο ο «κοινωνικός» (sic) ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο «κομματικός». Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει ένα κόμμα της Αριστεράς αποτελούσε ανασχετικό παράγοντα για την επιβολή 3ου Μνημονίου. Γι' αυτό και επελέγη η οδός του Δημοψηφίσματος, όπου για ακόμη μία φορά ο λαός απεδείχθη πιο ριζοσπαστικός από την κυβέρνηση του, παρά τις εκτιμήσεις του διεθνούς και εγχώριου κατεστημένου, ότι το κλείσιμο των τραπεζών θα έκαμπτε το φρόνημα του.

ΠΕΡΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ

Επειδή το ιδεολόγημα της ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), του οποίου η επικαιροποίηση είναι ο ευρωμονόδρομος των μνημονίων, τείνει να γίνει κυρίαρχο ακόμα και στους κόλπους της Αριστεράς, οφείλουμε να τονίσουμε πως η εναλλακτική πορεία ήταν απολύτως εφικτή σε όλα τα επίπεδα.

Πρώτον, στο οικονομικό επίπεδο. Το Δημόσιο έχει πρωτογενές πλεόνασμα, πράμα που σημαίνει πως μπορεί να καλύψει όλες του τις ανάγκες (πλην της αποπληρωμής τοκοχρεωλυσίων) και να έχει και περίσσευμα. Επίσης, τα δύο προηγούμενα χρόνια, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έγινε θετικό, με τις προβλέψεις να μιλούν για διατήρηση του σε θετικά επίπεδα το 2015. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα ανέκυπτε σοβαρό πρόβλημα με τις εισαγωγές λόγω τεράστιου ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Άρα, αφενός μεν το Δημόσιο θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε όλες του τις υποχρεώσεις, αφετέρου η χώρα θα μπορούσε να βρει τρόπους να συνεχίσει να εισάγει τα απαραίτητα αγαθά με μία σχετική άνεση. [1]

Δεύτερον, το πολιτικό επίπεδο. Αυτό το στοιχείο συχνά υποτιμάται, αλλά είναι το σημαντικότερο, καθώς το λεγόμενο Plan B είναι ένα κατά βάση πολιτικό σχέδιο αντίστασης και αντεπίθεσης του λαού απέναντι στο εγχώριο κεφάλαιο και τους Ευρωπαίους επικυρίαρχους. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη η στήριξη, αλλά και η συμμετοχή του λαού. Αυτή η παράμετρος λύθηκε με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Όλοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι τόνιζαν ότι το ΟΧΙ θα ισοδυναμούσε με Grexit. Το ίδιο και η εγχώρια Τρόικα, μαζί με τα κανάλια της διαπλοκής. Ο λαός όμως αποφάσισε κατηγορηματικά ότι προτιμάει έναν εναλλακτικό δρόμο από ένα νέο Μνημόνιο.

Τρίτον, είχαμε ήδη επωμιστεί τις σημαντικότερες αρνητικές συνέπειες ενός Grexit. Πιο συγκεκριμένα, οι τράπεζες έκλεισαν, ενώ η χώρα δεν αποπλήρωσε και τις δόσεις του Ιουνίου προς το ΔΝΤ. Έχοντας ήδη λοιπόν κλειστές τράπεζες, κλειστό χρηματιστήριο και στάση πληρωμών, το τίμημα της εξόδου της χώρας από το Ευρώ είχε ήδη καταβληθεί και πλέον θα απέμεναν μόνον οι ευεργετικές συνέπειες (ανάκτηση Δημοκρατίας και κυριαρχίας, ανεξάρτητη οικονομική πολιτική κλπ).

Η επιλογή του 3ου Μνημονίου λοιπόν φαντάζει εκ πρώτης όψεως αυτοχειρία. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό το γεγονός και να μας προβληματίσει. Πράγματι, ακούγεται παράδοξο το να φέρνει νέο Μνημόνιο η παρούσα κυβέρνηση, η οποία εξελέγη στη βάση της κατάργησης των υπάρχοντων Μνημονίων, πολλώ δε μάλλον όταν η ίδια έχει εισηγηθεί το ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα, το οποίο και κέρδισε με συντριπτική διαφορά. Για ποιο λόγο λοιπόν οδηγηθήκαμε στην παρούσα αντίφαση;

Η αιτία είναι ότι το εναλλακτικό σχέδιο δεν είναι απλά ένας «άλλος δρόμος». Πρόκειται για μία ολομέτωπη ρήξη τόσο με την εγχώρια αστική τάξη όσο και με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και αυτό γιατί η θέση της χώρας στην Ε.Ε. συμπυκνώνει την κυρίαρχη αντίθεση, η οποία δεν είναι άλλη από το λαό και τα εγχώρια και διεθνή μονοπώλια. Η ντόπια ολιγαρχία στηρίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας της, σε οικονομικό και (κυρίως) σε πολιτικό επίπεδο, μέσα από την παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. Ανατροπή αυτού του πλαισίου δεν συνιστά μία διαχειριστική εναλλακτική, αλλά την πιο επαναστατική πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί. Μία ρήξη θα επιφέρει αναπόφευκτα ριζικές αλλαγές στον εσωτερικό συσχετισμό δύναμης, υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, αλλά και σημαντική, προοδευτική επανατοποθέτηση της χώρας στο διεθνές στερέωμα, απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ληστρικής Δυτικής Αυτοκρατορίας (πχ Ουκρανία). Επομένως, οι τομές που θα πρέπει να γίνουν ώστε αυτή να στεφτεί με επιτυχία είναι βαθιές και η αντίσταση από κάθε λογής κατεστημένη δύναμη θα είναι ισχυρή. Με λίγα λόγια, μία τέτοια ενέργεια απαιτεί έναν πολιτικό φορέα που όχι απλά θα αντιτίθεται στη λιτότητα, αλλά θα αντιστρατεύεται κάθε πτυχή των μνημονιακών πολιτικών και θα είναι έτοιμος για κάθε εναλλακτικό σενάριο, χωρίς να το ξορκίζει δυσφημώντας το, όπως έκαναν τόσα χρόνια οι δυνάμεις που υπηρέτησαν τα Μνημόνια. Σε αυτά τα πλαίσια, η διαδικασία της «βίαιης ωρίμανσης», που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, φαίνεται πως υπήρξε καταστροφική, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για το λαό και για τη χώρα.

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ «ΟΧΙ»

Το 3ο Μνημόνιο φαίνεται πως θα είναι το πιο επώδυνο για τη χώρα και το λαό. Τόσο με όρους οικονομικής λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, όσο και με όρους ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αλλά και με όρους καταπάτησης κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Για την ακύρωση του χρειάζεται συνδυασμός πολιτικής δράσης και κοινωνικής κινητοποίησης. Είναι κρίσιμο ο κόσμος που θα λουστεί τις συνέπειες του νέου Μνημονίου να μην πάει σπίτι του ή ακόμα να μην αφεθεί έρμαιο του φασισμού. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο του ΟΧΙ, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις και όλοι οι αγωνιστές που αντιτίθενται στη σύγχρονη ευρωχούντα.

Το μέτωπο αυτό θα πρέπει να έχει βαθιά δημοκρατικό χαρακτήρα. Το ζήτημα της Δημοκρατίας είναι κορυφαίας σημασίας και αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό πεδίο στο σήμερα. Η κραυγαλέα αντίθεση της λαϊκής εντολής των εκλογών και του Δημοψηφίσματος με τις ασκούμενες πολιτικές, αλλά και η νέα επιτήρηση, η οποία μετατρέπει και τυπικά την Ελλάδα σε Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο [2] είναι στοιχεία που πρέπει να γίνου πλέον κυρίαρχα στο λόγο μας. Απέναντι στη βαρβαρότητα του «εθνικού τόξου» των δυνάμεων του Ευρώ και της ΕΕ πρέπει να αντιτάξουμε τον γνήσια δημοκρατικό πατριωτισμό του λαού, όπως αυτός εκφράστηκε στις κορυφαίες στιγμές αντίστασης του (Εθνική Αντίσταση, αντιδικτατορικός αγώνας κοκ).

Το μέτωπο θα πρέπει να έχει σαφή αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Η αποτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει πλέον περιθώριο για αυταπάτες. Προοδευτικά –ακόμα και από αστική σκοπιά- μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν κάτω από τη μπότα της ΕΚΤ και της ΕΕ. Ο λαός θα πρέπει να ανοίξει σαφές μέτωπο κατά των ευρωληστάρχων, με στόχο την οριστική αποδέσμευση από τα δεσμά που μας έχουν επιβάλει τόσα χρόνια.

Τέλος, το μέτωπο θα πρέπει να έχει και αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα, δηλαδή να αρχίσει ένα νέο ανένδοτο απέναντι στην ντόπια ολιγαρχία που λεηλατεί εδώ και δεκαετίες τη χώρα και το λαό και τα τελευταία χρόνια έβαλε πλάτη ώστε να γίνει η Ελλάδα μπανανία.

Παράλληλα, είναι καίριας σημασίας να δημιουργηθούν τοπικές επιτροπές του ΟΧΙ, που αφενός θα προπαγανδίζουν τις θέσεις του μετώπου, αλλά και αφετέρου θα οργανώνουν την αντίσταση του λαού απέναντι στο μαύρο μέτωπο του Ευρώ, αλλά και θα δημιουργεί και δομές αλληλεγγύης, ώστε να μπορέσει –στο μέγιστο εφικτό βαθμό- να σταθεί ο κόσμος στα πόδια του και να μην γίνει έρμαιο της «φιλανθρωπίας» συστημικών ή αντιδραστικών δυνάμεων ή της εξουσίας.

Ο αγώνας αποτίναξης του νέου μνημονιακού ζυγού δεν πρόκειται να είναι εύκολος, αλλά είναι πέρα για πέρα αναγκαίος, ώστε να μην ακολουθήσει κοινωνικός όλεθρος και η χώρα να μην μπει σε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας της. Καθήκον μας είναι να οργανώσουμε την Αντίσταση, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο και να μπορούμε πλέον να καθορίζουμε εμείς το μέλλον μας και οι αποφάσεις να μην παίρνονται στις Βρυξέλλες.  

[1] Έχουν γίνει διάφορες αναλυτικές τεχνικές μελέτες επί του θέματος. Κάποιες μπορείτε να τις βρείτε εδώ

[2] Ενδεικτικά, μέσα σε όλα που ψηφίστηκαν στην Βουλή ήταν και το συγκεκριμένο απόσπασμα

«Η Κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το Κοινοβούλιο»

*Ο Νέστορας Νεστορίδης είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής της ΟΜ του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

lapavitsas.jpg

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το αν υπάρχει, ή όχι, σχέδιο που να μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα συντεταγμένα και με σχετική ασφάλεια εκτός της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης που πλέον την πνίγει. Ευρύτατα ακούγεται η άποψη ότι τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, άρα η μόνη λύση είναι το νέο μνημόνιο, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τη χώρα και το λαό της.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω του καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου. Περιττό να ειπωθεί ότι η πλευρά αυτή – που βρίσκεται κυρίως μέσα στο Σύριζα – έχει πλήρως δικαιωθεί μετά τα τελευταία γεγονότα και την αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση. Και η πλευρά αυτή με πρωτοβουλία της θέτει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.

Η δημόσια κατάθεση των προτάσεων για την έξοδο δεν θα γίνει όμως στον χρόνο που θα επιλέξουν τα ΜΜΕ και το λόμπι των ευρωμανών, που πλέον έχουν χάσει κάθε μέτρο στη δημόσια συζήτηση και από τη δαιμονοποίηση πέρασαν στην ασύστολη κατασυκοφάντηση κάθε αναφοράς και προσπάθειας συζήτησης για το εθνικό νόμισμα. Το θέμα της συντεταγμένης εξόδου από την καταστροφική και αποτυχημένη ΟΝΕ έχει πολύ μεγάλη σημασία για να γίνει έρμαιο πολιτικών και επικοινωνιακών παιχνιδιών και βορά των συστημικών ΜΜΕ.

Αυτό όμως που μπορεί και πρέπει να γίνει, μέσα στον ορυμαγδό υπερβολής, της διαστρέβλωσης και του καθαρού ψεύδους των τελευταίων ημερών, είναι μια σοβαρή συζήτηση για το τι ακριβώς μπορεί και πρέπει να είναι ένα «Σχέδιο Εξόδου».

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΔΟΥ;

Είναι με έναν τρόπο κατανοητό να νομίζει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει λεπτομερής σχεδιασμός του κάθε βήματος που απαιτείται για την έξοδο από την ΟΝΕ, με οικονομετρική αποτίμηση των επιπτώσεων και ίσως με ποσοτική μέτρηση του κόστους και του οφέλους. Δυστυχώς όμως τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει. Η Σχέδιο Εξόδου, όπως και κάθε οικονομικό σχέδιο για δύσκολα και σύνθετα ζητήματα, δε μπορεί να είναι σαν μια συνταγή μαγειρικής που θα δίνει τις ακριβείς αναλογίες των συστατικών και οδηγίες εκτέλεσης για σίγουρη επιτυχία.

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι μια βαθιά δυναμική διαδικασία που θα αλλάξει όλα τα δεδομένα της οικονομίας. Συνεπώς, το μόνο που μπορεί να γίνει εκ των προτέρων είναι να εξακριβωθεί η λογική αλληλουχία των βημάτων που απαιτούνται για να γίνει με επιτυχία η μετάβαση, ώστε να διαμορφωθεί το πλαίσιο της απαραίτητης οικονομικής πολιτικής. Αυτό ακριβώς είναι το δύσκολο αναλυτικό πρόβλημα της «εξόδου από την ΟΝΕ» και όχι η ποσοτική μέτρηση των πιθανών επιπτώσεων της εξόδου. Στο τελευταίο συνήθως επιδίδονται με ενθουσιασμό οι εντεταλμένοι των τραπεζών, οι μετρήσεις των οποίων κατά κανόνα δεν έχουν καμία αξία.

Το πρόβλημα της εξόδου τη Ελλάδας από τη ΟΝΕ δεν έχει βέβαια προηγούμενο. Ακόμη και όταν εγκαταλείφθηκε ο Κανόνας του Χρυσού στις αρχές του 20ου αιώνα, τα αποφασιστικά βήματα είχαν γίνει από τις μεγάλες οικονομίες της εποχής. Υπάρχει όμως νομισματική και μακροοικονομική εμπειρία δεκαετιών, η οποία λέει ξεκάθαρα ότι μεγάλα νομισματικά γεγονότα, όπως η έξοδος από την ΟΝΕ, οδηγούν σε σύντομη κρίση που την ακολουθεί ταχεία ανάκαμψη. Το βάθος της κρίσης εξαρτάται από το βαθμό και το είδος της προετοιμασίας της χώρας πριν από την αλλαγή.

Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμη και οι μελέτες που κατά καιρούς κάνουν οι τράπεζες και άλλοι διαπρύσιοι φίλοι του ευρώ, συγκλίνουν στο σημείο αυτό: τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα της εξόδου θα είναι δύσκολα, αλλά μεσομακροπρόθεσμα η έξοδος είναι ο προτιμότερος τρόπος για να βγει η χώρα μας από την παγίδα στην οποία βρίσκεται. Περιττό να ειπωθεί ότι η βραχυπρόθεσμη δυσκολία δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί την αναβολή λήψης της απόφασης της εξόδου που θα έχει θετικά μεσομακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Η λύση του προβλήματος της εξόδου, ο πυρήνας του πολυσυζητημένου «Σχεδίου Εξόδου», είναι η λογική σύζευξη και στοιχειοθέτηση των απαραίτητων βημάτων ώστε η έξοδος να είναι συντεταγμένη και με σχετική ασφάλεια. Γίνεται έτσι προφανές, ότι το Σχέδιο αυτό θα περιλαμβάνει πολιτικές αποφάσεις και κινήσεις – θα είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία και όχι απλώς ένα τεχνικό οικονομικό κείμενο.

Από τη στιγμή που το πρόβλημα της εξόδου ως πολιτική και τεχνική διαδικασία θα έχει λυθεί, αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι η περαιτέρω επεξεργασία και η λεπτομερής εμβάθυνση των διαφόρων πλευρών του, ώστε να μετατραπεί σε εφαρμόσιμη κυβερνητική πολιτική. Για παράδειγμα, θα πρέπει να γίνει λεπτομερής ανάλυση των αλλαγών στις τράπεζες, της συναλλαγματικής ισοτιμίας, της φορολογίας, κλπ.

Τη στιγμή αυτή ο πυρήνας του Σχεδίου, ο πλοηγός της εξόδου, υπάρχει. Είναι αποτέλεσμα πολύμηνης συνεργασίας μου με τους διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγους, Χάινερ Φλάσμπεκ και Ζακ Σαπίρ και με ομάδα άλλων οικονομολόγων κύρους που μας πλαισίωσαν. Αυτό που απομένει να γίνει είναι η λεπτομερής επεξεργασία των επιμέρους πλευρών του όπως αναφέρθηκε παραπάνω, πράγμα που απαιτεί πολιτική βούληση και ομάδες εργασίας. Αυτό είναι και το κύριο ζητούμενο για την κυβέρνηση Σύριζα τους επόμενους μήνες, καθώς το τρίτο μνημόνιο θα οδεύει προς την αποτυχία, κάτι που διεθνώς εκτιμάται ως η πλέον πιθανή εξέλιξη.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Πρέπει να τονιστεί ότι η έξοδος από την ΟΝΕ δεν αποτελεί από μόνη της λύση στα προβλήματα της Ελλάδας. Είναι ένα δύσκολο βήμα που επιβάλλεται στην Ελλάδα από την αδιαλλαξία των μελών της ΟΝΕ και την ιστορική αποτυχία της νομισματικής ένωσης. Αντιμέτωπη με το τρίτο μνημόνιο που θα είναι καταστροφικό και στην πράξη θα αποδειχθεί μη εφαρμόσιμο, η Ελλάδα έχει μόνο την επιλογή της εξόδου και της αλλαγής πορείας. Η έξοδος μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για πολιτικές που μειώνουν την ανεργία, αυξάνουν το εισόδημα και βάζουν τη χώρα σε δρόμο ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι οπωσδήποτε ένας δρόμος που εμπεριέχει μετωπική σύγκρουση με ισχυρότατα εγχώρια και ξένα συμφέροντα, αλλά αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προσφέρει στην Ελλάδα μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει τη κοινωνική της δομή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Εάν η διαχείριση της εξόδου γίνει με τρόπο επιτυχή και εξασφαλίζοντας τη στήριξη μιας ισχυρής πλειοψηφίας, μπορεί να αποτελέσει μια ιστορική ευκαιρία για να μπει η Ελλάδα σε διαφορετική τροχιά εθνικής ανεξαρτησίας στις διεθνείς της σχέσεις.

Η δύσκολη αρχική περίοδος της εξόδου μπορεί να γίνει σημαντικά ευκολότερη, αν υπάρξει δημόσια αποφασιστικότητα και θέληση. Ο ελληνικός λαός πλέον συνειδητοποιεί ότι η προοπτική της παραμονής στην ΟΝΕ και της εφαρμογής του νέου μνημονίου θα φέρει τη μακροπρόθεσμη αποδυνάμωση της χώρας, με αύξηση των ανισοτήτων και των κοινωνικών εντάσεων, ενώ παράλληλα θα διατηρηθεί η τεράστια πίεση του χρέους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ασήμαντο παρία στη διεθνή σκηνή. Αν υπάρξει καθαρή και έντιμη πληροφόρηση, ο ελληνικός λαός έχει δείξει ότι μπορεί και θέλει να στηρίξει την προσπάθεια εξόδου.

Η ανάκαμψη που θα ακολουθήσει θα είναι η βάση για τη μεσοπρόθεσμη ανασυγκρότηση της χώρας. Η Ελλάδα θα πρέπει οπωσδήποτε να προχωρήσει σε βαθιά μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού και δικαστικού συστήματος, καθώς και σε αλλαγή των κανόνων της αγοράς και της λειτουργίας του κράτους. Πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα χρειάζεται συστηματική αλλαγή του πλαισίου των επενδύσεων. Η μακρά ιστορική εμπειρία δείχνει ότι μια επίμονη επενδυτική προσπάθεια από πλευράς κάποιας χώρας βασίζεται πάντα στις εγχώριες δυνάμεις και δεν καθορίζεται από τις ξένες επενδύσεις. Τα επενδυτικά κεφάλαια που έρχονται από το εξωτερικό μπορούν να παίξουν στην καλύτερη περίπτωση έναν συμπληρωματικό ρόλο.

Για να υλοποιηθεί η μεσοπρόθεσμη επενδυτική τόνωση που χρειάζεται η Ελλάδα, θα πρέπει άμεσα να ισχυροποιηθεί το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων. Θα πρέπει επίσης να αναδιαρθρωθούν οι αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες, υπό δημόσιο έλεγχο με νέα αντίληψη διοίκηση, με στόχο τη στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Η αναζωογόνηση των δημοσίων επενδύσεων και η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια βάση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια σταθερή ανάκαμψη των ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ελλάδα θα μπορούσε τότε να αποκτήσει μία νέα σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Η έξοδος από την ΟΝΕ τελικά, είναι ένα βήμα στο δρόμο της κοινωνικής και οικονομικής μεταμόρφωσης της χώρας, αλλά είναι ένα ζωτικό και αναγκαίο βήμα. Μετά το τελευταίο μνημόνιο η Ελλάδα απλώς δεν έχει άλλες επιλογές, πράγμα που σταδιακά συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι διεθνώς. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτό το πρόγραμμα δράσουν αποφασιστικά, θα υπάρξει η λαϊκή στήριξη που είναι απαραίτητη για την επιτυχία. Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες θα είναι κρίσιμοι.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή