Η ηρωϊδα του μυθιστορήματος και θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά συμπυκνώνει όλα τα σουσούμια του ψωροφαντασμένου μικροαστισμού, που ανάγει - αυτογελοιοποιούμενος - την περιφρόνηση σε όσους θεωρεί basse classe και την αντιγραφή της συμπεριφοράς των πλουσίων, σε διαβατήριο κοινωνικής ανόδου. 74 χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι ο τύπος ανθρώπου που ενσαρκώνει η Μαντάμ Σουσού κακώς αποδόθηκε σε γυναικείο πρόσωπο - βλέπετε η φεμινιστική προσέγγιση ήταν τότε περιθωριακή. Σήμερα, εκατοντάδες άρρενες του δημόσιου βίου, βουλευτές, πολιτευτές και δημοσιογράφοι σουσουδίζουν ασύστολα από τα τηλεπαράθυρα των καναλιών και το βήμα της Βουλής, συναγωνιζόμενοι σε απαξιωτικές κατηγορίες για τους «συνωμότες της δραχμής».

Το ευρώ δεν είναι πλέον ένα νό­μι­σμα - ερ­γα­λείο της σύγ­χρο­νης τα­ξι­κής πο­λι­τι­κής, η οποία έχει χα­ρά­ξει εντός της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης τις σκλη­ρό­τε­ρες με­τα­πο­λε­μι­κά γραμ­μές ανά­με­σα στους πλού­σιους και τους φτω­χούς, ανά­με­σα στις χώρες - προ­τε­κτο­ρά­τα και τις χώρες - κέ­ντρα του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού και ιμπε­ρια­λι­σμού. Είναι ένα νό­μι­σμα φετίχ επι­λο­γή των ανώ­τε­ρων τά­ξε­ων, το οποίο δι­καιού­νται και οι κα­τώ­τε­ρες εφό­σον πλη­ρώ­σουν το τί­μη­μα της αυ­το­ε­ξό­ντω­σής τους.

Ο επαρ­χιω­τι­σμός των τάχα μου δήθεν ανώ­τε­ρων τύπων, των Messieurs Σου­σού, είναι πα­ροι­μιώ­δης. Τι κι αν δε­κά­δες επι­φα­νείς οι­κο­νο­μο­λό­γοι, δια­κε­κρι­μέ­νοι νο­μι­κοί, ανα­γνω­ρι­σμέ­νοι ιστο­ρι­κοί και πο­λυ­δια­βα­σμέ­νοι δια­νο­ού­με­νοι όλου του προ­ο­δευ­τι­κού πο­λι­τι­κού φά­σμα­τος, αρ­θρο­γρα­φώ­ντας σε συ­στη­μι­κά και μη συ­στη­μι­κά μέσα, ελε­ει­νο­λο­γούν τη συμ­φω­νία - κα­τα­δί­κη της Ελ­λά­δας, προ­τεί­νο­ντας οι πε­ρισ­σό­τε­ροι λύ­σεις  εκτός  Ευ­ρω­ζώ­νης. Εντός της χώρας η ανα­φο­ρά  σε άλλο νό­μι­σμα πλην ευρώ τεί­νει να γίνει ιδιώ­νυ­μο. Όσοι δια­νο­ού­νται ότι υπάρ­χει ζωή εκτός ευρώ είναι πε­ρι­θω­ρια­κοί τύποι, «αρι­στε­ρι­στές», «νε­ο­στα­λι­νι­κοί» κατά τον κ. Σω­τη­ρέλ­λη, πα­λαιο­μο­δί­τες που  ανα­πο­λούν της μιας δραχ­μής τα για­σε­μιά και φα­ντά­ζο­νται τον λαό στη θέση της φτω­χής κο­πέ­λας του Αττίκ.

Πάνω από 250 μέλη του Ελ­λη­νι­κού Κοι­νο­βου­λί­ου ψή­φι­σαν τα προ­α­παι­τού­με­να πα­ρα­μο­νής στο ευρώ για να σώ­σουν τη χώρα. Πώς γί­νε­ται, παρά αυτή τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία, το πρό­βλη­μα της Ελ­λά­δας να είναι όσοι εντός Βου­λής ή εντός /εκτός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν πεί­θο­νται. Να το πούμε ολο­κλη­ρω­τι­σμό, μέσα θα πέ­σου­με. Να το πούμε ψυ­χο­λο­γι­κή αστά­θεια / φόβο ότι σύ­ντο­μα θ’ απο­δει­χθούν οι νέες συμ­φω­νί­ες ανε­φάρ­μο­στες και πι­θα­νόν το grexit θα επα­νέρ­θει ; Να το πούμε ανη­συ­χία για το ότι η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία δεν συμ­με­ρί­ζε­ται ήδη, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν αρ­χί­σει η εφαρ­μο­γή των μέ­τρων, τον σω­τη­ριο­λο­γι­κό χα­ρα­κτή­ρα τους ; Πάλι μέσα θα πέ­σου­με.

Όλα αυτά και άλλα συ­να­φή δια­μορ­φώ­νουν την κε­ντρι­κή γραμ­μή των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων :  συ­ντρι­βή της δια­φω­νί­ας δια της πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης των δια­φω­νού­ντων στα χρο­νο­ντού­λα­πα της ιστο­ρί­ας, καμιά ρωγμή στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, ξε­κα­θά­ρι­σμα με τους δια­φω­νού­ντες εντός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και εντός Βου­λής. Όμως, δεν στα­μα­τούν εδώ. Προ­ω­θεί­ται ένα είδος ανα­στο­λής των συ­νταγ­μα­τι­κών ελευ­θε­ριών, ακόμα και η ποι­νι­κο­ποί­η­ση αυτών που δεν συμ­μορ­φώ­νο­νται προς τας υπο­δεί­ξεις.

Το με­γά­λο θύμα αυτών των εκ­κα­θα­ρί­σε­ων/πο­λι­τι­κών διώ­ξε­ων είναι αυτές τις μέρες ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης. Γιατί μπο­ρεί οι «συ­νω­μό­τες της δραχ­μής» να είναι απρο­σάρ­μο­στα κα­τά­λοι­πα της ιστο­ρί­ας των απο­κά­τω αλλά ο Βα­ρου­φά­κης ; Κα­θη­γη­τής στα πιο έγκρι­τα πα­νε­πι­στή­μια, δη­μο­φι­λής με διε­θνές πω­λή­σεις των βι­βλί­ων του, φίλος δια­ση­μο­τή­των  και ροκ σταρ με αντι­συμ­βα­τι­κό στυλ, πως τόλ­μη­σε να αυ­θα­διά­σει στο σύ­στη­μα ; Πως τόλ­μη­σε να πε­ρι­φέ­ρει τις ιδέες του  και να «συ­νω­μο­τεί» ενώ ήταν επι­κε­φα­λής του ιερού ναού του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, άλλως Υπουρ­γεί­ου του Ευρώ. Αυτός πρέ­πει να συ­ντρι­βεί, ακόμα και ποι­νι­κά. Είναι αυ­το­νό­η­το ότι πρέ­πει να υπε­ρα­σπι­στού­με με σθέ­νος τον Γιάνη Βα­ρου­φά­κη και στο πρό­σω­πό του το δι­καί­ω­μα να σχε­διά­ζουν οι πο­λι­τι­κά επι­φα­νείς όπως και οι πο­λι­τι­κά αφα­νείς το μέλ­λον της χώρας και του λαού της.

Δυ­στυ­χώς δεν έχου­με πολ­λούς γε­λοιο­γρά­φους  που θα μας βοη­θούν να σαρ­κά­ζου­με τους αντι­πά­λους  μας και να αυ­το­σαρ­κα­ζό­μα­στε.  Ακόμα και ο Γιάν­νης Κα­λαϊ­τζής λοι­δο­ρεί τον Πα­να­γιώ­τη Λα­φα­ζά­νη ως ένα τα­λαί­πω­ρο πρα­μα­τευ­τή στην Ελ­λά­δα του 1950 - την Ελ­λά­δα της λευ­κής τρο­μο­κρα­τί­ας για να μην ξε­χνά­με.

Μπο­ρού­με να δρα­πε­τεύ­σου­με από την πα­ρα­φι­λο­λο­γία της μετά το τρίτο μνη­μό­νιο επο­χής ; Όχι, στο βαθμό που απο­τε­λεί το φύλλο συκής για πι­θα­νές εκτρο­πές σε δι­καιώ­μα­τα και ελευ­θε­ρί­ες.  Η δη­μο­κρα­τία κιν­δυ­νεύ­ει στο βαθμό που επι­χει­ρεί­ται να επι­βλη­θεί ο νόμος και η τάξη στη σκέψη και τη δράση που δεν εντάσ­σο­νται στην κυ­ρί­αρ­χη αφή­γη­ση. Η επέ­τειος των Ιου­λια­νών, όπως και άλλες ιστο­ρι­κές στιγ­μές,  μας θυ­μί­ζει  ότι η δη­μο­κρα­τία απο­τε­λεί διεκ­δί­κη­ση των πολ­λών - του απλού λαού. Οι πρω­το­βου­λί­ες  του  «ΟΧΙ μέχρι τέ­λους» πρέ­πει να ιδρυ­θούν στον κόσμο της πραγ­μα­τι­κής ζωής μέσα στις έγνοιες των πραγ­μα­τι­κών αν­θρώ­πων που είναι και δικές μας έγνοιες. Να μην ξε­χνά­με, εγκλω­βι­σμέ­νοι σε κλει­στούς μι­κρό­κο­σμους και πρω­το­πο­ρί­ες, ότι αυτοί οι άν­θρω­ποι μπο­ρούν να γρά­ψουν την ιστο­ρία τους όπως έγινε πολ­λές φορές στην Ιστο­ρία.  

αναδημοσίευση από enosy.blogspot.gr