Σήμερα: 16/10/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

181916-stathakistsakalotos.jpg

Με τους εκπροσώπους των τεσσάρων θεσμών (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM) συναντώνται αυτή την ώρα οι υπουργοί Οικονομικών και Οικονομίας Ευκλείδης Τσακαλώτος και Γιώργος Σταθάκης, με τα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα των επαφών.

 

Σύμφωνα με πληροφορίες, το Μέγαρο Μαξίμου επιδιώκει την ολοκλήρωση των συνομιλιών μεταξύ των αρμόδιων υπουργών και του Κουαρτέτου έως και τσι 15 Αυγούστου, έτσι ώστε να «κλειδώσει» μια συμφωνία για τις 20 του μήνα και να εκταμιευθεί άμεσα η πρώτη δόση του προγράμματος.

Ωστόσο, μείζον ζήτημα παραμένει το εάν και τα πόσο θα ξεπεραστούν εμπόδια και «αγκάθια», τα οποία προκύπτουν από τα προαπαιτούμενα των δανειστών.

πηγη: tvxs.gr

Ετικέτες

181927-ergatis.jpg

Νέα νομοθεσία για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις αναμένεται έως το τέλος του έτους, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Οικονομικών που επιβεβαιώνουν ότι η σχετική διαβούλευση με τους εκπροσώπους των δανειστών αρχίζει άμεσα.

 

Τα εργασιακά, όπου το θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελεί σημείο αιχμής, αποτέλεσαν το αποκλειστικό αντικείμενο νέας συνάντησης που έγινε το μεσημέρι ανάμεσα στους διαπραγματευτές της Ελλάδας και του κουαρτέτου, σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση της ελληνικής πλευράς είναι να εφαρμοστούν οι βέλτιστες πρακτικές, με βάση και τις εκθέσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, η οποία επιβλέπει την εφαρμογή του Κοινωνικού Χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης.

πηγη: tvxs.gr

Ετικέτες

181881-export.jpg

Έχει ακουστεί πολλές φορές ότι η λιτότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Έχει επίσης ειπωθεί ότι μέτρα που προκαλούν ύφεση οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο με αρνητική επίδραση για την οικονομία. Δυστυχώς, η χώρα μας βρίσκεται σε διαρκή ύφεση από το 2009, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το οικονομικό πρόγραμμα και οι μεταρρυθμίσεις θα βελτίωναν τους οικονομικούς δείκτες. Αντιθέτως, μετά από 6 χρόνια είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει με τα αποτελέσματα να είναι τραγικά. Του Μάνου Κοκκινέλη*

 

Το ¼ των Ελλήνων είναι άνεργοι. Οι νέοι, που παρεμπιπτόντως δεν συμμετείχαν στις καταστροφικές επιλογές των πολιτικών, βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό το πώς είναι να αισθάνεσαι μη παραγωγικός. Η ανεργία στην ηλικιακή ομάδα μεταξύ των 20 έως 24 ετών αγγίζει το 51%. Το 40% των αποφοίτων των τεχνολογικών και πανεπιστημιακών σχολών έχοντας βασική εργασιακή εμπειρία βρίσκεται δίχως εργασία. Αποκαρδιωτικά είναι και τα ευρήματα της μακροχρόνιας ανεργίας, η οποία κατά την περίοδο 2007 έως 2014 αυξήθηκε κατά 375% (Rodgers & Stylianou, 2015). Αυτό πρακτικά σημαίνει μειωμένη παραγωγή, ανασφάλιστη εργασία, μειωμένο εισόδημα προς κατανάλωση, λιγότερα έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία, υψηλότερες κρατικές δαπάνες προς τους πολίτες που έχουν ανάγκη και αύξηση του δανεισμού για να καλυφθούν τα παραπάνω. Το αντάλλαγμα προφανώς είναι η υποθήκη περιουσιακών στοιχείων που έχουν σημαντική αξία ώστε να μπορέσουμε να δανειστούμε.

Ένα ακόμη αρνητικό αποτέλεσμα της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική, είναι η αύξηση που παρατηρείται στην έλλειψη ιατρικής βοήθειας, αφού 990.000 συμπολίτες μας εξαιτίας του κόστους, της απόστασης και του χρόνου αναμονής δεν λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη. Επιπλέον, το 2013 οι γεννήσεις υπέστησαν σημαντική πτώση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια φθάνοντας τις 93.500. Από την άλλη πλευρά, οι θάνατοι αυξήθηκαν σε 112.200 (Rodgers & Stylianou, 2015). Η συρρίκνωση του πληθυσμού είναι γεγονός και θα πρέπει να μας απασχολήσει. Δεν θεωρείται υπερβολή ότι το 2013 χάθηκε μία μικρή κωμόπολη, αφού οι γεννήσεις σε σχέση με τους θανάτους ήταν λιγότερες κατά 18.700.

Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμοστούν αποφάσεις που θα ενισχύουν την επιχειρηματικότητα, την εξωστρέφεια και θα μειώνουν τη γραφειοκρατία και τις εισαγωγές. Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι το εμπορικό έλλειμμα. Επιπλέον, η απουσία προσανατολισμού σε επιχειρηματικές επενδύσεις που προσδίδουν πραγματική αξία στην οικονομία έχουν οξύνει την κατάσταση. Ανεπιτυχώς ο Έλληνας αναλώνει τη δημιουργικότητά του επενδύοντας σε εστιατόρια γρήγορης εστίασης και καφετέριες. Άλλοι πάλι προτιμούν τον ρόλο του εισαγωγέα και μεταπωλητή. Αυτό όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιχειρηματικότητα.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ουσιαστική ανάπτυξη και η ανθεκτικότητα της οικονομίας είναι εξαγόμενα επιχειρηματικής δράσης που θα προϋποθέτουν την αγορά/παραγωγή πρώτης ύλης και τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου προϊόντος που θα είναι ανταγωνιστικό διεθνώς. Βέβαια, τεχνολογικά η Ελλάδα ακολουθεί, ενώ ο συνδυασμός υψηλής φορολόγησης και γραφειοκρατίας δημιουργούν εχθρικό επιχειρηματικό περιβάλλον τόσο για τους εγχώριους όσο και για τους ξένους επενδυτές.

Πιο συγκεκριμένα, οι εισαγωγές το 2014 αυξήθηκαν φθάνοντας τα 47,7 δις ευρώ σε σχέση με το 2013, όπου η χώρα μας πλήρωσε 840 εκ. ευρώ περισσότερα. Το 50% των εισαγωγών μας προέρχεται από τις χώρες της Ε.Ε. Η Ρωσία (10%) και η Γερμανία (10%) αποτελούν το 20% των εισαγωγών μας. Ακολουθούν το Ιράκ και η Ιταλία με ποσοστό 8% η καθεμιά. Κίνα, Καζακστάν και Ολλανδία κλείνουν την ομάδα των επτά με ποσοστό 5% για κάθε χώρα ως προς τους πιο σημαντικούς παίκτες από τους οποίους εισάγουμε (Εμπόριο, Invest in Greece). Σε ότι αφορά στα εισαγόμενα, τα καύσιμα βρίσκονται πρώτα στη λίστα με 16 δις ευρώ. Ακολουθούν τα μηχανήματα με 8,5 δις ευρώ για το 2014.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα World’s Richest Countries, η οποία παρουσιάζει τις 10 σημαντικότερες εισαγωγές από 26 διαφορετικά κράτη ομαδοποιημένες ανά χώρα, η Ελλάδα εισάγει 50 διαφορετικά προϊόντα. Για παράδειγμα, στην πρώτη θέση των εισαγωγών βρίσκονται τα καύσιμα με την πατρίδα μας να δαπανά 9 δις και 85 εκ. δολάρια. Μία ακόμη αναφορά είναι και οι εισαγωγές ρούχων που αγγίζουν τα $490 εκ. Στην 32η θέση είναι τα δημητριακά με $59 εκ.

Η υιοθέτηση εθνικού στρατηγικού σχεδίου με στόχο σε πρώτη φάση τη μείωση και εν συνεχεία την εγχώρια παραγωγή προϊόντων που παρουσιάζονται στον παρακάτω πίνακα, θα εξοικονομούσε $8 δις για την οικονομία μας.


Αυτό το ποσό θα ήταν πολλαπλάσιο, διότι η εγχώρια παραγωγή ενός προϊόντος περιλαμβάνει την αγορά πρώτης ύλης, τη μεταποίηση, τη συσκευασία και τη μεταφορά του στο σημείο πώλησης. Σε αυτά τα 4 βασικά στάδια το προϊόν άλλαξε χέρια 4 φορές. Πληρώθηκε φόρος 4 φορές. Πληρώθηκε φόρος σε καύσιμα λόγω της μεταφοράς. Αγοράσθηκαν προϊόντα συσκευασίας τα οποία κατασκευάσθηκαν στην εγχώρια αγορά. Εργάσθηκε επιπλέον προσωπικό για την ολοκλήρωση του προϊόντος με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει αγοραστική δύναμη. Αυτό το κομμάτι του πληθυσμού αγοράζει άλλα εγχώρια προϊόντα και ενισχύει άλλες ελληνικές επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, αφού υπάρχουν περισσότεροι εργαζόμενοι, τα ασφαλιστικά ταμεία εισπράττουν περισσότερα χρήματα και μπορούν να προσφέρουν ποιοτική ιατρική περίθαλψη και ικανοποιητικές συντάξεις. Όμως, αυτήν την περίοδο, αυτά που προαναφέρθηκαν δεν συμβαίνουν.  

O παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τις εισαγωγές, τις εξαγωγές και το εμπορικό έλλειμμα για την περίοδο 2000 – 2014. Στον κάθετο άξονα το γράφημα παρουσιάζει σε δις ευρώ τα χρήματα που δαπανήθηκαν σε εισαγωγές (κόκκινη γραμμή), τα χρήματα που εισπράχτηκαν από τις εξαγωγές (πράσινη γραμμή) και το εμπορικό έλλειμμα (μπλε γραμμή). Ο οριζόντιος άξονας αποτυπώνει την εξεταζόμενη χρονικά περίοδο.

Παρατηρείται λοιπόν ότι στο διάστημα των 14 ετών, το οποίο είναι αρκετό για να χαράξεις στρατηγική και ν’ αξιολογήσεις τα αποτελέσματα προχωρώντας παράλληλα σε διορθωτικές κινήσεις, οι εισαγωγές παρουσιάζουν ανοδική τάση φθάνοντας στο ανώτατο σημείο τους το 2008 (65 δις ευρώ). Την ίδια περίοδο το εμπορικό έλλειμμα διατηρείται, με μέγιστη τιμή τα 44 δις ευρώ (2008) και ελάχιστη τα 19,3 δις ευρώ (2013). Η Ελλάδα είναι αδιαμφισβήτητα εξαρτημένη από τα εισαγόμενα προϊόντα. Είναι σημαντικός πελάτης, όχι μόνο επειδή αγοράζει αγαθά από τους εταίρους της ή από άλλες χώρες, αλλά διότι για να εισάγει πρέπει να δανειστεί. Δανεισμός σημαίνει υπερχρέωση και η υπερχρέωση οδηγεί σε διακρατικό έλεγχο.

Μία ακόμη παρατήρηση είναι ότι με την είσοδο της χώρας μας στην ευρωζώνη το εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε. Η ψαλίδα άρχισε να κλείνει από τα μέσα του 2008, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ. Η τάση αυτή συνεχίστηκε και το 2009, γεγονός που οφείλεται στο καθεστώς επιτήρησης, δημιουργώντας πρωτόγνωρες συνθήκες για τους Έλληνες. Η συγκεκριμένη κατάσταση προκάλεσε πρόσθετα οικονομικά βάρη για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, οδηγώντας τους καταναλωτές σε μείωση των δαπανών τους. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος μείωσης των εισαγωγών. Αντιθέτως, οι εξαγωγές διατηρούν την ελαφρά ανοδική τους πορεία, αγγίζοντας το 2012 τη μέγιστη τιμή τους (27,6 δις ευρώ). Συμπερασματικά, δεν θα ήταν υπερβολικό να ειπωθεί ότι από την είσοδό μας στην ευρωζώνη, δεν υπήρξε ουσιαστική πολιτική, η οποία να καταστήσει την ελληνική αγορά ανταγωνιστική σε σχέση με τους εταίρους της. Αντιθέτως, η Ελλάδα έγινε καταναλωτής αγοράζοντας τα προϊόντα του βορρά.

Συνεχίζοντας την ανάλυση αναφορικά με τις εισαγωγές για το έτος 2014, θεωρήθηκε απαραίτητο να αποτυπωθούν συνοπτικά τα βασικά είδη που εισήγαγε η χώρα μας, παραθέτοντας παράλληλα τις εξαγωγές και το εμπορικό ισοζύγιο. Η οικονομία μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές σε καύσιμα, αφού από το σύνολο των εισαγωγών, το 34% δεσμεύεται από την αγορά καυσίμων.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο εμπορικό έλλειμμα εμφανίζεται στα μηχανήματα και στο υλικό μεταφορών. Η Ελλάδα, το 2014 έχασε 6 δις ευρώ περίπου επειδή δεν ήταν σε θέση να καλύψει τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς σε μηχανήματα. Αυτό επιβεβαιώνει την τάση των Ελλήνων να επιχειρούν επενδύοντας τα χρήματά τους σε εστιατόρια και καφετέριες. Τέλος, είναι σημαντικό ν’ αναφερθεί το συνολικό έλλειμμα για το 2014. Η χώρα μας δανείστηκε 21 δις ευρώ ώστε να καλύψει τις εισαγωγές της. Για να φθάσουμε λοιπόν σε ισορροπία απαιτείται μείωση του εμπορικού ελλείμματος κατά 43%.  

Είναι προφανές ότι από την μελέτη των παραπάνω στοιχείων, η Ελλάδα οφείλει ν’ αλλάξει στρατηγική. Το 2014 το εμπορικό της έλλειμμα ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Η απουσία ουσιαστικής παραγωγής μετατρέπει την ελληνική αγορά σε μεταπωλητή βάζοντας σε κίνδυνο την οικονομία. Αυτό διαπιστώθηκε πρόσφατα από την μειωμένη διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδος στη σύνοδο κορυφής. Οι συνέπειες του ελέγχου των κεφαλαίων θα ταλαιπωρήσουν για αρκετό διάστημα την ελληνική οικονομία. Η πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα έχει μειώσει δραματικά την κατανάλωση και έχει εξανεμίσει τη ρευστότητα. Οι επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει σε μερική στάση πληρωμών εξυπηρετώντας συνεργάτες και δραστηριότητες που διασφαλίζουν τη βιωσιμότητά τους.

Η έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής με ταυτόχρονη επιβολή εισπρακτικών μέτρων που στραγγαλίζουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγούν σε αδιέξοδο. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για αυτά τα ζητήματα. Από θεωρίες συνομωσίας και ελέγχου των πληθυσμών με τη δημιουργία ευρωπαϊκής κυβέρνησης, μέχρι την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις.

Παρ’ όλα αυτά, για να κλείσει η ψαλίδα του εμπορικού ελλείμματος θα πρέπει οι πολίτες να αξιοποιήσουν την επιχειρηματική τους δημιουργικότητα σε πρωτότυπες υπηρεσίες και προϊόντα που προσθέτουν αξία στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν. Αυτό για να συμβεί χρειάζεται οργάνωση, ενημέρωση, συνέπεια, γρήγορη αντίδραση και άλλα στοιχεία που θα δώσουν ανάσα στην οικονομία. Βέβαια, η θεωρία από την πράξη απέχουν παρασάγγας. Όμως η προσπάθεια πρέπει να γίνει. Από τα πιο ασήμαντα έως τα πιο σημαντικά.

Η ανοικοδόμηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και στο κράτος είναι προϋπόθεση, ώστε οι εσωτερικοί πελάτες της χώρας μας να είναι διατεθειμένοι να συνεισφέρουν. Σε συνδυασμό με στοιχεία όπως η δικαιοσύνη και η συνέπεια θα ενδυναμώσουν την αξιοπιστία του κράτους. Επίσης, η ύπαρξη σταθερού φορολογικού συστήματος αποτελεί το θεμέλιο για την ανάπτυξη και την ευημερία της Ελλάδος. Οι συνεχείς αλλαγές ακυρώνουν οποιοδήποτε στρατηγικό σχέδιο της εγχώριας επιχειρηματικότητας.  

Όσες εταιρείες δραστηριοποιούνται και εκτός ελληνικών συνόρων τίθενται εκτός ανταγωνισμού. Αυτό συμβαίνει διότι οι επιχειρήσεις που ανήκουν στον ίδιο κλάδο έχουν το πλεονέκτημα να επιχειρούν σε αγορές με σταθερό φορολογικό καθεστώς. Άρα, υπάρχει στρατηγική και προγραμματισμός που υλοποιούνται, τόσο σε λειτουργικό όσο και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο. Το σίγουρο είναι ότι χρονικά περιθώρια δεν υπάρχουν. Οι αλλαγές θα είναι αναπόφευκτες και ραγδαίες. Ας ελπίσουμε ότι θα είναι προς το συμφέρον της χώρας μας.

Πηγές:

  1. Rodgers, L. & Stylianou, N. (2015). How bad are things for people in Greece? Ανακτήθηκε τη 17η Ιουλίου 2015, από http://www.bbc.com/news/world-europe-33507802.
  2. World’s Richest Countries (n.d.). Ανακτήθηκε τη 10η Ιουλίου 2015, από http://www.worldsrichestcountries.com/top_greece_imports.html.
  3. Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Εμπόριο, Invest in Greece (n.d.). Ανακτήθηκε τη 18η Ιουλίου 2015, από http://www.investingreece.gov.gr/default.asp?pid=56&la=2.

* Ο Μάνος Κοκκινέλης είναι καθηγητής Οικονομικών Επιστημών, MSc in Business Econ. Finance & Banking /University of Portsmouth, BA in Business/Nottingham Trent University

πηγη: tvxs.gr

Ετικέτες

traxanatzis-edo-sto-noto.jpg

Από το Στάθη Τραχανατζή

Ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια, τις προσπάθειες επιβολής στην πολιτική ζωή της χώρας, της Μετα-πολιτικής, πάνω στην οποία μπορεί πιο εύκολα να επωάσει η ακροδεξιά ατζέντα και πολιτική. Σε αυτό βοήθησαν, η επιβολή βίαιων νεοφιλελεύθερων μέτρων που διέρρηξαν το κοινωνικό ιστό της χώρας, η καθημερινή «δραστηριότητα» των συστημικών ΜΜΕ αλλά και άλλες αιτίες. Δεν ήταν δυνατό, από τα παραπάνω, να μην επηρεαστεί και ο τρόπος άσκηση του συνδικαλισμού που έτσι και αλλιώς εξελίχθηκε μέσα από τις δικές του παθογένειες. Γραφειοκρατία, ενδοτισμός, ιδιοτέλεια συνδικαλιστών, ιδεοληψία κοινωνικού εταιρισμού, ψευδο-επαναστατικός βερμπαλιστικός λόγος, αντι-ενωτική δράση, αναντιστοιχία εργατικής ηγεσίας με τα μέλη των συνδικάτων αλλά και οι μη καινοτόμες κινηματικές δράσεις είναι μερικές από τις ασθένειες του συνδικαλισμού.

Η μακροχρόνια αδυναμία έκφρασης ,η επικράτηση του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, έδωσε την ευκαιρία της κατάκτησης ιδεολογικής ηγεμονίας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου και των εργοδοτών. Ομιλούν δηλαδή «αξιόπιστα» (για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας) ,μόνο εκείνοι και όχι η συνδικαλιστική έκφραση των εργαζομένων, για την πορεία της οικονομίας η της χώρας. Ομιλούν εν ονόματι της κοινωνίας, αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις που μαζί με τις κυβερνήσεις, μέσα από τις ασκηθείσες πολιτικές έφεραν την Ελλάδα στην σημερινή κατάσταση.

Ζούμε σήμερα στην εποχή του Μετά-συνδικαλισμού ,σε μια περίοδο που τα συνδικάτα μετά την στρατηγική ήττα που δέχτηκαν από την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, οι οποίες συνεχίζονται σήμερα, προσπαθούν να ανιχνεύσουν τα επόμενα βήματα τους. Η αλλαγή της ατζέντας στις συνεδριάσεις, στην ζωή και λειτουργία των συνδικάτων τα τελευταία χρόνια, είναι εμφανής. Πριν 5 χρόνια συζητούσαν, τι θα διεκδικήσουν επιπλέον από τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις και τα τελευταία χρόνια συζητούν τι θα χάσουν λιγότερο. Αυτό είναι, από μόνο του ένα πρώτο παράδειγμα μετάλλαξης τους, όχι όμως το μοναδικό. Τόσο στο ιδιωτικό τομέα της οικονομίας όσο και στις ΔΕΚΟ αλλά και στο Δημόσιο και πριν την εγκαθίδρυση των μνημονίων τα συνδικάτα ,συζητούσαν περισσότερο για τα «δικά» τους προβλήματα και αιτήματα και όχι για τα προβλήματα της κοινωνίας. Αλλά ακόμα και όταν τα συζητούσαν, το έκαναν μέσα από ένα παρωχημένο λόγο και δράση που επιβαλλόταν από την δομή των συνδικαλιστικών παρατάξεων, ακόμα και αυτών της αριστεράς. Δεν κατάφεραν τα συνδικάτα (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων) για πολλούς λόγους, να γίνουν τα συνδικάτα, κομμάτι της κοινωνίας .Δεν κατάφεραν να εκφράζουν αυθεντικά τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Η μετάλλαξη του συνδικαλισμού σήμερα αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους κινδύνους που η ριζοσπαστική συνδικαλιστική αριστερά, πρέπει και μπορεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα χρησιμοποιήσει κύρια νέα αλλά και παραδοσιακά εργαλεία σκέψης και δράσης, να εμποδίσει.

Γιατί προηγήθηκαν οι πολιτικές ανατροπές;

Το ερώτημα είναι γιατί προηγήθηκαν οι πολιτικές ανατροπές; Τις συνδικαλιστικές ανατροπές δεν τις έχουμε δει ακόμα στην έκταση που θέλουμε και δικαιούμαστε. Τι είναι αυτό που εμποδίζει την εκτίναξη της δύναμη μας εντός των συνδικάτων; Έχει να κάνει αυτή η καθυστέρηση, με το σχέδιο που έχει μέχρι σήμερα η συνδικαλιστική ριζοσπαστική αριστερά; Ή γιατί, όταν εν μέρει συμβαίνει αυτό, (να αυξάνεται η δύναμη της) να γίνεται με όρους και προϋποθέσεις ξένες από τις αξίες της αριστεράς; Πόσο γειωμένα με την πραγματικότητα είναι τα συνδικάτα και οι συνδικαλιστές; Αλήθεια πότε θα συζητήσουμε για αυτά;

Η μη ετοιμότητα της συνδικαλιστικής αριστεράς να μιλήσει, να δράσει με αποτελεσματικό τρόπο είναι εμφανής.

ΣΗΜΕΡΑ

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περίοδο για την χώρα, τους πολίτες ,τους εργαζόμενους. Στις 25 Γενάρη 2015 είχαμε μια σημαντική πολιτική αλλαγή στην χώρα που έχει δημιουργήσει ελπίδες και προσδοκίες σε όλους. Σε αυτούς τους 6,5 μήνες ζήσαμε και ρήξεις με ότι μας έχει φέρει σε αυτήν την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά παρακολουθούμε ατολμίες, καθυστερήσεις, υποχωρήσεις και σε θέματα που αφορούν τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα, η μη ψήφιση του εργασιακού νομοσχεδίου στην Βουλή( ανεξάρτητα από ορισμένα θέματα, που ακόμα και αυτό δεν λύνει) δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στα εισοδήματα των εργαζομένων αλλά και επιτείνει και το έλλειμμα δημοκρατίας. Για την εσωτερική υποτίμηση που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία 5 χρόνια, στην χώρα, χρησιμοποιήθηκαν όλα τα νεοφιλελεύθερα εργαλεία μέσα από την μνημονική νομοθεσία των τελευταίων 5 χρόνων. Στην ουσία ,στην Ελλάδα καταργήθηκε το ευρωπαϊκό κεκτημένο της κοινωνικής διαβούλευσης και διαπάλης μεταξύ των κοινωνικών συνομιλητών-ανταγωνιστών ,όπως τους αποκαλώ, και όχι κοινωνικών εταίρων όπως τους αποκαλούν συνδικαλιστές που έχουν εντρυφήσει στην ιδεοληψία του κοινωνικού εταιρισμού. Καταργήθηκε στην ουσία το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης των συλλογικών συμβάσεων.

Η υπογραφή της συμφωνίας της 12 Ιουλίου 2015, αποτελεί πράξη συνθηκολόγησης με τους δανειστές, περιέχει εκτός των άλλων μέτρα που θίγουν τα εργατικά συμφέροντα, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από τα συνδικάτα. Κρατά σε πολλά σημεία, ανέπαφες τις μνημονιακές πολιτικές και μέτρα. Λογικό είναι τα συνδικάτα, να είναι απέναντι. Η συμφωνία είναι μια δεινή ήττα, όχι όμως μεγαλύτερη, από αυτή που θα δέχονταν οι εργαζόμενοι σε μια ενδεχόμενη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ. Ο αγώνας για τον απεγκλωβισμό από τα μνημόνια αποτελεί μονόδρομο για τα συνδικάτα.

ΣΗΜΕΡΑ

Για να μπορέσουμε να αποτελέσει η συνδικαλιστική ριζοσπαστική αριστερά να δημιουργήσει ισχυρό αγωνιστικό πόλο συσπείρωσης και αντίστασης πρέπει:

Να μιλήσουμε πρώτα από όλα για την ανιδιοτέλεια των συνδικάτων και των συνδικαλιστών που πρέπει να εμπνεύσουν ξανά τους εργαζόμενους. Θέλουμε συνδικάτα γειωμένα να δίνουν λύσεις στα νέα σύνθετα αιτήματα και αγωνίες των εργαζομένων και συνδικαλιστές, εργατικούς ηγέτες χωρίς κανένα προνόμιο, που θα ζουν τα προβλήματα και δεν θα τα περιγράφουν.

Να συζητήσουμε τους νέους στόχους των συνδικάτων ,για την επαναλειτουργία των συλλογικών συμβάσεων, των λύσεων που προτείνουμε στο ασφαλιστικό, για την επανάκτηση των κοινωνικών αγαθών που χάθηκαν. Να συζητήσουμε για το πρόβλημα δημοκρατίας που αντιμετωπίζουν( ακόμα και σήμερα αφού δεν έχουν ανατραπεί οι μνημονιακές πολιτικές) οι εργαζόμενοι και οι πολίτες σε κάθε βήμα τους ,σε κάθε αίτημα τους. Οι στόχοι, χρειάζεται να δένουν τον τοπικό και ειδικό αγώνα με το γενικό πολιτικό αγώνα για την τελική ανατροπή των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.

Να βοηθήσουμε ,την όλο και μεγαλύτερη όσμωση και κοινή δράση των συνδικάτων και των νέων θεματικών κινημάτων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Να συμβάλουμε στο να γίνουν τα συνδικάτα πιο αλληλέγγυα και οι οργανώσεις αλληλεγγύης πιο κινηματικές μέσα από ενιαίες δράσεις.

Να ανιχνεύσουμε την νέα ενότητα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών. Ολων αυτών που η βιαιότητα της επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου δημιούργησε ενιαίους «αναγκαστικούς» δρόμους αγωνιστικής συμπόρευσης αλλά και νέες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους μερικώς εργαζόμενους, τους απλήρωτους εργαζόμενους, και τις άλλες «νέες» μορφές εργασίας που εκτίναξαν οι μνημονιακές πολιτικές.

Να δράσουμε ενωτικά απέναντι στα μνημόνια.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η άμεση διεύρυνση της συνδικαλιστικής ριζοσπαστικής αριστεράς, τόσο στον Ιδιωτικό Τομέα όσο και στο Δημόσιο. Αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει τώρα, χωρίς άλλες καθυστερήσεις και πριν τα συνέδρια των τριτοβαθμίων οργανώσεων. Αυτό όμως, δεν μπορεί να νοθεύσει τις δικές μας αρχές και αξίες. Από την άλλη μεριά να μην θεωρούμε ότι μόνοι εμείς κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια γιατί αυτό θα μας οδηγήσει στην γωνία. Δεν θα πρέπει να αποκλείουμε στην κατεύθυνση αυτή, ούτε την αλλαγή της επωνυμίας της παράταξης η των συμβόλων της παράταξης.

Αποτελεσματικότητα

Να συζητήσουμε για την αποτελεσματικότητα των αγώνων με την χρήση όλων των μορφών πάλης , πλέον της απεργίας ,που χρησιμοποιήθηκε ως το μοναδικό δραστικό φάρμακο και όπλο αντίστασης και τελικά έχασε την δραστική της ουσία.

Να μιλήσουμε για την αντιπροσωπευτικότητα και την μαζικότητα των συνδικάτων, την ικανότητα να μπούν ξανά στην τροχιά της νίκης μέσα από ένα συγκροτημένο σχέδιο για το γκρέμισμα συμβιβασμένων ηγεσιών των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Να συζητήσουμε για τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων και την δημοκρατία μέσα σε αυτά που έχει αφυδατωθεί από την αδιαφανή και σε ένα στενό κύκλο λήψης των σημαντικών αποφάσεων από ολιγομελή εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων μακριά από τα διοικητικά συμβούλια και τις γενικές συνελεύσεις των συνδικάτων.

Να επαναθεμελιώσουμε την αυτονομία των συνδικάτων με νέες αιχμές απέναντι:

- στον κυβερνητικό συνδικαλισμό κάθε μορφής και έμπνευσης

- στον εργοδοτικό συνδικαλισμό παλαιάς και νέας κοπής

- στον αναθετικό συνδικαλισμό που πολλοί μέσα στα συνδικάτα έχουν υπηρετήσει

- και στον πολιτικάντικο συνδικαλισμό που διασπά τις δυνάμεις τις εργασίας στους αγώνες, γιατί θέλει να χρησιμοποιήσει τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές ομήρους των μικρό-συνιστωσών, και της δήθεν γιαλαντζί ταξικής καθαρότητας.

Να επανιδρύσουμε τα συνδικάτα χρησιμοποιώντας στην σημερινή εποχή της καταστροφής , υψηλά στην καθημερινή αντζέντα των συνδικάτων την ιδέα της αλληλεγγύης, της εργατικής αλληλεγγύης που είναι στο DNA των συνδικάτων εδώ και ένα αιώνα.

* Ο Στάθης Τραχανατζής είναι γενικός γραμματέας του ΕΚΑ, μέλος του ΔΣ της ΓΣΕΕ και μέλος της Ε/Ε του ΜΕΤΑ.

πηγη: ergasianet.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή