Σήμερα: 07/08/2022
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

avgapates.jpg

Γράφει ο Παύλος Μωραΐτης

Η πενία τέχνες κατεργάζεται και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που οι λογικοί άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους. Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη των παραγόντων της κυβέρνησης και του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, να διατυπώσουν επιχειρήματα τα οποία θα λειτουργήσουν ως γραμμή άμυνας τους, θα λειτουργήσουν συσπειρωτικά για έναν κόσμο. Η επιχειρηματολογία όμως των τελευταίων ημερών κυριολεκτικά καταπλήσσει.

Διαβάζουμε στο κύριο άρθρο της Αυγής της Κυριακής: Σε λίγες μέρες θα κριθούν πολλά για χρόνια. Θα κριθεί αυτό που πολλοί ονομάζουν «μείγμα» ή, όπως λέγαμε τα προηγούμενα χρόνια, η «δόση" που μπορεί να σκοτώσει ή να αφήσει ζωντανό τον οργανισμό. Κατά την εφημερίδα, δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι το φάρμακο που έχει αποφασιστεί να χορηγηθεί στη χώρα και το λαό, δεν είναι το σκληρότατο μνημόνιο που θα ισοπεδώσει εντελώς ότι έμεινε όρθιο από τα προηγούμενα, αλλά οι δόσεις με τις οποίες θα χορηγηθεί. Με ποιο ρυθμό θα ληφθούν τα μέτρα, αν θα είναι «εμπροσθοβαρή», αν θα είναι όλα μαζί ή θα ληφθούν σταδιακά κ.λπ. Μάλιστα η εφημερίδα βλέπει και τα πρώτα πολύ θετικά σημάδια από τις διαπραγματεύσεις που άρχισαν και αυτά δεν είναι άλλα από το ότι μπορεί η πρώτη δόση του δανείου να χορηγηθεί μετά από την αποδοχή από τη βουλή της συμφωνίας και όχι μετά την πρώτη αξιολόγηση, τέλος Οκτώβρη. Θετική επίσης είναι η πίεση που ασκεί το διεθνές νομισματικό ταμείο στη Γερμανία για να επισπευσθεί η συζήτηση για το χρέος, ακόμη ως θετικό βλέπει το περιβόητο «αναπτυξιακό πακέτο» κ.λπ.

Ακούγοντας όμως ο πολίτης οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων πληροφορείται άλλα πράγματα, ριζικά διαφορετικά, τα οποία φαίνεται ότι η Αυγή προσπαθεί να τα αποκρύψει, ικανοποιώντας την ανάγκη για δόσεις αισιοδοξίας τους αναγνώστες της. Από τα δελτία ειδήσεων μαθαίνουμε ότι ένα ολόκληρο πακέτο 16 μέτρων παρουσιάστηκε από τους θεσμούς στις συνομιλίες με την κυβέρνηση που θα πρέπει να αποφασιστούν και να υλοποιηθούν εντός τριμήνου, ώστε να συμπεριληφθούν στον προϋπολογισμό του 2016. Σταχυολογούμε ορισμένα εξ αυτών:

  • Βαθιές αλλαγές στο νόμο περί προσλήψεων στο δημόσιο, στη ρύθμιση χρεών με τις εκατό δόσεις, στην απόφαση για την κρατική χρηματοδότηση της βιομηχανίας ζάχαρης, την κατάργηση του υψηλού συντελεστή της έκτακτης εισφοράς 8% στα ετήσια εισοδήματα άνω των 500.000 €.
  • Να αυξηθούν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για τις πρόωρες συντάξεις στα 67 χρόνια ή στα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης.
  • Να μειωθεί κατά το ήμισυ η δαπάνη για το επίδομα πετρελαίου θέρμανσης στον προϋπολογισμό του 2016.
  • Άμεσα να καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές στους αγρότες, η μείωση της επιδότησης κατά 50% στο Ντήζελ και η σταδιακή κατάργηση του αφορολόγητου των 12.000 €.
  • Να ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να διασφαλιστεί η είσπραξη του ΕΝΦΙΑ του 2015, δηλαδή 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ.
  • Την αναδιάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας.
  • Να μειωθεί το ακατάσχετο όριο των 1500 € για τους οφειλέτες του δημοσίου, των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων.
  • Να προχωρήσει η απελευθέρωση της αγοράς, με πρώτη προτεραιότητα την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων και φυσικά ανοιχτά καταστήματα τις Κυριακές.
  • Να ολοκληρωθεί ως τον Οκτώβρη η πώληση των 51% των μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, η πώληση της ΤΡΕΝΟΣΕ και να κλείσει η διαπραγμάτευση για την παραχώρηση των 10 μεγάλων αεροδρομίων της χώρας.
  • Να μειωθούν οι τιμές των φαρμάκων εκτός πατέντας και να επανεξεταστούν τα όρια της συνταγογράφησης των γενόσημων φαρμάκων κ.λπ.

Αυτά είναι ορισμένα από τα μέτρα που θέτει η τρόικα και ζητεί την άμεση υλοποίηση τους. Όλα αυτά η Αυγή ούτε τα είδε ούτε τα άκουσε.

Δεν θα πρέπει φυσικά να ισχυριστεί κανείς ότι αυτές είναι οι απαιτήσεις των θεσμών, αλλά υπάρχει η δυνατότητα η κυβέρνηση να αρνηθεί την υλοποίηση τους. Η επιβολή των απαιτήσεων των θεσμών κατά τα έξι χρόνια του μνημονίου και των διαπραγματεύσεων που τα συνόδευαν είναι χαρακτηριστική. Ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ που από τη φιλολογία περί σκληρής και περήφανης διαπραγμάτευσης για την κατάργηση των μνημονίων έφθασε στην υπογραφή της πιο επαίσχυντη συμφωνίας.

Σε συνέντευξή του στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κορωνάκης επιδιώκοντας τον ίδιο σκοπό, τη δημιουργία δηλαδή επιχειρημάτων και ελπίδας, θέτει ως στόχο τη συγκρότηση ενός σχεδίου για το επόμενο διάστημα που δεν θα μετατρέπει το μνημόνιο σε πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που θα δείχνει ότι η συμφωνία είναι το αποτέλεσμα ενός εκβιασμού τον οποίον θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί. Από τη στιγμή, ισχυρίζεται, που η συμφωνία είναι αποτέλεσμα ενός ωμού εκβιασμού πρέπει να συζητηθούν τα σχέδια υπέρβασης του.

Η θεωρία του εκβιασμού από τους θεσμούς που ανάγκασε την κυβέρνηση να υποκύψει είναι τουλάχιστον φαιδρή. Ο ιμπεριαλισμός πάντα ήταν εκβιαστικός και ιδιαίτερα απέναντι σε μια χώρα εξαρτημένη γίνεται αχαλίνωτος. Αυτό το γνωρίζει ολόκληρος ο ελληνικός λαός, το ήξερε και το ξέρει ο Α Τσίπρας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση. Χιλιάδες πολιτικοί παράγοντες και συλλογικότητες έθεταν το ζήτημα αυτό μήνες τώρα και χρόνια και πολλοί μέσα από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ. Η επιμονή της ηγεσίας του να διαπραγματευτεί και να αναγκάσει τους ιμπεριαλιστές να υποταχθούν φοβούμαστε ότι δεν ήταν προϊόν λανθασμένων η αφελών εκτιμήσεων. Μάλλον ήταν το όχημα της εκτίναξης του στο 37% και στην ανάδειξη στην κυβέρνηση και στην ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στην τρόικα. Σήμερα με το επιχείρημα του εκβιασμού που υπέστη η κυβέρνηση και η χώρα και της έλλειψης εναλλακτικής λύσης πάει να αποφύγει την οργή του εργαζόμενου λαού.

Ποτέ οι σχέσεις της χώρας στα πλαίσια της ΕΕ, όπως και γενικότερα οι σχέσεις που διέπουν τις χώρες στο εσωτερικό της ΕΕ δεν ήταν ισότιμες, δεν μπορούσαν να είναι ισότιμες και φυσικά δεν είναι και σήμερα, ιδιαίτερα σήμερα. Όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο εξαπατά τον ελληνικό λαό, ώστε να καταπιεί το φάρμακο και να ασχοληθεί με το μέγεθος και με το αριθμό των δόσεων. Η ΕΕ ως ένωση των μονοπωλίων είναι μια ένωση ιμπεριαλιστική στην οποία κυριαρχεί το πολυεθνικό κεφάλαιο σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών, σε βάρος των πιο αδύναμων και εξαρτημένων χωρών. Αυτό είναι πλέον ένα από τα βασικότερα συμπεράσματα της κρίσης. Αν ο εργαζόμενος λαός δεν θέσει στο επίκεντρο της δράσης του την απαλλαγή από το ιμπεριαλιστικά δεσμά και την εξάρτηση, αν δεν διεκδικήσει την ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία του, αν δεν θέσει ως κεντρικό στόχο του κινήματος την αποδέσμευση από την Ε.Ε. δεν είναι δυνατή η οποιαδήποτε φιλολαϊκή πολιτική.

Ένα δεύτερο ζήτημα πάλι από την Αυγή αφορά στο πρόβλημα που υπάρχει στην κυβέρνηση και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. «Ανοιχτό κόμμα- σταθερή κυβέρνηση», γράφει η εφημερίδα, με τα μέλη του να παίζουν καθοριστικό ρόλο, γι' αυτό και η απόφαση για έκτακτο συνέδριο, αλλά και σταθερή κυβέρνηση με απόλυτο σεβασμό των συλλογικών αποφάσεων. Ωραία λόγια, υπάρχει όμως και η πρόσφατη πείρα που είναι πολύ αποκαλυπτική. Πόσο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν και παίζουν καθοριστικό ρόλο και τελικά είναι ένα έκτακτο συνέδριο δείγμα του καθοριστικού ρόλου της κομματικής βάσης; Αλήθεια πως καθόρισαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ τις διαπραγματεύσεις και το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση; Ποια σχέση έχει το μνημόνιο αυτό με τις συνεδριακές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, πότε γι' αυτό το τεράστιο ζήτημα η βάση έδωσε την έγκρισή της; Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή να συμφωνεί η κυβέρνηση αυτό το απαράδεκτο μνημόνιο, να έρχεται στη βουλή για έγκριση και να καλεί έκτακτο συνέδριο να το εγκρίνει κατόπιν εορτής και με το πιστόλι στον κρόταφο; Σταθερή κυβέρνηση που καταστρατηγεί κάθε συλλογική απόφαση των αρμοδίων οργάνων και ζητά απόλυτο σεβασμό από όσους διαφώνησαν και αντιστέκονται;

Τέλος, ένα τρίτο ζήτημα αφορά στο χαρακτηρισμό της κυβέρνησης, ως κυβέρνηση της αριστεράς και κατά συνέπεια ότι πρέπει να μη καταψηφιστεί, να μην τη ρίξουν οι βουλευτές, αντίθετα ότι πρέπει να στηριχθεί αποφασιστικά. Αλήθεια γιατί είναι αριστερή κυβέρνηση; Επειδή δηλώνει αριστερή; Μια κυβέρνηση και ένας πολιτικός φορέας κρίνονται από τις θέσεις τους και κυρίως από την δράση τους, ιδιαίτερα αν υπάρχει πρόσφατη δράση και μεγάλης σημασίας.

Αριστερή κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση που υπερασπίζει τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, που καταπολεμά με κάθε μέσον τα μνημόνια και τη λιτότητα, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Η κυβέρνηση που προσπαθεί να παροξύνει τις δυσκολίες της αστικής τάξης, που εμποδίζει την αστική πολιτική να επιβληθεί, που δυσκολεύει τις αστικές συμμαχίες και τη χειραγώγηση του λαού και όχι αυτή που δίνει το φιλί της ζωής στο σύστημα, όπως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση και ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκαν η πιο αποφασιστική εφεδρεία της αστικής τάξης για την αναστήλωση του πολιτικού συστήματος και αυτό θα φανεί ολοκληρωτικά άμεσα. Κατά συνέπεια το καθήκον των αριστερών αγωνιστών δεν είναι να την υπερασπίσουν, αλλά να την πολεμήσουν.

Το πολιτικό τοπίο ξεκαθάρισε πλέον εντελώς. Από τη μια έχουμε το μπλοκ της αστικής τάξης από τη ΝΔ ως και τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη αυτό των λαϊκών δυνάμεων. Η ανάπτυξη μεγάλων αγώνων για την ανατροπή των μνημονίων και των μνημονιακών νόμων, η διαγραφή του χρέους, η ουσιαστική στήριξη των λαϊκών διεκδικήσεων, η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ και η δημιουργία στην πορεία της δράσης ενός ισχυρού αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού μετώπου είναι ο πραγματικός μονόδρομος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

 

trapezitesimer.jpg

Γράφει ο Κώστας Τρακόσας

Σε ένα πρωτοφανές «ριφιφί» εξελίχθηκε η υπόθεση του χρηματιστηρίου, από τη Δευτέρα μέχρι και την Πέμπτη. Μετά από πέντε εβδομάδες «αποχής», όπου το χρηματιστήριο παρέμενε κλειστό, το άνοιγμα του τη Δευτέρα σηματοδότησε και μια πρωτοφανή καθίζηση, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και χτες. Όμως, χτες, κάτι άλλαξε… Οι τραπεζικές μετοχές που είχαν κατακρυμνιστεί, άρχισαν ξαφνικά να επιστρέφουν δυναμικά. Τι συνέβη; Τι ήταν αυτό που άλλαξε και μέσα σε μια μόλις μέρα επανήλθε η «αισιοδοξία» στο ΧΑ; 

Αυτό που άλλαξε είναι μετοχική σύνθεση στο τραπεζικό κεφάλαιο με τη δυναμική είσοδο ξένων παιχτών. Συγκεκριμένα, ξένοι μεγαλοεπενδυτές και τραπεζικοί κολοσσοί, όπως η Goldman Sachs και η HSBC, μπήκαν στα «γεμάτα» την Πέμπτη αγοράζοντας τη μία τραπεζική μετοχή μετά την άλλη. Ξένοι επενδυτές είχαν κάνει το ίδιο δύο μέρες πριν, την Τρίτη. Εκείνη την ημέρα, όμως, δεν αγόρασαν τράπεζες, αλλά εστίασαν σε τίτλους μεταποίησης. Μέσα, δηλαδή, στην πρώτη εβδομάδα επαναλειτουργίας του χρηματιστηρίου τράπεζες και μεταποίηση εξαγοράζονται από ξένους επενδυτές! Μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ενδιαφέροντα, αν λάβουμε υπόψη ότι ξεκίνησαν τα περιβόητα stress test των τραπεζών, καθώς και οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα για τα «κόκκινα δάνεια» που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους οι τράπεζες! 

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά: 

1. Το κραχ της Δευτέρας. 

Μετά από πέντε εβδομάδες «σιωπητηρίου», το ελληνικό χρηματιστήριο άνοιξε ξανά τη Δευτέρα που μας πέρασε και, όπως ήταν αναμενόμενο, συνοδεύτηκε από ένα ηχηρό «κραχ». Πηχυαίοι τίτλοι έκαναν λόγο για «Μαύρη Δευτέρα», παρομοιάζοντας τα όσα έγιναν στο χρηματιστήριο της Αθήνας, με τη «Μαύρη Δευτέρα» του 1987, όταν, την 29η Οκτωβρίου, το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης έπεσε κατά 23%. 

Ειδικότερα, τη Δευτέρα, το χρηματιστήριο της Αθήνα κατακρυμνίστηκε με πτώση του Γενικού Δείκτη κατά 16,23%. Τις μεγαλύτερες απώλειες (και κρατείστε το αυτό) σημείωσαν οι τράπεζες, με τον τραπεζικό κλάδο να καταγράφει μείωση της τάξης του 29,92%, αγγίζοντας το limit down.

2. Η εξαγορά της μεταποίησης. 

Η επόμενη ημέρα, η Τρίτη, ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μέρα, καθώς έδειχνε το δρόμο που θα ακολουθούσαν τα πράγματα δύο μέρες μετά. Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, οι τράπεζες συνέχισαν την καθοδική τους βουτιά, φτάνοντας και πάλι στο limit down, δηλαδή σε απώλειες της τάξης του 30%. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα, ο Γενικός Δείκτης υποχώρησε μόλις κατά 1,22%. Τι συνέβη;

Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, οι ξένοι επενδυτές προχώρησαν σε δυναμικές κινήσεις εξαγοράς μετοχών στον κλάδο της μεταποίησης. Συγκεκριμένα, αγόρασαν το μισό τζίρο (!) του ελληνικού χρηματιστηρίου, δηλαδή 32 εκατ. ευρώ, σε μη τραπεζικές μετοχές. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι αγορές των ξένων επενδυτών εδράζονται σε εταιρείες που δεν επηρεάζονται από την ελληνική αγορά, αλλά απευθύνονται κυρίως στο εξωτερικό. Στράφηκαν, δηλαδή, στη λεγόμενη «υγιή επιχειρηματικότητα». 

Άνοδο κατέγραψαν εταιρείες όπως η Μετκα (7,78 ευρώ με άνοδο 11,9%), Lamda (στο +12,39% στα 3,90 ευρώ), Αεροπορία Αιγαίου (στα 6,69 ευρώ με 8,78% ), Μοτορ Οϊλ (στα 8,64 ευρώ με άνοδο 8,95%), Μυτιληναίος (στα 5,22 ευρώ με άνοδο 5,03%), ΕΧΑΕ (στα 3,88 ευρώ με άνοδο 9,30%).

3. Ένα «μυστικό».

Τώρα, μάλιστα, θα σας πούμε και ένα «μυστικό»: Την ίδια ημέρα η ιρλανδική εταιρεία Merrion Capital, συμβούλευε τους επενδυτές «πώς θα βγάλουν λεφτά από την Ελλάδα». Συγκεκριμένα η Merrion καλούσε τους επενδυτές να αγοράσουν την εταιρεία που διαχειρίζεται το Χρηματιστήριο Αθηνών, την ΕΧΑΕ (μετά τη ΜΕΤΚΑ είχε τη μεγαλύτερη άνοδο!), καθώς της έχει υποχωρήσει κατά 33% το τελευταίο εξάμηνο λόγω της οικονομικής κρίσης.

«Για τους επενδυτές που θέλουν να επενδύσουν σε distressed assets, η Ελλάδα είναι το κατάλληλο μέρος», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Darren McKinley, αναλυτής της Merrion. Και προσέθετε: «Η ΕΧΑΕ είναι η καλύτερη κυκλική μετοχή στην αγορά».

Η Merrion σημείωνε πως η ΕΧΑΕ θα επωφεληθεί από το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, καθώς και από την ανάκαμψη των μετοχών μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας για το νέο πακέτο διάσωσης. Η ίδια παροτρύνει επίσης τους επενδυτές να τοποθετηθούν και στην Aegean λόγω του οφέλους από την εισροή τουριστών (αύξηση μετοχής κατά 8,78%!).

4. Η εξαγορά των τραπεζών. 

Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, συνεχίστηκε η καθίζηση των τραπεζών, ενώ την ίδια ώρα οι μη τραπεζικές μετοχές συνέχιζαν να «ανεβαίνουν». Πρακτικά: Οι ξένοι αγόραζαν στη μεταποίηση και πουλούσαν στις τράπεζες. Μάλιστα, κάποια στιγμή την Τετάρτη, οι τραπεζικές «ξεκλείδωσαν» από το limit down, μόνο και μόνο για πουλήσουν κι άλλο. Συνέπεια: Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας έκλεισε στα 0,455 ευρώ με πτώση 24,295%. Στα 0,112 ευρώ η Alpha Bank με πτώση 29,56%. Με πτώση 26,765% η Eurobank στα 0,052 λεπτά. Πτώση 29,59% και για την Τράπεζα Πειραιώς στα 0,138 ευρώ.

Και φτάσαμε στην Πέμπτη. Αφού, λοιπόν, οι τραπεζικές μετοχές έφτασαν στα τάρταρα, έφτασε και η ώρα της δυναμικής εξαγοράς. Ο τραπεζικός δείκτης σημείωσε κέρδη της τάξης του 17,78%. Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας ανέβηκε κατά 27,47%, της Eurobank κατά 17,31%, της Alpha Bank κατά 11,61% και της Πειραιώς κατά 3,62%. Οι μαζικές εξαγορές έγιναν, προφανώς, μπιρ παρά, μετά την επί τριήμερο μαζική κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών.

Αλλά το καλύτερο δεν το είπαμε: Η μεγάλη ενίσχυση των τραπεζικών μετοχών, οφείλεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα στις μαζικές εξαγορές που προχωρούν ξένοι επενδυτές, ανάμεσα στους οποίους και μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού όπως είναι οι HSBC, UBS και Goldman Sachs!

5. Οι τελευταίες λεπτομέρειες: Stress test και κόκκινα δάνεια.

Το ερώτημα, εδώ, είναι γιατί. Γιατί να αγοράσουν οι ξένοι τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες επί τριήμερο ήταν… με το ένα πόδι στον τάφο;

Δύο στοιχεία υπάρχουν εδώ.

Πρώτον, οι συστημικές τράπεζες πρέπει να σωθούν για χάρη του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Υπενθυμίζουμε ότι ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του ESM, σε ανύποπτη στιγμή είχε πει: «Εάν οι τέσσερις μεγαλύτερες συστημικά σημαντικές τράπεζες μιας χώρας δεν λειτουργούν πλέον, τότε αυτό έχει σοβαρές συνέπειες όχι μόνο για την Ελλάδα, όπου ασφαλώς θα είχε καταστροφικές συνέπειες, αλλά επίσης και για το σύνολο της ευρωζώνης».

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν αρχίσει να απαλλάσσονται από τα… βαρίδια. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει δύο πράγματα:

Πρώτον, ότι την ίδια μέρα που είχαμε το «ράλι ανόδου» των τραπεζών στο χρηματιστήριο, ξεκίνησαν τα stress test των τραπεζών. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, πρόθεση είναι να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη, ώστε να προχωρήσουν οι διαδικασίες για τις αυξήσεις κεφαλαίου εντός  του 2015  στις οποίες θα συμμετάσχει σύμφωνα με το επικρατέστερο σενάριο το ΤΧΣ (με κεφάλαια από τον ESM) και οι ιδιώτες μέτοχοι!

Δεύτερον, τα κόκκινα δάνεια. Αυτό αποτελεί ένα ξεχωριστό θέμα από μόνο του, αλλά όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς οριστική λύση των κόκκινων δανείων που κουβαλούν οι ελληνικές τράπεζες στα χαρτοφυλάκιά τους και αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ρίσκα για να επενδύσουν οι ξένοι σε αυτές. Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, μάλιστα, οι δανειστές αποκλείουν το σενάριο δημιουργίας μιας bad bank, ενώ, αντιθέτως, προωθούν το σενάριο της ενεργητικής διαχείρισης και πώλησης δανείων σε distress funds ανά τράπεζα. Δηλαδή, τα fund θα ελέγχουν τα κόκκινα δάνεια (και κατ” επέκταση τα… σπίτια μας)!

6. Σε αναμονή

Τα παραπάνω, βέβαια, δε σημαίνουν ότι θα συνεχιστεί απαραίτητα το «ράλι» ανόδου των τραπεζών στο χρηματιστήριο. Αντιθέτως, είναι εξίσου πιθανό να δούμε και μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Δύο είναι οι παράγοντες που θα κρίνουν την πορεία: Ο πρώτος αφορά στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών, με ιδιαίτερη βαρύτητα στο θέμα των κόκκινων δανείων και στην εν γένει συμφωνία του Μνημονίου 3. Συναφής με τις διαπραγματεύσεις είναι και η πορεία των stress test των ελληνικών τραπεζών. Ο έτερος παραγοντάς αφορά τη σταθεροποίηση της νέας μετοχικής σύνθεσης των ελληνικών τραπεζών (δηλαδή, πόσο θα συνεχιστεί η εξαγορά των μετοχών από τους ξένους επενδυτές).

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι η περιβόητη εξυγίανση (εκ νέου) του τραπεζικού τομέα περνάει από τη νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Που σημαίνει ότι, αφού πληρώσουμε για τέταρτη φορά τις τράπεζες, μετά θα τις πάρουν και τυπικά τα ξένα κεφάλαια, αφού νωρίτερα είχαν περάσει επί της ουσίας στον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Πηγή: Ημεροδρόμος

Ετικέτες

meimarakis_-199x118.jpg

του Σταύρου Μαυρουδέα

Σαν έτοιμος από καιρό τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Μνημονιακό Ρουβίκωνα. Εγκατέλειψε τις αντι-μνημονιακές πομφόλυγες για να προχωρήσει στην επιβολή ενός 3ου Μνημονίου πάνω στη δύσμοιρη χώρα μας και το λαό της. Μετά από άπειρους θεατρινισμούς και κουτοπονηριές κατέληξε να προδώσει ανερυθρίαστα το λαϊκό αντι-μνημονιακό αίσθημα με βάση το οποίο κατόρθωσε από κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση. Μάλιστα το έκανε με τον πιο χυδαίο τρόπο προδίδοντας την αμέσως επόμενη μέρα το περήφανο λαϊκό ΟΧΙ στους ιταμούς εκβιασμούς του ευρωιερατείου.

Όχι μόνο αυτό αλλά επιπλέον προσθέτει και ύβρη επάνω στην προδοσία. Ο συστημικός ΣΥΡΙΖΑ σκυλεύει το όνομα της Αριστεράς για να καλύψει την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών. Με τον τρόπο αυτό παρέχει διπλή υπηρεσία στο σύστημα. Αφενός προβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτό των Μνημονίων.
Αφετέρου προσπαθεί να εξευτελίσει την Αριστερά παρουσιάζοντας την σαν συνένοχη στο έγκλημα.

Το νέο Μνημόνιο θα βαθύνει ακόμη περισσότερο την φτωχοποίηση της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, την υποτέλεια στα ηγεμονικά κέντρα της ΕΕ και την «κινεζοποίηση» της ελληνικής οικονομίας. Θα υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για ακόμη περισσότερα χρόνια απ’ ότι τα προηγούμενα.

Μπροστά σ’ αυτή την θλιβερή προοπτική, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για όλα τα βασικά ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς. Όχι μόνο οφείλουν να σώσουν την τιμή της ελληνικής Αριστεράς αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να δείξουν ότι ένας άλλος πραγματικά φιλολαϊκός δρόμος διεξόδου υπάρχει και να αγωνιστούν για να τον επιβάλλουν. Ιδιαίτερα, μπροστά στην προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να μην αφήσουν τις λαϊκές μάζες έρμεες σε συστημικά παιχνίδια και ακροδεξιά εγχειρήματα. Πρέπει να αξιοποιήσουν και να οδηγήσουν στη αντικειμενική του κατάληξη το πάνδημο ΟΧΙ ενάντια στους εγχώριους νενέκους και στους πάτρωνες τους της ΕΕ.

Αφήνοντας στην άκρη την συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που καμία σχέση δεν έχει πλέον με την Αριστερά, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για την ανατρεπτική Αριστερά, για τις δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ που αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο της γραμμής του και για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να αφήσει στην άκρη ιδεοληπτικές πολιτικές (κρατώντας όμως σφικτά την Μαρξιστική θεωρία και πολιτική) και να προτείνει θαρρετά την μόνη πραγματικά ρεαλιστική και ταυτόχρονα εν τοις πράγμασι επαναστατική πολιτική πρόταση: την αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι μόνο μία λειψή και από μόνη της αναποτελεσματική έξοδος από την ΟΝΕ). Πρέπει να αξιοποιήσει την αξιοσημείωτη παρουσία της στους μαζικούς χώρους για μία κυριολεκτική πορεία προς το λαό. Να μιλήσει στις χειμαζόμενες πληβειακές μάζες για τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση και να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση του παλλαϊκού μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ιδιαίτερα η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ πρέπει να συμβάλλει καθοριστικά σ’ αυτό.

Οι δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ και ιδιαίτερα οι αγωνιστές της βάσης του πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εκ των έσω διόρθωσης της κατάστασης μέσα στο ΚΚΕ. Μόνο η συγκρότηση και η μαζική παρουσία ενός παλλαϊκού μετώπου της αποδέσμευσης από την ΕΕ μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για την αναγκαία ανάταξη του κομμουνιστικού εγχειρήματος στη χώρα μας. Και αυτό αφορά όλες τις δυνάμεις κομμουνιστικής αναφοράς σε όλα τα ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς.

Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σήμερα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Οφείλουν να αναλογιστούν κατ’ αρχήν τις ευθύνες τους για την «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ», ενός εγχειρήματος από την αρχή υπονομευμένου πολιτικά και προγραμματικά. Το τοπίο στην ελληνική Αριστερά και στην κοινωνία θα ήταν πολύ καλύτερο σήμερα αν δεν είχαν στέρξει στην «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ». Επίσης, τι νόημα έχει η καταψήφιση των μνημονιακών μέτρων και η στήριξη της Μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ; Πόσο ενδιαφέρουν τις λαϊκές μάζες οι εσωκομματικοί σκυλοκαβγάδες του ΣΥΡΙΖΑ; Τι νόημα έχει η παρατεταμένη εμπλοκή στο εσωκομματικό παιχνίδι όταν το αντιλαϊκό τσουνάμι ήδη αρχίζει να χτυπά τους εργαζόμενους; Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσει την θέση τους απέναντι στην ΕΕ και ιδιαίτερα να παραμερίσουν ψευδαισθήσεις περί «προοδευτικής» ανάταξης της.

Για όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Πρέπει να πρωτοστατήσουν στην πανελλαδική συγκρότηση του ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ. Που πρέπει να αναπτύξει το λαϊκό κίνημα και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία (στηριγμένο στο προηγούμενο και σαν βήμα για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές).

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος του μετώπου αυτού είναι γνωστοί και ευρύτερα αποδεκτοί μέσα στους κόλπους του λαϊκού κινήματος:

• Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.
• Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους.
• Έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ.
• Έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων εκτός της χώρας.
• Σύστημα προοδευτικής φορολογίας για να πληρώσει η ολιγαρχία και να βελτιωθεί η θέση του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων.
• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την διάσωση του και την χρησιμοποίηση του προς όφελος μίας φιλολαϊκής αναπτυξιακής πορείας.
• Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας για να ανασυγκροτηθεί η οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο. Εθνικοποίηση των τομέων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, Κοινωνικός έλεγχος των βασικών οικονομικών κλάδων, Ενεργητική βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων).
•Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.
•Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.
•Ουσιαστικοποίηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Κάθε καθυστέρηση στην συγκρότηση αυτού του παλλαϊκού μετώπου είναι πολλαπλά επιζήμια. Οι καιροί ου μενετοί.

* Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

πηγη: pandiera.gr

 

Ετικέτες

metwpoprogramma.jpg

Γράφουν: Αντώνης Δραγανίγος – Παναγιώτης Μαυροειδής

Oι αστικές δυνάμεις οργανώνουν την αντεπίθεσή τους, με κέντρο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ. Δεν είναι μόνο η ταχύτατη επιχείρηση υπογραφής του νέου 3ου μνημονίου. Είναι η προσπάθεια ιδεολογικής αντεπίθεσης, και απονομιμοποίησης των όποιων απόψεων αμφισβήτησης του καθεστώτος της επιτροπείας και της υποδούλωσης των εργαζομένων και της χώρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απαίτηση που προβάλλουν  οι μνημονιακοί βρυκόλακες  με πρώτο τον εκπρόσωπο των κατασταλτικών μηχανισμών  υπουργό δημόσια τάξης, φτάνουν να μιλούν ακόμη και για «εσχάτη προδοσία»!!!, για  δίκη και φυλάκιση του Βαρουφάκη, (δηλαδή του πρώην Υπουργού Οικονομικών που φέρνει την πρώτη ευθύνη για το προοίμιο παράδοσης με τη συμφωνία υποταγής στο eurogroup της  20ης Φλεβάρη), απλά και μόνο επειδή ίσως σκέφτηκε για ένα μισό-plan b.

Πολύ περισσότερο, λυσσώδη επίθεση από τις συστημικές δυνάμεις, δέχεται η Αριστερή Πλατφόρμα, που έχει περισσότερο συγκροτημένη κομματική παρέμβαση και κινηματική διασύνδεση.  Η συντονισμένη αρθρογραφία για «ριφιφί» και «συναλλαγές κάτω από το τραπέζι με τους ρώσους κλπ» θυμίζουν τις πιο άγριες εποχές αντικομμουνιστικής και εμφυλιοπολεμικής υστερίας.

Το περιβάλλον αυτό συμπληρώνεται από την ανήθικη εκστρατεία πολιτικής απαξίωσης και σπίλωσης από την ίδια την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προς τις αριστερές διαφοροποιήσεις του, που θυμίζει εποχές αυριανισμού. Είναι βέβαια «νόμος» της αστικής πολιτικής: Κάθε δεξιά στροφή των κομμάτων της αριστεράς, ειδικά όταν αυτή έχει κομβικό  χαρακτήρα, όπως αυτή της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ το 1989 και σήμερα με την υπερ-εθνική δια-κομματική αστική διαχείριση της παραμονής στο σφαγείο της ευρωζώνης και της ΕΕ, συνοδεύεται από το απαραίτητο εσωκομματικό αυταρχισμό και «εκκαθάριση» προς τα αριστερά.

Όλοι λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε μπροστά μας ούτε μια ήρεμη περίοδο, ούτε φιλολογικές συζητήσεις, αλλά μια οξύτατη αναμέτρηση όπου όλα τα ζητήματα θα είναι διαρκώς ανοιχτά. Το ζήτημα της ντροπιαστικής υποταγής ή της ρήξης με τους δανειστές και τις δυνάμεις του κεφαλαίου, θα επανέρχεται στην ημερήσια διάταξη, όλο και πιο βαθιά, πιο αποφασιστικά, πιο επιτακτικά σαν δίλημμα όχι των πρωτοποριών, αλλά των εκατομμυρίων, σαν διακύβευμα όχι «ιδεολογικής επιμονής», αλλά σαν όρος επιβίωσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Έτσι το ζήτημα της διεξόδου, του «άλλου δρόμου», απέναντι στην νέα τρομοκρατία του μονόδρομου αποκτά μεγαλύτερη οξύτητα από ποτέ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  έχει ευθύνη να ενθαρρύνει κάθε διαφοροποίηση προς τα αριστερά, πόσο μάλλον που όχι μόνο στο λαό αλλά και στον οργανωμένο κορμό μελών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει αριστερός μαχόμενος κόσμος, που απορρίπτει το δρόμο αστικής μνημονιακής διαχείρισης που έχει επιλέξει και επιβάλλει η ηγεσία του, με στήριξη σε ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ. Έχει ευθύνη να συμβάλλει  σε ένα δρόμο με κέντρο τα συμφέροντα και τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας που αναγκαστικά περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το ευρω-ενωσιακό και αστικό πλαίσιο. Και αυτό –μεταξύ των άλλων- προϋποθέτει μια ισχυρή μετωπική αριστερά, με αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ, αντιιμπεριαλιστική και συγκρουσιακή επαναστατική πολιτική και φυσιογνωμία.

Με ποιο πρόγραμμα λοιπόν και με ποια πολιτική ατμομηχανή, είναι αναγκαίο να ανοίξουμε αυτόν τον δρόμο;

Η ιστορική εμπειρία του δημοψηφίσματος ανέδειξε ανάγλυφα τις πολιτικές και ταξικές δυνάμεις που παίρνουν μέρος στην σύγκρουση. Την στάση και τον ρόλο της κάθε μιας από αυτές. Η αριστερή πολιτική το επόμενο χρονικό διάστημα δεν μπορεί να χαραχτεί παρά πατώντας γερά πάνω στα συμπεράσματα αυτά. Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον της ταξικής αναμέτρησης. Με κριτήριο την συνένωση των πιο μάχιμων και πρωτοπόρων δυνάμεων του κινήματος.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι το πρώτο ζήτημα που αναδείχτηκε μέσα στην μάχη είναι ο ρόλος της ΕΕ. Οι εργαζόμενοι κατανόησαν  μαζικά, ότι πρόκειται για ένα εχθρικό, καταπιεστικό, αδίσταχτο εκμεταλλευτικό μηχανισμό που από την «διαπραγμάτευση» μαζί του δεν έχουμε να κερδίσουμε απολύτως τίποτα. Το ζήτημα λοιπόν της ρήξης και της εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ μπήκε στην συζήτηση πιο μαζικά από ποτέ.

Η σημερινή περίοδος εγκυμονεί λοιπόν μια ιστορική δυνατότητα να δεχτεί ισχυρό πλήγμα η «ευρωπαική στρατηγική», που σφράγισε την πορεία της ελληνικής ολιγαρχίας για μισό και πάνω αιώνα! Να συνδεθεί πρακτικά η επιβίωση των εργαζόμενων με την ανάγκη της εξόδου από ευρωζώνη / ΕΕ, σαν βασικός κρίκος  και πλευρά ενός ευρύτερου συνόλου αλλαγών σε όφελος της εργατικής τάξης και του λαού σε αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Δεν αρκούν κατά την γνώμη μας τοποθετήσεις που θέτουν το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη, χωρίς να θέτουν ζήτημα ρήξης και εξόδου από την ΕΕ. Η ρητή αναφορά στην ανάγκη εξόδου από την ευρωζώνη  έχει φυσικά τη σημασία της, ωστόσο δεν αρκεί για να χαραχτεί ένας άλλος δρόμος για την αριστερά και την εργαζόμενη πλειοψηφία στην Ελλάδα. Ας δούμε ορισμένες κρίσιμες πλευρές.

Παρατήρηση πρώτη: Δεν τεκμηριώνεται  πολιτικά μια τοποθέτηση εξόδου από την ευρωζώνη και παραμονής στην ΕΕ. Το βασικό πεδίο σχεδιασμού και επιβολής των προγραμμάτων Δημοσιονομικής Προσαρμογής είναι ακριβώς η ΕΕ μέσω των μηχανισμών της, των συμφώνων της και των ειδικών κανονισμών της. Το ευρώ και γενικά το μονοπώλιο του νομίσματος από την ΕΚΤ είναι το πλέον φονικό όπλο επιβολής των μνημονίων διαρκείας, όπως αποδείχτηκε με το κλείσιμο των τραπεζών από την ΕΚΤ.
Η έξοδος από την ΕΕ και η άμεση αποχώρηση από την ευρωζώνη, δεν είναι στοιχείο ενός maximum προγράμματος, ούτε πολύ περισσότερο αποτύπωση μιας αντικαπιταλιστικής βιασύνης. Αντίθετα, είναι άξονας ενός ελάχιστου αναγκαίου προγράμματος, για όποιον εννοεί την κατάργηση των μνημονίων και την αντίσταση στην κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Είναι αφετηρία ενός άλλου δρόμου και όχι ο άλλος δρόμος.

Παρατήρηση δεύτερη: Το σχήμα «έξοδος από την ευρωζώνη, βελτίωση ανταγωνιστικότητας, παραγωγική ανασυγκρότηση», που πολλές φορές συνοδεύει το  σχήμα «έξοδος από την ευρωζώνη, παραμονή στην ΕΕ», υποβαθμίζει και αποσυνδέει την αντιΕΕ πάλη από την πάλη ενάντια στην αστική τάξη στην Ελλάδα. Η διαφορά δεν βρίσκεται στην ονομασία ενός μεταβατικού προγράμματος ως «αντικαπιταλιστικού», αλλά στην ουσία του. Δηλαδή αν στρέφεται ενάντια στους τραπεζικούς και επιχειρηματικούς ομίλους και επιδιώκει αποφασιστικά να πλήξει την οικονομική και πολιτική τους δύναμη και εξουσία ή όχι.

Όπως ακριβώς η ένταξη στην ΕΕ και την ευρωζώνη και η λυσσώδης μάχη της αστικής τάξης για την παραμονή εντός τους,  συνιστούν ένα ταξικό κοινωνικό σχέδιο, έτσι και η έξοδος αποτελεί μια ανταγωνιστική  ταξική επιλογή και σχέδιο, που πρέπει να δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιστροφή της σχέσης μισθών κερδών και συνολικά στον συσχετισμό δυνάμεων προς όφελος της εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου.

Οι εθνικοποιήσεις των λεγόμενων «φυσικών μονοπωλίων» και των επιχειρήσεων υποδομής (ενέργεια, νερό κλπ), δεν επαρκούν καθώς πρέπει  να τεθεί  ζήτημα εθνικοποιήσεων σε ζωτικούς τομείς του παραγωγικού ιστού της οικονομίας στον ιδιωτικό τομέα,  στο εμπόριο και   τις υπηρεσίες. Δεν μπορούμε να απαντάμε στο ζήτημα της σχέσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, σαν να μην υπάρχουν καπιταλιστές στην Ελλάδα, παρά μόνο οι καναλάρχες και οι «ξένοι» επενδυτές. Η «αναδιανομή» προς όφελος των εργαζομένων, με παρέμβαση στο πεδίο της διανομής (πχ. φορολογία) και μόνο, χωρίς παρέμβαση και  κλονισμό στο επίπεδο της ιδιοκτησίας και της εκμετάλλευσης, με χτύπημα μονοπωλιακών ομίλων όπως για παράδειγμα στον τομέα της διατροφής που είναι και ιδιαίτερα ανθηρός, αφήνει άθικτη την οικονομική και πολιτική ισχύ της οικονομική ολιγαρχίας.

Είναι πολύ σημαντική η πείρα από τη μάχη του δημοψηφίσματος πάνω σε αυτό: έπεσε πάνω όλος ο αστικός κόσμος, οι βιομήχανοι και οι καναλάρχες και ας ήταν υπονομευμένο εξ αρχής το ΟΧΙ από μια κυβέρνηση προσκυνημένη στην ΕΕ. Τι περιμένει άραγε κανείς να γίνει στην περίπτωση μιας πραγματικής επιλογής ρήξης; Μήπως ότι θα ελπίσουν οι έλληνες επιχειρηματίες να τους σώσει η παραγωγική ανασυγκρότηση της αριστεράς, έξω από την ευρωζώνη;

Παρατήρηση τρίτη: ένα οποιοδήποτε ριζοσπαστικό πρόγραμμα εξόδου από ευρωζώνη και ΕΕ και εισόδου σε ένα άλλο δρόμο,  θα φέρνει σε πρώτο πλάνο τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Μας εισάγει σε μια περίοδο αποφασιστικών αναμετρήσεων και δυσκολιών και είναι εντελώς ουτοπικό να θεωρήσει κανείς ότι το εργαλείο και το όχημα για αυτές τις μάχες θα είναι μια άλλη ριζοσπαστικότερη εκδοχή μιας «αληθινής κυβέρνησης αριστεράς», με διαρκές κάλεσμα στο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί. Η ρήξη δεν είναι σύνθημα, αλλά υλική επιλογή που απαιτεί συνειδητή προετοιμασία για ευρύτατη εργατική λαϊκή  κινητοποίηση σε όλα τα πεδία και με όλες τις μορφές.

Φαίνεται πλέον καθαρά, πως όχι μόνο δεν αποδείχτηκε αρκετή μια «αριστερή» κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά αντίθετα αποτέλεσε και κορμό του Τρίτου Μνημονίου και αυτό, μεταξύ των άλλων, το «επέτρεψε» η τακτική της που οδήγησε σε παροπλισμό του εργατικού κινήματος, σε συνδυασμό βέβαια και με την απουσία λαϊκών θεσμών αγώνα και ανατροπής.

Η ιεράρχηση και η αγωνία πρέπει να είναι αντίστροφη: Αποφασιστική στήριξη, με πολιτική δέσμευση και έμπρακτη συμβολή σε μια γενική εργατική κοινωνική αντεπίθεση για την ανατροπή, ώστε και καταχτήσεις να αποσπούνται, αλλά και να τοποθετείται με όρους αγωνιστικού ρεαλισμού και όχι αστικής διαχείρισης το ζήτημα της διακυβέρνησης, σε στενή σύνδεση με τον αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και το αστικό κράτος, τους κατασταλτικούς, οικονομικούς και ιδεολογικούς του μηχανισμούς,  στα πλαίσια του γενικού επαναστατικού αγώνα για την συντριβή του.

Ο κόσμος που εκφράστηκε με το ΟΧΙ και ειδικά η ρηξιακή αγωνιστική τάση του, θα κρίνει αυστηρά τους πάντες. Έχει απαιτήσεις ανεβασμένες και δεν προσδοκά σε εύκολες απαντήσεις και ειδικά απαντήσεις που αναπαράγουν τον παλιό κύκλο αυταπατών, που σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για την πορεία που μας έφερε εδώ.

Είναι κατανοητό ότι αποτελεί δικαίωμα (και υποχρέωση) αριστερών μελών, στελεχών και ρευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, να υπερασπίζουν τις καταχτημένες πολιτικές αφετηρίες τους, οι οποίες έχουν καταστεί πράγματι «αόρατες», μετά τις πρόσφατες επιλογές της ηγεσίας του. Όμως αυτή η προσέγγιση προφανώς δεν αρκεί για να οικοδομήσουμε τις αναγκαίες απαντήσεις στο πολιτικό ερώτημα της κολασμένης περιόδου που διανύουμε. Ο δρόμος που οδήγησε τη σημερινή κατοχύρωση του ΣΥΡΙΖΑ σε εθνικό ηγεμόνα και βασικό πυλώνα της αστικής μνημονιακής πολιτικής, δεν ήταν η «προδοσία» και το «ξεπούλημα» ή έστω η «απειρία» και «ανωριμότητα» του Τσίπρα και της ηγεσίας. Η σημερινή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι ούτε άσχετη ούτε ασύμβατη με τον ίδιο τον στρατηγικό, προγραμματικό πυρήνα της πολιτικής του, τόσο ως σχέδιο, όσο και ως δρόμος υλοποίησης.

Ας θυμηθούμε τη βασική συλλογιστική του ΣΥΡΙΖΑ:

«Συσπειρώνουμε τον κόσμο στη βάση της κατάργησης του μνημονίου (το οποίο περίπου χρεώνονταν μόνο στα τραγικά λάθη και επιλογές των αστικών μνημονιακών κομμάτων, με αθώωση του κατευθυντήριου ρόλου της ΕΕ). Πείθουμε τους εταίρους εντός ευρωζώνης και ΕΕ, ότι ο δρόμος των μνημονίων  είναι αδιέξοδος και υφεσιακός και ότι απαιτείται διαγραφή ενός «μεγάλου μέρους» του χρέους. Είμαστε βέβαιοι ότι θα τους πείσουμε. Αν, παρ’ ελπίδα δε συμβεί αυτό, τότε εν ανάγκη θα συγκρουστούμε με την ευρωζώνη (καμιά θυσία για το ευρώ). Δρόμος για αυτό είναι η διαπραγμάτευση, που θα κάνει η κυβέρνηση της αριστεράς».

Αυτή η πολιτική στρατηγική ηττήθηκε κατά κράτος. Ωστόσο εμπεριείχε τη δυνατότητα της τραγικής μετάλλαξής της: «Αφού δεν γίνεται να καταργήσουμε τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη, μένουμε σε αυτήν αποδεχόμενοι το Τρίτο Μνημόνιο και συνεχίζουμε ως κυβέρνηση της αριστεράς». Αν λοιπόν πρέπει κάπου να γίνει τομή είναι σε εκείνη στην πολιτική στρατηγική που πρότασσε την ανάγκη μιας «λύσης μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης, της ΕΕ, του καπιταλιστικού πλαισίου». Αυτό είναι που πρέπει να αμφισβητηθεί. Αυτό είναι που πρέπει να υπερβούμε.

Οι πολιτικές επιλογές έχουν την δική τους λογική και αυτό ανεξάρτητα από τις υποκειμενικές απόψεις των ρευμάτων και των ανθρώπων που τις υπηρετούν. Αυτό φάνηκε ακόμα και από την στάση και την κυβερνητική εμπειρία των δυνάμεων εκείνων του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα διαφωνούν, όπως τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας… Ο εγκλωβισμός σε αυτή την πολιτική ήταν που οδήγησε στην υπερψήφιση του Προκόπη Παυλόπουλου στην ΠτΔ μετά από συνεννόηση με την καραμανλική δεξιά, και γενικά στο να μείνουν στο απυρόβλητο οι σχέσεις αυτές, στο όνομα του «αντισαμαρικού μετώπου», οι οποίες οδήγησαν στην σημερινή συναίνεση με την ΝΔ.. Δε σηκώθηκαν οι πέτρες στη συμφωνία σταθμό του Eurogroup το Φλεβάρη, αντίθετα, η παρότρυνση ήταν «μην βιάζεστε, περιμένετε». Όχι μόνο δεν υπήρξε μια δημόσια πρόταση άλλης εναλλακτικής, αλλά υπήρξε στήριξη και μάλιστα αποφασιστική όταν ο Τσίπρας και ο Μάρδας μάζευαν τα αποθεματικά των ταμείων και των δημόσιων οργανισμών για να πληρώνουν τις δόσεις στο ΔΝΤ, με την λογική πώς δήθεν τα χρήματα μαζεύονταν για την «επερχόμενη ρήξη». Δεν υπήρξε σύγκρουση με τον φιλομαερικανισμό του Π. Καμένου που μοίραζε βάσεις στους αμερικανούς και διευκολύνσεις στους ισραηλινούς. Δεν έγινε καμιά ουσιαστική αντιπαράθεση με τον Πανούση και το βαθύ κράτος που εκπροσωπεί (κυρίως η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε μέτωπο απέναντί του).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απέναντι στην τρομακτική συσσώρευση, στο «ενιαίο μέτωπο» των δυνάμεων όλου του αστικού πολιτικού κόσμου με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΕΕ κι τις δυνάμεις του κεφαλαίου, απαιτείται ένα πανίσχυρο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο  των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, με πρόγραμμα και  λογική ανατροπής, με στόχο να ανατρέψει την πολιτική των μνημονίων και την κυβέρνηση που το εφαρμόζει και συνολικά την  πολιτική του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, να προκαλέσει ρήγμα στην  κυριαρχία του και συνολικά κλονισμό στην αστική κυριαρχία. Να ανοίξει ένα «άλλο δρόμο»  σε αντικαπιταλιστική / αντιιμπεριαλιστική  κατεύθυνση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δυνάμεις της πολιτικής συνεργασίας της ανατρεπτικής αντιΕΕ Αριστεράς πρέπει να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα.

Η κοινή δράση στο κίνημα των μαχόμενων δυνάμεων αριστεράς, η από κοινού υποστήριξη κοινωνικοπολιτικών πρωτοβουλιών  ρήξης και εξόδου από την μνημονιακή βαρβαρότητα, από το χρέος αλλά και από ΕΕ-ΕΥΡΩ, συνολικότερα η συμβολή στον «οργανωμένο λαό» είναι η πρώτη προϋπόθεση οποιαδήποτε αλλαγής του συσχετισμού που θέλει να ριζώσει στην κοινωνία και να μην μείνει στον αφρό των κοινοβουλευτικών διαδικασιών .
Όταν η ΓΣΕΕ και όλα σχεδόν τα επιμελητήρια παίρνουν  θέση υπέρ του ΝΑΙ τότε η ανάγκη για ένα πολιτικό εργατικό και  λαϊκό κίνημα ρήξης και ανατροπής, με ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα και  κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς είναι πιο αναγκαίο από ποτέ.

Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, το ΚΚΕ, η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ έχουν ευθύνη να συμβάλλουν σε αυτή την ανασυγκρότηση αλλά και συνολικά στις πρωτοβουλίες εκείνες που ανοίγουν  την συζήτηση μέσα στην αριστερά, οικοδομούν την λαϊκή ενότητα σε ανατρεπτική κατεύθυνση, «χτίζουν» μέσα στην πάλη την αντικαπιταλιστική διέξοδο.

Σήμερα διευρύνονται αποφασιστικά οι δυνάμεις που κινούνται και αναζητούν στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου και της πολιτικής συνεργασίας στο δρόμο για μια άλλη αριστερά με αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό-ανατρεπτικό πρόγραμμα, σε αντιπαράθεση με τους αυτοκράτορες της ΕΕ και της ευρωζώνης, καθώς και  με τον αστικό κόσμο και τη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  Η οικοδόμηση αυτής της  «άλλης αριστεράς», γίνεται και  «πάνω» και από «κάτω», σε «κοινωνικό» και «πολιτικό» επίπεδο,  και είναι συναρτημένη με τα ερωτήματα «συμπαράταξη πάνω σε ποιο αναγκαίο πρόγραμμα;», «για ποιο σκοπό, σε ποιο δρόμο;» και «με ποια όπλα;».

Τα αιτήματα και βασικοί πολιτικοί στόχοι μιας τέτοιας πορείας βγαίνουν πλέον όχι μόνο από την αναγκαιότητα της περιόδου αλλά και από την λαϊκή συνείδηση και στάση. Η άμεση και μονομερής ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, η ρήξη έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, η μη αναγνώριση / παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, οι εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, η βαθιά τομή στην δημοκρατία με την ανάπτυξη των οργάνων της εργατικής  λαϊκής ενότητας και συσπείρωσης ενάντια στην υπεραυταρχική συνέχεια του κράτους, η προστασία των συλλογικών παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας με κριτήρια επιβίωση της εργαζομένης πλειοψηφίας (πχ διατροφική, ενεργειακή αυτάρκεια, οικολογική ανασυγκρότηση κλπ) ενάντια στην ΕΕ και τους νόμους τη αγοράς και τις συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού –ΤΤΙΡ), η απελευθέρωση από τα δεσμά της επιτροπείας, των δυναστών οικονομικών δολοφόνων Βρυξελλών- Φραγκφούρτης- Ουάσιγκτον, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και απειλών ενάντια στο λαό και στο δικαίωμα του να ορίζει τις τύχες του  αποτελούν τις ελάχιστες αφετηρίες.

Ας μην ψάξουμε άλλο σε ένα νέο γύρο «λύσεων», (καπιταλιστική ανάπτυξη εκτός ευρώ, εντός ΕΕ, ισχυρό κράτος, κευνσιανη αναδιανομή κλπ), που δεν αμφισβητεί το «δυτικό» και καπιταλιστικό πλαίσιο. Απέναντι σε μια ΕΕ και ένα σύστημα που μεταλλάσσεται όλο και πιο αντιδραστικά και μια ρεφορμιστική λύση υποταγής που κατέρρευσε, μόνο ο φρέσκος αέρας της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και  της επαναστατικής προοπτικής μπορεί να συγκινήσει τις πιο μάχιμες ριζοσπαστικές δυνάμεις της εργατικής τάξης και της νεολαίας και να ανοίξει νέους δρόμους.
Και πρέπει να τολμήσουμε να απαντήσουμε με ουσιαστικό τρόπο.

πηγη: pandiera.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή