Σήμερα: 07/08/2022
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

red-flag11_0.jpg

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση «το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε, συνεχίζουμε…» που διοργάνωσαν οι ιστοσελίδες Iskra και Rproject στην Ζάκυνθο με την παρουσία της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ Ζακύνθου αλλά και ευρύτερα.

Ο ομι­λη­τής Γ. Σα­που­νάς, μέλος της Κε­ντρι­κής Επτρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εξέ­θε­σε, με­τα­ξύ άλλων, την αρι­στε­ρή δια­φω­νία με την επι­λο­γή της μνη­μο­νια­κής με­τάλ­λα­ξης του κόμ­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης, ση­μεία από την εναλ­λα­κτι­κή  αρι­στε­ρή πρό­τα­ση καθώς και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για την συ­νέ­χι­ση του αντι­μνη­μο­νια­κού αγώνα, μαζί με το κοι­νω­νι­κό ρεύμα του ΟΧΙ. Τό­νι­σε την ανά­γκη για την πο­λι­τι­κή έκ­φρα­σή του και για την υπε­ρά­σπι­ση της ιστο­ρί­ας, των κα­τα­κτή­σε­ων, των αρχών και των ιδεών της μα­ζι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Στην συ­ζή­τη­ση που ακο­λού­θη­σε ανα­δεί­χτη­κε η απο­γο­ή­τευ­ση από την τροπή και την εξέ­λι­ξη των κυ­βερ­νη­τι­κών επι­λο­γών αλλά και η ανα­ζή­τη­ση άμε­σων εναλ­λα­κτι­κών διε­ξό­δων για τη  συ­νέ­χι­ση του αγώνα ώστε να μην ητ­τη­θεί το κοι­νω­νι­κό ρεύμα του ΟΧΙ και ο στό­χος για την ρήξη και την ανα­τρο­πή του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου «μο­νό­δρο­μου» απ’ τα κάτω και απ’ τ’ αρι­στε­ρά.

Ακο­λου­θεί η ει­ση­γη­τι­κή ομι­λία.

Η υπο­γρα­φή του τρί­του μνη­μο­νί­ου από την κυ­βέρ­νη­ση Α. Τσί­πρα έχει προ­κα­λέ­σει ένα πραγ­μα­τι­κό σοκ στην κοι­νω­νία και ιδιαί­τε­ρα στο τμήμα αυτό που τον στή­ρι­ξε στην κα­τά­κτη­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας. Μέσα στο κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ η εξέ­λι­ξη αυτή έχει προ­κα­λέ­σει έντο­νη αντι­πα­ρά­θε­ση. Πλή­θος μελών και στε­λε­χών του κόμ­μα­τος δεν απο­δέ­χο­νται την μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του κόμ­μα­τος της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, την εγκα­τά­λει­ψη των ιδεών, αξιών και προ­γραμ­μα­τι­κών θέ­σε­ών του. Την εγκα­τά­λει­ψη του γεν­ναί­ου, ρι­ζο­σπα­στι­κού, πλειο­ψη­φι­κού κοι­νω­νι­κού ρεύ­μα­τος που εκ­φρά­στη­κε με το ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα.

  1. Η αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση υπο­γρά­φο­ντας μνη­μό­νιο χάνει την ταυ­τό­τη­τά της και με­τα­τρέ­πε­ται έτσι σε «αρι­στε­ρή πα­ρέν­θε­ση».

Η Αρι­στε­ρά δεν είναι δια­χει­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη του συ­στή­μα­τος. Δεν εναλ­λάσ­σε­ται τα­κτι­κά στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία.

Είναι δύ­να­μη ανα­τρο­πής προς όφε­λος της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας και σε βάρος του ντό­πιου κε­φα­λαί­ου και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­βο­λής των ευ­ρω­παϊ­κών και διε­θνών αστι­κών κέ­ντρων.

  1. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ γεν­νή­θη­κε μέσα από τις στά­χτες των, ητ­τη­μέ­νων στα μάτια της κοι­νω­νί­ας, ρευ­μά­των της Αρι­στε­ράς, εκ­κι­νώ­ντας μια δια­δι­κα­σία ενό­τη­τας και ανα­γέν­νη­σης της μα­ζι­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Διεκ­δι­κώ­ντας ξανά την Αρι­στε­ρά ως αντι­συ­στη­μι­κή δύ­να­μη και χώρο ιδεών, αξιών, θε­ω­ρί­ας και πρά­ξης με σο­σια­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή – σε αντί­θε­ση με τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία που εν­σω­μα­τω­μέ­νη στο σύ­στη­μα εμ­φα­νί­ζε­ται ως η δήθεν κοι­νω­νι­κά ευαί­σθη­τη πλευ­ρά του.

Υπήρ­ξε τέκνο της κοι­νω­νι­κής ανά­γκης και του κι­νή­μα­τος ενά­ντια στην κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που αμ­φι­σβή­τη­σε το «τέλος της Ιστο­ρί­ας» και το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο ΤΙΝΑ (Δεν Υπάρ­χει Εναλ­λα­κτι­κή Λύση).   

  1. Όταν ξέ­σπα­σε η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση που πήρε στην Ευ­ρώ­πη τη μορφή της κρί­σης χρέ­ους και «χτύ­πη­σε» τη Ελ­λά­δα με σφο­δρή λι­τό­τη­τα και μνη­μό­νια, τα παλιό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα του δι­κομ­μα­τι­σμού (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) εξευ­τε­λι­ζό­με­νο στα μάτια της κοι­νω­νί­ας συ­γκυ­βέρ­νη­σε εγκα­τα­λεί­πο­ντας τα προ­σχή­μα­τα και τις δήθεν δια­φο­ρές.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ επέ­δει­ξε την τα­ξι­κή και πο­λι­τι­κή ευ­θυ­κρι­σία και την τόλμη να ανα­λά­βει την πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση των σπου­δαί­ων ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών κι­νη­μά­των του ’10  - ‘11και να προ­τεί­νει διέ­ξο­δο στην βάση ενός ρι­ζο­σπα­στι­κού πλαι­σί­ου: Όχι στο μνη­μό­νιο και στην λι­τό­τη­τα, όχι στο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο μο­νό­δρο­μο, καμία  θυσία για το Ευρώ, κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Είναι σή­με­ρα θλι­βε­ρό να βλέ­που­με τα συ­στη­μι­κά κέ­ντρα (εσω­τε­ρι­κού – εξω­τε­ρι­κού) να υμνούν τον Α. Τσί­πρα για την μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξή του και να τον συμ­βου­λεύ­ουν πώς να απαλ­λα­γεί από τα «αρι­στε­ρά βα­ρί­δια» του κόμ­μα­τος.

  1. Δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο «αρι­στε­ρής δια­χεί­ρι­σης» του μνη­μο­νί­ου.

 Το μνη­μό­νιο υπάρ­χει ακρι­βώς για να κυ­βερ­νά στην θέση της εκλεγ­μέ­νης κυ­βέρ­νη­σης. Η προ­σέγ­γι­ση ότι η κυ­βέρ­νη­ση υλο­ποιεί τις μνη­μο­νια­κές, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες επι­λο­γές λι­τό­τη­τας παρά την θέ­λη­σή της συ­νι­στά πρό­κλη­ση προς την κοι­νω­νία.

Το τρίτο μνη­μό­νιο προ­στί­θε­ται στα προη­γού­με­να με ακόμη πιο ασφυ­κτι­κή επι­τή­ρη­ση.

  1. Δεν υπήρ­ξε μέσα από την δια­πραγ­μά­τευ­ση, καμιά «ανά­δει­ξη» του αντι­δη­μο­κρα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα της ΟΝΕ / ΕΕ και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο καμιά «αρι­στε­ρή» ρωγμή.

Ο αντι­δη­μο­κρα­τι­κός χα­ρα­κτή­ρας της ΟΝΕ/ΕΕ εμ­φα­νί­ζε­ται απρο­κά­λυ­πτα στα μάτια των ευ­ρω­παϊ­κών λαών και οι ρωγ­μές της είναι απο­τέ­λε­σμα της βα­θιάς, υπαρ­ξια­κής της κρί­σης, μέσα από τις οποί­ες ανα­βλύ­ζει βαρ­βα­ρό­τη­τα.  

Η κυ­βερ­νη­τι­κή στρα­τη­γι­κή της δήθεν εκ­με­τάλ­λευ­σης των δια­φο­ρών με­τα­ξύ ΗΠΑ και Γερ­μα­νί­ας ή ακόμη Γαλ­λί­ας  και Γερ­μα­νί­ας μοιά­ζει πια σαν ένα κα­κό­γου­στο αστείο και η ανα­γό­ρευ­ση του χθε­σι­νού Ολα­ντρέ­ου σε ση­με­ρι­νή προ­ο­δευ­τι­κή εκ­δο­χή της Ευ­ρώ­πης τρα­γι­κή αυ­το­α­ναί­ρε­ση.    

  1. Ακόμη όμως πιο τρα­γι­κή απο­δεί­χτη­κε η «σύλ­λη­ψη» της προ­σέγ­γι­σης της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης και των πο­λι­τι­κών της εκ­προ­σω­πή­σε­ων για την δη­μιουρ­γία δήθεν εθνι­κής συμ­μα­χί­ας απέ­να­ντι στους δα­νει­στές, η οποία εκ­φρά­στη­κε κατ’ αρχάς με την επι­λο­γή της συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τους ΑΝΕΛ, με την επι­λο­γή του Παυ­λό­που­λου για πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, κυ­ρί­ως όμως με την προ­σέγ­γι­ση των επι­χει­ρη­μα­τι­κών κύ­κλων, του ΣΕΒ, των τρα­πε­ζι­τών κλπ 

Το μέ­γε­θος της αστο­χί­ας εμ­φα­νί­στη­κε εμ­φα­τι­κά στο ίδιο το δη­μο­ψή­φι­σμα, στο μέ­τω­πο του ΝΑΙ.

Το μνη­μό­νιο απο­τε­λεί σή­με­ρα το μέσο της επι­βο­λής της λι­τό­τη­τας. Η λι­τό­τη­τα εντού­τοις απο­τε­λεί δια­χρο­νι­κά στον κα­πι­τα­λι­σμό την στρα­τη­γι­κή της εξό­δου από την κρίση. Απα­ντά με σαφή τα­ξι­κή με­ρο­λη­ψία υπέρ του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου στο ερώ­τη­μα «ποιος πλη­ρώ­νει την κρίση» με την υπο­τί­μη­ση της ερ­γα­σί­ας και γε­νι­κό­τε­ρα με την «δη­μιουρ­γι­κή κα­τα­στρο­φή» πα­ρα­γω­γι­κών δυ­νά­με­ων. Απο­κο­ρύ­φω­μα αυτής της δια­δι­κα­σί­ας είναι ο πό­λε­μος. Τα μνη­μό­νια της λι­τό­τη­τας είναι ένας τα­ξι­κός πό­λε­μος με άλλα μέσα.  Η ντό­πια οι­κο­νο­μι­κή ολι­γαρ­χία, η εγ­χώ­ρια άρ­χου­σα τάξη ωφε­λή­θη­κε από αυτή την πο­λι­τι­κή κερ­δί­ζο­ντας θέ­σεις απέ­να­ντι στην ερ­γα­σία, στην κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία με τρόπο που δεν πε­τύ­χαι­νε για δε­κα­ε­τί­ες. Γι αυτό και η, κερ­δι­σμέ­νη από την κρίση, με­ρί­δα του με­γά­λου εγ­χώ­ριου κε­φα­λαί­ου δεν είχε κα­νέ­να λόγο να μην συ­μπα­ρα­τα­χθεί με τις επι­βο­λές των δα­νει­στών.

Η κυ­βερ­νη­τι­κή στρα­τη­γι­κή απέ­τυ­χε πα­τα­γω­δώς. Απέ­τυ­χε πριν ακόμη καλά καλά ξε­κι­νή­σει. Ήδη με την συμ­φω­νία της 20ης Φλε­βά­ρη. Ακύ­ρω­σε το μο­να­δι­κό όπλο του λαού απέ­να­ντι σε υπέρ­τε­ρους αντι­πά­λους, τον «πο­λι­τι­κό κίν­δυ­νο», την λα­ο­πρό­βλη­τη  δη­λα­δή αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση που μπο­ρού­σε να απει­λή­σει τους δα­νει­στές με το όπλο του GREXIT. Κάτι τέ­τοιο ωστό­σο απαι­τού­σε την επι­μο­νή στο ρι­ζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα της ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας στο εσω­τε­ρι­κό και την επι­λο­γή δια­κο­πής των πλη­ρω­μών το­κο­χρε­ο­λυ­σί­ων ταυ­τό­χρο­να με την απαί­τη­ση δια­γρα­φής του χρέ­ους προς τους δα­νει­στές.  Απαι­τού­σε την αθέ­τη­ση πλη­ρω­μών των δό­σε­ων από την πρώτη στιγ­μή και όχι ασφα­λώς την εξά­ντλη­ση των απο­θε­μα­τι­κών του Δη­μο­σί­ου.

Η ει­λι­κρί­νεια του πρω­θυ­πουρ­γού ότι προ­σπά­θη­σε να πεί­σει με επι­χει­ρή­μα­τα (αλλά με σαφή απε­μπό­λη­ση των πραγ­μα­τι­κών όπλων) τις δε­ξιές και σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις για την εγκα­τά­λει­ψη της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής της σκλη­ρής λι­τό­τη­τας, μπο­ρεί να προ­κα­λεί, προ­σω­ρι­νά, συ­μπά­θεια σε κοι­νω­νι­κά και λαϊκά στρώ­μα­τα, όμως στα αστι­κά κέ­ντρα (εσω­τε­ρι­κού – εξω­τε­ρι­κού) προ­κά­λε­σε την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να συ­ντρί­ψουν τον δια­φαι­νό­με­νο αρι­στε­ρό κίν­δυ­νο με το γνω­στό ση­με­ρι­νό  απο­τέ­λε­σμα.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ποτέ δεν απο­δεί­χτη­κε αν ήταν εύ­κο­λο να ωθή­σουν τα διευ­θυ­ντή­ρια της, σε βα­θύ­τα­τη υπαρ­ξια­κή κρίση, ευ­ρω­ζώ­νης,  την «αρι­στε­ρή Ελ­λά­δα» σε έξοδο από το Ευρώ καθώς ποτέ δεν τέ­θη­κε σο­βα­ρά η δια­κύ­βευ­ση. Το «όπλο» μας έγινε «όπλο» του αντι­πά­λου. Αν υπήρ­χε έστω  κά­ποια πι­θα­νό­τη­τα συμ­βι­βα­σμού αυτή εγκα­τα­λεί­φτη­κε χωρίς ίχνος τόλ­μης από την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση.

Σή­με­ρα ο φόβος ξα­να­άλ­λα­ξε στρα­τό­πε­δο και απει­λεί τον λαό και την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, φευ, εκ­φω­νού­με­νος από την ίδια την «αρι­στε­ρή» κυ­βέρ­νη­ση.

  1. Η ίδια η επι­λο­γή σε συν­δυα­σμό με τη με­τέ­πει­τα δια­χεί­ρι­ση, του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος απο­τε­λεί μνη­μείο ασυ­νε­πούς και πα­ρά­λο­γης πο­λι­τι­κής.

Το δη­μο­ψή­φι­σμα επα­νε­νερ­γο­ποί­η­σε, έστω την τε­λευ­ταία ώρα,  την αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή απει­λή.  Για μια πο­ρεία σύ­γκρου­σης. Όχι βέ­βαια για μια ιστο­ρι­κή οπι­σθο­χώ­ρη­ση και ήττα χωρίς μάχη.

Ο λαός αντα­πο­κρί­θη­κε με συ­γκλο­νι­στι­κό τρόπο. Η χώρα διαι­ρέ­θη­κε τα­ξι­κά και πο­λι­τι­κά και τα στρα­τό­πε­δα ξε­κα­θά­ρι­σαν. Απ’ την μια το κε­φά­λαιο και η συμ­μα­χία εγ­χώ­ριων και ευ­ρω­παϊ­κών αστι­κών, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων κέ­ντρων κι απ’ την άλλη η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία και η διε­θνής συ­μπα­ρά­στα­ση. Ήταν μια βδο­μά­δα απο­κα­λυ­πτι­κή καθώς το μέ­τω­πο του ΝΑΙ χρη­σι­μο­ποί­η­σε όλους τους δυ­να­τούς εκ­βια­σμούς, στους χώ­ρους δου­λειάς και μέσω των ΜΜΕ. Η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία δεν τρο­μο­κρα­τή­θη­κε αλλά ορ­γί­στη­κε και εκ­φρά­στη­κε με το ηχηρό 62%. Τρο­μο­κρα­τή­θη­κε όμως, δυ­στυ­χώς, η κυ­βέρ­νη­ση.

Λίγες ώρες μετά το απο­τέ­λε­σμα ο πρω­θυ­πουρ­γός ανέ­στη­σε τα «πο­λι­τι­κά πτώ­μα­τα» του με­τώ­που του ΝΑΙ. Λίγες μέρες μετά πα­ρα­δό­θη­κε στους δα­νει­στές. Σή­με­ρα είναι αιχ­μά­λω­τος  του πα­λιού, σά­πιου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος.

Όμως το απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος έδει­ξε σε όλους την κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα για την ανα­τρο­πή απ’ τα κάτω και απ’ τ’ αρι­στε­ρά. Και παρά το σοκ των κυ­βερ­νη­τι­κών επι­λο­γών δεν πρέ­πει η Αρι­στε­ρά να αφή­σει να εξα­τμι­στεί αυτή η με­γά­λη δύ­να­μη.

  1. Υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή λύση στο μνη­μο­νια­κό, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο δήθεν αδιέ­ξο­δο. Είναι η ρι­ζο­σπα­στι­κή πρό­τα­ση της Αρι­στε­ράς.

Είναι η προ­δο­μέ­νη πρό­τα­ση των συ­νε­δρια­κών απο­φά­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εμπλου­τι­σμέ­νη από τις εμπει­ρί­ες του δρα­μα­τι­κού αυτού 6μή­νου και τα συ­να­κό­λου­θα συ­μπε­ρά­σμα­τα. Από τα κυ­βερ­νη­τι­κά λάθη μα και από την συ­γκλο­νι­στι­κή κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα.

Το τμήμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που αρ­νεί­ται να υπο­τα­χθεί στην ήττα και την μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη, τμήμα ση­μα­ντι­κό στο πεδίο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης μα πολύ ευ­ρύ­τε­ρο στο κόμμα και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο μαζί με την ευ­ρύ­τε­ρη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά μέσα στην κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή του ΟΧΙ, ανα­λαμ­βά­νει την ευ­θύ­νη να δη­λώ­σει με λόγια και έργα πως «το ΟΧΙ δεν ητ­τή­θη­κε, συ­νε­χί­ζου­με…»

Εντού­τοις χρειά­ζε­ται να απο­φύ­γου­με τις συ­στη­μι­κές πα­γί­δες και τα «στη­μέ­να» δί­πο­λα: Ευ­ρώ­πη ή εθνι­κή ανα­δί­πλω­ση, κόμμα ή λόμπυ της δραχ­μής κ.α.

Το πραγ­μα­τι­κό δίλ­λη­μα είναι : λι­τό­τη­τα ή ανα­δια­νο­μή, πρό­γραμ­μα του κε­φα­λαί­ου ή πρό­γραμ­μα της ερ­γα­σί­ας, κόμμα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και του ΤΙΝΑ ή κόμμα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και της σο­σια­λι­στι­κής προ­ο­πτι­κής.

Τί­θε­ται σή­με­ρα το ερώ­τη­μα ποιό είναι το λε­πτο­με­ρές «σχέ­διο Β». Απο­κρύ­πτο­ντας πως δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πραγ­μα­τι­κό «σχέ­διο Α» εκτός από την διαρ­κή λι­τό­τη­τα. Τα ίδια τα μνη­μό­νια ανα­προ­σαρ­μό­ζο­νται διαρ­κώς χωρίς κα­νείς να γνω­ρί­ζει τι θα γίνει σε λί­γους μήνες. Ας θυ­μη­θού­με την πα­ρα­δο­χή του ίδιου του ΔΝΤ για τους λάθος πολ­λα­πλα­σια­στές. Το ίδιο ακρι­βώς θα συμ­βεί και με το τρίτο μνη­μό­νιο.

Επι­χει­ρεί­ται σή­με­ρα να εγκλω­βι­στεί η συ­ζή­τη­ση απο­κλει­στι­κά με επί­κε­ντρο την «ανά­πτυ­ξη». Απο­κρύ­πτο­ντας πως μαζί με την ανα­γκαία και ζη­τού­με­νη ανά­πτυ­ξη υπάρ­χει και το ζή­τη­μα της δια­νο­μής. Γιατί το ΑΕΠ στα χρό­νια των μνη­μο­νί­ων μί­κρυ­νε αλλά η δια­νο­μή έγινε ακόμη πιο λε­ό­ντια για το κε­φά­λαιο. Έτσι η επι­στρο­φή στην με­γέ­θυν­ση του ΑΕΠ δεν απα­ντά «αυ­τό­μα­τα» στις ανά­γκες της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας καθώς κάλ­λι­στα αυτή μπο­ρεί να έρθει χωρίς ν’ αλ­λά­ξει τί­πο­τα από την κα­τα­στρο­φή που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε σε βάρος των δι­καιω­μά­των του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας.  

  1. Το εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο δια­φέ­ρει ακρι­βώς στο ση­μείο της άμε­σης ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας και της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής και δίνει αυτό το πε­ριε­χό­με­νο στην εν­δε­χό­με­νη επι­λο­γή της εξό­δου από την ευ­ρω­ζώ­νη.

Είναι ένα σχέ­διο σύ­γκρου­σης με τα ντό­πια αστι­κά επι­τε­λεία και τα ευ­ρω­παϊ­κά και διε­θνή ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα. Έχει ως εκ τού­του δύο αλ­λη­λέν­δε­τες πτυ­χές. Απ’ την μια βρί­σκο­νται οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές και ο οι­κο­νο­μι­κός σχε­δια­σμός και απ’ την άλλη βρί­σκε­ται η κοι­νω­νι­κή συμ­με­το­χή σε όλη την κλί­μα­κα του σχε­δί­ου. Είναι δη­λα­δή το σχέ­διο που αντι­στοι­χεί το μέ­τω­πο του ΟΧΙ απέ­να­ντι στο μέ­τω­πο του ΝΑΙ όπως ακρι­βώς κα­τα­γρά­φη­κε στο δη­μο­ψή­φι­σμα.

Οι βα­σι­κοί του άξο­νες είναι:

Παύση πλη­ρω­μών προς τους δα­νει­στές, δια­γρα­φή χρέ­ους, εθνι­κο­ποί­η­ση – κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και στρα­τη­γι­κών το­μέ­ων της πα­ρα­γω­γής και της οι­κο­νο­μί­ας, φο­ρο­λο­γι­κό «μνη­μό­νιο» για το με­γά­λο κε­φά­λαιο, διεύ­ρυν­ση της δη­μο­κρα­τί­ας με θε­σμούς κοι­νω­νι­κής συμ­με­το­χής και ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου.

Το ζή­τη­μα της κοι­νω­νι­κής συμ­με­το­χής είναι κρί­σι­μο καθώς χωρίς αυτό η εν­δε­χό­με­νη απο­χώ­ρη­ση από την ευ­ρω­ζώ­νη δεν απο­κτά αρι­στε­ρό, τα­ξι­κό πρό­ση­μο. Η διεύ­ρυν­ση της δη­μο­κρα­τί­ας  στο­χεύ­ει σε βάθος, στην δη­μο­κρα­τία στην ίδια την πα­ρα­γω­γή και την οι­κο­νο­μία.  Κα­θι­στά υπευ­θύ­νους για την ανά­δει­ξη των ανα­γκών και του  σχε­δια­σμού, τους ίδιους τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους πα­ρα­γω­γούς. Ποιος άλλος εκτός από του ερ­γα­ζό­με­νους στα νο­σο­κο­μεία (όχι τους βιο­μή­χα­νους και τους μά­να­τζερ της Υγεί­ας) είναι ο κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος για να μι­λή­σει για την Υγεία για όλους; Ποιος άλλος από τους εκ­παι­δευ­τι­κούς (όχι τους ιδιο­κτή­τες της βιο­μη­χα­νί­ας της εκ­παί­δευ­σης) για την Παι­δεία για όλος; Ποιος άλλος από τους αγρό­τες (όχι τους βιο­μή­χα­νους της αγρο­τι­κής πα­ρα­γω­γής) για την προ­σέγ­γι­ση του στό­χου της δια­τρο­φι­κής επάρ­κειας; Ποιος άλλος από ένα νέο, πραγ­μα­τι­κά δη­μο­κρα­τι­κό και ου­σια­στι­κά Δη­μό­σιο μπο­ρεί να γίνει ο μο­χλός για την γρή­γο­ρη ανά­σχε­ση της ανερ­γί­ας; 

Έτσι τα συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα μιας εν­δε­χό­με­νης επι­λο­γής εθνι­κού νο­μί­σμα­τος μπο­ρούν να γί­νουν κοι­νω­νι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και όχι νέα υπερ­κέρ­δη για τους με­γα­λο­κα­πι­τα­λι­στές των το­μέ­ων αιχ­μής της εγ­χώ­ριας πα­ρα­γω­γής (ενέρ­γεια, πε­τρε­λαιοει­δή, χη­μι­κά, φάρ­μα­κα, μέ­ταλ­λα, ναυ­τι­λία, τε­χνο­λο­γία, του­ρι­σμός κ.α.)

Κρί­σι­μο ρόλο θα παί­ξουν εναλ­λα­κτι­κές μορ­φές «κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας», συ­νερ­γα­τι­κές και συ­νε­ται­ρι­στι­κές μορ­φές.  Με άμεση αξιο­ποί­η­ση, απ’ τα κάτω και απ’ τα πάνω, της «αρ­γού­σας πε­ριου­σί­ας», γαίες εύ­φο­ρες κα­τα­σχε­μέ­νες από τρά­πε­ζες που μπο­ρούν να καλ­λιερ­γη­θούν, μέσα πα­ρα­γω­γής, ερ­γο­στά­σια εγκα­τα­λειμ­μέ­να από τους ιδιο­κτή­τες τους – κατά το πα­ρά­δειγ­μα της ΒΟΙΜΕ και πλή­θος άλλων εφαρ­μο­γών που θα ξε­πη­δή­σουν σε μια νέα, δη­μιουρ­γι­κή «Άνοι­ξη» που θα μειώ­σει τα­χύ­ρυθ­μα την ανερ­γία.

Η σκλη­ρή φο­ρο­λο­γία προς το με­γά­λο κε­φά­λαιο, η νο­μο­θέ­τη­ση μέ­τρων προ­στα­σί­ας της ερ­γα­σί­ας, οι εθνι­κο­ποι­ή­σεις - κοι­νω­νι­κο­ποι­ή­σεις θα λει­τουρ­γή­σουν ως πλαί­σιο για την με­τά­βα­ση.

Προ­φα­νώς η προ­σαρ­μο­γή θα έχει δυ­σκο­λί­ες. Ωστό­σο το κοι­νω­νι­κό κί­νη­τρο είναι με­γά­λο και το δη­μο­ψή­φι­σμα υπήρ­ξε ένα μόνο δείγ­μα γιατί  η Αρι­στε­ρά δεν επι­τρέ­πε­ται να υπο­τι­μά την κοι­νω­νι­κή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και τόλμη που συχνά ξε­περ­νά τα πο­λι­τι­κά υπο­κεί­με­να. Η απε­λευ­θέ­ρω­ση είναι το με­γα­λύ­τε­ρο κί­νη­τρο. Απε­λευ­θέ­ρω­ση από την φτώ­χεια, την ανερ­γία, τον κοι­νω­νι­κό απο­κλει­σμό, την υπο­τέ­λεια….

Όχι λοι­πόν το σχέ­διο της εθνι­κής ανα­δί­πλω­σης και το «λόμπυ της δραχ­μής» αλλά το σχέ­διο της Αρι­στε­ράς και το «λόμπυ» της ερ­γα­σί­ας και των φτω­χών. Ένα σχέ­διο πα­ρα­γω­γής υπο­δείγ­μα­τος που στο­χεύ­ει με εξω­στρέ­φεια, όχι να πεί­σει τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις αλλά να αντα­πο­κρι­θεί ως νέο υπό­δειγ­μα στις ώρι­μες ανά­γκες των ευ­ρω­παϊ­κών λαών και της Αρι­στε­ράς. Που έδει­ξαν τα πρώτα δείγ­μα­τα της αντί­δρα­σής τους με το πρω­το­φα­νές εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, κί­νη­μα ευ­ρω­παϊ­κής και διε­θνούς συ­μπα­ρά­στα­σης. Για να ανέ­βουν τα πο­σο­στά της Αρι­στε­ράς και να φυ­τρώ­σουν πα­ντού κι­νή­μα­τα και πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις όπως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ των προ­γραμ­μα­τι­κών του θέ­σε­ων και το Podemos.. Αυτή είναι η ιστο­ρι­κή πρό­κλη­ση για την Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα – αδύ­να­μο κρίκο της ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης, που πρέ­πει να μεί­νει ζω­ντα­νή και να συ­νε­χί­σει να βα­θαί­νει.   

  1. Οι τρέ­χου­σες δρα­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις συ­γκρο­τούν μια ιστο­ρι­κά κρί­σι­μη στιγ­μή με δύο όψεις.

 Αν δεν κα­τι­σχύ­σει η κα­τα­στρο­φι­κή πο­ρεία της μνη­μο­νια­κής με­τάλ­λα­ξης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες στο μα­ζι­κό, κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα που κα­λεί­ται πλέον να αντι­με­τω­πί­σει το τρίτο μνη­μό­νιο, τότε το πο­λι­τι­κό πεί­ρα­μα της μα­ζι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς θα ενι­σχυ­θεί και η σχέση του με τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και τα κα­τώ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα θα βα­θύ­νει. 

Οι δυ­νά­μεις που σή­με­ρα αντι­δρούν μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν υπεκ­φεύ­γουν της αυ­το­κρι­τι­κής. Είναι εξάλ­λου αυ­το­νό­η­το. Δεν κα­τα­φέ­ρα­με παρά τις όποιες προ­σπά­θειές μας να απο­τρέ­ψου­με την τρα­γι­κή εξέ­λι­ξη. Εντού­τοις ακόμη πιο σπά­νιο και ιστο­ρι­κά πρω­τό­τυ­πο από την εξέ­λι­ξη αυτή της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ  είναι η άμεση αντί­δρα­ση του αρι­στε­ρού του πυ­ρή­να. Που δεν δι­στά­ζει ούτε για μια στιγ­μή απέ­να­ντι στην έλξη της κυ­βερ­νη­τι­κής δύ­να­μης και εξου­σί­ας, χωρίς αρι­στε­ρό και ρι­ζο­σπα­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, να πει ένα με­γά­λο ΟΧΙ. Να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με την λαϊκή φωνή του ΟΧΙ.

Αξί­ζει τον κόπο να δώ­σου­με όλες μας τις δυ­νά­μεις για να υπε­ρα­σπί­σου­με την ιστο­ρι­κή εμπει­ρία, της πολ­λυ­συ­λε­κτι­κής συ­μπα­ρά­τα­ξης των ρευ­μά­των της Αρι­στε­ράς, της εμπει­ρί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και σή­με­ρα ακόμη ευ­ρύ­τε­ρα, για να με­τα­τρέ­ψου­με την δια­φαι­νό­με­νη ήττα σε μια πρόβα νίκης!

πηγη: rproject.gr

Ετικέτες

.jpg

•    Καμία φορολογική επιβάρυνση για τους εφοπλιστές.
•    «Δωράκι» στις ακτοπλοϊκές εταιρείες η κατάργηση του επίναυλου- Χάνεται το μοναδικό έσοδο για τις επιδοτήσεις.
•    Επιβαρύνονται ναυλομεσίτες, ναυτασφαλιστές κ.α μικρές συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις. Παραδείγματα με τους νέους συντελεστές και τα ποσά, που θα καταβληθούν.
•    Στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης εντάσσονται ναυτικοί και πολιτικοί υπάλληλοι του πρώην ΥΝΑ. Δεν αλλάζουν τα κατώτατα όρια συντάξεων του ΝΑΤ.
•    Επανέρχεται η δήλωση «πόθεν έσχες» για τους πολιτικούς υπαλλήλους του πρώην υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, που είχε καταργηθεί προ τριμήνου!
•    «Μαύρες τρύπες» στα κείμενα φανερώνουν τη βιασύνη (και τη προχειρότητα;) με την οποία συντάχτηκε το σχέδιο νόμου.


Στο «απυρόβλητο» μένουν- παρά τις μέχρι τώρα εξαγγελίες- και με το νέο Μνημόνιο οι εφοπλιστές ενώ δίνεται και ένα «δωράκι» στις ακτοπλοϊκές εταιρείες με την κατάργηση του επίναυλου (3%) επί της τιμής του εισιτηρίου, που αποτελούσε το μοναδικό έσοδο για τις επιδοτήσεις των λεγόμενων άγονων γραμμών.

Αντίθετα, επιβαρύνονται, πρόσθετα, οι συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις, που σχετίζονται με τη ναυτιλία, όπως οι ναυλομεσίτες, οι ναυτασφαλιστές, επισκευαστές κ.α.

Στα θετικά, το γεγονός ότι δεν αλλάζουν τα κατώτατα όρια συντάξεων για τους ναυτικούς ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι εντάσσονται στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης τα επικουρικά ταμεία των ναυτικών και των πολιτικών υπαλλήλων του πρώην ΥΝΑ.

Τραγελαφικό στοιχείο η επαναφορά της υποχρέωσης δήλωσης «πόθεν έσχες» για τους πολιτικούς υπαλλήλους του πρώην ΥΝΑ, η οποία είχε καταργηθεί με νομοθετική ρύθμιση της ίδιας κυβέρνησης μόλις προ διμήνου (σ.σ. με το άρθρο 51 του ν. 4331/2015 (Α’ 69)!

Όμως, αυτή η τελευταία διάταξη, που εντάσσεται σε μια παράγραφο Ζ για «Θέματα αρμοδιότητας Υπουργού Επικρατείας» είναι αποκαλυπτική της βιασύνης (και της προχειρότητας;), που συντάχτηκε όλο το κείμενο καθώς δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτήν στην Αιτιολογική Έκθεση του σχεδίου νόμου….

Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική «μαύρη τρύπα» του σχεδίου νόμου, αφού και στην έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους σπανίζουν οι κοστολογημένες αναφορές, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα εξής:
1.    Δεν υπάρχει αποτίμηση εσόδων από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του έκτακτου τέλους στις συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις.
2.    Δεν υπάρχει αναφορά στην επιβάρυνση, που θα προκληθεί στον προϋπολογισμό από την κατάργηση του επίναυλου, ο οποίος απέφερε ετήσια έσοδα της τάξης των 20 εκατομμυρίων €, τα οποία διατίθεντο για τις επιδοτήσεις.

Το… επιχείρημα για την κατάργηση του επίναυλου είναι ότι «θα οδηγήσει στην άμεση μείωση της τιμής των ναύλων», όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση. Ωστόσο, κάτι τέτοιο έχει αποδειχτεί- και με την κατάργηση της εισφοράς προς το ΝΑΤ το 2010/11- ότι δεν συμβαίνει και οι εταιρείες απλώς καρπώνονται το σχετικό αντίτιμο.

Στις ρυθμίσεις του νέου Μνημονίου υπάρχει πρόβλεψη ώστε οι φοροαπαλλαγές, που τυγχάνουν όσες εταιρείες διαχειρίζονται διάφορα σκάφη με ελληνική σημαία (επαγγελματικά πλοία αναψυχής και ημερόπλοια, επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία, επιβατηγά ή φορτηγά και λοιπά πλοία θαλασσίων ενδομεταφορών καθώς και πλοία με ολική χωρητικότητα μέχρι 500 κόρους), να επεκταθούν και σε όσες εταιρείες διαχειρίζονται σκάφη με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ από την Ελλάδα.

Η ρύθμιση γίνεται για να αποφευχθεί η παραπομπή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καθώς έχει ήδη κινηθεί σχετική διαδικασία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενώ δίνεται και μια… αναπτυξιακή χροιά λέγοντας ότι πλέον θα προσελκυθούν πλοία με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ….

Με άλλη ρύθμιση, ορίζεται- όπως συμβαίνει ανά πενταετία-«η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά ποσοστό 4% ετησίως (…) για την πενταετία 2016- 20» για την οποία εξηγείται ότι «καίτοι η αύξηση αυτή προβλέπεται ρητά από τις ανωτέρω διατάξεις κρίθηκε επιβεβλημένη προς άρση κάθε αμφισβήτησης που τυχόν ήθελε προκύψει δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές (που το προβλέπουν) έχουν δυνητικό χαρακτήρα».

Τέλος, μεγάλη επιβάρυνση υπάρχει σε συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις, που άπτονται της ναυτιλίας (ναυλομεσίτες, ναυτασφαλιστές, επισκευαστές κ.α.) στις οποίες παρατείνεται για τέσσερα ακόμα χρόνια (2016- 2019) η επιβολή της εισφοράς του άρθρου 43 του ν. 4111/13 επί του συνολικά εισαγόμενου και μετατρεπόμενου σε ευρώ συναλλάγματος, με αναπροσαρμογή των σχετικών συντελεστών.

Να σημειωθεί ότι στην αρχική ρύθμιση- επί κυβέρνησης Σαμαρά- είχαν περιληφθεί και οι ναυτιλιακές εταιρείες αλλά στη συνέχεια εξαιρέθηκαν ρητά).

Οι νέοι συντελεστές προσδιορισμού της έκτακτης εισφοράς διαμορφώνονται ως εξής:
•    Για συνάλλαγμα έως 200.000 δολάρια από 5% στο 7%, ώστε ο φόρος να αυξηθεί από 10.000 σε 14.000 $.
•    Για τις επόμενες 200.000 $ από 4 στο 6%. Έτσι ο φόρος από 8.000 διαμορφώνεται στις 12.000 και για τις 400.000 $ ανέρχεται από 18.000 στις 26.000 $.
•    Για τα παραπάνω ποσά ο συντελεστής από 3% πάει στο 5%.
•    Για λιγότερο από 50.000 $ ο υπολογισμός γίνεται στα 50.000 $.

Αναλυτικά, οι διατάξεις, που έχουν περιληφθεί προβλέπουν τα εξής:

Υποπαράγραφος Δ4: Ρυθμίσεις ν. 27/1975 (Α 77), ν. 29/1975 (Α 75) και 4111/2013 (Α 18)

Με το ισχύον φορολογικό καθεστώς περί φορολογίας πλοίων στην χώρα μας και ανεξάρτητα από τους κόρους ολικής χωρητικότητας, τα επαγγελματικά πλοία αναψυχής και ημερόπλοια, τα επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία, επιβατηγά ή φορτηγά και τα λοιπά πλοία θαλασσίων ενδομεταφορών καθώς και πλοία με ολική χωρητικότητα μέχρι 500 κόρους που εκτελούν διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές με σημαία κράτους- μέλους της ΕΕ και του ΕΟΧ πλην της ελληνικής φορολογούνται με τις γενικές διατάξεις φορολογίας εισοδήματος και όχι με τις ειδικές διατάξεις του ν. 27/1975 περί φορολογίας πλοίων με ελληνική σημαία.
Για το λόγο αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εγκαλεί την χώρα μας για παραβίαση των διατάξεων των άρθρων (….), τα οποία αναφέρονται στην ελευθερία εγκατάστασης, στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και στην ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων με φυσικό αποτέλεσμα οι ημεδαποί φορολογούμενοι (ιδιώτες και οντότητες), οι οποίοι εκμεταλλεύονται πλοία με ελληνική σημαία να απολαμβάνουν συγκεκριμένες φοροαπαλλαγές ενώ αντιθέτως οι φορολογούμενοι που επιλέγουν να εκμεταλλεύονται πλοία στην Ελλάδα με σημαία των υπολοίπων κρατών μελών της ΕΕ και ΕΟΧ να μην απολαμβάνουν τις φοροαπαλλαγές
Με την προτεινόμενη διάταξη κρίνεται απαραίτητο τα παραπάνω πλοία με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ και του ΕΟΧ πλην της ελληνικής, να φορολογούνται με τον ίδιο τρόπο με τα αντίστοιχα πλοία με ελληνική σημαία, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (ν. 27/1975 και συναφείς με αυτόν διατάξεις), αφενός για λόγους ίσης φορολογικής μεταχείρισης που θα αποτρέψει μια πιθανή καταδίκη μας για παραβάσεις των συμβάσεων ΕΕ και ΕΟΧ και αφετέρου για λόγους αναπτυξιακούς αφού με την διάταξη αυτή αναμένεται να δοθεί η δυνατότητα προσέλκυσης στην χώρα μας πλοίων με τις εν λόγω σημαίες και ότι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη της οικονομίας.
Μέχρι σήμερα δεν υφίσταται καμία σημαντική προσέλευση πλοίων με σημαία ΕΕ και ΕΟΧ, πλην της ελληνικής λόγω της διαφορετικής φορολόγησης των πλοίων αυτών σε σχέση με τα πλοία με ελληνική σημαία καθώς και της διαφορετικής αντιμετώπισης των φοροαπαλλαγών των πλοιοκτητών ή πλοιοκτητριών εταιρειών (….) στις οποίες ανήκουν τα εν λόγω πλοία, σε σχέση με εκείνες που εκμεταλλεύονται πλοία με ελληνική σημαία.
2. Με τις διατάξεις αυτές για την πενταετία 2016- 2020 σκοπείται η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου της παρ. 1 του άρθρου 6 του ν. 27/75 και εισφοράς της παρ. 2 του άρθρου 10 του ν. 27/75 των πλοίων Α Κατηγορίας που είναι νηολογημένα με ελληνική σημαία, η οποία προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 6 και της παρ. 3 του άρθρου 10 του ν. 27/75, αντίστοιχα.
Επίσης, προβλέπεται για την πενταετία 2016- 2020 η αναπροσαρμογή των συντελεστών εισφοράς της παρ. 1 του άρθρου 4 του ν. 27/75 των πλοίων ελληνικών συμφερόντων με ξένη σημαία τα οποία είναι συμβεβλημένα ασφαλιστικώς με το ΝΑΤ, η οποία και προβλέπεται από τις διατάξεις (…).
Η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά ποσοστό 4% ετησίως (…) για την πενταετία 2016- 20 καίτοι η αύξηση αυτή προβλέπεται ρητά από τις ανωτέρω διατάξεις κρίθηκε επιβεβλημένη προς άρση κάθε αμφισβήτησης που τυχόν ήθελε προκύψει δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές (που το προβλέπουν) έχουν δυνητικό χαρακτήρα. Επιπλέον, η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά 4% ετησίως καθιερώθηκε με διάταξη νόμου από την πενταετία 1996- 2000. (…) Επομένως, η ανωτέρω ρύθμιση δεν γίνεται για πρώτη φορά αλλά αποτελεί μια επαναλαμβανόμενη διάταξη που γίνεται με τον ίδιο τρόπο κάθε πενταετία από το 1975 (…)
3. Με την προτεινόμενη ρύθμιση παρατείνεται για τέσσερα ακόμα χρόνια (2016- 2019) η επιβολή της εισφοράς του άρθρου 43 του ν. 4111/13 σε εταιρείες του άρθρου 25 του ν. 27/75 επί του συνολικά εισαγόμενου και μετατρεπόμενου σε ευρώ συναλλάγματος και αναπροσαρμόζονται οι σχετικοί συντελεστές για την τετραετία 2016- 2019 λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας και των δημοσιονομικών αναγκών της χώρας.

Υποπαράγραφος Δ 13. Καταργούμενες- τροποποιούμενες διατάξεις

(…)
12. Πρόκειται περί μη ανταποδοτικού τέλους, το οποίο επιβάλλεται επί του καθαρού ναύλου μεταφοράς επιβατών και οχημάτων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορές. Η κατάργησή του θα οδηγήσει στην άμεση μείωση της τιμής των ναύλων.

( Η διάταξη που καταργείται βρίσκεται σε νόμο 2932/01 και προβλέπει ότι την καθιέρωση επίναυλου σε  ποσοστό 3% επί του καθαρού ναύλου μεταφοράς επιβατών και οχημάτων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορικές υπηρεσίες).


Παράγραφος Ε: Ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Υποπαράγραφος Ε2 Τροποποιήσεις Ν. 4334/15 (Α’ 80)

Κατώτατα όρια:
ΝΑΤ παραμένει ως έχει. Εδάφιο πέμπτο άρθρο 23 π.δ. 913/78 (220, Α’)

(…) 2. Από 1.9.2015 εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) και διέπονται από τις διατάξεις της νομοθεσίας του και τη γενικότερη νομοθεσία ως ισχύουν (….) ο Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (ΚΕΑΝ) του ΝΑΤ, ια) το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Ιδρυμάτων Ε.Ν(ΤΕΑΠΙΕΝ).

Παράγραφος Ζ: Θέματα αρμοδιότητας Υπουργού Επικρατείας

Επανακαθορίζονται τα όργανα και η διαδικασία ελέγχου των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των υπόχρεων προσώπων και προστίθεται και το πολιτικό προσωπικό του τέως Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου στους υπόχρεους σε δήλωση περιουσιακής κατάστασης.

πηγή: pireas2day.gr

Ετικέτες

aristera_niki.jpg

Οι παρακάτω υπογράφοντες, που αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων και οργανώσεων της Αριστεράς, καταγγέλλουν με δήλωση τους το νέο τρίτο μνημόνιο και καλούν σε μεγάλους ενωτικούς αγώνες για την ανατροπή του και την ανατροπή όλων των μνημονίων, για μια νέα προοδευτική πορεία της χώρας.

 

Ολόκληρη η δήλωση με τις υπογραφές έχει ως εξής:

 

Η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου και μάλιστα από μία κυβέρνηση που εκλέχτηκε για να καταργήσει τα δύο προηγούμενα, ισοδυναμεί με καταστροφή για τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατία. Το νέο Μνημόνιο σημαίνει ακόμη περισσότερη λιτότητα, συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών και διαιώνιση του καθεστώτος επιτροπείας της χώρας. Το νέο Μνημόνιο ανατρέπει πλήρως την εντολή του ελληνικού λαού, που απέρριψε συνολικά στις 5 Ιουλίου τις μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές φτώχειας και νεοαποικιακής εξάρτησης.  

Σε όλη τη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων ο λαός εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς και απαίτησε μία Ελλάδα ανεξάρτητη, δίκαιη, ανασυγκροτημένη, δημοκρατική και κυρίαρχη. Το μνημόνιο αυτό όπως και τα προηγούμενα, χρειάζεται να συναντήσει την ακόμα πιο πλατιά αγωνιστική αντίσταση μίας αλληλέγγυας και αποφασισμένης κοινωνίας. Αυτήν τη στιγμή επιβάλλεται να συνεχίσουμε στο δρόμο της 5ης Ιουλίου μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, με εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανασυγκροτημένη, κοινωνικά δίκαιη.  

Ο αγώνας ενάντια στο νέο Μνημόνιο αρχίζει τώρα, με την κινητοποίηση του λαού σε κάθε γωνιά της χώρας. Για να αναπτυχθεί και να νικήσει αυτός ο αγώνας, είναι αναγκαία η άμεση λαϊκή οργάνωση σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. 

Καλούμε στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ενός πλατιού πανελλαδικού κινήματος, με δημιουργία επιτροπών αγώνα ενάντια στο νέο Μνημόνιο, τη λιτότητα και την επιτροπεία της χώρας. Ένα ενωτικό κίνημα που θα δικαιώσει τους πόθους του λαού για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.  

Ο αγώνας που οδήγησε στον θρίαμβο του "Όχι" της 5ης Ιουλίου συνεχίζεται και θα νικήσει.  

Οι υπογράφοντες

Βερναρδάκης Αλέκος

Γαλάνης Νίκος

Κάβουρας Δημήτρης

Καλτσώνης Δημήτρης

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Μαντάς Παναγιώτης

Νταβανέλος Αντώνης

Παγιάτσος Ανδρέας

Σακελλαρόπουλος Σπύρος

Σαραφιανός Δημήτρης

Σουάνη Μαρία

Τζήμας Θέμης

Χήτας Λάμπρος  

*Οι υπογράφοντες την παραπάνω δήλωση μετέχουν κατά σειρά στις εξής οργανώσεις και τάσεις: Βερναρδάκης Αλέκος - "Κομμουνιστική Ανανέωση", Γαλάνης Νίκος - "Παρέμβαση", Κάβουρας Δημήτρης - "Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη", Καλτσώνης Δημήτρης - "Μαρξιστικός Σύλλογος "Γ.Κορδάτος", Λαφαζάνης Παναγιώτης - "Αριστερό Ρεύμα" του ΣΥΡΙΖΑ, Μαντάς Παναγιώτης - "ΔΗΚΚΙ", Νταβανέλος Αντώνης - "ΔΕΑ", Παγιάτσος Ανδρέας - "Ξεκίνημα", Σακελλαρόπουλος Σπύρος - "Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ)", Σαραφιανός Δημήτρης "Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ)", Σουάνη Μαρία - "Κομμουνιστικό Κίνημα - Εργατικός Αγώνας", Τζήμας Θέμης - "Δίκτυο Σοσιαλιστών", Χήτας Λάμπρος - "Πρωτοβουλία των 1000".

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

lapavitsas.jpg

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Η μνημονιακή παράταξη - που πρόσφατα πανηγυρίζει γιατί ετοιμάζεται να συμπεριλάβει και τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει ξοδέψει τόνους μελάνης για να μας πείσει ότι τα μνημόνια και η λιτότητα δεν είναι το πρόβλημα της χώρας μας. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, μας λένε, πάσχει επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στα μνημόνια. Το ίδιο βαρύγδουπο επιχείρημα συχνά απευθύνεται και κατά όσων κάνουν κριτική στο ευρώ. Δεν φταίει το κοινό νόμισμα για την κατάσταση της οικονομίας και την κοινωνίας μας. Φταίμε εμείς που δεν κάνουμε μεταρρυθμίσεις.

Όταν όμως πρέπει οι μνημονιακοί να μας πουν συγκεκριμένα τι εννοούν με μεταρρυθμίσεις, τα πράγματα γίνονται μάλλον ακατανότητα για τον πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα είναι η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση του συντεταγμένου πλαισίου των εργασιακών σχέσεων, η απορρύθμιση των αγορών και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η ανάπτυξη θα έρθει με τη μείωση των μισθών κάτω από τα 500 ευρώ και την απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων ... 'Η με το κύμα ξένων επενδύσεων που θα ξεσπάσει μόλις το "κακό κράτος" συρρικνωθεί ... Πώς να μην απαξιώνει ο πολύς κόσμος ακόμη και την έννοια των μεταρρυθμίσεων όταν χρησιμοποιούνται τέτοια φαιδρά επιχειρήματα;

Η Ελλάδα φυσικά χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να περάσει σε διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με αύξηση των εισοδημάτων και κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο που οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν είναι αυτές που προτείνει το ΔΝΤ και θα επιβάλλει το νέο μνημόνιο. Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται είναι αυτές που θα προσδιορίσουν μια νέα σχέση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας, αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, αναδιαρθρώνοντας συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα με εθνικοποίηση και δημόσια λειτουργία και εκσυγχρονίζοντας τους μηχανισμούς του κράτους για να έχουν ανταποδοτικότητα και να μπορούν να δώσουν κατεύθυνση στην οικονομία. Τα παραδείγματα υπάρχουν και βρίσκονται στην Ασία και όχι στα παρωχημένα μοντέλα του ΔΝΤ που συστηματικά αποτυγχάνουν παγκοσμίως.

Οι μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφεραν πολλές επιτυχίες και ήδη μας οδηγούν σε νέο μνημόνιο. Μία από τις λίγες ενθαρρυντικές εξελίξεις το διάστημα αυτό, που μπορεί να ρίξει φως στο θέμα των σωστών δομικών μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, συνέβη στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας. Υπάρχουν μαθήματα για όλους εδώ και καλό θα είναι η προσπάθεια να στηριχτεί και να μελετηθεί γενικότερα.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

 

Ακολουθεί ένα σχετικό άρθρο που συνέγραψαν ο Κώστας Λαπαβίτσας με τον Γ. Μουσουλίδη, τελευταίο Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΝΚΛΩ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Τους τελευταίους μήνες έχει πάρει σάρκα και οστά μια σημαντική προσπάθεια για την αναβίωση της κλωστοϋφαντουργίας στην Ημαθία και τη Θράκη. Δεν υπάρχει φυσικά καμία εγγύηση επιτυχίας, αλλά τα χαρακτηριστικά της είναι εντυπωσιακά και μας δίνουν μια μικρή γεύση του τι μπορεί πραγματικά να σημαίνει η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στη χώρα μας. Αν η προσπάθεια πετύχει, θα υπάρξει ίσως ένα μοντέλο και για άλλες δραστηριότητες που σήμερα βρίσκονται σε αδράνεια, ή ανυπαρξία.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Ελλάδα ακολούθησε λάθος δρόμο ανάπτυξης, υπερτονίζοντας τον τομέα των υπηρεσιών και συρρικνώνοντας τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν να εξασθενίσει τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και να παρουσιάζει μεγάλα ελλείματα στο εμπορικό ισοζύγιο. Το μοντέλο ανάπτυξης φαλκίδευε συστηματικά των ανταγωνισμό και δημιούργησε έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας απέτυχε πλήρως και μέσω της διόγκωσης του δανεισμού το 1998-2007 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού.

Με το ξέσπασμα της κρίσης, η τραπεζική απομόχλευση σε συνδυασμό με τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση οδήγησαν τον παραγωγικό τομέα σε κατάρρευση. Η υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής μετά το 2008 έφτασε το 35%. Η κρίση ανέδειξε όλα τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και επιβεβαίωσε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με ριζική αναθεώρηση της δομής της, καθώς και των χρηματοοικονομικών εργαλείων υποστήριξής της.

Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία δεν έχουν σχέση με το λεγόμενο «αναπτυξιακό» κομμάτι των μνημονίων. Οι ιδέες του ΔΝΤ για απορρύθμιση των αγορών, συρρίκνωση του κράτους, μείωση του μισθολογικού κόστους και τα παρόμοια είναι τελείως παρωχημένες. Οι χώρες με τη στιβαρότερη ανάπτυξη τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες βρίσκονται στην Ασία και στηρίχτηκαν στον ενεργό ρόλο του κράτους, κυρίως για δημόσιες επενδύσεις, με σταθερά αυξανόμενους μισθούς και ισχυρή δημόσια παρουσία στην οικονομία. Δεν δίστασαν να παρέμβουν ενεργά στην λειτουργία των αγορών και αντιμετωπίζουν το ΔΝΤ σχεδόν με αποστροφή.

Η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα πρέπει να βασιστεί σε μια νέα σχέση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, με απεξάρτηση των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων από το δημόσιο ταμείο και με παράλληλη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταποδοτικότητας του δημοσίου τομέα. Η αναδιάρθρωση, που θα στοχεύει στην τόνωση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, είναι ανέφικτη χωρίς ολική μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση. Αυτές είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα κι εδώ ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον της προσπάθειας στην κλωστοϋφαντουργία.

Η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία (ΕΝΚΛΩ) κατέρρευσε μετά το χρηματιστηριακό όργιο 1999-2000 και τη σωρεία λαθών που ακολούθησαν. Μια εταιρεία που συμπύκνωνε 140 χρόνια εμπειρίας στη βιομηχανική κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα και γενικότερα στην Ελλάδα, με ισχυρότατη παρουσία στις διεθνείς αγορές, άριστο εργατικό δυναμικό, υψηλή τεχνολογία και εξαιρετική ποιότητα προϊόντος, βρέθηκε να βουλιάζει κάτω από χρέη 350 εκ. Τα χρέη οφείλονται πρωτίστως στις τράπεζες, αλλά και στο δημόσιο ως ασφαλιστικές και φορολογικές οφειλές, όπως και στους εργαζόμενους ως δεδουλευμένα.

Η πρόταση αναβίωσης – που προήλθε από το διοικητικό προσωπικό της εταιρείας σε στενή συνεργασία με τους εργαζόμενους – χρησιμοποιεί τον πτωχευτικό κώδικα, επιδιώκοντας να μετατρέψει τα χρέη σε μετοχικό κεφάλαιο. Θα προκύψει ένα μετοχικό σχήμα όπου την κύρια ιδιοκτησία θα έχουν το δημόσιο, οι εργαζόμενοι, οι τράπεζες και σε ένα βαθμό οι παλιοί μέτοχοι. Δεδομένου ότι η αξία της εταιρείας σε μορφή σκραπ δεν είναι πάνω από 16 εκ ευρώ, όλοι μπορούν να βγουν δυνάμει κερδισμένοι.

Το επιχειρηματικό σχέδιο είναι άριστο. Θα γίνει επανεκκίνηση δύο εργοστασίων στη Ροδόπη και Μαρώνεια (νήμα κόμπακτ το οποίο θα εξάγεται) και ενός στη Στενήμαχο της Νάουσας (νήμα μόδας και ρούχο με ετικέτα). Προβλέπεται καθετοποίηση της παραγωγής που χρόνια τώρα είναι το ζητούμενο στην κλωστοϋφαντουργία: το βαμβάκι της Μακεδονίας θα εξάγεται ως ρούχο υψηλής ποιότητας στις ΗΠΑ. Οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία θα δοθούν σε δημόσιο και τράπεζες έναντι του μέρους των απαιτήσεών τους προς την ΕΝΚΛΩ. Θα χρειαστεί επίσης ένας δανεισμός 5-6 εκατ. ευρώ, για τη συντήρηση του εξοπλισμού και κεφάλαιο κίνησης. Οι εργαζόμενοι θα είναι περίπου 350 τον πρώτο χρόνο με προοπτική ταχείας αύξησης. Οι μισθοί τους, σημειωτέον, θα ξεκινούν από το θρυλικό πια 751.

Πρόκειται για φιλόδοξη και έξυπνη προσπάθεια αξιοποίησης του υπάρχοντος εξοπλισμού αλλά και της τεχνογνωσίας που ενσωματώνεται στους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς. Και τα δύο θα πάνε χαμένα σε λίγα χρόνια. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του εγχειρήματος όμως είναι η μορφή της διακυβέρνησης, η οποία για την ώρα δεν έχει λάβει τελική μορφή. Δεν πρόκειται για αυτοδιαχειριστική εταιρεία, ούτε φυσικά για ΔΕΚΟ. Τον πρώτο λόγο θα έχει το δημόσιο και οι εργαζόμενοι, διασφαλίζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του εγχειρήματος, αλλά θα υπάρξει και διακριτή παρουσία ιδιωτών, με προοπτική περαιτέρω συμμετοχής. Αν η εταιρεία σταθεί στα πόδια της, θα έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό της δρόμο, χωρίς να πέσει στην παγίδα είτε της αποτυχημένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είτε του κρατισμού.

Η αναβίωση της ΕΝΚΛΩ έχει φυσικά τεράστια σημασία για τις τοπικές κοινωνίες. Μπορεί όμως να γίνει και μοντέλο για άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, ιδίως στο θέμα της μετατροπής χρεών σε κεφάλαιο και στη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της είναι ότι προήλθε «από τα κάτω», δηλαδή αυτόνομα και από ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν τον κλάδο. Δεν είναι προϊόν θεωρητικής ανάλυσης. Τέτοιες ακριβώς προσπάθειες σφράγισαν την τεράστια επιτυχία της Ασίας. Ας ελπίσουμε ότι το πείραμα της ΕΝΚΛΩ θα πετύχει και θα συμβάλλει στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.com / "Καθημερινή της Κυριακής" (9/8/15)

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή