Σήμερα: 05/12/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ( ΟΜ. Υ. Λ. Ε )
Οδ. Ανδρούτσου 1 & Κανάρη, 18648-Δραπετσώνα, Τηλ.: 210-4630446, Fax : 210-4614655
E-mail : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., website : www.omyle.gr


Πειραιάς 08.10.2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΟΜ.Υ.Λ.Ε

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015 η έκτακτη γενική συνέλευση της ΟΜ.Υ.Λ.Ε με την συμμετοχή όλων των εκλεγμένων αντιπροσώπων στους Λιμενικούς Οργανισμούς της χώρας.
Η Γενική Συνέλευση της ΟΜ.Υ.Λ.Ε εκτίμησε ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει με τον πλέον βάναυσο τρόπο την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση.
Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των διαδοχικών μνημονίων που εφαρμόζονται από Κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ έχουν οδηγήσει την χώρα σε μία διαρκή ύφεση με τρομακτική ανεργία, έχουν εγκλωβίσει την κοινωνία στην παγίδα της λιτότητας και την αγορά σε ασφυξία ρευστότητας, χωρίς να μειώνεται ούτε κατ’ ελάχιστο το δυσθεώρητο χρέος.
Απόρροια αυτών των πολιτικών είναι η κατάρρευση του Ασφαλιστικού Συστήματος, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ο ασφυκτικός περιορισμός των ΣΣΕ, η υπερφορολόγηση των μισθωτών, συνταξιούχων και αυτοαπασχολούμενων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Στον χώρο των Λιμανιών επιχειρείται η πλήρης ιδιωτικοποίηση με την πώληση του μετοχικού κεφαλαίου των ΟΛΠ και ΟΛΘ. Επιχειρεί, επίσης, η σημερινή Κυβέρνηση, παρά τις προεκλογικές της υποσχέσεις, να παραδώσει την Δημόσια Αρχή, όπως και τις κρίσιμες δραστηριότητες της Ακτοπλοΐας, του Τουρισμού, των Μεταφορών και του Εισαγωγικού και Εξαγωγικού Εμπορίου, στα ξένα μονοπωλιακά συμφέροντα.
Ταυτόχρονα συνεχίζεται η απαξίωση των Λιμανιών με την επενδυτική άπνοια, την δραματική μείωση του προσωπικού και την εργολαβοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
Την ίδια ώρα επιλιμένιες εκτάσεις σημαντικές για την ανάπλαση των όμορων προς το Λιμάνι του Πειραιά Δήμων επιχειρείται να δοθούν σε πάσης φύσεως κερδοσκοπικά συμφέροντα.
Με όλα αυτά να συμβαίνουν και να διαδραματίζονται στον χώρο των Λιμανιών η Γενική Συνέλευση έθεσε τους ακόλουθους στόχους :
 Να αποτρέψουμε κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών. Ιδιαίτερα να ακυρώσουμε την πώληση των ΟΛΠ, ΟΛΘ και να θεμελιώσουμε τον ισχυρό Δημόσιο Χαρακτήρα των Λιμανιών.
 Να κατοχυρώσουμε θεσπισμένες εργασιακές σχέσεις με ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις σε όλα τα Λιμάνια.
 Να στελεχωθούν τα Λιμάνια με προσωπικό πλήρους και σταθερής απασχόλησης με βάση τις πραγματικές ανάγκες.
 Να διεκδικήσουμε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα και συντάξεις αξιοπρέπειας.
 Να δομηθούν θεσμικές και αρμονικές σχέσεις με τις επιλιμένιες πόλεις και να ενδυναμωθεί ο κοινωνικός ρόλος των Λιμανιών.
 Να προωθηθεί η αναπτυξιακή προοπτική των Λιμανιών με αξιοποίηση των ιδίων κεφαλαίων, των δανειακών δυνατοτήτων και των ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Επίσης, στην Γενική Συνέλευση αποφασίστηκε η αγωνιστική στρατηγική της ΟΜ.Υ.Λ.Ε, η οποία έχει ως εξής :
1. Να τεθεί το ζήτημα του ξεπουλήματος των Λιμανιών στην προσεχή συνεδρίαση του IDC (Διεθνές Συνδικάτο Εργαζομένων στα Λιμάνια) και να ζητήσουμε να αναληφθούν πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.
2. Το τριήμερο 21 – 23 Οκτώβρη να προχωρήσουμε σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις με το εξής πρόγραμμα : Τετάρτη 21 Οκτώβρη Στάση Εργασίας από έναρξη ωραρίου έως 10:30 πμ και παραστάσεις σε όλες τις Διοικήσεις των Οργανισμών για την προώθηση των αιτημάτων μας. Πέμπτη 22 Οκτώβρη 24ωρη Πανλιμενική Απεργία. Συγκέντρωση στο Κέντρο του Πειραιά και πορεία στο Υπουργείο Ναυτιλίας. Κάλεσμα συμμετοχής των συνδικάτων, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών και παραγωγικών φορέων του Πειραιά. Παρασκευή 23 Οκτώβρη σύγκληση ευρείας σύσκεψης φορέων για συνέχιση του ΑΓΩΝΑ.
3. Δυναμικές παρεμβάσεις σε όλες τις ενέργειες προώθησης της πώλησης των Λιμανιών της Κυβέρνησης, του ΤΑΙΠΕΔ και των ΔΣ των Οργανισμών.
4. Καταγγελία της πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου των ΟΛΠ, ΟΛΘ και των συνεπειών της στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ και αναφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
5. Συναντήσεις με τα πολιτικά κόμματα προς ενημέρωση για τις επιχειρούμενες πρωτοβουλίες Κυβέρνησης και ΤΑΙΠΕΔ.
6. Συμμετοχή στο συλλαλητήριο που διοργανώνει ο Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, ώρα 11 πμ, στο πρώην Δημαρχείο Δραπετσώνας.
Τέλος στην Γενική Συνέλευση εξουσιοδοτήθηκε το ΔΣ/ΟΜΥΛΕ για περαιτέρω κλιμάκωση των αγωνιστικών δράσεων και ενημέρωση της κοινής γνώμης.

Ετικέτες

f5f675bd25ec0d67cb6b4990d42c8456_XL-199x118.jpg

Ανακοίνωση Πενταμελούς Επιτροπής ΕΙΝΑΠ Γ.Ν. Νίκαιας – Πειραιά, 5/10/15

Η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ επίμονα τους τελευταίους μήνες έχει στοχοποιήσει τα μεγάλα νοσοκομεία ευθύνης της (Αττικό, Γ.Ν. Νίκαιας, Ασκληπιείο Βούλας και Θριάσειο). Δεν έχει πάρει το παραμικρό μέτρο για την ενίσχυσή τους, και αντίθετα συστηματικά τα αποδυναμώνει. Ρουσφετολογικές αποσπάσεις πολύτιμων νοσηλευτών, τραυματιοφορέων και διοικητικών υπαλλήλων για να ζεσταίνουν καρέκλες στα γραφεία των ΥΠΕ και από την άλλη διά της βίας αναγκαστικές μετακινήσεις γιατρών προς τα νησιά του Αιγαίου. Προφανώς η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ θεωρεί «παιδιά ενός κατώτερου θεού» τους κατοίκους του Πειραιά και της Δυτικής Αθήνας και ουδόλως ενδιαφέρεται για την περίθαλψή τους. Αυτή η ΓΑΪΔΟΥΡΙΝΗ συμπεριφορά της πολιτείας εναντίον του πιο ευαίσθητου κοινωνικά και οικονομικά πληθυσμού της χώρας, άλλωστε είναι διαχρονική. Ακριβώς την ίδια εχθρότητα ενάντια στην δημόσια περίθαλψη του Πειραιά, της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής που βιώναμε τόσα χρόνια από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, την βιώνουμε και τώρα από τις κυβερνήσεις της «αριστεράς φοράς πρώτης» και «φοράς δεύτερης».

Δυστυχώς, η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ με αδίστακτο τρόπο αγνοεί τις εκκλήσεις των επιστημονικών οργάνων αλλά και των ίδιων των διοικήσεων των νοσοκομείων και συνεχίζει να προωθεί το σχέδιο πλήρους διάλυσης της δημόσιας περίθαλψης στην περιοχή ευθύνης της. Το αποκορύφωμα είναι πως σήμερα Δευτέρα 5/10, δίνει «εντολή» για αναγκαστική απομάκρυνση ακόμα δύο αναισθησιολόγων, αυτή τη φορά από το Γ.Ν. Νίκαιας. Κι αυτό ενώ είναι σε γνώση της 2ης ΥΠΕ επίσημες και ενυπόγραφες δηλώσεις από την Συντονίστρια Διευθύντρια του αναισθησιολογικού τμήματος, τον Διευθυντή του χειρουργικού τομέα και τον Διευθυντή ιατρικής υπηρεσίας πως η παραπέρα αποδυνάμωση του αναισθησιολογικού τμήματος αυτόματα θα σημάνει την δραστική μείωση των χειρουργικών δραστηριοτήτων στο νοσοκομείο. Μάλιστα, ο κ. διοικητής της 2ης ΥΠΕ είχε διαμηνύσει ευθαρσώς πως «δεν τον ενδιαφέρει» (!) αυτή η μείωση, γι αυτό προχώρησε σήμερα στην έγγραφη εντολή. Το έγγραφο αυτό είναι ομολογία αμετροέπειας και ανικανότητας τόσο για την ίδια την διοίκηση της 2ης ΥΠΕ, όσο και για την πολιτική ηγεσία του υπ. Υγείας και την κυβέρνηση συνολικά. Χαρακτηριστικά, ως αιτιολογία για την σκοπούμενη διάλυση των νοσοκομείων του Πειραιά προβάλλεται ΕΠΙ ΛΕΞΗ : «Παρά τις προσπάθειές μας, τα επανειλημμένα αιτήματα της 2ης ΥΠΕ προς το Υπουργείο για προσλήψεις μόνιμων και επικουρικών ιατρών (Σ.Σ. εννοεί στα νησιά του Αγαίου) δεν έχουν ικανοποιηθεί. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την αναστολή των προσλήψεων για ένα μήνα, λόγω των πρόσφατων εκλογών». Με άλλα λόγια : επειδή η τρόϊκα (ή τετρόϊκα αν προτιμάτε) θα μας κάνει ντα ντα αν κάνουμε προσλήψεις κι επειδή δεν τολμάμε να φέρουμε αντίρρηση στην υγειονομική γενοκτονία, κι επειδή του Τσίπρα του κατέβηκε να κάνει πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη, εμείς διαλύουμε τα νοσοκομεία του Πειραιά για να λέμε πως έχουμε γιατρούς στα νησιά του Αιγαίου.

Είναι σαφέστατο πως οι ενέργειες αυτές τάχαμου «ενίσχυσης» των νησιών είναι μόνο για το «φαίνεσθαι» και δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία. Και οι πέτρες ξέρουν πως οι ασθενείς των νησιών αν χρειαστούν νοσηλεία ούτως ή άλλως διακομίζονται στα νοσοκομεία του Πειραιά. Αυτό επίσης ομολογείται ανοιχτά στο ίδιο έγγραφο του κ. διοικητή : «Η ιδιαιτερότητα των νησιών για την κάλυψη αναγκών που πρέπει να αντιμετωπίζονται επιτοπίως και η μετά τη σταθεροποίηση της καταστάσεως των ασθενών με πιθανή διακομιδή, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι διαφέρει ριζικά από την περίθαλψη των ασθενών στην ηπειρωτική Ελλάδα». Δηλαδή μετακινούμε διά της βίας αναισθησιολόγους από τα νοσοκομεία του Πειραιά προς τα νησιά για να προσφέρονται εκεί οι πρώτες βοήθειες και να διακομίζονται οι ασθενείς προς τα νοσοκομεία του Πειραιά, αλλά ουδόλως μας ενδιαφέρει αν μετά στα νοσοκομεία του Πειραιά θα υπάρχουν γιατροί για να τους υποδεχτούν και να τους περιθάλψουν. Άρα σπασμωδικές δημοσιοσχεσίτικες κινήσεις καθαρά για λόγους «βιτρίνας».

Τέλος, υπάρχει φυσικά και η ανθρώπινη πλευρά των ίδιων των γιατρών (αλλά θα πείτε τώρα ποιός τα υπολογίζει αυτά …). Ο κ. διοικητής σίγουρα ΔΕΝ ΤΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ, αφού διαλέγει δύο συναδέλφισσες από τις οποίες η μία είναι μητέρα παιδιού πέντε ετών και έχει τον σύζυγο στο κρεβάτι με κάταγμα, ενώ η άλλη είναι επίσης μητέρα δύο ανήλικων παιδιών. Κύριε διοικητά και αξιότιμοι κ.κ. υπουργοί, ποιός θα αναλάβει να παίξει τον ρόλο της μάνας για τα παιδιά αυτά για όσο διάστημα οι δύο γιατρίνες θα κάνουν … «τουρισμό» στην Λήμνο και στην Ικαρία ? Εσείς ?

Τα παραπάνω εκτέθηκαν αναλυτικά και επισταμένα σε συνάντηση της ΟΕΝΓΕ με την πολιτική ηγεσία του υπ. Υγείας την περασμένη Παρασκευή, δηλαδή τρεις μέρες ΠΡΙΝ το σημερινό απαράδεκτο έγγραφο του κ. διοικητή της 2ης ΥΠΕ. Μάλιστα, σήμερα ομόφωνα και η διοίκηση του νοσοκομείου εκφράζει την αντίθεσή της στην αποδυνάμωση του αναισθησιολογικού τμήματος επισημαίνοντας πως τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η περίθαλψη των κατοίκων της περιοχής ευθύνης του νοσκομείου (στην οποία συμπεριλαμβάνονται και οι διακομιζόμενοι από τα νησιά ασθενείς όπως εξηγήθηκε παραπάνω). Οι κ.κ. Ξανθός και Πολάκης δεν έχουν λοιπόν ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. Αν δεν ανακαλέσουν ως αύριο το πρωί την «απόφαση» του κ. διοικητή έχουν την πλήρη ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Να σοβαρευτεί άμεσα τόσο η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ όσο και το υπουργείο και να καλύψουν την ιατρική στελέχωση των νησιών με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

Το «μα δεν με αφήνουν η τρόϊκα κι ο Τσίπρας να κάνω προσλήψεις» και γι αυτό επιλέγω να διαλύσω τα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου και να κάνω πασαλείμματα για λόγους βιτρίνας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.

Υπάρχει άλλωστε ο έντιμος δρόμος της ανοιχτής διαφοροποίησης και εν ανάγκη και της παραίτησης, ειδικά όταν πρόκειται για ΓΙΑΤΡΟΥΣ και μάλιστα συνδικαλιστές μέχρι πριν λίγα χρόνια. Αλλιώς θα είναι αυτονόητη και η προσωπική (όχι μόνο η πολιτική) ταύτιση με τους Λοβέρδους, τους Λυκουρέντζους, τους Γεωργιάδηδες τους Βορίδηδες κλπ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Η έγγραφη εντολή του διοικητή της 2ης ΥΠΕ με την οποία ζητά τις αποσπάσεις των γιατρών από το νοσοκομείο της Νίκαιας προς Λήμνο και Ικαρία

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ετικέτες

korupsione-thumb-large-199x126.jpg

Γράφει η Βάσω Κορδαλή

Στην επιστημονική βιβλιογραφία, αλλά και στην κοινωνική συλλογιστική γίνεται κατά κόρον σύνδεση του φαινομένου της διαφθοράς με οικονομικούς όρους, δηλαδή εμφάνισής του σε περιπτώσεις επίσπευσης υποθέσεων με τον τρόπο που επιθυμούν συγκεκριμένες ομάδες του κοινωνικού συνόλου, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ισχυρή οικονομική και κοινωνική δύναμη. ΄Εννοιες που χαρακτηρίζουν αυτό το φαινόμενο είναι ‘μίζες’, ‘ξέπλυμα μαύρου χρήματος’, ‘δωροδοκία’, ‘φακελάκι’, ‘παροχή χρημάτων κάτω από το τραπέζι’. Η οικονομική διαφθορά περιορίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό ατόμων. Ωφελείται κατά βάση ο δέκτης των οικονομικών ανταλλαγμάτων. Εδώ εντάσσονται πολιτικοί, ιδιοκτήτες μέσων μαζικής ενημέρωσης και σε δευτερεύοντα βαθμό ανώτερα και μεσαία στελέχη δημόσιων οργανισμών. Η εξέταση της διαφθοράς με οικονομικούς όρους έχει καταντήσει κοινότοπη και τις περισσότερες φορές γίνεται για να εντείνει τη δύναμη των άγριων ενστίκτων ομάδων του πληθυσμού, οι οποίες αδιάκριτα εξομοιώνουν τους οικονομικούς μεγαλοκαρχαρίες που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο για να αποκομίσουν ιδιοτελή συμφέροντα με τα ‘κατώτερα’ στελέχη ενός δημόσιου οργανισμού στα οποία ένας πολίτης προσφέρει ένα δώρο σε είδος και μειωμένης οικονομικής αξίας, προκειμένου να τον ευχαριστήσει, διότι παρά τις συμπληγάδες της ιεραρχικής διάρθρωσης της ‘υπηρεσίας’ κατάφερε να ολοκληρώσει ένα δίκαιο αίτημά του.

Στην παρούσα ανάλυσή μας θα εστιαστούμε στην ηθική και την ανθρώπινη διαφθορά. Η ηθική διαφθορά αναδύεται μέσα από την καθημερινή συμπεριφορά των μελών μιας δημόσιας οργάνωσης. Η κατοχή των αποκαλούμενων θέσεων ευθύνης αποτελεί την κύρια αιτία ανταγωνισμών μεταξύ των προσώπων. Ανταγωνισμοί, οι οποίοι οφείλονται σε τεχνητές διαφοροποιήσεις μεταξύ διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων στον ίδιο διοικητικό οργανισμό δημιουργούν μία εχθρική ατμόσφαιρα την οποία ενδυναμώνουν και συντηρούν πρόσωπα που δεν διαθέτουν τα τυπικά προσόντα που διαθέτουν άλλοι. Επομένως, οι άλλοι μετατρέπονται σε εχθρούς που πρέπει να εξοντωθούν και η όλη διαμάχη μεταφέρεται σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων και όχι στο πεδίο εφαρμογής του ιεραρχικού μοντέλου οργάνωσης και διοίκησης που αποτελεί τον κανόνα διάρθρωσης των κρατικά οργανωμένων κοινωνιών. Οι συνέπειες της ηθικής διαφθοράς δεν εξαντλούνται στον εσωτερικό χώρο μιας δημόσιας οργάνωσης. Επεκτείνονται στο σύνολο της κοινωνίας. Εδώ, συναφής είναι η έννοια της συλλογικής ευθύνης, η οποία δίνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην ανθρώπινη διαφθορά. Με τη συλλογική ευθύνη το άτομο μεταθέτει την ατομική του ευθύνη σε άλλα πρόσωπα. Και εάν πρέπει κάποιος να τιμωρηθεί, στα πλαίσια της τιμωρητικής διαδικασίας ο φυσικός και ο ηθικός αυτουργός μπερδεύονται σκόπιμα. Πώς μεταφράζεται αυτό το συμπέρασμα στη σημερινή συγκυρία; Η οικονομική κρίση γίνεται μία έννοια που παραπέμπει στην ηθική κρίση, η οποία είχε επέλθει χρόνια τώρα στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν είχε ακόμη αναδυθεί. Δεν αντιμετωπίζεται ως ένα τεχνητό κατασκεύασμα, στα πλαίσια του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπως υλοποιείται μέσω των διεθνών οίκων αξιολόγησης των εθνικών οικονομιών, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η συλλογική ευθύνη μετατρέπει τους ανθρώπους σε πομπούς και δέκτες ενοχών που στην πραγματικότητα εκπορεύονται από τους πιο πάνω υπερεθνικούς θεσμούς και τους προστάτες τους. Ως αποτέλεσμα, όλοι φταίνε, ο ένας βλέπει τον διπλανό του ως υπαίτιο των δεινών του και χαφιέ σε μία γραμμική και αμφίδρομη σχέση. Από δω διαμορφώνονται και τα στοιχεία-σπέρματα της τιμωρίας. Κατασκευάζεται το μαύρο πρόβατο που είναι ο λαός, το οποίο πρέπει να ‘θυσιαστεί’, προκειμένου να σωθούν οι ‘υγιείς οικονομικές δυνάμεις του τόπου’, μιας που αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος των δεινών που υφίσταται η χώρα. Η κατασκευή του ‘αποδιοπομπαίου τράγου’, που είναι ο λαός χρησιμοποιείται για να ενοποιήσει τα μέλη της κοινωνίας. Τα άτομα που αποτελούν το λαό είναι ταυτόχρονα ίδιοι με τα υπόλοιπα μέλη του κοινωνικού συνόλου, αφού ως φυσικά όντα ζουν και αναπνέουν τον ίδιο αέρα, αλλά και διαφορετικοί. Αυτή η διαφορετικότητα είναι που τους κάνει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. ΄Ενας τίθεται στο περιθώριο, που είναι οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι με τους πενιχρούς μισθούς, ενώ οι υπόλοιποι που έχουν προκαλέσει τις αιτίες των ευθυνών βιώνουν την αυτοκάθαρση. ΄Ετσι, το αίτιο αποκρύπτει το αιτιατό. Δηλαδή αφού τόσα χρόνια ήσουνα ο καταναλωτής, ενδιαφερόμενος μόνο για την ατομική σου ευχαρίστηση δικαίως υφίστασαι το αποτέλεσμα των πράξεών σου. ΄Ομως, η κατανάλωση ως οικονομικός όρος δεν προσδιορίζεται στη σημερινή κοινωνία από τις πραγματικές ανάγκες των ατόμων. Ο ατομικιστικός ωφελιμισμός μετατρέπει τα άτομα σε απομονωμένους και διασωληνωμένους δέκτες και αποστολείς έμμεσων μηνυμάτων. Η ανθρωπιά η οποία χάθηκε παίρνει άλλη μορφή, εκείνη της φιλανθρωπίας. Πρόσωπα που έχασαν την ανθρωπιά τους συμμετέχουν εθελοντικά στο στήσιμο και οργάνωση κοινωνικών παντοπωλείων ή σε φιλανθρωπικούς εράνους. Η υποκρισία είναι ακόμη μεγαλύτερη, διότι ενώ όλα τα παραπάνω επικυρώνονται με νομοθετικές διατάξεις που έχουν την πηγή τους σε παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης δίνεται η εντύπωση στην κοινωνία ότι η εθελοντική προσφορά σε φιλανθρωπικά δρώμενα αποτελεί προϊόν ιδίας πρωτοβουλίας και φιλότιμης προσπάθειας. Αναφέρουμε, για παράδειγμα, το νόμο 4071/2012, «Ρυθμίσεις για την τοπική ανάπτυξη, την αυτοδιοίκηση, την αποκεντρωμένη διοίκηση. Ενσωμάτωση Οδηγίας 2009/50/ΕΚ», με βάση τον οποίο τα κοινωνικά παντοπωλεία στηρίζονται σε δωρεές και χορηγίες. Ως συμπέρασμα, η φτώχεια γίνεται διαχειρίσιμη μέσω επιχειρηματικών κύκλων, οι οποίοι απαιτούν και τον ανάλογο σεβασμό. Μ’ αυτό τον τρόπο διαιωνίζεται το ισχύον σύστημα κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Ειδική μορφή διαφθοράς αποτελεί η περίπτωση ατόμων στα οποία ταυτίζεται η ιδιότητα του κυβερνητικού συνδικαλιστή και του ιεραρχικώς ‘προϊσταμένου’. Λέμε ειδική, διότι τα άτομα στα οποία αναφερόμαστε διαπλάθουν και εξωτερικεύουν μία εικόνα τους η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις συνέπειες του ρόλου που παίζουν. ΄Ετσι, ενώ από τη μία πλευρά εισπράττουν θετικά την ανταγωνιστική διάρθρωση των εργασιακών χώρων, η οποία αποτυπώνεται στη συμπεριφορά τους απέναντι στους εργαζομένους-συναδέλφους, παράλληλα υιοθετούν και μία στάση προστασίας των εργασιακών συμφερόντων. Είναι σοβαρά τα κρούσματα πρώην και νυν συνδικαλιστών που συναινούν στις προβλέψεις του νέου πειθαρχικού δικαίου για έλεγχο της παρουσίας και συμπεριφοράς των εργαζομένων εντός και εκτός υπηρεσίας. Παραδείγματα αυτής της ανήθικης συμπεριφοράς αποτελούν ο έλεγχος των ωρών προσέλευσης και αποχώρησης, η άρνηση υπογραφής αδειών, ακόμη και η άσκηση ελέγχου στο περιεχόμενο των αδειών. Επίσης, η συναίνεση στα ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης της τήρησης του ωραρίου. Αυθαίρετες πρακτικές που υλοποιήθηκαν με την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, όπως η επέκταση του ωραρίου, ο περιορισμός των αναρρωτικών αδειών και η κατάργηση της μηχανογραφικής άδειας δεν εντάσσονται στη συνδικαλιστική τους κριτική, προφανώς για να μη δυσαρεστήσουν τα αφεντικά τους. Επομένως, οι πύρινοι, αγωνιστικοί λόγοι σε συνελεύσεις είναι απατηλή εικόνα για το πραγματικό προφίλ τους. Ακόμη και οι ανακοινώσεις που δημοσιοποιούν δηλώνουν ότι αποτελούν μέλη, μάλλον, επιστημονικών συλλόγων παρά συνδικαλιστικών οργάνων. Για παράδειγμα, αναφερόμενοι στο επίμαχο ζήτημα του 2014, το οποίο θα μας απασχολήσει και το επόμενο διάστημα, την αξιολόγηση στο δημόσιο τομέα, οι καθεστωτικοί συνδικαλιστές πρότειναν ένα άλλο σύστημα αξιολόγησης δίκαιο και ισότιμο διότι το παρόν παραβιάζει την αξιοκρατία, την αρχή της αναλογικότητας, γίνεται χωρίς προσδιορισμό περιγραμμάτων θέσεων και καθηκόντων για την κάθε θέση και τελικά υπονομεύει την υπηρεσιακή εξέλιξη. Μιλούν για την ‘αξιοκρατία’ αυτοί οι οποίοι έχουν μετατρέψει την ισότιμη κατανομή των κοινωνικών παροχών προς όλους σε ιδιαίτερες ατομικές παροχές πελατειακού χαρακτήρα, όπου πρόσβαση σε αυτές έχουν μόνο όσοι εγγράφονται στα τοπικά κομματικά όργανα παρακάμπτοντας όλους τους υπόλοιπους. Ποιο θα είναι αυτό το ισότιμο σύστημα αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα; Ποια είναι η αιτιολογία για την αξιολόγηση; Για την κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ φανερός στόχος, ως αποτέλεσμα της υποχρεωτικής ένταξης των εργαζομένων σε ποσοτικές υποκατηγορίες, ήταν οι απολύσεις. Για την κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΑΝ.ΕΛ, η απόδοση της οργανικής μονάδας στην οποία ανήκει ο εργαζόμενος, στα πλαίσια των στόχων της κυβερνητικής πολιτικής, που δεν είναι ακηδεμόνευτη καθώς πρέπει να κινείται εντός των συμφωνιών που υπέγραψε η κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις κυβερνητικών συνασπισμών είναι το ίδιο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε σύνδεση της αξιολόγησης με την ανεργία. Στη δεύτερη περίπτωση, σύνδεση της αξιολόγησης με ένα διαρκή μηχανισμό κινητικότητας, επίσης, σύνδεσή της και με το νέο μισθολόγιο, πυρήνας του οποίου θα είναι η πτωτική πορεία του μισθολογικού κόστους σε σχέση με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν(ΑΕΠ) μέχρι το 2019. Και αν αναλογιστούμε ότι από το 2010 και εντεύθεν το ΑΕΠ σημειώνει μία κλιμακωτή μείωση από χρόνο σε χρόνο, αυτό μεταφράζεται σε συνεχή κατρακύλα των μισθών. Από δω μπορεί να συναχθεί ως λανθάνων στόχος και η απόλυση εργαζομένων, προκειμένου να εξασφαλιστεί το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα. Κρίνοντας από την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας(έχοντας υπόψη και την ελάχιστη αύξηση που σημειώθηκε στη μείωση του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του 2014 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013) δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ότι μία ενδεχόμενη αύξηση του ΑΕΠ δεν θα αξιοποιηθεί για την ενίσχυση των παροχών προς τις βασικές κοινωνικές δομές, όπως είναι η υγεία και η παιδεία αλλά θα διοχετεύεται ως ένεση για την εξυπηρέτηση του τεχνητού χρέους. Επομένως, οι συνέπειες από την ακολουθητέα πολιτική και των δύο κυβερνητικών συνασπισμών είναι ανταγωνισμοί μεταξύ των εργαζομένων, φοβία για το πού θα βρίσκονται επαγγελματικά την επόμενη ημέρα, παθητική κατηγοριοποίηση και φτωχοποίησή τους. Τίθενται τα ερωτήματα: Είναι χρήσιμη η αξιολόγηση; Γιατί αυτός ο όρος έχει θετική χροιά στην κοινωνία; Απαντούμε: ΄Οσο χρήσιμη και αποτελεσματική είναι η αξιολόγηση των μαθητών άλλο τόσο χρήσιμη είναι η αξιολόγηση των εργαζομένων. Και εξηγούμε: Θετικά θα αξιολογηθεί ο μαθητής που δεν εκφράζει τις απορίες που ενδεχομένως έχει και δεν τις εξωτερικεύει για να μην ενταχθεί στους ‘ανεπαρκείς’ μαθητές, αποστηθίζει το μάθημα και έτσι η πραγματική-ολοκληρωμένη γνώση που στοιχειοθετείται και από την αμφισβήτηση της κυρίαρχης άποψης εξοστρακίζεται, με αποτέλεσμα τη δόμηση πειθήνιων ατόμων για τη διαιώνιση του υπάρχοντος καθεστώτος της ανισότητας, το οποίο καθαγιάζεται μέσα από την κολυμπήθρα του σχολείου. Παράλληλα, όταν ως σκοπός της εργασίας τίθεται η αξιολόγηση και ο εργαζόμενος εποπτεύεται κάθε στιγμή για το ποια είναι η απόδοσή του ποσοτικά και ποιοτικά τότε παύουν να έχουν προτεραιότητα οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, οι οποίες αναπροσαρμόζονται αναλόγως των αναγκών των εκάστοτε κρατούντων(πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων) και αντικαθίστανται από τις απαιτήσεις των αποικιοκρατών-δανειστών(αρκεί να αναφερθούμε ενδεικτικά στη διαφοροποίηση ανάμεσα στα λειτουργικά κενά των σχολείων και σε εκείνα που καλύπτονται). Επιπροσθέτως, η συνεργασία εξαφανίζεται, αντίθετα εισχωρούν φαινόμενα ανταγωνισμού, ναρκισσισμού και χαφιεδισμού. Τα παραπάνω σχετίζονται και με την απομόνωση του εργαζομένου μέσω του ελέγχου της ατομικής του απόδοσης στα πλαίσια εφαρμογής των όρων της ατομικής στοχοθεσίας, όπως την προτάσσει το νέο σύστημα αξιολόγησης πιστό στα πρότυπα των τεχνικών πρακτικών και οδηγιών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης(ΟΟΣΑ), των δανειστών και της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Οι κλακαδόροι της αξιολόγησης δεν θέτουν το καίριο ερώτημα: Είναι ουδέτερη η αξιολόγηση; Είναι αντικειμενική; Όχι βέβαια. Απλώς, ποσοτικοποιεί τις ικανότητες και δεξιότητες των ατόμων. Εισάγει δείκτες για την καταμέτρηση της ‘αξίας’ των προσώπων: οι κατηγορίες των ‘έξυπνων’, ‘χαζών’, ‘ανώτερων’, ‘κατώτερων’ εξάγονται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, με βάση κριτήρια που θέτει το ίδιο. Η γνώση και η αξιοκρατία περιορίζονται σε ό,τι επιθυμούν οι εξουσιάζοντες και η περαιτέρω γνώση ή η αμφισβήτηση της κυρίαρχης άποψης για τη γνώση και την αξιοκρατία φιμώνονται, ενώ όποιος συμμετέχει στην κριτική της κυρίαρχης ιδεολογίας εξοστρακίζεται ως ‘άχρηστος’. Προφανώς διαφεύγει από τους σχεδιαστές της ποσοτικής απόδοσης ότι στο δημόσιο δεν μπορεί πρακτικά να ακολουθηθεί η τεϋλοριανή μέθοδος λειτουργίας των κοινωνικών δομών σε αλυσίδα παραγωγής. Είναι σα να ταυτίζουμε τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία ή το ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό στα νοσοκομεία με τυποποιημένα προϊόντα έτοιμα για κατανάλωση, όπως είναι τα παγωτά και τα γιαούρτια.

Το κυρίαρχο διοικητικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στηρίζεται στην ιεραρχική διάρθρωση των θέσεων και την ιεραρχία των προσώπων. Οι ‘ανώτεροι’ υπάρχουν, διότι οι ‘κατώτεροι’ αποδέχονται την κατωτερότητά τους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κυριαρχούν τα ιδιοτελή συμφέροντα σε κάθε όψη της κοινωνικής και προσωπικής διαβίωσης των ατόμων. Από δω εκμαιεύεται εύκολα η απάντηση στο ερώτημα γιατί, ενώ οι καταπιεζόμενοι βλέπουν να συνθλίβονται οι αποδοχές τους, να αυξάνονται οι ώρες εργασίας τους, να μην μπορούν να διαχειριστούν τα δάνειά τους, αυτοί σκύβουν όλο και περισσότερο το κεφάλι στις απαιτήσεις κατασκευασμένων ηγετών και εξακολουθούν να στηρίζουν τα συστημικά και αρχηγικά πολιτικά κόμματα.

Αντιθέτως, η μελλοντική κοινωνία των πραγματικών ίσων ευκαιριών θα στηρίζεται στην αλληλοσυμπληρωματική συνύπαρξη των προσώπων και στην εθελοντική συνεισφορά αναλόγως των ενδιαφερόντων του. Δηλαδή όλοι θα είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι. Εάν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για έναν τομέα θα συνεισφέρει σε έναν άλλον. Και αυτή η συνεισφορά θα είναι προϊόν της θέλησης των ενδιαφερόμενων προσώπων και όχι ένας καταναγκαστικός μηχανισμός, αφού οι εργασιακές συνθήκες θα πάψουν να λειτουργούν αλλοτριωτικά…

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ετικέτες

72e99263-8ffb-4a61-8ab1-d34f67b80f97-640x275.jpg

ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΗΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ακόμη κι αν δεν υπήρχε το μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε». Η φράση έχει πολλούς «πατέρες», αλλά επικρατέστερος είναι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, που έτσι περίπου απάντησε στα ερωτήματα της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ερευνούσε στις αρχές του 2014 τη νομιμότητα των μνημονίων. Οσονούπω, η ίδια φράση θα γνωρίσει κι άλλους διεκδικητές ανάμεσα στα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Σε κάθε περίπτωση, ήδη το προσχέδιο προϋπολογισμού 2016 που κατατέθηκε τη Δευτέρα στη Βουλή αποτελεί ένα δημοσιονομικό-λογιστικό εγκώμιο στο τρίτο μνημόνιο. Άλλωστε, δεν αποτελεί παρά ακριβή αποτύπωση των βασικών του εντολών, διανθισμένος με μια ατυχέστατη προσπάθεια εξωραϊσμού τους.

Στην εισαγωγή του προσχεδίου που συνυπογράφουν οι κ. Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, η επιχείρηση εξωραϊσμού του Μνημονίου κινείται στα όρια της γραφικότητας: «Είναι σημαντικό να διαμορφωθεί ένα νέο πρόγραμμα δράσης για την ανάπτυξη και τις διαρθρωτικές αλλαγές που χρειάζεται η οικονομία, σε συνδυασμό με τους βασικούς κοινωνικούς στόχους, ώστε να αρχίσει η σταδιακή αποκατάσταση των κοινωνικών κυρίως ανισορροπιών. Τα χαρακτηριστικά του νέου προγράμματος είναι προς την κατεύθυνση αυτή. Συγκεκριμένα, το νέο πρόγραμμα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα απαραίτητα διαρθρωτικά μέτρα. Επιπλέον, είναι πιο δίκαιη η κατανομή του δημοσιονομικού βάρους, μέσω της υιοθέτησης μέτρων όπως η αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης στα υψηλά εισοδήματα, οι φόροι πολυτελείας κ.λπ., ώστε να μη σηκώσουν το βάρος και πάλι οι πιο αδύναμοι», αναφέρουν οι συναρμόδιοι υπουργοί.

Στις σελίδες του Προσχεδίου που ακολουθούν την εισαγωγή, αυτές οι σχεδόν διασκεδαστικές διακηρύξεις καταρρέουν σε κάθε επαφή τους με τους αριθμούς του νέου προϋπολογισμού. Οι αριθμοί, βέβαια, δεν λένε πάντα την αλήθεια, και αυτός ο προϋπολογισμός αποκλείεται να αποφύγει την παράδοση της πλήρους αστοχίας. Ωστόσο, αυτοί οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί της ταξικής, υφεσιακής και αντικοινωνικής λειτουργίας του πρώτου «αριστερού» προϋπολογισμού. Σταχυολογούμε τους πιο χαρακτηριστικούς αριθμούς:

ΑΚΟΜΗ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ

  • Η επικαιροποίηση του προϋπολογισμού του 2015, ο οποίος ενσωματώνει πρόσθετα μέτρα λιτότητας 2,03 δισ. που προκύπτουν από το τρίτο Μνημόνιο, «στριμωγμένα» σε διάστημα μόλις τριών μηνών μέχρι το τέλος του χρόνου, θα προσθέσει ύφεση 2.3% φέτος. Για το 2016 η ύφεση υπολογίζεται στο 1,3% του ΑΕΠ. Αυτή η ύφεση θα προστεθεί στη μείωση του ΑΕΠ κατά 25,7% σε σχέση με το 2009 που έχουν επισωρεύσει τα δύο προηγούμενα μνημόνια. Έτσι, στο τέλος του 2016 θα έχει διαμορφωθεί ένα παγκόσμιο ρεκόρ ύφεσης 30% σε 7 χρόνια, ακριβώς ως αποτέλεσμα εφαρμογής προγραμμάτων «διάσωσης». Σημειωτέον ότι οι προβλέψεις αυτές γίνονται βάσει δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή 1, παρ’ ότι όπως αποκαλύφθηκε από το ίδιο το ΔΝΤ ο πολλαπλασιαστής των δημοσιονομικών μέτρων στην περίπτωση της Ελλάδας έφτασε το 1,5. Άρα, τίποτε δεν αποκλείει χειρότερες επιδόσεις.

  • Η ύφεση αναμένεται να τροφοδοτηθεί και από άλλους αρνητικούς δείκτες που καταγράφονται στις προβλέψεις του προσχεδίου προϋπολογισμού. Αναμένεται μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης (1,6% φέτος, 2,4% το 2016), της δημόσιας κατανάλωσης (1,2% και 2,1% αντίστοιχα), των εξαγωγών (1,5% και 1%), των εισαγωγών (3,6% και 0%), της απασχόλησης (1,6% και 1%) και αύξηση της ανεργίας (στο 25,4% φέτος και στο 25,8% του χρόνου). Κατά το ΔΝΤ η ανεργία μπορεί και να ξεπεράσει το 27%.

  • Η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας από τη συνεχή αποεπένδυση αποτυπώνεται στον «Ακαθάριστο Σχηματισμό Παγίου Κεφαλαίου», που αναμένεται να μειωθεί κατά 16,5% φέτος. Δια μαγείας, όμως, προβλέπεται ότι το 2016 θα αυξηθεί κατά 4,5%. Κατά το προσχέδιο αυτό θα προέλθει από την αύξηση της πιστωτικής ρευστότητας και τους κοινοτικούς πόρους. Ωστόσο, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων παραμένει καθηλωμένο στα 6,7 δισ., αυξημένο μόλις κατά 350 εκατ., από τα οποία 6 δισ. είναι η εθνική συμμετοχή στα προγράμματα του ΕΣΠΑ και μόλις 750 εκατ. σε επενδύσεις αποκλειστικά εθνικής χρηματοδότησης. Επί της ουσίας, μόλις αυτό το δεύτερο, ισχνό ποσό αποτελεί δυνητικά δημόσια επένδυση. Όλα τα υπόλοιπα προορίζονται για το κλαμπ εθνικών- υπερεθνικών εργολάβων και προμηθευτών σε έργα που σέρνονται εδώ και μια δεκαετία, σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι εκβιασμών, στάσης πληρωμών και στάσης έργων.

  • Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, το Προσχέδιο Προϋπολογισμού 2016 δεν συμμερίζεται καθόλου την αγνώστου προελεύσεως αισιοδοξία του πρωθυπουργού, ο οποίος στις προγραμματικές δηλώσεις προέβλεψε επιστροφή της οικονομίας στην ανάπτυξη το πρώτο εξάμηνο του 2016.Η αντίφαση αυτή, την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα, η ίδια κυβέρνηση να προβάλει δυο αντικρουόμενες εκτιμήσεις επιτείνει τα προβλήματα αξιοπιστίας, αλλά και το vertigo των βουλευτών που πρέπει τις επικυρώσουν.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

  • Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα πρόσθετα βάρη (κατ’ ευφημισμόν στο Προσχέδιο «Δημοσιονομικές Παρεμβάσεις») ύψους 6,4 δισ. ευρώ κατανέμονται με κοινωνική δικαιοσύνη καταρρίπτεται με απλή ανάγνωση των αριθμών και μερικές αθροίσεις: από το παραπάνω σύνολο 1,8 δισ. προέρχονται από περικοπές μισθών, συντάξεων και άλλων ασφαλιστικών παροχών, κοινωνικών επιδομάτων (επίδομα θέρμανσης στο μισό) και νοσοκομειακής περίθαλψης. Τα υπόλοιπα είναι έσοδα από αύξηση της φορολογίας, εισφορών και άλλων επιβαρύνσεων, ύψους 3,9 δισ. Αν δούμε την εσωτερική σύνθεση αυτού του ποσού, τα πράγματα γίνονται χειρότερα: 2,1 δισ. προέρχονται από τις αυξήσεις στον ΦΠΑ, δηλαδή τη λαϊκή κατανάλωση, και 600 εκατ. από φορολογικές επιβαρύνσεις λαϊκών εισοδημάτων (εισφορά «αλληλεγγύης», φόρος ασφαλίστρων, αγρότες, κατάργηση ειδικού φόρου στο αγροτικό πετρέλαιο κλπ). Στον αντίποδα, μόλις 960 εκατ. προέρχονται από επιβαρύνσεις των- κατά τεκμήριο- πλουσιότερων στρωμάτων (φόροι πολυτελούς διαβίωσης, αυξήσεις συντελεστών φόρου νομικών προσώπων, προκαταβολές φόρου επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελματικών, φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων κ.α.). Και πάλι, θα πρέπει κανείς να υπολογίσει ότι μεταξύ των κατά τεκμήριο πλουσίων υπάρχουν πολλοί, ιδιαίτερα μικρομεσαίοι και ελεύθεροι επαγγελματίες, προ πολλού κατεστραμμένοι.

  • Η υποτιθέμενη «δίκαιη κατανομή των βαρών» αποδεικνύεται ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από αναδιανομή της φτώχειας μεταξύ των ήδη φτωχών στη σύνθεση των περικοπών στις δαπάνες (Γενικής Κυβέρνησης). Από το σύνολο περικοπών ύψους 2,4 δισ., τα 1,85 δισ. προέρχονται από τις περικοπές στις συντάξεις, το επίδομα θέρμανσης, τις αυξήσεις στις εισφορές υγείας σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, την εφαρμογή του νέου ενιαίου μισθολογίου κλπ και μόλις 550 εκατ. (τα 500 αφορούν την Άμυνα) προέρχονται από παρεμβάσεις σε κατά τεκμήριο κοινωνικά «ουδέτερα» πεδία. Κι αυτό μέχρι… ευρέσεως «ισοδυνάμων», καθώς δεν ξέρουμε ποιους θα επιβαρύνει τελικά η πολυδιαφημισμένη κατάργηση του εισιτήριου των 5 ευρώ στα νοσοκομεία.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ

Τα προαναφερθέντα αφορούν μόνο το αποτύπωμα του τρίτου Μνημονίου στον προϋπολογισμό 2016. Στα συνολικά μεγέθη του (άμεσοι και έμμεσοι φόροι, λοιπά έσοδα, δαπάνες) δεν υπάρχουν συγκλονιστικές διαφορές από τους δυο προηγούμενους μνημονιακούς προϋπολογισμούς. Και ο νέος προϋπολογισμός λέει ψέματα ή αποσιωπά με τον ίδιο τρόπο όπως και οι προηγούμενοι το ποιος πληρώνει το μάρμαρο. Από το 2010 και μετά μισθωτοί και συνταξιούχοι πληρώνουν το 55% έως 60% των άμεσων φόρων, ενώ η αναλογία θα ήταν συντριπτικά δυσμενέστερη αν ήταν δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια το ταξικό ισοζύγιο των έμμεσων φόρων. Σ’ αυτό το πεδίο ο προϋπολογισμός του τρίτου Μνημονίου όχι μόνο δεν αλλάζει τίποτα, αλλά απογειώνει την επίθεση στους φτωχούς μέσα από τη μεταφορά στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% σχεδόν του συνόλου των ειδών λαϊκής κατανάλωσης.

Το χειρότερο ωστόσο δεν είναι ότι κι αυτό το προσχέδιο προϋπολογισμού λέει ψέματα. Αλλά το γεγονός ότι είναι βέβαιο ότι θα αστοχήσει στους βασικούς δημοσιονομικούς στόχους που απορρέουν από το μνημόνιο κι επομένως, πάλι βάσει των δεσμεύσεων του μνημονίου, θα ενεργοποιούνται οι «αυτόματοι σταθεροποιητές». Δηλαδή, πρόσθετα μέτρα - περικοπές και νέοι φόροι- για να εξυπηρετηθεί ο στόχος για πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016. Το ποσοστό φαίνεται ασήμαντο, αλλά ο απολογισμός του 2015 είναι διδακτικός: η φιλόδοξη πρόβλεψη της κυβέρνησης Σαμαρά για πλεόνασμα 3% κατάληξε σε έλλειμμα 0,24%. Η απόκλιση κοστίζει στον ελληνικό λαό 5 δισ. ευρώ που έχουν συνυπολογιστεί στον λογαριασμό που εξέδωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν μη τι άλλο, το μνημόνιο εξασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους…

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή