Σήμερα: 04/08/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

210716160026_woman_food.jpg

Πόσες μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα μας χαρίζουν περισσότερα χρόνια ζωής; Μελετώντας μια πληθώρα ερευνητικών δεδομένων οι ερευνητές του Χάρβαρντ μας αποκαλύπτουν τον θαυματουργό αριθμό

«Ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα» σύμφωνα με τη γνωστή ρήση, όμως στην πραγματικότητα, εάν θέλουμε να ζήσουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα θα πρέπει τουλάχιστον να τα… πενταπλασιάσουμε. Όχι βέβαια μόνο τα μήλα, αλλά γενικά την διατροφική πρόσληψη των φρούτων και των λαχανικών. Το γεγονός αυτό τουλάχιστον αναδεικνύουν τα στοιχεία από μια ανάλυση μελετών δημοσιευμένη στο Circulation, με τους ανθρώπους που κατανάλωναν τουλάχιστον πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών τη μέρα να βρισκόντουσαν σε μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου σε σύγκριση με όσους έτρωγαν μόλις δύο μερίδες ημερησίως.

Οι ίδιοι άνθρωποι διέτρεχαν μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών νόσων, καρκίνου αλλά και νόσων του αναπνευστικού συστήματος. Ωστόσο, τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα δεν παρουσιάσε η καθημερινή κατανάλωση φασολιών, πατάτας, καλαμποκιού ή χυμών φρούτων.

 

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μελέτησαν ένα αρκετά μεγάλο δείγμα, 66.719 γυναικών και 42.016 ανδρών, ενώ συμπεριελάβαν και την ανάλυση 24 άλλων μελετών. Σε όλες τις μελέτες, η μείωση του κινδύνου πρόωρου θανάτου από την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών ήταν προφανής.

Αρχικά, οι συμμετέχοντες δεν έπασχαν από καρκίνο, κάποια καρδιαγγειακή νόσο ή από σακχαρώδη διαβήτη. Συμπλήρωσαν κάποια ερωτηματολόγια σχετικά με τις διατροφικές τους συνήθειες και έπειτα κάθε δύο έως τέσσερα χρόνια μετά. Η μελέτη κράτησε σχεδόν 30 χρόνια και κατά τη διάρκεια της σημειώθηκαν περισσότεροι από 18.000 θάνατοι. Αυτό που διαπίστωσαν οι ερευνητές είναι ότι όσοι κατανάλωναν μέσα στη μέρα δύο μερίδες φρούτων και τρεις μερίδες λαχανικών είχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν κατά τη διάρκεια της μελέτης σε σύγκριση με εκείνους που κατανάλωναν λιγότερες μερίδες.

Ο μαγικός αριθμός λοιπόν μου μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην μακροζωία είναι το 5, καθώς οποιαδήποτε επιπλέον μερίδα φρούτων ή λαχανικών δε φαίνεται να μείωσαν περαιτέρω τα ποσοστά θανάτου από συγκεκριμένες ασθένειες.

πηγη: ygeiamou.gr

Ετικέτες

efka_0.jpg

Σε φιάσκο για πολλούς δικαιούχους αναδρομικών στις συντάξεις εξελίσσεται και πάλι η ιστορία της καταβολής των αυξήσεων σε εκείνους τους συνταξιούχους που έχουν με περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης. 

Πολλοί από αυτούς που ανέμεναν πίστωση των αυξήσεων στους λογαριασμούς τους από τον ΕΦΚΑ, έφυγαν απογοητευμένοι από τα ATM. To πρόβλημα καταγγέλλουν στην efsyn.gr δικαιούχοι αναδρομικών οι οποίοι μας τηλεφωνούν και αναφέρουν ότι ενώ έπρεπε να τους καταβληθούν τα χρήματα, δεν τα έχουν δει ακόμη στους λογαριασμούς τους.

Πρόκειται για συνταξιούχους που δεν εμπίπτουν σε καμία από τις εξαιρέσεις που αναφέρει ο ΕΦΚΑ. Δηλαδή δεν εντάσσονται σε ειδικές περιπτώσεις όπως είναι απασχολούμενοι συνταξιούχοι, χήρες ή χήροι, ούτε σε περιπτώσεις δικαιούχων που απεβίωσαν επίσης μετά τον Οκτώβριο του 2019 και τα ποσά θα καταβληθούν στους κληρονόμους τους. Οι έλεγχοι γι' αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο περίπλοκοι και γι' αυτό χρειάζεται σχετικά περισσότερος χρόνος.

Πάντως η νέα καθυστέρηση στα αναδρομικά, που διαφημίζονται εδώ και μήνες από το υπουργείο Εργασίας και τα ΜΜΕ, οδηγεί για πολλοστή φορά τους συνταξιούχους σε ρόλο επαίτη για λίγες δεκάδες ευρώ και μαρτυρά την αναξιοπιστία των εξαγγελιών του υπουργείου Εργασίας.

Υπενθυμίζεται ότι μόλις χθες, 27 Ιουλίου 2021, με επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας αναφερόταν ότι επρόκειτο να καταβληθούν τα αναδρομικά στους συνταξιούχους του ιδιωτικού τομέα που υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης μετά τις 13 Μαΐου 2016, με περισσότερα από 30,1 και έως 44 έτη ασφάλισης, έπειτα από τον επανυπολογισμό των αποδοχών τους με τα βελτιωμένα ποσοστά αναπλήρωσης του νόμου 4670/2020. Την Πέμπτη 29 Ιουλίου οριζόταν η καταβολή των αναδρομικών στους συνταξιούχους του Δημοσίου, ενώ τον Αύγουστο αναμενόταν να καταβληθούν αναδρομικά στους «παλαιούς συνταξιούχους», δηλαδή όσους υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης πριν από τον Μάιο του 2016. 

πηγη: efsyn.gr

Ετικέτες

mitsotakisxatzidakis.jpg

Τα φέρανε απο εδώ, τα φέρανε απο εκεί, τελικά Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος καταλήξανε στο 2%...  EUROKINISSI
 
 

Το 2% συνιστά απλά μια μικρή μείωση των απωλειών των εργαζομένων την τελευταία διετία.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε χθες στο υπουργικό Συμβούλιο ότι η αύξηση της τάξης του 2% στον κατώτατο μισθό «δείχνει ότι σταθερό μέλημα αυτής της Κυβέρνησης είναι η προστασία των πιο αδύναμων συμπολιτών μας». Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που διαψεύδεται από την πραγματικότητα και τους αριθμούς.

Θυμίζουμε ότι με το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 16 Ιουνίου από την κυβέρνηση δίνεται η δυνατότητα της ατομικής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο για την διαμόρφωση του ωραρίου εργασίας. Ένα μέτρο που θα οδηγήσει εργαζόμενους να δουλεύουν 10 και 12 ώρες την ημέρα με αμφίβολο αντάλλαγμα κάποια ρεπό. Το μέτρο αναμφισβήτητα θα πλήξει τους χαμηλότερα αμειβόμενους.

Παράλληλα όμως το μέτρο αυτό σημαίνει και απλήρωτες υπερωρίες άρα και απώλεια εισοδήματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε η αντιπολίτευση στην Βουλή κατά την συζήτηση του εργασιακού νομοσχεδίου οι ετήσιες απώλειες θα κυμαίνονται από 115 ευρώ για έναν χαμηλόμισθο έως και 154 ευρώ για κάποιον με μέσο μισθό. Αυτά όταν η αύξηση που χορηγείται στον κατώτερο μισθό είναι 185 ευρώ σε ετήσια βάση. Δηλαδή η αύξηση του 2% πρακτικά εξανεμίζεται μόνον από το μέτρο για τις απλήρωτες υπερωρίες.

Σε αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς το πάγωμα του κατώτατου μισθού για το 2020. Επίσης την απώλεια μισθών που προκλήθηκε από τα μέτρα για τον Covid 19 που έδωσαν την δυνατότητα στους εργοδότες να «απαλλαγούν» από μισθούς με το περίφημο επίδομα των 534 ευρώ.

 
 
 

Ουσιαστικά η κυβέρνηση με την πενιχρή αύξηση του 2% απλά μειώνει τις ζημιές που η ίδια δημιούργησε με την πολιτικές επιλογές της στους μισθούς. Όλα αυτά δίχως να συνυπολογίσει κανείς τις καταγεγραμμένες αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης ή σε λογαριασμούς όπως π.χ στο ρεύμα τα οποία συνιστούν έμμεση μείωση του εισοδήματος και επίσης αφορούν κυρίως τα χαμηλότερα εισοδήματα.

Το ύψος της αύξησης που αποφάσισε το υπουργικό Συμβούλιο «μπορεί να χαρακτηριστεί και συμβολικό» είπε επίσης ο πρωθυπουργός και μάλλον έχει δίκιο. Το ερώτημα όμως είναι τι ακριβώς συμβολίζει. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο συμβολισμός αφορά «την αισιοδοξία μας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας».

Όταν όμως η αύξηση αφορά έναν κατώτατο μισθό 650 ευρώ τότε αντικειμενικά άλλο είναι αυτό που συμβολίζεται: Η αντίληψη μιας ανάπτυξης η οποία θα βασίζεται στο φθηνό κι ευέλικτο εργατικό δυναμικό. Άλλωστε το εργασιακό νομοσχέδιο -όπως δήλωσαν οι εμπνευστές του- ψηφίστηκε για να τονώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση με απλά λόγια αναζητά επενδυτές που με την σειρά τους αναζητούν φθηνά μεροκάματα. Μια προσδοκία που καμία σχέση δεν έχει (και δεν μπορεί να έχει) με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Ούτε με τους «καλούς μισθούς» που η κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά.

Είναι φανερό ότι ο αρχικός σχεδιασμός της κυβέρνησης ήταν να «παγώσει» και φέτος τον κατώτατο μισθό όπως είχε κάνει και το 2020. Άλλωστε αυτό το μήνυμα επροκρίνουν οι εργοδοτικές οργανώσεις και η κυβέρνηση δεν μας έχει συνηθίσει να διαφωνεί μαζί τους. Η αύξηση που τελικά έδωσε σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την πολιτική διαμάχη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που κατέθεσε πριν λίγο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας για αύξηση του κατώτερου μισθού στα 800 ευρώ, εκτίμησαν στο Μέγαρο Μαξίμου ότι χρειάζεται αντίβαρο. Αν και τα 0,52 ευρώ που συνιστά η αύξηση στον κατώτατο μισθό είναι λιγότερο αντίβαρο και περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα.

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις απευθύνονται σε μία κοινωνία χιλιοταλαιπωρημένη. Ο κόσμος της εργασίας έχασε πολλά κατά τη περίοδο των μνημονίων. Μεταξύ αυτών και το 50 % της αγοραστικής του δύναμης.

πηγη: news247.gr

Ετικέτες

sakellaropoulou-mitsotakis.jpg

Η ΠτΔ με τον πρωθυπουργό στη δεξίωση για την 47η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας.  EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ
 
 

Ο Γιάννης Αλμπάνης σχολιάζει τους χειρισμούς της Προέδρου της Δημοκρατίας με αφορμή την ανάκληση της παρασημοφόρησης του διασώστη προσφύγων Ιάσονα Αποστολόπουλου.

 

Δεν θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός ότι οι χειρισμοί της Κατερίνας Σακελλαροπούλου τις τελευταίες ημέρες υπήρξαν οι χειρότεροι δυνατοί.

Πρώτον, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ακύρωση της παρασημοφόρησης του διασώστη προσφύγων Ιάσονα Αποστολόπουλου, κατάφερε να μετατρέψει σε μείζον πολιτικό ζήτημα (ίσως για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση) την εθιμοτυπική δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Παρεμπιπτόντως, αυτό το κοσμικό σουαρέ που καμιά σχέση δεν έχει με τους μεγάλους δημοκρατικούς αγώνες, καλό θα ήταν να αντικατασταθεί με άλλου τύπου εκδήλωση.

Δεύτερον, η κ. Σακελλαροπούλου κατάφερε να εξοργίσει τόσο τη Δεξιά όσο και την Αριστερά. Τη Δεξιά γιατί επέλεξε αρχικά να βραβεύσει τον κ. Αποστολόπουλο. Την Αριστερά γιατί ανακάλεσε την (ανακοινωμένη) παρασημοφόρηση του, ύστερα από την απαίτηση της (ακρο)δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ στην οποία πρωταγωνιστεί ο κ. Μπογδάνος.

Το μπρος-πίσω

Το μπρος-πίσω αποτελεί “ελαφρά” παράβαση στο μπάσκετ. Στην πολιτική όμως συνιστά βαρύτατο ατόπημα διότι προκαλεί δυσαρέσκεια σε όλες τις πλευρές. Η Προεδρία της Δημοκρατίας θα μπορούσε να επιλέξει να μην βραβεύσει τον κ. Αποστολόπουλο -έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν της είχε ζητήσει να το πράξει. Από τη στιγμή όμως που το αποφάσισε και, πολύ περισσότερο, που το ανακοίνωσε, σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να κάνει πίσω. Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, το ζήτημα δεν αφορούσε στο πρωτόκολλο και τις αρμοδιότητες, αλλά στο θεσμικό κύρος και την πολιτική αυτονομία της Προέδρου έναντι της κυβέρνησης. Η ανάκληση της βράβευσης κάτω από τις κυβερνητικές πιέσεις, έστειλε καθαρό μήνυμα ότι η Πρόεδρος δεν έχει το σθένος να πει τα δικά της “όχι” στην κυβέρνηση, εκεί όπου αυτά είναι πολιτικά αναγκαία και συνταγματικά επιτρεπτά. “Όχι” που είχαν πει προηγούμενοι Πρόεδροι όταν το είχαν κρίνει σκόπιμο.

 

Η ανεπάρκεια

Η (μη) βράβευση Αποστολόπουλου συμπυκνώνει τα δύο πολύ σοβαρά προβλήματα που παρουσιάζει η πολιτεία της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Το πρώτο πρόβλημα είναι η πολιτική ανεπάρκεια του επιτελείου της Ηρώδου του Αττικού. Όταν αποφασίζεις να βραβεύσεις έναν ριζοσπάστη ακτιβιστή σαν τον Αποστολόπουλο, το κάνεις όχι μόνο λόγω του ανθρωπιστικού έργου του, αλλά και γιατί θέλεις να στείλεις ένα μήνυμα δημοκρατικής συμπεριληπτικότητας. Δηλαδή, θες να πεις ότι η Ελληνική Δημοκρατία διαθέτει την αυτοπεποίθηση για να τιμήσει έναν επικριτή της κυβερνητικής πολιτικής. Την απόφαση πρέπει να την πάρεις μόνο αφού ζυγίσεις τις ενδεχόμενες αντιδράσεις και κρίνεις ότι μπορείς να τις “σηκώσεις”. Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό ζύγισμα δεν έγινε.

Η ταύτιση

Το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα της Προέδρου είναι η πλήρης ταύτισή της με την κυβέρνηση και την συνεπακόλουθη υιοθέτηση μιας εξαιρετικά συντηρητικής γραμμής. Η ανάκληση της παρασημοφόρησης του Ιάσονα Αποστολόπουλοου κατόπιν της κυβερνητικής απαίτησης δεν συνιστά εξαίρεση. Αναλόγως είχε σταθεί η ΠτΔ στον Φράχτη του Έβρου, τη Μαρφίν, στο συνέδριο για την "υπογεννητικότητα". Σε όλες τις περιπτώσεις η κ. Σακελλαροποπούλου δεν πήρε τις στοιχειώδεις αποστάσεις από το Μαξίμου. Είναι διαφορετικό πράγμα ο θεσμικός συντονισμός της ΠτΔ με την κυβέρνηση που επιτάσσει το σύνταγμα, από τη σύμπραξη σε εκδηλώσεις που είναι κομματικά χρωματισμένες ή τουλάχιστον έτσι εκλαμβάνονται από την αντιπολίτευση.

Ακόμα χειρότερο για την ΠτΔ είναι το ότι απογοητεύει πολλούς από όσους τη στήριξαν εξαρχής και πίστεψαν σε αυτήν. Η κ. Σακελλαροπουλου δεν είναι μόνο η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος στην ελληνική Ιστορία -κάτι που έχει ιδιαίτερη συμβολική φόρτιση σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι ήρθε στο προσκήνιο με ένα προοδευτικό προφίλ, ως υπερασπίστρια των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ήταν λογικό λοιπόν να περιμένει κανείς μια “διαφορετική” Προεδρία από τα συνηθισμένα. Αυτήν την “διαφορετικότητα” δεν την έχουμε δει. Αντιθέτως, επαναλαμβάνεται ο συνήθης συντηρητικός κομφορμισμός, χωρίς όμως την πολιτική επιδεξιότητα των προκατόχων της.

Αν συνεχίσει όπως έχει πολιτευτεί μέχρι σήμερα, φοβάμαι ότι η Προεδρία Σακελλαροπούλου δεν θα αποτιμηθεί θετικά. Υπάρχει όμως ο χρόνος για τις αναγκαίες διορθώσεις. Δεν απαιτούνται ούτε μεγάλες εμπνεύσεις ούτε ιδιαίτερα ρίσκα. Σύνεση χρειάζεται και ένας διαφορετικός τόνος σε σχέση με το παρελθόν, όπως άλλωστε θα άρμοζε στην πρώτη γυναίκα ΠτΔ. Θα το πράξει; Δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι πολιτικοί δεν έχουν κανέναν άλλο να τους διασώσει, πλην του εαυτού τους.

πηγη: news247.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή