Σήμερα: 21/01/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

xomateri-oeda-xita-filis-stoles-ergazomenoi-erevna.jpg

Η κυβέρνηση, μέσω της Διυπουργικής Επιτροπής ΣΔΙΤ και ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Γεώργιος Πατούλης, μέσω του Ενιαίου Διαβαθμιδικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ), βρήκαν την ευκαιρία λόγω της πανδημίας του κορονοϊού (COVID-19) να ιδιωτικοποιήσουν όλο τον κύκλο της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Μετά την έγκριση του νέου ΕΣΔΑ (Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων), όπου επιχειρείται η βίαιη και ταχεία ιδιωτικοποίηση όλου του κύκλου της διαχείρισης των αποβλήτων που διαχειρίζονται οι ΟΤΑ και οι Διαδημοτικοί φορείς, έβαλαν στο στόχαστρο την Περιφέρεια της Αττικής, την πολυπληθέστερη και με τον μεγαλύτερο όγκο σκουπιδιών Περιφέρεια.

Το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ) «Δίνει τη δυνατότητα και προτρέπει όλους τους Δημόσιους φορείς της διαχείρισης αποβλήτων, για συνεργασία Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Αυτό αφορά όλα τα επίπεδα διαχείρισης των αποβλήτων (όπως συλλογή, διαλογή, επεξεργασία), εφόσον η συνεργασία αυτή επιτυγχάνει ικανοποιητικό λόγο ποιότητας-κόστους παροχής υπηρεσιών, προς όφελος των πολιτών και του περιβάλλοντος. Στα έργα που θα υλοποιηθούν εφεξής με Σ.Δ.Ι..Τ, εφόσον επιλεγεί να τεθούν ελάχιστες εγγυημένες ποσότητες, αυτές θα πρέπει να συνάδουν με τους στόχους του ΕΣΔΑ και της Ενωσιακής και Εθνικής Νομοθεσίας για την κυκλική Οικονομία.» (σελ.5).

Ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Γεώργιος Πατούλης χωρίς να χάσει χρόνο, μέσω του ΕΔΣΝΑ αποφάσισε την κατασκευή μέσω ΣΔΙΤ δυο (2) τεράστιων Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ) στην Αττική, συνολικού προϋπολογισμού 640.000.000 ευρώ.

  1. «Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) για τις ανάγκες του Κεντρικού Τομέα Αθηνών» μέσω ΣΔΙΤ, στην περιοχή της Φυλής. Το συγκεκριμένο έργο καλύπτει περίοδο έως τριάντα (30) ετών, εκ των οποίων τρία (3) έτη εκτιμάται ότι αφορούν στην κατασκευαστική περίοδο και είκοσι επτά (27) έτη την περίοδο λειτουργίας.
  2. «Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) Περιφερειακής Ενότητας Πειραιώς και Νήσων» μέσω ΣΔΙΤ, στην περιοχή του Σχιστού. Το συγκεκριμένο έργο καλύπτει περίοδο έως είκοσι εννέα (29) ετών, εκ των οποίων δυο (2) έτη εκτιμάται ότι αφορούν στην κατασκευαστική περίοδο και είκοσι επτά (27) έτη την περίοδο λειτουργίας.

Όπως αναφέρεται στην σχετική απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής, ο ΕΔΣΝΑ θα έχει τη «δυνατότητα να αξιοποιήσει την εμπειρία και τεχνογνωσία που υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, διατηρώντας τον ισχυρό και επιτελικό του ρόλο επί του έργου, καθορίζοντας, μεταξύ άλλων, τις προδιαγραφές του έργου και εποπτεύοντας την υλοποίησή του και την τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων από τον ιδιώτη καθ’ όλη τη διάρκεια της σύμβασης, προς διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος».

«Ο Ιδιωτικός φορέας αναλαμβάνει το σύνολο ή μέρος του κόστους υλοποίησης του έργου και ένα σημαντικό μέρος των κινδύνων που σχετίζονται με την κατασκευή και λειτουργία του (risk allocation), ο δε Δημόσιος φορέας επικεντρώνεται στον καθορισμό των τεχνικών και λειτουργικών απαιτήσεων του έργου και αποπληρώνει τους ιδιώτες με καταβολές, συνδεδεμένες με την τήρηση των κριτηρίων διαθεσιμότητας και των προδιαγραφών λειτουργίας, που θα περιλαμβάνονται στα τεύχη δημοπράτησης, καθώς και την επίτευξη των στόχων που προβλέπονται από την Εθνική και Κοινοτική Νομοθεσία (πληρωμές διαθεσιμότητας).»

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ προειδοποιεί και την κυβέρνηση και τον Περιφερειάρχη Αττικής κ. Πατούλη πως τα σχέδιά τους θα μείνουν στα χαρτιά.

Οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και οι ιδιωτικοποιήσεις της διαχείρισης των απορριμμάτων δεν θα περάσουν.

Καλούμε τον κ. Πατούλη να συγκαλέσει άμεσα το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΔΣΝΑ και το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής και να ανακαλέσει τις αποφάσεις για την κατασκευή των δυο (2) μονάδων επεξεργασίας απορριμμάτων στην Αττική μέσω ΣΔΙΤ

Ο κ. Πατούλης συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο της κας Δούρου ολοκλήρωσε τον διαγωνισμό για την κατασκευή νέου ΧΥΤΑ στην Φυλή και ανέθεσε το έργο στα γνωστά εργολαβικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον ΕΔΣΝΑ (ΗΛΕΚΤΩΡ).

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ είναι κατηγορηματικά αντίθετη με την μελέτη περιβαλλοντικής αδειοδότησης της ΟΕΔΑ Φυλής που είναι στη Δημόσια διαβούλευση γιατί διαιωνίζει το έκτρωμα της Φυλής, προς όφελος των εργολαβικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Ετικέτες

365e1c894653db3df15422863ba1cc45_S.jpg

του Νίκου Γουρλά

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2020 το υπουργείο Εργασίας έδωσε στην δημοσιότητα ένα προπαγανδιστικό μανιφέστο για την κοινωνική ασφάλιση με τίτλο «12 ερωτήσεις και απαντήσεις για το νέο Επικουρικό των εργαζομένων». Εκεί φαινόταν ολοκάθαρα ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα σχέδια που θα ισοπεδώσουν ότι έχει απομείνει από τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης ξεκινώντας από τις επικουρικές. Στο μεταξύ, όλη την προηγούμενη χρονιά διάφοροι «σοφοί», επιτροπές καθηγητών, πρωθυπουργικοί σύμβουλοι κ.α., συμφωνούσαν πως είναι αναγκαία η εφαρμογή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος στο ασφαλιστικό ώστε «να πάψει το κράτος να παίρνει τα λεφτά των νέων και να τα δίνει στους ηλικιωμένους».

 

Από το 2010 έως τα σήμερα οι κατά καιρούς αντιπολιτεύσεις υποσχόταν ότι όταν θα γίνουν κυβέρνηση θα άλλαζαν τους νόμους για το ασφαλιστικό. Όλοι νομοθετούσαν τάχα για να σωθεί το ασφαλιστικό, ενώ αυτό που γινόταν στην πραγματικότητα ήταν μια τεράστιας έκτασης αναδιανομή σε όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζομένων. Μόνο την δεκαετία 2010-2020 αφαιρεθήκαν από το εισόδημα των συνταξιούχων περί τα 80 δισ. ευρώ. Η εκάστοτε κυβέρνηση τίποτε τελικά δεν καταργούσε συνεχίζοντας τις ίδιες πολιτικές με τις προηγούμενες με ελάχιστες παραλλαγές και αυτές προς το χειρότερο .

Έτσι έγινε με τους νόμους 4051/12 – 4093/12 που μείωσαν τις κύριες και επικουρικές συντάξεις και κατάργησαν την 13η και 14η σύνταξη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν τους κατήργησε, αλλά ψήφισε τον νόμο 4387/2016 που πετσόκοβε παραπέρα τις επικουρικές. Η κυβέρνηση της ΝΔ στην συνέχεια όχι μόνο δεν κατάργησε το νόμο 4387/16 όπως υποσχόταν προεκλογικά, αλλά διατηρεί στο ακέραιο τις διατάξεις του νόμου Κατρούγκαλου εφαρμόζοντας τον με το πιο επιθετικό τρόπο, διατηρώντας όλες τις περικοπές των νόμων 4051/12, 4093/12 και 4387/16.

Ο νέος υπουργός Εργασίας, άνθρωπος «ειδικών αποστολών» όπως επιτυχημένα τον χαρακτήρισε το ΚΚΕ σε ανακοίνωση του, δεν έχασε καθόλου χρόνο αφού από την πρώτη κιόλας μέρα που ανέλαβε το υπουργείο, με δηλώσεις του έκανε σαφές και τον λόγο για τον οποίο ο Μητσοτάκης τον τοποθέτησε εκεί. Μίλησε για «δεύτερη σημαντική μεταρρύθμιση» άραγε ποια είναι η πρώτη; Ότι «η παρέμβαση αυτή, κοιτάζει στο μέλλον και αντιμετωπίζει το Ασφαλιστικό σαν εργαλείο ανάπτυξης της οικονομίας». Πρόκειται για ομολογία ότι το βλέμμα τους είναι στραμμένο στις ακόμα μεγαλύτερες απαλλαγές στο κεφάλαιο, και ακόμα ότι υπηρετεί «την ανάγκη ο εργαζόμενος να μπορεί να προσδιορίσει ως ένα βαθμό το ύψος της σύνταξής του», οι οποίοι θα καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε «επενδυτικά πακέτα», δηλαδή να πέσει ζεστό χρήμα στην αγορά από τα αποθεματικά των εργαζομένων που θα τζογάρονται έχοντας διαφορετικό «επίπεδο ρίσκου». Δηλαδή, χωρίς καμιά εγγύηση. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται την χρεοκοπία της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια το 2000 όπου οι ασφαλισμένοι έχασαν τα πάντα αλλά και παραδείγματα στην Αμερική όταν μαζί με την χρεοκοπία εταιριών χρεοκοπούσαν και αντίστοιχα επαγγελματικά ταμεία όπου χάνονταν κόποι μιας ζωής. Ακόμα και ο ΟΟΣΑ, στην τελευταία του Έκθεση για τις συντάξεις προειδοποιεί για τους κινδύνους που διαμορφώνονται για τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα εξαιτίας και των αρνητικών επιτοκίων και των χαμηλών αποδόσεων.

Η κυβερνητική προπαγάνδα ισχυρίζεται ότι αυτή η μεταρρύθμιση εξασφαλίζει την αλληλεγγύη των γενεών.  Στην πραγματικότητα την καταργεί, αφού οι σημερινοί συνταξιούχοι αποκόπτονται από όσους νέους θα ασφαλιστούν μετά την 1/1/2022 και από όλους τους σημερινούς νέους εργαζόμενους που θα ενταχθούν στο νέο Ταμείο. Από την άλλη κατακερματίζει τους εργαζόμενους της ίδιας γενιάς, αφού οι εισφορές τους θα πηγαίνουν στους «ατομικούς κουμπαράδες» και ο κάθε ασφαλισμένος θα καλείται να αναλάβει ξεχωριστά το «επενδυτικό ρίσκο» για τη μελλοντική του σύνταξη. Η κυβέρνηση βέβαια δεν μας διευκρινίζει αν στους λεγόμενους «ατομικούς κουμπαράδες» θα αποτυπώνεται και το «ρίσκο» αν ο ασφαλισμένος θα έχει δουλειά ή όχι, αν μετά τα πενήντα βρεθεί άνεργος, αν αρρωστήσει ή πάθει κάποια αναπηρία…

Ισχυρίζεται ακόμα πως όλα αυτά τα μέτρα παίρνονται για «να περιοριστούν οι κίνδυνοι του ασφαλιστικού μας συστήματος που απορρέουν από τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού». Βέβαια δεν εξηγούν ότι αυτό έχει άμεση σχέση με την βαθιά οικονομική κρίση, την μείωση των μισθών, την ανεργία όταν κοντά στο ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζουν χωρίς σταθερά εισόδηματα, με επιδόματα ανεργίας και  κοινωνικά επιδόματα, δηλαδή με την συνολική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία. Η λεγόμενη γήρανση του πληθυσμού στην πραγματικότητα αποτελεί το άλλοθι για την πλήρη ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού. Υπάρχουν πράγματι μεγάλοι κίνδυνοι για το ασφαλιστικό και αυτοί είναι η τεράστια εισφοροδιαφυγή, οι απαλλαγές και οι μειώσεις των μεγάλων επιχειρήσεων, η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων για τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα υγείας, η τεράστια ανεργία, η υποαπασχόληση, η ευελιξία, οι χαμηλοί μισθοί, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία κλπ. Για όλα αυτά η κυβέρνηση στον «Δωδεκάλογο» της δεν λέει φυσικά κουβέντα.

Μεταξύ άλλων η κυβέρνηση υπόσχεται στους σημερινούς νέους εργαζομένους άλλα και αυτούς που θα μπουν από το 2022 ότι οι «συντάξεις θα είναι μεγαλύτερες» μετά από 50 χρόνια! Πέραν του γελοίου του πράγματος και ο πλέων αδαής νέος μπορεί να καταλάβει την απάτη αυτής της υπόσχεσης όταν γνωρίζει πολύ καλά από τώρα το άμεσο εργασιακό του μέλλον που αυτό θα είναι για την μεγάλη πλειοψηφία μισθοί των 200-400 ευρώ. Γίνεται λοιπόν καθαρό ότι οι εισφορές που θα προκύπτουν από αυτούς τους μισθούς συνυπολογίζοντας τα διαστήματα εργασίας που θα εναλλάσσονται συνεχώς με διαστήματα ανεργίας και υποαπασχόλησης θα είναι ελάχιστες και αβέβαιες, όταν ακόμα και αυτά τα λίγα που θα μαζεύονται στους ατομικούς κουμπαράδες δεν θα είναι εγγυημένα και θα εξαρτάται η όποια απόδοση τους από τον τζόγο του χρηματιστήριου.

Ποιος θα πληρώσει τον βαρκάρη;

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι συντάξεις των εργαζομένων που σήμερα είναι άνω από 35 ετών δεν θα μειωθούν και ότι δεν θα επηρεαστούν από το νέο σύστημα. Όμως δεν μας λέει πώς άραγε θα πληρώνονται οι σημερινοί συνταξιούχοι όταν οι εισφορές των νέων ασφαλισμένων θα κατευθυνθούν στον χρηματιστηριακό τζόγο; Σε αυτό το ερώτημα οι απαντήσεις είναι του τύπου ότι «Το μεταβατικό κόστος απλώνεται σε βάθος χρόνου 60 ετών, με τα πρώτα χρόνια να είναι σχετικά χαμηλό», όταν ήδη εκτιμήσεις ανεβάζουν αυτό το κόστος στα 55 δισ. ευρώ και παραπάνω . Εδώ ακριβώς μπορεί να αναζητήσει κανείς και τους λόγους της απομάκρυνσης του Βρούτση αφού ως νεοφιλελεύθερος τεχνοκράτης καταλάβαινε ότι αυτά δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ποτέ και θα χρειαστεί άμεσα ζεστό χρήμα που βέβαια θα το αναζητήσουν και πάλι με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή με την ληστεία των αποθεματικών. Αυτή την φορά την νύφη θα την πληρώσει το Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) το οποίο σήμερα έχει αποθεματικά που υπερβαίνουν τα 10 δισ. ευρώ και τα οποία διαρκώς αυξάνονται κατά περίπου 1 δισ. ευρώ το χρόνο και ο τακτικός προϋπολογισμός, τα χρήματα δηλαδή των φορολογούμενων που μάλιστα κατά την κυβέρνηση είναι δείγμα «ένδειξη διαγενεακής αλληλεγγύης», αλλά και από «το μέρισμα ανάπτυξης, δηλαδή την αύξηση της απασχόλησης και τη δημιουργία υψηλότερων εισοδημάτων λόγω της αύξησης του ΑΕΠ και της μεγέθυνσης της οικονομίας» και αυτά λέγονται όταν η ύφεση για το 2020 ξεπέρασε το 10% και από ότι προβλέπεται θα υπάρχει μεγάλο χρονικό διάστημα με υφεσιακούς δείκτες.

Το βέβαιο είναι θα βάλουν «χέρι» και στα αποθεματικά και την περιουσία του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ (ΕΤΕΑΕΠ) που θα καλύπτει τα ελλείμματα στην πορεία μετάβασης προς το ιδιωτικοποιημένο ασφαλιστικό σύστημα. Αντί λοιπόν τα κεφάλαια του ΑΚΑΓΕ και ο τακτικός προϋπολογισμός, αλλά και τα αποθεματικά του ΕΤΕΑΕΠ, να κατευθυνθούν στη στήριξη του δημόσιου συστήματος ασφάλισης, θα ριχτούν για να καλυφθεί το κόστος της ιδιωτικοποίησης, ενώ οι συνταξιούχοι θα εκβιάζονται με τα ελλείμματα που θα εμφανίσει το σημερινό ΕΤΕΑΕΠ, δημιουργώντας το πρόσχημα για νέες μειώσεις στις ήδη μίζερες επικουρικές συντάξεις.

Η κυβέρνηση αξιοποιώντας την πανδημία επιδιώκει στρατηγικού χαρακτήρα κτύπημα στον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης για να πάψει η κοινωνική ασφάλιση να είναι δικαίωμα και να γίνει «ατομική υπόθεση» απαλλάσσοντας κράτος και κεφάλαιο από το κόστος . Με αυτόν τον τρόπο η σύνταξη, η Υγεία, η κάλυψη της απώλειας εισοδήματος από ασθένεια ή ατύχημα μετατρέπονται σε ατομική υπόθεση, θα εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τις εισφορές που δίνουν οι εργαζόμενοι, από την «επένδυση», δηλαδή το τζογάρισμα όλων των παραπάνω σε διάφορα προγράμματα «επαγγελματικών και προσωπικών συντάξεων», «ασφαλειών ζωής» κλπ. Στις εξελίξεις αυτές αν συνυπολογιστούν το χτύπημα του 8ωρου, η καθήλωση των μισθών, η απογείωση της ευελιξίας, το κτύπημα το συνδικαλιστικών ελευθεριών κ.λπ. το μέλλον για παλιούς και νέους εργαζόμενους προβλέπεται να είναι ζοφερό.

Σε αυτό το εφιαλτικό μέλλον για την νεολαία αλλά και για τους σημερινούς εργαζόμενους το συνδικαλιστικό κίνημα έχει ήδη καθυστερήσει να οργανώσει την αντεπίθεση του. Το σίγουρο είναι ότι ο πόλεμος δεν θα κερδηθεί με ανακοινώσεις και αναλύσεις αλλά στους τόπους δουλειάς και στους δρόμους . Εδώ θα δοκιμαστούν αριστερά κόμματα, οργανώσεις και συλλογικότητες. Αλλά και οι ηγεσίες των συνδικάτων για το κατά πόσο θα μπορέσουν να αναστρέψουν την σημερινή τους αδράνεια και να οργανώσουν την μαζική, ενωτική, ταξική απάντηση τους για να αποτρέψουμε την «καταστροφή που μας απειλεί».

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ετικέτες

hikmet.jpg

"Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο: Η δουλειά του εργάτη".

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου του 1902, γεννήθηκε ο Ναζίμ Χικμέτ, ο αριστοκράτης γιος ενός ανώτερου αξιωματούχου του Σουλτάνου, που αγάπησε όσο τίποτα το φτωχό και ταπεινό λαό και έμεινε ανυπότακτος μέχρι την τελευταία του μέρα. Φυλακίστηκε, δικάστηκε, βασανίστηκε και δίδαξε με το αίμα και το αυθεντικό του έργο.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο Χικμέτ, ένας από τους σημαντικότερους Τούρκους λογοτέχνες του 20ού αιώνα, ανέκτησε την τουρκική υπηκοότητα που του είχε αφαιρεθεί το 1951, σχεδόν μισό αιώνα μετά τον θάνατό του. Πολλοί λογοτέχνες, όπως ο Νομπελίστας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ, έχουν υποστηρίξει ότι η περίπτωση του Χικμέτ είναι ένα παράδειγμα της καταπίεσης των διανοουμένων στη σύγχρονη Τουρκία.

Ο Χικμέτ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και πέθανε εξόριστος στη Μόσχα το 1963, σε ηλικία 61 ετών. Είχε γίνει διάσημος στη Δύση και τα έργα του μεταφράστηκαν σε 50 γλώσσες. Στη χώρα του όμως θεωρείτο, ακόμη και μετά το θάνατό του, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, λόγω των δεσμών του με το Κομμουνιστικό Κόμμα και την τότε Σοβιετική Ένωση. Συνολικά έμεινε στη φυλακή 15 χρόνια. Τη περίοδο της παραμονής του σε διάφορες φυλακές της Τουρκίας, ο Χικμέτ μετέτρεψε τη φυλακή σε ένα πραγματικό σχολείο για τους συγκρατούμενούς του με μαθήματα γλώσσας, λογοτεχνίας, γαλλικών.

Ο "γίγαντας με τα γαλανά μάτια", όπως τον αποκαλούσαν, τιμήθηκε με το βραβείο Ειρήνης το 1955 για το συνολικό του έργο και τη διεθνιστική διάστασή του.

Το όραμα του ποιητή για την Ελλάδα και την Τουρκία

Η διαχρονικότητα του πνεύματος του Χικμέτ, φαίνεται άλλωστε μέσα από τα κείμενά του για την ελληνοτουρκική φιλία που οραματιζόταν. Σε μια περίοδο, που ο τουρκικός εθνικισμός και ο λαϊκισμός, λαμβάνουν νέες, ανησυχητικές διαστάσεις, τα λόγια του ποιητή θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία και των δύο κρατών.

Το μήνυμα του Χικμέτ προς τον ελληνικό λαό που είχε μεταδοθεί ραδιοφωνικά στη διάρκεια της δίκης του Νίκου Μπελογιάννη:

«Φίλοι κι αδέλφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου. Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του. Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ο δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μια από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει η υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς. Σας σφίγγω όλους μ' αγάπη στην αγκαλιά μου. ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ 10/8/1951 Βερολίνο».

Ακόμη, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Βαρσοβίας μετέδωσε στις 19/8/1952 μια ανοικτή επιστολή του ποιητή προς τον ελληνικό λαό για την ειρήνη και τη συναδέλφωση:

«Αδέλφια Ελληνες,

Υπάρχουν δύο Τουρκίες και δύο Ελλάδες. Η αληθινή και η ψεύτικη. Η ανεξάρτητη και η δουλική. Η μια είναι η Ελλάδα του Μπελογιάννη και των χιλιάδων Ελλήνων πατριωτών που υποφέρουν στις φυλακές. Η πατρίδα του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η γνήσια Ελλάδα. Είναι η Τουρκία με τους χιλιάδες Τούρκους πατριώτες, που σαπίζουν στα μπουντρούμια. Η Τουρκία του τούρκικου λαού. Αυτή είναι η γνήσια Τουρκία.

Υπάρχουν και η Τουρκία και η Ελλάδα του Μεντερές και του Πλαστήρα. Είναι οι επίσημες, όχι οι πραγματικές. Είναι αυτές που με τους ελάχιστους υποστηριχτές τους, ξεπούλησαν και τις δύο χώρες στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Τώρα τελευταία, κάτω απ’ τις αμερικάνικες ευλογίες, ο Μεντερές και ο Πλαστήρας έσφιξαν τα χέρια στην Αθήνα.

Τα ματωβαμμένα χέρια τους, που στέλνουν Τούρκους και Έλληνες στρατιώτες στην Κορέα. Τα ματωβαμμένα χέρια τους που ετοιμάζουν νέο πόλεμο. Τη φιλία αυτή την καταλαβαίνουμε όλοι. Να χτυπούν μαζί τους αγωνιστές του τούρκικου και ελληνικού λαού, που παλεύουν για την ανεξαρτησία, ειρήνη και ελευθερία. Να αλέσουν στον ίδιο αμερικάνικο κρεατόμυλο, παιδιά του ελληνικού και του τούρκικου λαού. Να υποχρεώσουν το λαό της Τουρκίας και της Ελλάδας, να σκύβει το κεφάλι και να προσκυνάει τα αφεντικά τους και τα αφεντικά των αφεντικών τους.

Όμως οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, δίνουν πέρα για πέρα διαφορετικό νόημα στην ελληνο-τουρκική φιλία. Γι’ αυτούς η φιλία σημαίνει κοινό αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους. Για την εθνική ανεξαρτησία, για την ευτυχία, για να μπορούν να γεύονται πλάι πλάι στο αδελφικό τραπέζι της φιλίας το ψωμί και τις ελιές του τόπου τους.

Φίλοι μου Έλληνες. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε μαζί, χέρι με χέρι για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών μας, για τη δημοκρατία ενάντια σε κάθε εκδήλωση φασισμού, ενάντια στους ιμπεριαλιστές.

Αδέλφια μου Ελληνες…να λευτερώσετε την Ελλάδα από τα νύχια των ιμπεριαλιστών και φασιστών. Να φτιάσετε μια ανεξάρτητη, λεύτερη, ευτυχισμένη Ελλάδα. Ετσι τα παιδιά του λαού θά χουν δικαίωμα στο γέλιο και στη χαρά».

Ο Χικμέτ άλλωστε οραματιζόταν τον κοινό αγώνα Ελλήνων και τουρκοκυπρίων εναντίον των Βρετανών. Σε άρθρο του στην Αυγή, τον Απρίλιο του 1955, ανέφερε χαρακτηριστικά:

"Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της Κύπρου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Έλληνες και δίκαια αγωνίζονται για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Απευθυνόμενος ειδικότερα στην τουρκική μειονότητα της νήσου, ο τούρκος ποιητής τόνιζε πως, πρέπει να συνεργασθεί με τους Έλληνες Κύπριους για την απαλλαγή της νήσου από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Μόνο όταν η νήσος απαλλαγεί από τους άγγλους ιμπεριαλιστές οι Τούρκοι κάτοικοί της θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την ενότητα του κυπριακού λαού, με τη συνεργασία από Τούρκους και Έλληνες Κυπρίους, στην πάλη εναντίον του ξένου δυνάστη. Εκείνοι που προσπαθούν να στρέψουν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων, μόνο το συμφέρον του κατακτητή εξυπηρετούν".

 

 Το παραπάνω αφιέρωμα επιμελήθηκε ο Χρήστος Δεμέτης και πρωτοδημοσιεύθηκε στο news247.gr.

 Αντί επιλόγου, παραθέτουμε το πιο αγαπημένο στους Έλληνες ποίημα του Ναζίμ, τη Στηθάγχη όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Γιάννη Ρίτσο και μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε από τον Μάνο Λοΐζο:

 

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα,

η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται

με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι.

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή,

την πάσα αυγή γιατρέ, με τα χαράματα,

πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

 

Κι ύστερα, να,

σαν οι φυλακισμένοι γέρνουνε στον ύπνο

και σβήνουν στο νοσοκομείο τα τελευταία βήματα,

τραβάει ολόισια, γιατρέ, η καρδιά μου,

τραβάει, γιατρέ,

στην Ισταμπούλ, σ' ένα παλιό ξύλινο σπίτι.

 

Κι ύστερα, δέκα χρόνια τώρα, να, γιατρέ

που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου

να δώσω στο φτωχό λαό μου.

Τίποτα πάρεξ ένα μήλο,

ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου.

 

Κι είναι γιατρέ, απ' αφορμή όλα τούτα

που μες στα στήθια μου έχω τούτη την αρρώστια.

Όμως, γιατρέ, και μ' όλα τα ντουβάρια

που μου κάθονται στα στήθια,

κοιτάω τη νύχτα ανάμεσα απ' τα κάγκελα

κι όλη η καρδιά μου αντιχτυπά

και στο πιο μακρινό αστέρι.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

yp-ergasias-11.jpg

Αν κανείς πιστέψει όσα λένε τα κυβερνητικά στελέχη και όσα γράφονται αυτές τις μέρες για το άνοιγμα και άλλων τομέων της οικονομίας, το δίλημμα για τον λαό είναι λίγο πολύ το εξής: «Διάλεξε αν θα ρισκάρεις την υγεία σου και θα αρρωστήσεις, ή αν θα χάσεις τη δουλειά σου, το μαγαζί σου, το σπίτι σου».

Ούτε συζήτηση φυσικά για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία, για μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας, τη θωράκισή του, ώστε και οι εμβολιασμοί που προχωράνε με τον αραμπά να «πιάνουν τόπο», για μαζικά και επαναλαμβανόμενα τεστ, την ώρα μάλιστα που ένα τρίτο κύμα της πανδημίας θεωρείται δεδομένο.

Κατά την κυβέρνηση, όποιος θέτει αυτά τα ζητήματα δεν βλέπει ότι «εκτός απ' την υγεία υπάρχει και η οικονομία», ότι «τα ταμεία αδειάζουν» (σίγουρα όχι για τους επιχειρηματικούς ομίλους) και ότι το δημοσιονομικό πλήγμα είναι «πάνω από 3 δισ. ευρώ κάθε μήνα».

Προσποιείται μάλιστα ότι νοιάζεται για τους μικρούς ΕΒΕ, που «αν καθυστερήσουμε να ανοίξουμε, το 25% θα φαλιρίσει» και για τους εργαζόμενους, αφού όσο περνάει ο καιρός χωρίς τζίρο, η μεγαλοεργοδοσία «πιέζεται» να κάνει απολύσεις και νέες περικοπές μισθών! Αν πραγματικά νοιαζόταν όμως γι' αυτούς, θα τους είχε στηρίξει ουσιαστικά μέσα στην πανδημία και δεν θα την είχε αξιοποιήσει σαν «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την επίθεση σε βάρος τους...

Με δεδομένη λοιπόν αυτήν τη συνειδητή πολιτική, με δεδομένο ότι δεν σκοπεύει να πάρει κανένα άλλο μέτρο και ότι η μεγαλοεργοδοσία θα συνεχίσει να ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς που γίνονται εστίες υπερμετάδοσης, η κυβέρνηση ζητάει από τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τα λαϊκά στρώματα «να κόψουν το λαιμό τους», για να βρουν λέει τις «ισορροπίες» ανάμεσα στην υγεία και την οικονομία (!), ενώ τους «καθιστά υπεύθυνους» και για ό,τι προκύψει από εδώ και πέρα.

Όμως, αν κάτι έχει φανεί τους τελευταίους 10 μήνες, είναι το πόσο παραπλανητικό και κάλπικο είναι το δίλημμα που βάζει ξανά και ξανά η κυβέρνηση.

Γιατί βέβαια το «ζύγι» δεν δείχνει από τη μια πλευρά την υγεία και από την άλλη την οικονομία. Αντίθετα, δείχνει από τη μια μεριά τα συμφέροντα του λαού και από την άλλη αυτά του κεφαλαίου, της μεγαλοεργοδοσίας, προς τη μεριά των οποίων μονίμως «γέρνει».

Δεν έχει άλλωστε κανείς παρά να θυμηθεί ότι την ίδια κουβέντα, με τα ίδια παραπλανητικά επιχειρήματα, επιστράτευσε η κυβέρνηση τον περασμένο Μάη, για να ανοίξει τον τουρισμό με τους όρους που απαιτούσαν οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεταφορείς, οι τουρ οπερέιτορ.

Και τότε τα ίδια έλεγαν, για να αποδειχτεί ότι η κερδοφορία τους και τα όσα αυτή επιβάλλει, δεν συμβαδίζουν ούτε με την υγεία του λαού, που παίχτηκε στα ζάρια, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, ούτε με το δικαίωμα δεκάδων χιλιάδων ξενοδοχοϋπαλλήλων στη δουλειά με δικαιώματα.

Δεν έχει παρά να δει κανείς και την κατάσταση στους μεγάλους χώρους δουλειάς, τις βιομηχανίες που λειτουργούσαν κανονικά όλους αυτούς τους μήνες, με την υγεία των εργαζομένων να παίζεται καθημερινά στα ζάρια λόγω της έλλειψης μέτρων, με βαριές συνέπειες όπως δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα στη Δυτική Αττική, στα Οινόφυτα, πιο πριν στην Κ. Μακεδονία.

Ακόμα και τώρα, οι ανακοινώσεις για το άνοιγμα συνδέονται από την κυβέρνηση με το ξεκαθάρισμα πως «καμία υποχρέωση» δεν φέρει πλέον απέναντι σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, στο αίτημά τους να μη μείνει κανείς χωρίς εισόδημα, να παρθούν μέτρα για τη γενναία διαγραφή χρεών κ.ο.κ., την ώρα που στις «δίπλα σελίδες» διαφημίζει τα πακέτα δισ. που ετοιμάζεται να δώσει στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Ακόμα μια φορά επιβεβαιώνεται ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, καλούνται να πληρώνουν τα σπασμένα με βαριές επιπτώσεις στο εισόδημα, στα δικαιώματα και την υγεία τους, επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της διαχείρισης της πανδημίας με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι από ποια δικαιώματα και ποιες ανάγκες τους θα κάνουν κάθε φορά «εκπτώσεις», αλλά να μην κάνουν «εκπτώσεις», να μη δεχτούν σαν «κανονικότητα» να θυσιάζονται διαρκώς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, η διεκδίκηση των αναγκών τους δεν είναι «όνειρο θερινής νυκτός», το οποίο πρέπει να ξεχάσουν, όπως τους λένε κυβέρνηση και κεφάλαιο, αλλά υπόθεση του δικού τους αγώνα σε σύγκρουση μαζί τους.

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 19 Ιανουαρίου 2021.

ΠΗΓΗ: 902.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή