Σήμερα: 21/06/2021
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Εκλογές: Πρώτες σκέψεις…

Νίκος Μπογιόπουλος:

H νίκη του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή ήταν σαρωτική. Η ήττα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν ταπεινωτική. Το ταπεινωτικό αποτέλεσμα για τον πάλαι ποτέ δικομματισμό, που αποτελεί ταυτόχρονα και ταφόπλακα για την φενάκη της μεταπολίτευσης – φενάκη που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φρόντισαν να την επισφραγίσουν και με τη βούλα του ΔΝΤ - είναι μια νίκη του λαού. Το μήνυμα του λαού ήταν σαφές: Τέλος με τα Μνημόνια. Το ζητούμενο, φυσικά, παραμένει: Να μπει τέλος και στην πολιτική των Μνημονίων, όπως κι αν αυτά βαφτίζονται.

***

    Ο λαός με την ψήφο του επέστρεψε τα επίχειρα σε εκείνους που αυτά τα χρόνια τον λεηλάτησαν, τον εξαπάτησαν και είχαν το θράσος κατά την προεκλογική περίοδο να προσβάλουν με τόσο αυθάδη τρόπο και την νοημοσύνη του. Στην κάλπη ηττήθηκε η επιχείρηση του φόβου, η στρατηγική του τρόμου, η τακτική της κινδυνολογίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο πολιτικός λόγος της ΝΔ. Ηττήθηκε το κήρυγμα του ραγιαδισμού που όλα αυτά τα χρόνια παρίστανε τον «πατριωτισμό». Ένας ραγιαδισμός που χρησιμοποιήθηκε με διπλή στόχευση: Πρώτον, ως άλλοθι του πολιτικού κατεστημένου για να επιβάλλει μια πολιτική την οποία καθόριζε από κοινού με «εταίρους» και «φίλους» αλλά μετά υποδυόταν ότι «εκβιάζεται». Δεύτερον, για να υπαγάγει το λαό στη λογική ότι «ρεαλισμός» είναι η υπακοή στον «ισχυρό».

***

    Την Κυριακή όσον αφορά τη ΝΔ ηττήθηκε το αντικομμουνιστικό παραλήρημα των «μπαλτακοειδών». Ηττήθηκε το «φαιό» της σοβαρότητας  των Βορίδηδων και το «φαιό» της ευτέλειας των Γεωργιάδηδων. Ηττήθηκε το αντιδραστικό ιδεολογικό πρόσημο ενός λόγου που επιχορηγείτο από τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά και ανάβλυζε από τους αντιδραστήρες του ίδιου του (πρώην) πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Εισέπραξαν τα επίχειρα μιας τακτικής μέσω της οποίας επιχείρησαν να πάρουν «ιδεολογική ρεβάνς από την Αριστερά» που απλώς εξέθεσε την ιδεολογική τους πενία αφού έχασαν από έναν κατασκευασμένο από τους ίδιους αντίπαλο. Τι έκαναν; Έχασαν στο πεδίο του αντικομουνισμού και μάλιστα αποδίδοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ανύπαρκτες κομμουνιστικές ιδιότητες!

***

    Το εκλογικό σώμα την Κυριακή προσήλθε στην κάλπη με μισή ελπίδα και με ολόκληρη απελπισία. Η ψήφος του ήταν ψήφος οργής και απογοήτευσης  για όσα προηγήθηκαν. Ήταν  μια ψήφος απόρριψης όσων του μαύρισαν τη ζωή. Ήταν μια ψήφος που περισσότερο καθορίστηκε από την αγωνία να αποτραπεί το χειρότερο και λιγότερο από την πίστη ότι έρχεται το καλύτερο. Ο λαός ψήφισε με διάθεση δειλής προσμονής και βρίσκεται σε στάση αναμονής. Κρατώντας μικρό καλάθι και με ευδιάκριτη μια προκαταβολική διάθεση τιμωρίας στο ενδεχόμενο να νιώσει ξανά προδομένος και εξαπατημένος.

***

    Από χτες έχουμε στην Ελλάδα «κυβέρνηση της Αριστεράς». Κι αυτό πέρα από τον – αναμφισβήτητα - νέο αέρα που φέρνει, φέρνει και την υποχρέωση για την εξοικείωση με ορισμένους όρους σημαντικούς για την Αριστερά, που πέρα από την γεωγραφία προσδιορίζει τα πράγματα κυρίως με βάση την πολιτική ουσία. Εξηγούμαστε: Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα δεν είναι ούτε η αντιιμπεριαλιστική, ούτε η αντιμονοπωλιακή, ούτε πολύ περισσότερο η αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αν είναι η ριζοσπαστική Αριστερά θα κριθεί προφανώς από την κυβερνητική του πρακτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήδη δεν έχουμε κάποια (ασφαλή κατά τη γνώμη μας) δείγματα που προκύπτουν από μια απλή σύγκριση των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 με τις σημερινές του εξαγγελίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, είναι εκείνη η Αριστερά που φαίνεται ότι με όρους σοσιαλδημοκρατίας του 21ου αιώνα θα διεκδικήσει μια πιο ήπια προσαρμογή της Ελλάδας στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης. Ο «μετριοπαθής κεϋνσιανισμός» του ΣΥΡΙΖΑ (κατά την έκφραση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και οικονομολόγου κ.Κώστα Λαπαβίτσα) θα κινηθεί σύμφωνα με τους κανόνες του ευρωενωσιακού πλαισίου που θεωρούνται δεδομένοι. Θα πορευτεί στο πλαίσιο των θεσμικών υποχρεώσεων της χώρας εντός της ΕΕ που ο ΣΥΡΙΖΑ «σέβεται», όπως έχει τονίσει ο κ.Τσίπρας. Μπορεί το «τέλος της λιτότητας», όμως, να συνοδεύεται με το σεβασμό σε όλα τα προηγούμενα; Ναι, υπό την εξής προϋπόθεση: Ότι θα βαφτίσεις τις (αναγκαίες) «πρώτες βοήθειες» προς τον ασθενή σαν οριστική… «γιατριά» και θα εμφανίσεις το «εντός, εκτός και επί ταυτά» σαν… «τετραγωνισμό του κύκλου». Ίδωμεν.       

***    

    Σε κάθε περίπτωση: Από χτες ξημέρωσε μια νέα μέρα (από την οποία δεν λείπουν τα φίδια του ναζισμού - θέμα για το οποίο θα μιλήσουμε στο αυριανό σημείωμα). Αν θα είναι ιστορική και πόσο ιστορική θα είναι θα το αποδείξει η Ιστορία. Εκείνο που σήμερα αξίζει να κρατήσουμε στα συλλογικά μας τιμαλφή είναι το πάθος για να αλλάξουν τα πράγματα. Εκείνο το πάθος που δονεί την ψυχή χωρίς να θολώνει την σκέψη. Το πάθος που αναβλύζει από τη ψυχή του ανθρώπου που συλλογιέται  καλά γιατί συλλογιέται ελεύθερα. Ας κρατήσουμε ολόρθο το αίτημα αυτής της αλλαγής χωρίς εφησυχασμούς, ωραιοποιήσεις και αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει πραγματική αλλαγή χωρίς ριζική ανατροπή. Χωρίς ψευδαισθήσεις γύρω από το ασφυκτικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται η χώρα και την επόμενη μέρα από την κάλπη. Γνωρίζοντας ότι η ψήφος του λαού χωρίς την φωνή του λαού, χωρίς την παρουσία του, χωρίς την ένωση με τους άλλους ανθρώπους στους δρόμους της διεκδίκησης αποδεικνύεται στην καλύτερη περίπτωση ένα χαρτί άνευ σημασίας σε ένα κυτίο παραπόνων.

***

    Προχθές ο λαός ψήφισε. Τώρα ξεκινάει η υποχρέωση να κρατηθεί αναπαλλοτρίωτο το δικαίωμα να μην φαλκιδέψουμε οι ίδιοι εκείνα τα δευτερόλεπτα που κάθε τέσσερα, δυο ή τρία χρόνια, μετά από τόση πλύση εγκεφάλου, η φαλκιδευμένη δημοκρατία παρέχει στους υπηκόους της για να μπορεί κατόπιν, όπως είδαμε να συμβαίνει τις προηγούμενες δεκαετίες, να επιδεικνύει τον δημοκρατικό φερετζέ της πίσω από τον οποίο πέρναγαν Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και email της τρόικας. Η ψήφος την Κυριακή δεν είναι το τέλος και ποτέ δεν ήταν. Είναι μια στιγμή μιας περιόδου που μπορεί να αποδειχτεί ενδιαφέρουσα. Μιας περιόδου που πιστεύουμε ότι έτσι κι αλλιώς θα είναι ενδιαφέρουσα.

Υστερόγραφο 1: Ότι χτες ο Σαμαράς απουσίαζε από το Μαξίμου όταν έφτασε εκεί ο Τσίπρας προσθέτει έναν ακόμα λόγο σε εκείνους που αποδεικνύουν ότι θα έπρεπε να έχει φύγει από το Μαξίμου μια ώρα αρχύτερα.

Υστερόγραφο 2: Καλά έκανε χτες ο Αλέξης Τσίπρας και πήγε στην Καισαριανή. Είχε πάει και ο Κώστας Καραμανλής άλλωστε. Το σημειώνουμε ως αυτονόητη υπόμνηση ότι είναι η πολιτική ταμπακιέρα που καθορίζει τελικά το περιεχόμενο ακόμα και του πιο επιτυχή επικοινωνιακά συμβολισμού. Καθόλου καλά όμως δεν έκανε η ΝΕΡΙΤ, στης οποίας το ρεπορτάζ ακούσαμε ότι εκεί είχαν εκτελεστεί 200 «αριστεροί». Εκεί, κύριοι της ΝΕΡΙΤ είχαν εκτελεστεί 200 κομμουνιστές. Που το μεταξικό καθεστώς τους παρέδωσε στην Γκεστάπo και οι χιτλερικοί τους πήραν από την Ακροναυπλία και την Ανάφη, τους πήγαν στο Χαϊδάρι και από εκεί στην Καισαριανή. Και τους εκτέλεσαν. Τους εκτέλεσαν γι΄αυτό που ήταν. Τους εκτέλεσαν γιατί ήταν κομμουνιστές. Εντάξει κύριοι της ΝΕΡΙΤ;

πηγη: enikos.gr 

Ετικέτες

 

“Είσαι στην ΕΟΚ – μάθε για την ΕΟΚ”    Νίκος Μπογιόπουλος:

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης. Στο εσωτερικό της βασιλεύει ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, βασιλεύει το δίκαιο του ισχυρού. Οι άρχουσες τάξεις των κρατών – μελών που την απαρτίζουν, οι πολυεθνικές, οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες, οι πλουτοκράτες, ακόμα κι όταν τσακώνονται μεταξύ τους για την μοιρασιά, συμφωνούν και διατηρούν αδιατάρακτο το νήμα που τους ενώνει: Την εκμετάλλευση των λαών.

    Η αληθινή Ευρώπη των λαών μπορεί να οικοδομηθεί μόνο όταν αρχίσει ένας - ένας λαός και περισσότεροι λαοί μαζί να ανατρέψουν αυτή τη βαρβαρότητα μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

    Ένας λαός που θα απειθαρχήσει και θα ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των πλουτοκρατών, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να βρίσκεται σε συμμαχία, σε εταιρική σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα.

    Στοιχειώδης προϋπόθεση για να ακολουθήσει ένας λαός το δρόμο της φιλολαϊκής ανάπτυξης της χώρας του (αλλά και συμβολή στον αγώνα των άλλων λαών για την δική τους απαγκίστρωση και την οικοδόμηση της πραγματικής Ευρώπης των λαών) είναι η απόσπαση της πατρίδας του από αυτό τον «λάκκο των λεόντων» - όπως ήδη από το 1960 αποκαλούσε η ΕΔΑ την τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ.

    Από την έναρξη κιόλας των διαπραγματεύσεων για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ, ήδη από το 1959 δηλαδή, η ΕΔΑ τόνιζε:

    «...Με τη σύνδεση της Ελλάδος στην Κοινή Αγορά έγινε ένα νέο μεγάλο άλμα προς την πλήρη πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας στα ξένα μονοπώλια. Η υποανάπτυκτη Ελλάδα ρίπτεται από την κυβέρνησή της βορά στα πανίσχυρα δυτικοευρωπαϊκά τραστ και πρώτα απ΄όλα στα δυτικογερμανικά (...). Η τύχη που αναμένει τη γεωργία μας δεν είναι καλύτερη. Θα αντιμετωπίσει τον λυσσαλέο συναγωνισμό της Ιταλίας, της Γαλλίας και των αποικιών της (...). Ενα ζοφερό μέλλον ανοίγεται για τη χώρα μας (...). Αν σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τις 250.000 αύριο θα διπλασιασθούν».

    Αμέσως μετά από την ανακοίνωση της Υπογραφής Σύνδεσης με ανακοίνωσή της η Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ (31/3/1961) επισήμαινε τα εξής:

    «1. Η μονογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με τους Έξι της Κοινής Αγοράς αποτελεί πράγματι σταθμό στην ιστορία της χώρας. Όχι όμως προς την κατεύθυνση της "εξυψώσεως των συνθηκών διαβιώσεως του ελληνικού λαού" όπως πανηγυρίζων για το γεγονός, ισχυρίσθη ο κ. πρωθυπουργός, αλλά προς την εντελώς αντίθετη: της ταχύτατης επιδεινώσεως, μέχρις απαθλιώσεως, του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, εφ' όσον η ελληνική οικονομία διά της συνδέσεως θα μεταβληθή σε τυπικό χώρο αποικιακής εκμεταλλεύσεως του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου των χωρών της ΕΟΚ.

    2. Η ΕΔΑ, ευθύς μόλις έγινε γνωστή η πρόθεσις της κυβερνήσεως να συνδεθή η Ελλάς μετά των χωρών της Κοινής Αγοράς, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή της προς αυτήν και δεν έπαυσε έκτοτε να αγωνίζεται για την αποτροπή της (...).

    3. Η ΕΔΑ θεωρεί καταστροφική για την ελληνική οικονομία την σύνδεσή της με την Κοινή Αγορά διότι:

α) Η βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή της χώρας, εκτεθειμένη στον διπλό θανάσιμο ανταγωνισμό της αντιστοίχου παραγωγής των Εξι, θα εξαφανισθή (...)

β) Η γεωργική παραγωγή, παρά τα όσα αντίθετα διακηρύσσει η κυβέρνηση για να παραπλανήση τους μοχθούντες αγρότες, θα υποστή τις αυτές με την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή συνέπειες. Και, αντί αυξήσεως των εξαγωγών ελληνικών γεωργικών προϊόντων (...) θα οδηγηθούμε στον περιορισμό και της γεωργικής παραγωγής».

    Αυτά έλεγε η ΕΔΑ για την ΕΟΚ. Το αν δικαιώθηκε μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας συγκρίνοντας την πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας με τα φληναφήματα μισού αιώνα στα οποία επιδίδεται η ανελέητη προπαγάνδα των αστέρων του «ευρωμονόδρομου».

    Το τι έχει ειπωθεί όλα αυτά χρόνια ώστε να παρουσιάζεται το συμφέρον του τραπεζίτη και του εργολάβου σαν «εθνικό» και πολύ περισσότερο σαν «λαϊκό» συμφέρον είναι απερίγραπτο.

    Μεγαλοστομίες. Ψέματα. Υποσχέσεις για ανθόσπαρτο βίο που ανέμενε τάχα τον ελληνικό λαό. Ένας θίασος που περιφέρεται μεταξύ γελοιότητας και ρηχότητας. Η αντιεπιστημονικότητα των «φωστήρων» με τις αναλύσεις τους περί «θαλερής ΕΕ» και ο δημαγωγικός μαυρογιαλουρισμός, εις σάρκαν μίαν.

   «Είσαι στην ΕΟΚ – μάθε για την ΕΟΚ», ήταν το σύνθημα με το οποίο μας είχαν φλομώσει το 1981. Ε, λοιπόν, μάθαμε! Το τισυνέβη πραγματικά στην τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ, στην Ευρωζώνη και στον καπιταλιστικό κόσμο εν γένει, το τι έχει υποστεί ο ελληνικός λαός από την εποχή ειδικά της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και στο ευρώ, το πού κατέληξαν εκείνα τα «ευρω-παραμύθια» είναι σε όλους γνωστό:

  • Η Ελλάδα της ευρω-φτώχειας και της τρόικας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ.
  • Η Ελλάδα των χαρατσιών, των συσσιτίων, της διαλυμένης Υγείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
  • Η Ελλάδα των μισθών και συντάξεων πείνας, των Μνημονίων, του ΔΝΤ, του «καλό κουράγιο Έλληνες», της επιτήρησης, της ευρω-λιτότητας είναι η Ελλάδα της ΕΕ.  
  • Η Ελλάδα των αστέγων, των «λουκέτων», των μαγκαλιών, των απολύσεων, της νέας μετανάστευσης, της αγροτικής και βιομηχανικής αποσάθρωσης, η Ελλάδα που εισάγει σπίρτα από την Τουρκία και λεμόνια από την Αργεντινή, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
  • Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από 1,5 εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

   Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Κι αυτή είναι η ΕΕ των 30 εκατομμυρίων άνεργων και των 120 εκατομμυρίων (!) φτωχοποιημένων. Αυτή είναι η ΕΕ όπου βρυκολακιάζει ο φασισμός.  

    Επειδή, λοιπόν, στις 25 Ιανουαρίου καλούμαστε να ψηφίσουμε ακούγοντας πανταχόθεν ότι δε πρέπει να διασαλεύσουμε τη «σταθερότητα» (όπου σαν «σταθερότητα» ορίζεται η παραμονή της χώρας στην ΕΕ) επιβάλλεται να τονίσουμε:

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε και δε θα γίνει ποτέ η λέσχη των τάχα «ισότιμων εταίρων», το κλαμπ της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων». Η Ευρωζώνη δεν σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς.

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού (είτε βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, το Ιρακ και τη Λιβύη, είτε «βομβαρδίζει» τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα) αποτελεί ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.

    Δεν είναι μόνο η Ελλάδα και ο λαός της, δεν είναι μόνο οι λαοί της λεγόμενης «περιφέρειας» και των Μνημονίων, από την Πορτογαλία μέχρι την Κύπρο, που βιώνουν την ΕΕ ως κόλαση. Είναι και οι λαοί στα κράτη - ατμομηχανές της ΕΕ: Στη Γερμανία δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων ζουν με «παγωμένους» μισθούς για πάνω από μια δεκαετία. Πάνω από 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα.

    Από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από το Βορρά μέχρι το Νότο, οι λαοί βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν: «... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».

    Μέσα στην ΕΕ εκείνο που βασιλεύει δεν είναι η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη». Είναι η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού, είναι οι αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών. Και όσο πιο οξείες είναι οι αντιθέσεις συμφερόντων ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της ΕΕ, τόσο βαθύτερα σμιλεύεται η ενότητά τους ως προς την επιβολή νέων  βαρών στα λαϊκά στρώματα.

    Είναι καραμπινάτη απάτη, λοιπόν,να εμφανίζεται το θυσιαστήριο των Βρυξελλών σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν «παράδεισος». Και είναιασύγγνωστη αφέλεια η θέση πως αυτή η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε «Ευρώπη των λαών». Είναι ψευδαίσθηση πως υπάρχουν περιθώρια «βελτίωσης» της ΕΕ. Είναι ουρανομήκης αυταπάτη ότι η ΕΕ αποτελεί πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής... Η ΕΕ είναι, ήταν και θα είναι ο «λάκκος των λεόντων». Οπως ακριβώς την αποκαλούσε η ΕΔΑ από τη δεκαετία του '50.

    Το ζητούμενο για το λαό δεν είναι η προσδοκία μιας λιτότητας με «ανθρώπινο πρόσωπο» μέσα στο λάκκο, περιμένοντας τον επόμενο κατακλυσμό. Να κινείται μεταξύ των εκβιαστικών «θυσιών για να μπει στο ευρώ», των εκβιαστικών «θυσιών για να παραμείνει στο ευρώ» και των εκβιαστικών «θυσιών για να μη βγει από το ευρώ». Το ζητούμενο δεν είναι να περιμένει ότι τα λιοντάρια θα δείξουν επιείκεια ή ότι θα τον φάνε τελευταίο...

    Ομοίως: Το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, εξίσου καπιταλιστικό και εκμεταλλευτικό, όπως θα ήθελαν κάποια τμήματα της άρχουσας τάξης και τα φασιστικά - εθνικιστικά τους τσιράκια. Για παράδειγμα, η Βρετανία δεν είναι στο ευρώ και στην Ευρωζώνη. Η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ. Αλλά αυτό δεν κάνει αξιοζήλευτα ούτε τα βάσανα του τούρκικου λαού, ούτε το «δάκρυα και αίμα» με το οποίο πληρώνει τη λιτότητα ο βρετανικός λαός.

   Με άλλα λόγια: Μετά από την εμπειρία σχεδόν 35 χρόνων παραμονής στην ΕΕ, η έξοδος από την ΕΕ προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της Ελλάδας προς όφελος του λαού της.

    Δεν μιλάμε, βέβαια, για μια έξοδο σαν την «έξοδο από το ΝΑΤΟ», όπως την πλάσαρε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως αναγκαστική επιλογή του κατεστημένου και ως «τρίπλα» ανασύνθεσης του συστήματος. Μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Για την έξοδο και την αποδέσμευση από την ΕΕ με προοπτική να πάρει στα χέρια του την εξουσία ο λαός. Το επισημαίνουμε γιατί υπάρχουν και εκείνοι (δείτε τη Γαλλία ή την Βρετανία, για παράδειγμα) που όταν «βάλλουν» κατά της ΕΕ, εξαναγκασμένοι από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον οι μάσκες της ευρωκοροιδίας, το κάνουν προσβλέποντας ακριβώς σε αυτό: Σε μια ανασύνθεση του υφιστάμενου συστήματος και μάλιστα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. 

    Στην τοποθέτηση αυτή δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος». Όπως δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος». Ειδικά, μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες. Σε συνθήκες τρόικας όπου τα 2/3 της τρόικας είναι η ΕΕ (Κομισιόν και ΕΚΤ). Σε συνθήκες μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. Σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης που τόσο σε παγκόσμιο όσο και - ειδικότερα - στο ευρωπαϊκό επίπεδο σαρώνει με τη σφραγίδα των Βρυξελλών ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει λαϊκό δικαίωμα, το να μην αναγνωρίζεις αυτήν την αυτονόητη αλήθεια, τον καθοριστικό ρόλο, δηλαδή, της ΕΕ και το πώς το κάθε κόμμα τοποθετείται απέναντί της, συνιστά είτε πολιτική αυταπάτη είτε ξεκάθαρη πολιτική απάτη.

    Ψηφίζοντας, επομένως, στις 25 Ιανουρίου τοποθετούμαστε και σε αυτό: Επιβραβεύουμε τη θεωρία ότι «δεν υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ»; Επιβραβεύουμε τη θεωρία των ανόητων που μιλούν λες και η τρισχιλιόχρονη Ελλάδα γεννήθηκε το… 1981 (όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ) ή μόλις το… 2002 (όταν μπήκαμε στο ευρώ);

    Επιβραβεύουμε τα ανδρείκελα των Καννών που με την ευρωενωσιακών προδιαγραφών πολιτική τους, κάνουν ακριβώς αυτό με το οποίο μας απειλούν ότι «θα πάθουμε» αν βγούμε από την ΕΕ: Διαλύουν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Επιβραβεύουμε τους μηχανισμούς όπου Έλληνες, Γερμανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και Πορτογάλοι ολιγάρχες εξυφαίνουν τα σχέδια σφαγιασμού του λαού, περιμένοντας «σωτηρία» (!) ή «κατανόηση» από το σφαγείο;

    Η’ μήπως ισχύει το άλλο: Αποδεχόμενοι και υποκλινόμενοι στο πλαίσιο της ΕΕ, υπάρχει περιθώριο «διαπραγμάτευσης», «συνεννόησης», «λύσης» των προβλημάτων επιβίωσης του λαού;

    Ο ισχυρισμός αυτός, όπως επανειλημμένως έχουμε υποστηρίξει, έχει την εξής «αξία»: Είναι σαν να λες ότι θα πάω στο ΝΑΤΟ να διαπραγματευτώ για να λειτουργεί - το ΝΑΤΟ - ως παράγοντας ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών... Είναι σαν να λες ότι θα πάω να διαπραγματευτώ στο ΔΝΤ ώστε από βαμπίρ και αιμοσταγή οργανισμό στην υπηρεσία των τοκογλύφων να το μετατρέψω - το ΔΝΤ - σε φιλόπτωχο ταμείο... Είναι σαν να λες, τελικά, ότι θα πάω στην Ιπποκράτους και στη Συγγρού για να διαπραγματευτώ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ώστε να πάψουν - το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ - να είναι κόμματα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων…  

   Με αυτή την έννοια: Η λυδία λίθος της πολιτικής κάθε κόμματος, είτε αφορά στους μισθούς και στις συντάξεις, είτε στις εργασιακές σχέσεις, είτε έχει να κάνει με την οικονομία, είτε με την εξωτερική πολιτική, είτε με τις δημοκρατικές ελευθερίες, είτε αναφέρεται στα «μικρά» είτε στα «μεγάλα», η λυδία λίθος για να κρίνουμε όχι μόνο το τι λέει, αλλά και το τι στην πραγματικότητα εννοεί το κάθε κόμμα, είναι μία και μόνη: Η στάση του απέναντι στην ΕΕ. Είναι η θέση απέναντι στην ΕΕ που καθορίζει και ξεκαθαρίζει την (πραγματική) θέση, τελικά, στο ερώτημα: Με τους πολλούς ή με τους λίγους; Με τον κόσμο της εργασίας ή με τις «ελίτ» της εργοδοσίας; 

πηγη: enikos.gr 

Ετικέτες

Αλλαγές σε ασφαλιστικό-εργασιακάΤης Αργυρώς Μαυρούλη

Αποφασισμένοι να κάνουν τα αδύνατα… δυνατά εμφανίστηκαν τόσο ο νέος υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πάνος Σκουρλέτης όσο και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας υπεύθυνος για την κοινωνική ασφάλιση Δημήτρης Στρατούλης, προαναγγέλλοντας την άμεση επαναφορά όλων των απωλειών σε εργασιακά και ασφαλιστικά κεκτημένα κατά τη διάρκεια εφαρμογής του μνημονίου.

Η πρώτη και καθοριστική δοκιμασία για την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας θα είναι η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα επίπεδα πριν από τον Φεβρουάριο του 2012.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Σκουρλέτης δεσμεύτηκε ότι θα καταθέσει νομοσχέδιο στη Βουλή που θα προβλέπει την επαναφορά του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά και του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Ακόμη, θα προχωρήσει σε επαναφορά των αρμοδιοτήτων του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας, της προστατευτικής νομοθεσίας για τις απολύσεις, αλλά και την κατάργηση του νόμου για την επιστράτευση εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Μάλιστα, ο νέος υπουργός Εργασίας επισήμανε ότι θα εξετασθεί η επαναλειτουργία των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) και Εστίας (ΟΕΕ) που έχουν κλείσει, αλλά και των παροχών που δίνονταν στους εργαζόμενους.

«Βασικός στόχος μας είναι, επεσήμανε, η επαναφορά του βασικού μισθού στα 751,39 ευρώ, καθώς και η αποκατάσταση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την κατάργηση του ΟΕΚ», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Σκουρλέτης.

Ασφαλιστικό

Στη διαβεβαίωση ότι δεν θα εφαρμοστεί καμία δέσμευση της προηγούμενης κυβέρνησης απέναντι στην τρόικα για τη λήψη της τελευταίας δόσης του προγράμματος που αφορά την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και της μείωσης των συντάξεων προχώρησε για άλλη μια φορά ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Δημήτρης Στρατούλης.

Συγκεκριμένα, τόνισε ότι δεν θα εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που υπάρχουν στην επιστολή Χαρδούβελη προς την τρόικα και αφορούν στην αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση των απαιτούμενων ετών ασφάλισης και μείωση των συντάξεων.

Από τα πρώτα νομοσχέδια που θα καταθέσει στη Βουλή ο κ. Στρατούλης θα αφορά την επαναφορά της 13ης σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους (με έσοδα έως 700 ευρώ).

Παράλληλα, ο κ. Στρατούλης προανήγγειλε την κατάργηση οποιασδήποτε ρύθμισης που εισάγει κεφαλαιοποιητικό χαρακτήρα στην κοινωνική ασφάλιση, γεγονός που οδηγεί στο «ξήλωμα» θεσμοθετημένων νόμων, όπως ο 3863/10.

Ακόμη, προανήγγειλε την κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και για τις επικουρικές συντάξεις, αλλά και την κατάργηση διατάξεων που μειώνουν συντάξεις (κύριες και επικουρικές) και αυξάνουν όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Παράλληλα δεσμεύτηκε για:

- Επανεξέταση του μαθηματικού τύπου για τον υπολογισμό των εφάπαξ.

- Ανάκληση των διαθεσιμοτήτων ή των απολύσεων στο υπουργείο Εργασίας, τους οργανισμούς και τα ασφαλιστικά ταμεία.

- Προσλήψεις του αναγκαίου προσωπικού για την ενίσχυση των υπηρεσιών ελέγχου και της ταχύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών.

- Καταβολή της σύνταξης στους ανάπηρους έως ότου περάσουν από τα Κέντρα Ελέγχου Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) και επανεξέταση της λειτουργίας των ΚΕΠΑ.

- Επαναφορά της σύνταξης των 360 ευρώ στους ανασφάλιστους υπερήλικες.

- Άρση της προσωποκράτησης για χρέη προς τον ΟΑΕΕ.

- Αύξηση του προβλεπόμενου ορίου των 20.000 ευρώ που ισχύει σήμερα, για τη δυνατότητα λήψης σύνταξης στην περίπτωση των ελεύθερων επαγγελματιών που έχουν οφειλές προς το ταμείο.

- Πιθανή βελτίωση της δυνατότητας που δίνεται στους ελεύθερους επαγγελματίες να επιλέξουν κατώτερη ασφαλιστική κλίμακα.

- Σταδιακή κάλυψη των απωλειών των ασφαλιστικών ταμείων από το κούρεμα των ομολόγων.

Πηγή: enikos.gr

Ετικέτες

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΠ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ είναι δημιούργημα του συνόλου των φορέων της Πόλης του Πειραιά όπως : Επιμελητηρίων, Παραγωγικών Φορέων, Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, Εργαζόμενων και Ανέργων, Επιστημονικών Φορέων, όπως : ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά, Πανεπιστημιακών, ο Εμπορικός Σύλλογος, όλοι οι Δήμαρχοι της περιοχής κ.λ.π.

Η αναγκαία αυτή συσπείρωση μας έδωσε την δυνατότητα με τεκμηριωμένες θέσεις να αγωνιζόμαστε δύο χρόνια τώρα για την αποτροπή ξεπουλήματος του μεγαλύτερου Λιμανιού της Χώρας που θα ήταν καταστροφικό για την Πόλη, τα Νησιά μας, την Οικονομία της Χώρας. Δυστυχώς η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ. μας αγνοούσε προχωρώντας στο ξεπούλημα.

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή θεωρεί θετική την δήλωση του νέου αναπληρωτή Υπουργού Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα ότι η νέα κυβέρνηση θα σταματήσει άμεσα όλες τις διαδικασίες που αφορούν την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή διατρανώνει για άλλη μια φορά την θέλησή της να αγωνισθεί για ένα δημόσιο λιμάνι το οποίο θα υπηρετεί τα εθνικά και οικονομικά κοινωνικά συμφέροντα της χώρας και θα αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας.

Η Γραμματεία

Της Παμπειραϊκής Επιτροπής κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή