Σήμερα: 20/09/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

AP_18257697106287.jpg

Η παγκόσμια σύνοδος κορυφής για το κλίμα, που διεξήχθη στο Σαν Φρανσίσκο, ολοκληρώθηκε χθες Παρασκευή με μηνύματα ελπίδας, αλλά και συναγερμού, καθώς δήμαρχοι, κυβερνήτες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, που είχαν φθάσει από ολόκληρο τον κόσμο, κάλεσαν τους παγκόσμιους ηγέτες να κάνουν περισσότερα μέσα στα δύο επόμενα χρόνια για να περιορίσουν την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη.

«Ουδέποτε είχαμε τόση ανάγκη πολυμέρειας όση αυτή τη στιγμή», δήλωσε κατά το κλείσιμο της συνόδου η Πατρίσια Εσπινόσα, η πρώην υπουργός του Μεξικού που επιβλέπει τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα στον ΟΗΕ. «Ακριβώς τη στιγμή που την έχουμε περισσότερο ανάγκη, η διεθνής τάξη τίθεται υπό αμφισβήτηση».

«Θα σας πω την αλήθεια», είπε επίσης ο Τζον Κέρι, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος διαπραγματεύθηκε τη συμφωνία του Παρισιού του 2015. «Είμαστε πολύ μακριά από τον στόχο».

Οι επόμενοι μήνες χαρακτηρίζονται κρίσιμοι από πολλούς συμμετέχοντες για την εφαρμογή της συμφωνίας για το κλίμα που συνήφθη το 2015 στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο, 190 κράτη που την έχουν υπογράψει θα συναντηθούν στο Κατοβίτσε της Πολωνίας για να συμφωνήσουν στους κανόνες της εφαρμογής της συμφωνίας.

«Η ενέργεια του Παρισιού χάθηκε», λέει ένας από τους λίγους αρχηγούς κρατών που ήταν παρόντες στο Σαν Φρανσίσκο, ο Ούγγρος Γιάνος Άντερ. «Διακυβεύεται το μέλλον του πολιτισμού, αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να φέρουμε στο Κατοβίτσε».

Όμως οι προετοιμασίες αυτού του μάλλον τεχνικού ραντεβού βρίσκονται σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταδειχθεί η αδυναμία της κλιματικής συμφωνίας.

Η μέθοδος που υιοθετήθηκε το 2015 είναι πρωτοφανής: καμιά κύρωση δεν προβλέπεται για τις χώρες. Κάθε κράτος ορίζει τους στόχους του για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου -- στόχοι προς το παρόν πολύ ανεπαρκείς για να περιορισθεί στους 2 βαθμούς Κελσίου η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη πριν από το 2100, καθώς η Γη βρίσκεται στο +1 βαθμό Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Μια σύνοδος κορυφής του ΟΗΕ προβλέπεται επίσης για τον Σεπτέμβριο 2019, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, πριν από την επανεξέταση των εθνικών στόχων το 2020. «Αυτό είναι που θα καθορίσει αν η συμφωνία του Παρισιού θα μπορεί να σωθεί ή όχι», συνοψίζει ο Ντέιβιντ Πολ, υπουργός Περιβάλλοντος των Νησιών Μάρσαλ που απειλούνται να εξαφανισθούν από την άνοδο της στάθμης των υδάτων στον Ειρηνικό Ωκεανό.

«Στις πόλεις είναι που πρέπει να δοθεί η μεγαλύτερη μάχη», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο δήμαρχος του Κίτο Μαουρίσιο Ρόδας, η πόλη του οποίου κατασκευάζει το πρώτο της μετρό και στο ιστορικό κέντρο της θα κυκλοφορούν μόνο «καθαρά» οχήματα.

Το Κίτο, όπως και η Βαρσοβία, το Μπουένος Άιρες ή το Κεϊπτάουν, είναι μερικές από τις πόλεις που, μαζί με τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Τόκιο και αμερικανικές Πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, συμμετέχουν στο κίνημα για «μηδενικό άνθρακα» σε μία έως τρεις δεκαετίες.

Οι πολυεθνικές ήταν πανταχού παρούσες: η Unilever, η Ikea, η Sony, η Walmart, η Michelin... πολλαπλασίασαν τις ανακοινώσεις και τις δεσμεύσεις.

Οι πόλεις, που έχουν υιοθετήσει τους πιο φιλόδοξους στόχους, βρίσκονται κυρίως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, σε χώρες όπου εδώ και μια δεκαετία ή περισσότερο οι εκπομπές μειώνονται. Όμως οι εκπομπές CO2 από την Κίνα, τον μεγαλύτερο ρυπαντή παγκοσμίως, και από την υπόλοιπη Ασία συνεχίζουν να σημειώνουν μεγάλη αύξηση. Συνολικά ο κόσμος συνεχίζει να εκπέμπει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Απομένουν δύο χρόνια

Ο στόχος των επόμενων ετών είναι να σταματήσει επιτέλους αυτή η αύξηση.

«Αν δεν το καταφέρουμε μέσα στα δύο ή τρία επόμενα χρόνια, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες πιθανότητες να μπορέσουμε να περιορίσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας στους 2 βαθμούς Κελσίου», λέει ο Γιόχαν Ρόκστρεμ, κορυφαίος σουηδός κλιματολόγος.

Ένας διευθυντής επιχείρησης που ήταν παρών στη σύνοδο κορυφής, ο Ματς Πέλμπεκ Σαρπ, διευθυντής βιώσιμης ανάπτυξης της Ericsson, εξέφρασε το γενικό αίσθημα. «Είναι καιρός να δράσουμε και να σταματήσουμε να υπογράφουμε διακηρύξεις».

Ραντεβού από τις 3 έως τις 14 Δεκεμβρίου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας και τον Σεπτέμβριο του 2019 στη Νέα Υόρκη.

πηγη: newsbeast.gr

Ετικέτες

_είναι_η_αιτία_της_φωτιάς_στο_πλοίο_Ελ._Βενιζέλος.jpg

Σε βραχυκύκλωμα που προκλήθηκε σε μοτέρ φορτηγού-ψυγείου, το οποίο βρισκόταν στο γκαράζ του «Ελ. Βενιζέλος» οφείλεται η μεγάλη πυρκαγιά που έθεσε σε κίνδυνο 875 επιβάτες και 141 μέλη του πληρώματος. Αυτό αποκαλύπτουν πηγές του Λιμενικού στο «Έθνος της Κυριακής».

Το φορτηγό - ψυγείο βρισκόταν στο τρίτο γκαράζ του πλοίου και έπαιρνε ρεύμα, όπως και όλα τα άλλα του ίδιου τύπου οχήματα από ειδικό, γι' αυτή την δουλειά, καλώδιο του καραβιού, προκειμένου να συντηρούνται τα προϊόντα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

 

Τα συγκεκριμένα μοτέρ δουλεύουν είτε με ενέργεια που παίρνουν από τη μηχανή του φορτηγού, όταν βρίσκεται σε λειτουργία, είτε με ρεύμα που λαμβάνουν από εξωτερική πηγή. Την επίμαχη ημέρα στις 23:40 προκλήθηκε βραχυκύκλωμα σε μοτέρ. Από την υπερθέρμανση (400 με 450 βαθμοί κελσίου) πήραν φωτιά τα καλώδια και από εκεί τα σκέπαστρα των οχημάτων. Υπολογίζεται ότι χρειάστηκαν μόλις τέσσερα λεπτά για να επεκταθεί η πυρκαγιά σε βαθμό που δεν ελεγχόταν εύκολα. Στον χρόνο αυτό το πρώτο φορτηγό καιγόταν και άρχισε η εξάπλωσή της.

595406_1c823febd3-8ff9d7a0b489e93f.jpg 

Πηγές από το λιμενικό τονίζουν ότι δύο ήταν οι λόγοι που η φωτιά δεν επεκτάθηκε προς τα πάνω, σε καμπίνες και καταστρώματα με αποτέλεσμα να σωθούν οι επιβάτες και το πλήρωμα. Ο πρώτος ήταν η καλή λειτουργία του αυτόματου συστήματος καταιονισμού νερού το οποίο ενεργοποιήθηκε ένα λεπτό μετά το ξέσπασμα της εστίας. Πρόκειται για σύστημα πυρόσβεσης με πολλά ψεκαστικά νερού, που δημιούργησε στα γκαράζ «τεχνητή» ομίχλη νερού, χωρίς να πλημμυρίζει το πλοίο. Η υγρή ατμόσφαιρα και οι τόνοι νερού που έπεσαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό του μετώπου.

 

Ο δεύτερος λόγος ήταν οι πυράντοχες θύρες του πλοίου, οι οποίες έκλεισαν και «στεγανοποίησαν» κομμάτια του «Ελ. Βενιζέλος», προκειμένου να μην επεκταθούν παντού και ανεξέλεγκτα οι φλόγες. Πρόκειται για θύρες πυρασφάλειας ειδικής κατασκευής οι οποίες είναι σε θέση να αντέξουν σε ακραίες θερμοκρασίες, όπως αυτές που αναπτύχθηκαν εκείνη τη μέρα.

Όπως λένε αρμόδιες πηγές, σε περίπτωση που το πλοίο δεν ήταν καλής κατασκευής και επαρκώς συντηρημένο, η φωτιά λόγω του τεράστιου πυροθερμικού φορτίου θα επεκτεινόταν προς τα πάνω με συνέπεια να καεί κόσμος. Ενδεικτικό της έντασης της θερμότητας, όπως λένε, χαρακτηριστικά πυροσβέστες στο «Έθνος της Κυριακής», είναι ότι υπήρχαν αναζωπυρώσεις στο γκαράζ ακόμα και μια εβδομάδα μετά την πυρκαγιά. Το πλοίο έχει υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές, αλλά εκτιμάται ότι δύναται να επισκευαστούν και να επιστρέψει στις θάλασσες. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, στις τεράστιες πόρτες του γκαράζ και στα πατώματα.

Πηγή: Έθνος της Κυριακής

Ετικέτες

daktyliko_apotypoma725.jpg

Απολύθηκε λόγω δακτυλικών αποτυπωμάτων

Κώστας Ζαφειρόπουλος -Εφημερίδα των Συντακτών

Η ιδιωτικότητα είναι κλοπή. Αυτό είναι το μότο της πανίσχυρης διαδικτυακής εταιρείας «Ο Κύκλος», που απασχολεί περισσότερους από δέκα χιλιάδες υπαλλήλους, διαθέτει γραφεία σε όλη την υδρόγειο και προσλαμβάνει τα πιο χαρισματικά μυαλά. Στον «Κύκλο» των υπερεξελιγμένων επικοινωνιακών δικτύων όλα είναι διάφανα, συνδεδεμένα και ανιχνεύσιμα.

Ευτυχώς, ο Κύκλος ήταν απλώς ένα δυστοπικό μπεστ σέλερ (2013) του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβ Εγκερς. Δυστυχώς, η πραγματικότητα μπορεί να μην απέχει τόσο πολύ.

Πριν από λίγες μέρες ένας εργαζόμενος αρνήθηκε να δώσει το δακτυλικό του αποτύπωμα στον εργοδότη και να συναινέσει στην παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων στον χώρο εργασίας του και απολύθηκε!

Ο λόγος για υπάλληλο της εταιρείας Seller Hellas (κατασκευάζει ηλεκτρολογικά υλικά), ο οποίος αντέδρασε στην απόφαση να συγκροτήσει η επιχείρηση βάση δεδομένων με δακτυλικά αποτυπώματα και άλλα βιομετρικά στοιχεία για να ελέγχει την είσοδο στην εταιρεία.

Το θέμα είχε αναδείξει η «Εφ.Συν.» («Big Brother για το… ωράριο», 6/8/2018) και στα τέλη Αυγούστου ενημερώθηκε ο εργαζόμενος για την απόλυσή του για λόγους… παραγωγικότητας.

Δεν ήταν ο μόνος που είχε διαφωνήσει με το σύστημα παρακολούθησης, ήταν όμως ο μοναδικός που κάλεσε το σωματείο στο οποίο ανήκει, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Τα μέλη του κάνουν λόγο για εκδικητική απόλυση η οποία ποινικοποιεί τη συλλογική δράση.

Το πρωί της Τρίτης 4 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση του εν λόγω σωματείου στην εταιρεία με στόχο την ανάκληση της απόλυσης.

Είχε προηγηθεί παρέμβαση του σωματείου τον Αύγουστο, μετά την οποία ο εργοδότης Χαράλαμπος Κουτσούρης δεσμεύτηκε πως δεν θα προχωρήσει στα σχέδιά του.

Μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταστήσει το σύστημα με τα αποτυπώματα και τις κάμερες παρακολούθησης, απέλυσε όμως τον υπάλληλο.

Για τις κάμερες είχε ειπωθεί στους εργαζόμενους πως θα τοποθετηθούν «για να διαπιστώσουν οι ίδιοι πόσο παραγωγικό χρόνο χάνουν στη διάρκεια του ωραρίου τους».

Για το θέμα έχει ήδη γίνει καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και η τριμερής συνάντηση ορίστηκε στο ΣΕΠΕ Ανοιξης στις 20 Σεπτέμβρη στις 11 π.μ., όπου θα γίνει νέα κινητοποίηση του Σωματείου και θα ακολουθήσει παρέμβαση στο υπουργείο Εργασίας.

«Οπως φαίνεται η εργοδοσία, αποθρασυμένη από το αντεργατικό μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο, φτάνει σε νέο αντεργατικό οίστρο. Δεν θα ανεχθούμε καμιά απόλυση εργαζόμενου που αρνείται την παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων»,

αναφέρει η ανακοίνωση του Σωματείου.

Στη συγκεκριμένη εταιρεία δεν υπάρχει σύλλογος εργαζομένων. Πριν από λίγες μέρες, ως απάντηση στις κινητοποιήσεις, έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών μια επιστολή αγνώστου αριθμού εργαζομένων στη Seller, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την έκταση που πήρε το θέμα και αναφέρουν:

«Αγαπητέ συνάδελφε, είναι πλήγμα να απολύεται ένας εργαζόμενος και συνάδελφός σας, αλλά φωνάζοντας ανακρίβειες με τις ντουντούκες δημιουργείτε αντιστάσεις σε όλους εμάς που δουλεύουμε στη SELLER. Οι θέσεις εργασίες δεν κατοχυρώνονται έτσι, αλλά βοηθώντας τον εαυτό μας να αποκτήσει προσόντα και ικανότητες. Και εάν διαβάζοντας όλα αυτά σκέφτεσαι πως μας έβαλε η εργοδοσία να τα γράψουμε, σου λέμε πως και πάλι μας προσβάλλεις».

Στο ίδιο κείμενο υπεράσπισης της εταιρείας αναφέρεται πως

«η χρήση δακτυλικού αποτυπώματος θα γινόταν αυστηρά και μόνο για τον έλεγχο της εισόδου-εξόδου από το εργοστάσιο και εκτός αυτού είχαμε το δικαίωμα επιλογής, στο έντυπο που μας δόθηκε, να δηλώσουμε την άρνησή μας. Δεν τοποθετήθηκαν κάμερες παρακολούθησης και δεν απολύθηκε συνάδελφος ηλεκτρολόγος που αντέδρασε. Ο Π. εργάστηκε δύο μήνες μαζί μας, χρονικό διάστημα αρκετό να αποφασίσει η διοίκηση εάν καλύπτει με τα προσόντα του τη θέση που του ανατέθηκε».

Κανένας βέβαια από τους… συναδέλφους του απολυμένου δεν είχε το θάρρος να υπογράψει μια τόσο αποθεωτική για τον εργοδότη επιστολή.

«Η συλλογή προσωπικών δεδομένων είναι παράνομη. Τα δακτυλικά αποτυπώματα συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό της εργασιακής σύμβασης, δεν σχετίζονται με την άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και παραβιάζουν τα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος»

απαντά στην «Εφ.Συν.» ο εργατολόγος Παλ. Παλαιολόγος.

Σύμφωνα με δεκάδες δικαστικές αποφάσεις στο εξωτερικό (και τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα), παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τον συγκεκριμένο σκοπό, τον έλεγχο του ωραρίου, και δυσανάλογη παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή αποτελούν τα δακτυλικά αποτυπώματα που αφήνουν εργαζόμενοι εισερχόμενοι στον χώρο εργασίας τους.

Το 2017, υπάλληλοι σε δήμο του νομού Ηρακλείου Κρήτης υπέβαλαν ένσταση στην Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων σχετικά με την απόφαση του δήμου να εγκαταστήσει ανάλογο σύστημα με δακτυλικά αποτυπώματα.

Η απάντηση

Σύμφωνα με την απάντηση της Αρχής,

«η μέθοδος εισάγει μία επαχθή και δυσανάλογη για τα υποκείμενα επεξεργασία σε σχέση με τον ανωτέρω σκοπό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο, καθώς ο έλεγχος μπορεί να πραγματοποιηθεί επαρκώς και με άλλα ηπιότερα εναλλακτικά μέσα (όπως με τη χρήση μαγνητικών καρτών χωρίς βιομετρικά στοιχεία, με συνδυασμό δειγματοληπτικών ελέγχων προς επιβεβαίωση της παρουσίας των υπαλλήλων)».

Εξίσου σημαντική ήταν και πρόσφατη απόφαση διοικητικού δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε απόφαση του Επιτρόπου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Ο τελευταίος είχε απορρίψει την εγκατάσταση συστήματος με δακτυλικά αποτυπώματα σε ιδιωτικό νοσοκομείο, ύστερα από καταγγελίες εργαζομένων.

Το νοσοκομείο προσέβαλε τη νομιμότητα της απόφασης του Επιτρόπου, αλλά δεν δικαιώθηκε.

Το Διοικητικό Δικαστήριο στις 19 Μαΐου 2017 έκανε δεκτή την κρίση του Επιτρόπου ότι η συλλογή και επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων με μοναδικό σκοπό τον έλεγχο του ωραρίου εργασίας των υπαλλήλων αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας, παραβιάζει τα προβλεπόμενα στο άρθρο 4 Ν.138(Ι)/2001, καθώς και ότι η εν λόγω μέθοδος είναι αποδεκτή μόνο όταν εξυπηρετεί σκοπούς αντεγκληματικής πολιτικής των διωκτικών αρχών και ενδεχομένως να δικαιολογείται η χρησιμοποίησή της σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή σε χώρους υψίστης ασφαλείας.

Προς το παρόν, καμία επιχείρηση δεν θεωρείται στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn.gr

Ετικέτες

robert-raix.jpg

Σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers και την παραλίγο κατάρρευση της Wall Street, που πυροδότησε τη Μεγάλη Υφεση.

Αφού «έπιασε πάτο» το 2009, η οικονομία παρουσίασε σταθερή ανάπτυξη και το χρηματιστήριο εκτοξεύτηκε στα ύψη, όπως και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αλλά οι περισσότεροι Αμερικανοί ζουν ακόμη στη σκιά της Μεγάλης Υφεσης. Τα ποσοστά απασχόλησής τους αυξήθηκαν βέβαια. Αλλά ο μέσος όρος των αποδοχών δεν έχει αυξηθεί, αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός.

Και πολλοί εξ αυτών βρίσκονται σήμερα σε χειρότερη θέση, λόγω του αυξανόμενου κόστους για κατοικία, περίθαλψη και εκπαίδευση – ενώ και η αξία των ακινήτων και των άλλων περιουσιακών στοιχείων τους παραμένει συγκριτικά μικρότερη σε σχέση με το 2007.

Πέρσι, σύμφωνα με μια έρευνα του Urban Institute, περίπου τέσσερις στις δέκα αμερικανικές οικογένειες δυσκολεύτηκαν να καλύψουν τουλάχιστον μία βασική τους ανάγκη – είτε για τη διατροφή των μελών τους, είτε για ιατρικές ανάγκες, ενοίκια ή λογαριασμούς.

Ολα τα παραπάνω στοιχεία συντείνουν στο ότι οδεύουμε προς το ίδιο είδος «κραχ» που ζήσαμε το 2008, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καταστροφικό με εκείνο του 1929.

Αν απομακρύνει κανείς τα χρηματο-οικονομικά «μπάζα» από αυτά τα δύο παλαιότερα κραχ, θα διαπιστώσει ότι αμφότερα τροφοδοτήθηκαν από διευρυνόμενες ανισορροπίες ανάμεσα στην αγοραστική δύναμη της πλειονότητας των ανθρώπων και την παραγωγική τους ικανότητα ως εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η ανισορροπία ήταν που οδήγησε στην οικονομική κατάρρευση.

Η συγκεκριμένη ανισορροπία αυξάνεται ξανά. Το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών «τσεπώνουν» σήμερα το 20% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος και κατέχουν πάνω από το 40% του συσσωρευμένου πλούτου στις ΗΠΑ. Τα νούμερα αυτά προσεγγίζουν τις αντίστοιχες στατιστικές «κορυφές» του 1928 και του 2007.

Τα κραχ συμβαίνουν στην αμερικανική οικονομία όταν αυτή γίνεται υπερβολικά εμπροσθοβαρής – διότι η οικονομία έχει ανάγκη από την καταναλωτική δαπάνη για να παραμένει λειτουργική, αλλά οι πλούσιοι δεν ξοδεύουν ανάλογο ποσοστό από τα σωρευμένα χρήματά τους, όπως κάνουν η μεσαία τάξη και οι φτωχοί.

Για ένα διάστημα, η μεσαία τάξη και οι φτωχοί μπορούν να κρατήσουν ενεργή την οικονομία και χωρίς τα χρήματα των πλουσίων, μέσω του δανεισμού.

Αλλά, όπως το 1929 και το 2008, οι φούσκες του χρέους κάποια στιγμή σκάνε. Πλησιάζουμε επικίνδυνα σε αυτό το σημείο.

Το πρώτο τρίμηνο του 2018, τα χρέη των αμερικανικών νοικοκυριών σημείωσαν νέο ιστορικό ρεκόρ, φτάνοντας τα 13,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σχεδόν το 80% των Αμερικανών ζουν σήμερα «μήνα με τον μήνα», από μισθό σε μισθό.

Σε πρόσφατη έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Fed, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους αν ξαφνικά αντιμετώπιζαν μια έκτακτη ανάγκη μόλις 400 δολαρίων. Ως τώρα εξυπηρετούσαν τα χρέη τους επειδή τα επιτόκια δανεισμού παρέμεναν χαμηλά. Αλλά η εποχή των χαμηλών επιτοκίων πλησιάζει στο τέλος της.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι ότι οι Αμερικανοί ξοδεύουν περισσότερα χρήματα απ’ όσα βγάζουν. Το πρόβλημα είναι πως δεν βγάζουν αρκετά για να συμβαδίζουν με την πορεία της οικονομίας. Τα περισσότερα κέρδη πηγαίνουν στην κορυφή.

Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε τα χρόνια πριν από το κραχ του 2008. Μεταξύ 1983 και 2007, τα χρέη των νοικοκυριών αυξάνονταν, ενώ τα περισσότερα οικονομικά οφέλη πήγαιναν στις τσέπες του 1%. Αν η πλειονότητα των νοικοκυριών έπαιρνε μεγαλύτερο μερίδιο από τα οφέλη της οικονομίας, δεν θα αναγκαζόταν να βυθιστεί τόσο βαθιά στα χρέη.

Αντιστοίχως, ανάμεσα στο 1913 και το 1928, η αναλογία ανάμεσα στα ιδιωτικά χρέη και το ΑΕΠ σχεδόν διπλασιάστηκε.

Οπως είχε εξηγήσει αργότερα ο Μάρινερ Εκλις, διοικητής της Fed από το 1934 ώς το 1948: «Είναι σαν ένα παιχνίδι πόκερ, όπου οι μάρκες συγκεντρώνονται σε όλο και λιγότερα χέρια: οι υπόλοιποι παίκτες μπορούν να μείνουν στο παιχνίδι μόνο αν δανείζονται μάρκες από τους έχοντες. Αλλά κάποια στιγμή ο δανεισμός επί πιστώσει τερματίζεται και τότε το παιχνίδι σταματά».

Μετά το κραχ του 1929, η κυβέρνηση εφηύρε νέους τρόπους για να ενισχύσει τις απολαβές και την κατανάλωση: το συνταξιοδοτικό σύστημα (Social Security), τα επιδόματα ανεργίας, τις πληρωμένες υπερωρίες, τον κατώτατο εξασφαλισμένο μισθό, τις υποχρεωτικές συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων και τελικά το μεγάλο πρόγραμμα πλήρους απασχόλησης, που έγινε γνωστό σαν Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μετά το κραχ του 2008, η αμερικανική κυβέρνηση έσπευσε να διασώσει τις τράπεζες και να «τρομπάρει» αρκετά χρήματα στην οικονομία ώστε να σταματήσει την πτώση. Ωστόσο, αν εξαιρέσει κανείς το «Affordable Care Act» (τη μεταρρύθμιση του συστήματος περίθαλψης από τον Ομπάμα, γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο ως «Obamacare»), δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το κυρίαρχο πρόβλημα των παγωμένων μισθών.

Ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι μεγαλοπαράγοντες που τον στηρίζουν καταργούν σήμερα τους κανόνες που εγκρίθηκαν για να σταματήσουν τον υπερβολικά επικίνδυνο δανεισμό της Wall Street.

Αλλά η μεγαλύτερη συμβολή του Τραμπ στο επόμενο κραχ είναι το ενεργό σαμποτάζ του «Affordable Care Act», η ουσιαστική κατάργηση των πληρωμένων υπερωριών, τα εμπόδια στη συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, οι φοροπερικοπές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουσίους, αλλά όχι και για την πλειονότητα των εργαζομένων, το «ψαλίδι» στα προγράμματα υποστήριξης των φτωχών και οι προτεινόμενες περικοπές στα εναπομείναντα ομοσπονδιακά προγράμματα περίθαλψης Medicare and Medicaid – μια δέσμη μέτρων που άμεσα ή έμμεσα συμπιέζουν το τελικό εισόδημα των περισσότερων Αμερικανών.

Δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η πραγματική ρίζα της Μεγάλης Υφεσης δεν ήταν η τραπεζική κρίση.

Ηταν η αυξανόμενη ανισορροπία ανάμεσα στην καταναλωτική δαπάνη και τη συνολική οικονομική παραγωγή, όπως διαμορφώθηκε από τους λιμνάζοντες μισθούς και τη διευρυνόμενη ανισότητα.

Η ανισορροπία αυτή επέστρεψε. Τον νου σας στα πορτοφόλια σας.

*Ο Ρόμπερτ Ράιχ είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, πρώην υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και διάσημος επικριτής του μοντέρνου καπιταλισμού. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί το βιβλίο του «Καπιταλισμός για τους πολλούς, όχι για τους λίγους» (Λιβάνης), ενώ πολύ γνωστό είναι και το ντοκιμαντέρ «Inequality for All» («Ανισότητα για όλους», 2013), για τις ρίζες αλλά και τις συνέπειες της κρίσης του 2008. Το παραπάνω άρθρο του δημοσιεύτηκε στην προσωπική του ιστοσελίδα και μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

**Πηγή: efsyn.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή