Σήμερα: 25/09/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

traktervlad.jpg

Γράφει ο Αμετανόητος.

Στα «παλιά τα χρόνια» θα ήταν αδιανόητη ακόμα και η σκέψη να διαπραγματεύεται εκπρόσωπος μιας αγωνιζόμενης ομάδας του λαού με τον πολιτικό αντίπαλο για οτιδήποτε πέρα από την επίλυση των αιτημάτων του κλάδου του. «Από πότε το κίνημα ενημερώνει ή παίρνει την άδεια από υπουργό αστικής κυβέρνησης για τις κινήσεις που θα κάνει;» θα αναρωτιόνταν οι «παλιοί». Στους σημερινούς «μοντέρνους» καιρούς θεωρείται «πολιτικά ορθό» να διαπραγματεύονται οι εκπρόσωποι των αγωνιζόμενων αγροτών με την κυβέρνηση την πραγματοποίηση «συμβολικών» κινητοποιήσεων που θα τροφοδοτήσουν τους μηχανισμούς του θεάματος και της εντύπωσης χωρίς να λύσουν τίποτα!

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσαν οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Παναγιώτη Κουρουμπλή μετά τη συνάντησή του με τον επικεφαλής των αγροτικών συλλόγων Καρδίτσας Βαγγέλη Μπούτα. Ο υπουργός ισχυρίστηκε ότι του τέθηκε «το αίτημα να υπάρχει μια συμβολική παρουσία τρακτέρ την Παρασκευή στην Αθήνα» κι ανέφερε μάλιστα και τον προτεινόμενο αριθμό (από 20 ως 30) των τρακτέρ που θα περάσουν τις πύλες των Αθηνών με τις ευλογίες της κυβέρνησης η οποία κάνει τη δύσκολη και δεν έχει απαντήσει ακόμα στο αίτημα.

Κρατήσαμε μια επιφύλαξη πως οι παραπάνω δηλώσεις ήταν ψευδείς και προβοκατόρικες. Ωστόσο, δεν διαψεύστηκαν. Θα πρέπει λοιπόν να αληθεύει ότι ένας εκπρόσωπος των αγωνιζόμενων αγροτών συναντιέται με τον υπουργό και του θέτει το θέμα της «συμβολικής» κινητοποίησης.

Επειδή σε κανένα εγχειρίδιο επαναστατικής θεωρίας αλλά και σε καμιά νικηφόρα επανάσταση δεν έχουμε συναντήσει τη λογική του «συμβολισμού», ας αποπειραθούμε να την ερμηνεύσουμε με άλλους όρους. Βλέπουμε λοιπόν ότι «ο Συμβολισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γαλλία. Ο όρος προέρχεται από τη λέξη "σύμβολο". Αναπτύχθηκε κυρίως στην ποίηση ωστόσο συναντάται και στις εικαστικές τέχνες» (..). «Μπορούμε να ορίσουμε τον Συμβολισμό ως την τέχνη που εκφράζει ιδέες και συναισθήματα, όχι όμως με την άμεση περιγραφή τους ούτε προσδιορίζοντάς τα με φανερές παρομοιώσεις ή με συγκεκριμένες εικόνες, αλλά με την υποβολή αυτών των ιδεών και συναισθημάτων, με την ανασύνταξή τους στο νου του αναγνώστη» (...) «Εκείνο που θέλει να κατορθώσει ο ποιητικός συμβολισμός είναι να προκαλέσει ειδικής μορφής συγκινησιακή κατάσταση, να πραγματοποιήσει την αισθητική απόλαυση που ο ποιητικός λόγος έχει τη δύναμη να μας χαρίσει με τη χρησιμοποίηση του συμβόλου» (… ) «Μέσα σε κάθε συμβολική μορφή περιέχεται ένα πνευματικό νόημα που μας ανοίγει αμέσως το δρόμο για να επικοινωνήσουμε με κάτι που ευρίσκεται σε μια περιοχή που κείται έξω από τα αισθησιακά δεδομένα».

Από τα παραπάνω φαίνεται πως ο συμβολισμός δεν έχει πολλά κοινά με την πραγματικότητα. Εκφράζει κάτι ιδεατό που συνήθως δεν υπάρχει κι απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει να μην υπάρχει όσο ο πραγματισμός θα δίνει τη θέση του στον «συμβολισμό». Σε απλά… «καρδιτσώτικα», είναι άλλο πράγμα να κατεβάζεις τα τρακτέρ στην Αθήνα για να διεκδικήσεις μια δυναμική λύση στον αγώνα σου κι άλλο να κατεβάζεις «ολίγη από τρακτέρ» (όπως λέγανε «ολίγη από γιουβέτσι») για να μπορείς μετά να λες πως «κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά….». Στην πρώτη περίπτωση είσαι έτοιμος για σκληρό αγώνα μέχρι τη νίκη. Στη δεύτερη κάνεις ένα «χάπεννιγκ» για την τιμή των όπλων, με μοναδικούς κερδισμένους τα ΜΜΕ που θα πάρουν «αποκλειστικά πλάνα» από το καραγκιοζιλίκι κι επιστρέφεις στον τόπο σου ευχαριστημένος που ο «αγώνας συνεχίζεται» και του χρόνου.

Μετά απ’ αυτά, αναρωτιέται κανείς: «υπάρχει και συμβολική επανάσταση;». Ας αναλογιστούμε τι θα συνέβαινε αν οι μπολσεβίκοι διαπραγματευόταν με τον Κερένσκι μια «συμβολική» κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων… Ή, αν ο Άρης διαπραγματευόταν με τους κατακτητές ένα «συμβολικό» κλείσιμο της γέφυρας του Γοργοποτάμου... Ή, αν ο Φιντέλ κι ο Τσε διαπραγματευόταν με τον Μπατίστα μια «συμβολική» είσοδο στην Αβάνα… Ας μας συγχωρήσει ο αναγνώστης την ιεροσυλία. Τη χρησιμοποιήσαμε μόνο για να δείξουμε το ασυμβίβαστο τέτοιων «συμβολισμών» με την ταξική πάλη.

Μήπως άραγε αυτή η «συμβολική» πρόταση είναι μια προσωπική ιδέα του Βαγγέλη Μπούτα; Αδυνατούμε να το πιστέψουμε γιατί κανένα στέλεχος του ΚΚΕ δεν «κάνει του κεφαλιού του» χωρίς συνεννόηση με την «καθοδήγηση». Είναι στρατηγική της ηγεσίας του ΚΚΕ που τα τελευταία χρόνια –για δικούς της λόγους- αρέσκεται σε «comme il fault» εκδηλώσεις που «δεν ξεπερνούν τα όρια» και δεν προβληματίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Ποιος ξέχασε τις δηλώσεις Παπαρήγα πως «η πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι»; Κι αυτός ο καθωσπρεπισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ ανταμείβεται από τους κυβερνώντες οι οποίοι ουδόλως ενοχλούνται από «συμβολικές» ενέργειες που αφήνουν τελικά τα πράγματα ως έχουν.

Ο «συμβολισμός» είναι, σε τελική ανάλυση, η έμμεση παραδοχή της ηγεσίας του ΚΚΕ πως δεν μπορεί ή δεν θέλει να καθοδηγήσει αγώνες μέχρι τη νίκη και αρκείται σε κινήσεις εντυπωσιασμού. Δικαίωμά της. Δικαίωμα και υποχρέωση των εργαζόμενων και του κινήματος είναι να βγάλουν συμπεράσματα για το πού οδηγούν την πάλη του λαού τέτοιοι συμβολισμοί. Και να πράξουν αναλόγως.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

rodestrack.jpg

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης.

Μια βδομάδα πέρασε από τη μεγάλη πανελλαδική απεργία και τα ογκώδη συλλαλητήρια της εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων και η κυβέρνηση φαίνεται να είναι σε δύσκολη θέση. Από τη μια το μνημόνιο που υπέγραψε και θέλει να το εφαρμόσει και οι δανειστές που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν σκόντο και από την άλλη ο εργαζόμενος λαός που θα συντριβεί ολοκληρωτικά από τα μέτρα που το 3ο μνημόνιο προβλέπει και θα προωθηθούν προς ψήφιση. Οι συνθήκες αυτές καθιστούν αναγκαία τη συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να κάμψει ένα τμήμα των αγροτών και να αρχίσει η αποκλιμάκωση των μπλόκων, ως την οριστική εγκατάλειψη τους είναι συνεχείς. Κινήθηκαν όλοι οι μηχανισμοί και οι θεσμοί του κράτους και των αστικών πολιτικών κομμάτων με κορυφαία την πρόσφατη παρέμβαση του πρωθυπουργού. Δεν φαίνεται ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη για ουσιαστικές αλλαγές στο περιεχόμενο του προσχεδίου, εξάλλου διαμηνύθηκε πρόσφατα από κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος ότι η κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να δώσει, παρά μόνο ορισμένες ελάχιστες ελαφρύνσεις που θα ισχύσουν ως το 2018 και παράλληλα συνυπολογίζει την κόπωση των αγροτών από τις πολυήμερες κινητοποιήσεις τους.

Τα πρώτα σημάδια και οι διαθέσεις συμβιβασμού έχουν ήδη φανεί σε ορισμένα αγροτικά μπλόκα. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, των αγροτικών μπλόκων οργανώνει την κάθοδο στην Αθήνα. Μετά τι θα επακολουθήσει, πώς θα συνεχίσουν οι αγρότες; Το αγροτικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα που προετοιμάζεται με τη συνδρομή και τη στήριξη των εργαζομένων της πρωτεύουσας θα αποτελέσει ένα βήμα για την παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων ή το προοίμιο του κλεισίματος αυτού του κύκλου των αγροτικών κινητοποιήσεων χωρίς ουσιαστική επιτυχία και αποτέλεσμα;

Οι επαγγελματίες, οι μικρέμποροι και οι επιστήμονες, εργαζόμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες φαίνεται να απέρριψαν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για συνδιαλλαγή και συμβιβασμό τους, δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο πόσο θα το τραβήξουν.

Έχει γίνει πλέον σαφές ότι την υπόθεση του ασφαλιστικού, των ισοπεδωτικών φορολογικών μέτρων, την απόκρουση γενικότερα του 3ου μνημονίου πρέπει να πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη και γενικότερα οι μισθωτοί. Μια βδομάδα όμως μετά τη μεγάλη κινητοποίηση καμία συζήτηση για κλιμάκωση των αγώνων με ένα συγκεκριμένο σχέδιο δεν φαίνεται να εξελίσσεται. Η επανάληψη πρακτικών προηγούμενων φάσεων με μια εικοσιτετράωρη κατά την κατάθεση του νόμου στη βουλή και ένα συλλαλητήριο κατά τη συζήτηση του θα είναι η χαριστική βολή στην οποία αξιοπιστία του εργατικού κινήματος απέμεινε στα μάτια της εργατικής τάξης και πρέπει να έχουμε όλοι ξεκάθαρο ότι αυτή την αξιοπιστία δεν θα τη σώσει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και οι διάφοροι Παναγόπουλοι, αλλά τα συνδικάτα και οι δυνάμεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές, που μάχονται για την εργατική τάξη, το δίκιο και συνολικά για την υπόθεση της.

Όταν λέμε κλιμάκωση εννοούμε άμεσα προκήρυξη μιας απεργίας μεγαλύτερης διάρκειας από την προηγούμενη τουλάχιστον μιας νέας πανελλαδικής πανεργατικής 48ωρης απεργίας, η οποία θα γίνει υπόθεση όχι των ηγετικών ομάδων και των ηγετικών γραφειοκρατικών, αλλά θα εμπλακούν ευρύτατα οι εργατοϋπάλληλοι στην απόφαση και τη διοργάνωση της. Εννοούμε μια πολύμορφη δράση με διαδηλώσεις, καταλήψεις κρατικών κτιρίων, δράση στις συνοικίες και στους χώρους δουλειάς και άλλες μορφές που θα κορυφωθεί στη νέα πανελλαδική απεργία, ογκώδη συλλαλητήρια με αποκλεισμούς των κέντρων των πόλεων και ιδίως της Αθήνας.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, η δράση της εργατικής τάξης και των μισθωτών, τουλάχιστον η προκήρυξη των απεργιών τους, κρέμεται από τη θέληση και τις διαθέσεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η οποία όμως υπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και όχι των εργαζομένων. Έχουμε κατ' επανάληψη επισημάνει την ανάγκη τα συνδικάτα και οι δυνάμεις που αναφέρονται στους εργαζόμενους και θέλουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους να διαρρήξουν άμεσα αυτή την παρά φύση «συμπόρευση» με την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Αυτή τη στιγμή όμως είναι ανάγκη να πιεσθεί για άμεση προκήρυξη απεργίας με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Αν δεν ανταποκριθεί ή κωλυσιεργήσει πρέπει να προκηρύξουν την απεργία τα συνδικάτα, οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα που θα ανταποκριθούν σε ένα πλατύ κάλεσμα γι' αυτό το σκοπό.

Είναι η ώρα της δράσης για να αντιστραφεί η δύσκολη κατάσταση στην οποία εργαζόμενος λαός και το εργατικό κίνημα έχουν περιέλθει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

galliadiadilosilitotita.jpg

Στις 19, 20 και 21 του Φλεβάρη στη Μαδρίτη θα πραγματοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα πανευρωπαϊκή διάσκεψη, «με κύριο στόχο τη ρήξη με το καθεστώς λιτότητας της ΕΕ…».

Η Διά­σκε­ψη της Μα­δρί­της έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια της συ­νά­ντη­σης στο Πα­ρί­σι, με τίτλο «Για ένα Σχέ­διο Β στην Ευ­ρώ­πη», που συ­γκλή­θη­κε με πρω­το­βου­λία των: Ζαν Λυκ Με­λαν­σόν (ευ­ρω­βου­λευ­τή και συ­νι­δρυ­τή του Γαλ­λι­κού Κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς), Όσκαρ Λα­φο­ντέν (συ­νι­δρυ­τή της Die Linke), Στέ­φα­νο Φα­σί­να (βου­λευ­τή της Ιτα­λι­κής Αρι­στε­ράς), της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου και του Γ. Βα­ρου­φά­κη.

Το κά­λε­σμα για τη Μα­δρί­τη έχει διευ­ρυν­θεί. Μι­λώ­ντας για τους πο­λι­τι­κούς «χώ­ρους», δια­κρί­νου­με την Αρι­στε­ρά των Podemos (Anticapitalistas), στε­λέ­χη του NPA (Γαλ­λία) και της 4ης Διε­θνούς, του πορ­το­γα­λι­κού Μπλό­κο (Φραν­τσί­σκο Λούσα), του CUP (Κα­τα­λο­νία), της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας (Ν. Χου­ντής) από την Ελ­λά­δα, του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος Ιρ­λαν­δί­ας (Πολ Μέρφι), στε­λέ­χη της Ελ­λη­νι­κής Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου του Χρέ­ους, αλλά και δια­νο­ού­με­νους της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς όπως η Σού­ζαν Τζορτζ, ο Ερίκ Του­σαίν, ο Κεν Λό­ουτς, ο Νόαμ Τσόμ­σκι, ο Ζιλ­μπέρ Ασκάρ, ο Τζέιμς Πέ­τρας, ο Ταρίκ Αλί, όπως και οι Στά­θης Κου­βε­λά­κης, Κώ­στας Λα­πα­βί­τσας, Σταύ­ρος Το­μπά­ζος κ.ά. Την πρό­σκλη­ση έχει επί­σης υπο­γρά­ψει η ευ­ρω­βου­λευ­τής Σοφία Σα­κο­ρά­φα.

 

Κρίση

Η πρω­το­βου­λία έρ­χε­ται σε μια κρί­σι­μη στιγ­μή, όπου σε όλη την Ευ­ρώ­πη έχουν ξα­μο­λυ­θεί τα «κακά σκυ­λιά». Η λι­τό­τη­τα τσα­κί­ζει κό­κα­λα πα­ντού, ενώ η μόνη στρα­τη­γι­κή που θε­ω­ρεί­ται «νό­μι­μη» απέ­να­ντι στην κρίση είναι η ακόμα σκλη­ρό­τε­ρη λι­τό­τη­τα.

Όμως τα πλήγ­μα­τα δεν αφο­ρούν μόνο την οι­κο­νο­μία. Με αφορ­μή το κύμα προ­σφύ­γων από τη Συρία και την Ανα­το­λή (κύμα που πυ­ρο­δό­τη­σε η ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα και οι πό­λε­μοι), ένας άνε­μος ρα­τσι­σμού σα­ρώ­νει την Ευ­ρώ­πη. Αντι­δρα­στι­κές ιδέες, κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές και ακρο­δε­ξιά επι­θε­τι­κό­τη­τα, απαι­τούν να απο­δε­χθού­με την αθλιό­τη­τα να πνί­γο­νται χι­λιά­δες άν­θρω­ποι με μικρά παι­διά, να σα­κα­τεύ­ο­νται προ­σπα­θώ­ντας να δια­σχί­σουν δια­δο­χι­κούς «φρά­χτες», «σύρ­μα­τα» και σύ­νο­ρα από τον Έβρο μέχρι το Καλαί. 

Κα­θό­λου τυ­χαία, όλα αυτά συν­δυά­ζο­νται με μια όλο και πιο φα­νε­ρή βα­θύ­τα­τη στρο­φή ενά­ντια στις δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες και κα­τα­κτή­σεις: στη Γαλ­λία η κυ­βέρ­νη­ση Ολάντ επι­χει­ρεί να μο­νι­μο­ποι­ή­σει το κα­θε­στώς «έκτα­κτης ανά­γκης», στις σκαν­δι­να­βι­κές χώρες ψη­φί­ζο­νται πρω­το­φα­νείς νόμοι θε­σμο­θέ­τη­σης της ξε­νο­φο­βί­ας, ενώ στο κέ­ντρο της Ευ­ρώ­πης ανα­πτύσ­σε­ται μια γρα­βα­το­φο­ρε­μέ­νη ακρο­δε­ξιά που νο­μι­μο­ποιεί τη νε­ο­να­ζι­στι­κή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες.

Είναι σί­γου­ρο ότι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες είναι ανα­γκαί­ος ένας συ­ντο­νι­σμός στην πάλη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των σε πα­νευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα.

 

Πο­λι­τι­κή

Όλα αυτά ξε­δι­πλώ­νο­νται σε ιδιό­μορ­φες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες. Η βαθιά με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς το σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό έχει σπεί­ρει απο­γο­ή­τευ­ση στην Ελ­λά­δα και στην Ευ­ρώ­πη. Το πο­λι­τι­κό σχέ­διο για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας στην Ελ­λά­δα, στον «αδύ­να­μο κρίκο» του κα­πι­τα­λι­σμού στην Ευ­ρώ­πη, μέσα από τη διεκ­δί­κη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς, ητ­τή­θη­κε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου. Όμως ένα με­γά­λο τμήμα των μελών και στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντέ­δρα­σε και δια­χω­ρί­στη­κε, ενώ –κυ­ρί­ως– ελά­χι­στους μήνες μετά τον εκλο­γι­κό θρί­αμ­βο του Τσί­πρα στις 20 Σε­πτέμ­βρη, η κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση στο 3ο Μνη­μό­νιο είναι ξανά πα­ρού­σα, με τους με­γά­λους αγώ­νες ενά­ντια στην κα­τε­δά­φι­ση του Ασφα­λι­στι­κού. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα πα­ρα­παί­ει και στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση έρ­χο­νται όλο και πιο έντο­να τα σε­νά­ρια κε­ντρο­α­ρι­στε­ρής διεύ­ρυν­σης (προς τον Λε­βέ­ντη, ή το Πο­τά­μι, ή το ΠΑΣΟΚ), ενώ στο βάθος βρί­σκε­ται η κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Ενό­τη­τας.

Αυτή η πα­τα­γώ­δης απο­τυ­χία απο­τε­λεί «μή­νυ­μα» προς όλη την Αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και κυ­ρί­ως προς την «καυτή» Ιβη­ρι­κή Χερ­σό­νη­σο. Στην Πορ­το­γα­λία ήδη το Μπλό­κο και το Κο­μου­νι­στι­κό Κόμμα έχουν δώσει «υπο­στή­ρι­ξη» σε μια κυ­βέρ­νη­ση του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος, ενώ στην Ισπα­νία ο ηγε­τι­κός κύ­κλος του Ιγ­γλέ­σιας έχει προ­τεί­νει κυ­βερ­νη­τι­κή «λύση» συμ­μα­χί­ας με τους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες.

Κα­τα­νο­ού­με όλα τα προ­βλή­μα­τα τα­κτι­κής που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γεί ένας πε­ρί­πλο­κος πο­λι­τι­κός συ­σχε­τι­σμός και δεν έχου­με την πρό­θε­ση να δώ­σου­με «μα­θή­μα­τα» σε κόμ­μα­τα και ορ­γα­νώ­σεις της Ιβη­ρι­κής Αρι­στε­ράς, που αυτοί μόνο –γνω­ρί­ζο­ντας με ακρί­βεια τις συν­θή­κες– μπο­ρούν να απα­ντή­σουν. Όμως η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πικρή. Δεί­χνει ότι ο χωρίς όρους κυ­βερ­νη­τι­σμός και η στρο­φή προς την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά οδη­γούν σε εγκα­τά­λει­ψη των δε­σμεύ­σε­ων για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, σε προ­δο­σία των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών προσ­δο­κιών προς την Αρι­στε­ρά.

 

Προ­ϋ­πο­θέ­σεις

Επτά χρό­νια μετά το ξέ­σπα­σμα της κρί­σης γνω­ρί­ζου­με ότι η πάλη για την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έχει συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Συν­δέ­ε­ται άμεσα με την απόρ­ρι­ψη του χρέ­ους, την απαί­τη­ση δια­γρα­φής του, την άμεση παύση πλη­ρω­μών τόκων και χρε­ο­λυ­σί­ων προς τους ντό­πιους και διε­θνείς το­κο­γλύ­φους. Συν­δέ­ε­ται με τη δέ­σμευ­ση για επι­βο­λή δη­μό­σιου, δη­μο­κρα­τι­κού, ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου στις τρά­πε­ζες. Συν­δέ­ε­ται με την απόρ­ρι­ψη των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των με­γά­λων δη­μό­σιων ορ­γα­νι­σμών και επι­χει­ρή­σε­ων που ιδιω­τι­κο­ποι­ή­θη­καν. Συν­δέ­ε­ται με τη βαριά φο­ρο­λό­γη­ση των κα­πι­τα­λι­στών και την κα­τάρ­γη­ση των «ελευ­θε­ριών» δρα­πέ­τευ­σης των κε­φα­λαί­ων. Συν­δέ­ε­ται, δη­λα­δή, με ένα αντί­στρο­φο μνη­μό­νιο, σε βάρος του κε­φα­λαί­ου και υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων. 

Μετά την ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία γνω­ρί­ζου­με πλέον ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί ει­ρη­νι­κά, μέσω του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού δρό­μου (θυ­μί­ζου­με το 62% του ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα) μέσα στα πλαί­σια της ευ­ρω­ζώ­νης και του ευρώ. Η δέ­σμευ­ση για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας χρειά­ζε­ται να υπη­ρε­τη­θεί με κάθε ανα­γκαίο μέσο και σε αυτά πλέον πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η ρήξη με το ευρώ και η σύ­γκρου­ση με τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. 

Αυτή η κα­τεύ­θυν­ση δεν απο­τε­λεί «ανα­δί­πλω­ση στο εθνι­κό πεδίο». Αντί­θε­τα, μια τέ­τοια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πο­λι­τι­κή σύ­γκρου­σης με τη γραμ­μή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, τη γραμ­μή του σή­με­ρα υπαρ­κτού κα­πι­τα­λι­σμού, απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για διε­θνι­στι­κή πο­λι­τι­κή, για ξε­δί­πλω­μα του διε­θνι­κού συ­ντο­νι­σμού και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των αγω­νι­ζό­με­νων τμη­μά­των της Αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. 

Στον ένα ή στον άλλο βαθμό, τα ζη­τή­μα­τα αυτά θα είναι στο κέ­ντρο της συ­ζή­τη­σης στη Μα­δρί­τη. Πρό­κει­ται για την ανα­ζή­τη­ση ενός «με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος» αντι­με­τώ­πι­σης μιας εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λης συ­γκυ­ρί­ας. Και όπως κάθε φορά, στη συ­ζή­τη­ση για με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία η στρα­τη­γι­κή κα­τεύ­θυν­ση: για εμάς δεν μπο­ρεί να είναι άλλη από τη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση της κοι­νω­νί­ας, σε κάθε χώρα, αλλά και σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη και τον κόσμο.

Γι’ αυτό θα πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με τη συ­ζή­τη­ση στη Μα­δρί­τη, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προς τη συ­νερ­γα­σία της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. 

Από το Κόκ­κι­νο Δί­κτυο το κά­λε­σμα στη Μα­δρί­τη υπέ­γρα­ψαν οι Μαρία Μπό­λα­ρη, Ιω­άν­να Γαϊ­τά­νη, Αντώ­νης Ντα­βα­νέ­λος και Κα­τε­ρί­να Σερ­γί­δου.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Ετικέτες

tsipras-kammenos.jpg

του Νίκου Χαραλαμπόπουλου*

Μετά το διήμερο των κινητοποίησεων ενάντια στο Φράχτη του Έβρου (23-24/1) ένας πρώτος κύκλος αγώνων και αλληλεγγύης κλείνει κι ένας νέος κύκλος ανώτερων δυνατοτήτων, αλλά και μιας βάρβαρης πραγματικότητας, ανοίγει.

Μόνο το δίμηνο Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου πνίγηκαν στο Αιγαίο τα 2/3 των προσφύγων που είχαν πνιγεί τους 11 προηγούμενους μήνες. Οι αλληλέγγυοι που επιχείρησαν να διασώσουν ανθρώπους, διώκονται ποινικά, όταν τα κυκλώματα διακινητών «συνεργάζονται» άτυπα με τις αρχές σε Ελλάδα και Τουρκία. Ένας πόλεμος διεξάγεται στο Αιγαίο, από το λιμενικό, το στρατό και τη Frontex κατά των προσφύγων, συνέχεια του πολέμου/καταστολής που διεξάγει η ΕΕ από τη Λιβύη ως τη Συρία ενάντια σε λαούς που γίνονται νομάδες.

Το Συμβούλιο της ΕΕ επιχειρεί να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη χιλιάδων ανθρώπων, εξισώνοντάς τη με το trafficking. Για να βοηθήσεις θα σε καταγράφουν-εγκρίνουν οι αρχές. Αλλιώς, διώκεσαι ως εγκληματίας. Πρωτεργάτης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήδη, όσοι αλληλέγγυοι/ες προσεγγίζουν το λιμάνι του Πειραιά, πρέπει να έχουν διαπιστεύσεις από την ΕΛ.ΑΣ.

Με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, ο στρατός φτιάχνει και λειτουργεί τα hotspots. Μετατρέπει δύο στρατόπεδα σε «κέντρα μετεγκατάστασης» μεταναστών. Αναλαμβάνει συντονιστής στα «κέντρα υποδοχής» και τη σίτιση. Η αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης, δημιουργεί απέραντα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί οι πρόσφυγες θα ελπίζουν την διαλογή τους ως φτηνό εργατικό δυναμικό στην ΕΕ. Κυρίως, όμως πλέον, θα απελαύνονται. Η κυβέρνηση δίνει διάσταση «εθνικής κρίσης» στο «προσφυγικό», φιλοξενώντας το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο Μετανάστευσης στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων! Ο στρατός νομιμοποιείται κοινωνικά ως ο μόνος μηχανισμός που μπορεί να υποκαθιστά το καταρρέον κοινωνικό κράτος, αφού η πρόνοια μεταλλάσσεται σε ζήτημα ασφάλειας.

Όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν σε χιλιάδες ανθρώπους το δικαίωμα σε περίθαλψη, φροντίδα και ίσων δικαιωμάτων στη διαβίωση και τη μετακίνηση, αλλά τους αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα ως εθνική απειλή και επικίνδυνα απόβλητα. Η αλληλεγγύη διώκεται ποινικά ως «παράνομη διευκόλυνση». Την πρόνοια υποκαθιστά ο κρατικός αυταρχισμός, ο στρατός, η καταστολή και η «απώθηση».

Τα Μνημόνια, το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ενάντια στο μεγαλειώδες «ΟΧΙ», το ασφαλιστικό και το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, βρίσκουν τη συνέχεια τους στον πόλεμο κατά των μεταναστών. Η αντιμετώπισή τους αποτελεί ταυτόχρονα προπομπό για το γενικευμένο καθεστώς εργασιακής βαρβαρότητας και διάλυσης κάθε δικαιώματος και την ίδια ώρα γύρω τους -και πάνω τους- στήνεται ένας χορός δισεκατομμυρίων.

Στον πόλεμο αυτό, η Ε.Ε. αναλαμβάνει φακέλωμα και απελάσεις. Σκάβει τα πρώτα χαρακώματα εναντίον των προσφύγων στην Τουρκία, την οποία χρηματοδοτεί με δις ευρώ. Ορθώνει τείχη του ναυτικού και του λιμενικού, με συνδρομή της FRONTEX. Τελευταίο εμπόδιο, τα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ είτε με στρατιωτικό νόμο και ΜΑΤ στην Ειδομένη είτε με ευρωπαίους μισθοφόρους. Η δαιμονοποίηση των μεταναστών ως ισλαμοφοβία δικαιολογεί στους ευρωπαϊκούς λαούς την βαρβαρότητα, αιτιολογεί τα μέτρα έκτακτης ανάγκης και την περιστολή των δικαιωμάτων, ετοιμάζει την επόμενη μέρα. Δεν είναι επιστροφή στο φασιστικό παρελθόν, αλλά το απάνθρωπο πρόσωπο του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Στην πολιτική αυτή, την κυβέρνηση στηρίζουν όλα τα μνημονιακά κόμματα. Η ΝΔ «εξαιρεί το Μεταναστευτικό από την αντιπολιτευτική τακτική» της και όλοι μαζί θέτουν ξανά ζήτημα «εθνικών κινδύνων». Αν το καλοκαίρι η απειλή της εξόδου από ευρώ-Ε.Ε. δικαιολόγησε το πραξικόπημα του 3ου Μνημονίου, τώρα, προβάλλουν την απειλή εξόδου από το Σέγκεν! Βέβαια, η ίδια η Κομισιόν δηλώνει ότι δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα, ούτε ζήτημα κοινών περιπολιών Ελλάδας-Τουρκίας. Για την ΕΕ, η κυβέρνηση οφείλει μόνο να υλοποιήσει πλήρως αυτά που πρότεινε και δεσμεύτηκε στις προηγούμενες συνόδους!

Αφού δηλώνουν ανοιχτά πλέον ότι κάθε κοινωνικό κίνημα που θα αμφισβητεί -έστω ανθρωπιστικά- τις κεντρικές επιλογές τους, θα βρεθεί αντιμέτωπο με όλες τις δυνάμεις τους, η απάντηση μάλλον πρέπει να είναι ανάλογη.

Ο Συντονισμός για το προσφυγικό, δίνοντας ταξικό περιεχόμενο στην αλληλεγγύη, ενοποιώντας το εργατικό και το αντιπολεμικό κίνημα, χρειάζεται να συμβάλλει στην αναγκαία εργατική απάντηση. Η διακήρυξη της Κεσσάνης, ελληνικών και τουρκικών συνδικάτων, μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα διεθνιστικής ενοποίησης των αγώνων ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, τους στρατούς, τους μηχανισμούς ασφάλειας και καταστολής και στα μέτρα ξεπεράσματος της κρίσης εις βάρος των λαών.

Να μπλοκάρουμε τη μηχανή του πολέμου και της καπιταλιστικής ομαλότητας, με ήττα και ανατροπή κάθε κυβέρνησης που υλοποιεί αυτή την πολιτική και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όλου του μνημονιακού μπλοκ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, ανοίγοντας το δρόμο για τις τάσεις της χειραφέτησης και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, συναντώντας τα κινήματα στην ευρύτερη περιοχή.

Μας λένε: οι μετανάστες ή εμείς. Είναι καιρός να τους πούμε: εμείς ή εσείς!

* Ο Νίκος Χαραλαμπόπουλος είναι μέλος της ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ και του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓIΚΟ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ/ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ/ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

  Πηγή: diktiospartakos.blogspot.gr    

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή