Σήμερα: 25/09/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

.jpg

Οι πρόγονοί μας (Homo sapiens) και τα ξαδέλφια μας, οι Νεάντερταλ, είχαν στενές επαφές -σε σημείο επιμειξίας- ήδη πριν από τουλάχιστον 100.000 χρόνια, πολύ νωρίτερα από ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες, σύμφωνα με νέα μεγάλη γενετική μελέτη. Με άλλα λόγια, ο Νεάντερταλ εισχώρησε μέσα μας από πολύ παλιά και παραμένει στο DNA μας μέχρι σήμερα.

Έως τώρα οι επιστήμονες πίστευαν ότι το «πάντρεμα» του «έμφρονος» ανθρώπου και του Νεάντερταλ συνέβη πριν από περίπου 60.000 χρόνια, όταν οι πρόγονοί μας μετανάστευσαν από την Αφρική (όπου είχαν εμφανισθεί πριν από περίπου 200.000 χρόνια) προς την Ευρώπη και την Ασία. Όμως, η νέα γενετική ανάλυση από ίχνη DNA σε απολιθώματα γυναίκας Νεάντερταλ, που βρέθηκαν σε ένα απομονωμένο σπήλαιο στα όρη Αλτάι της νότιας Σιβηρίας, κοντά στα ρωσο-μογγολικά σύνορα, δείχνει ότι η συνεύρεση ήταν πολύ παλαιότερη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον γενετιστή Σέρτζι Καστελάνο του γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», αποκάλυψαν τμήματα ανθρώπινου DNA στο γενετικό υλικό της θηλυκής Νεάντερταλ, η οποία ζούσε πριν από 100.000 χρόνια.

Τα γονίδια των Νεάντερταλ υπάρχουν σήμερα στο DNA των ανθρώπων και, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, παίζουν ρόλο σε διάφορες παθήσεις (κατάθλιψη, δερματικές αλλεργίες, τάση για θρομβώσεις, εθισμός στη νικοτίνη κ.ά.). Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν αν, αντίστροφα, τα ανθρώπινα γονίδια είχαν θετική ή αρνητική επίδραση στους Νεάντερταλ.

Παραμένει άγνωστο σε ποιες περιοχές συναντήθηκαν αρχικά οι πρόγονοί μας και οι Νεάντερταλ, αλλά το πιο πιθανό είναι αυτό να συνέβη εκτός Αφρικής και πιθανώς στη Μέση Ανατολή. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι πριν από τη μαζική μετανάστευση του Homo sapiens από την Αφρική πριν από περίπου 50.000 έως 60.000 χρόνια, θα πρέπει να είχαν προηγηθεί άλλες έξοδοι, μάλλον μικρότερων ομάδων, τουλάχιστον πριν από 100.000 χρόνια, αφού τότε -σύμφωνα με τη νέα παλαιογενετική έρευνα- είχαν σίγουρα συμβεί επιμειξίες.

πηγη: zougla.gr

 

Ετικέτες

pizavgi.jpg

Γράφει ο Παύλος Μωραΐτης.

Όσο περνάει ο καιρός και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιμετωπίζει όλο και πιο μεγάλες δυσκολίες λόγω της πολιτικής της και έχει φέρει απέναντί της την μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία τόσο οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι τοποθετήσεις των στελεχών του και η αρθρογραφία της «Αυγής» θα κινούνται σε όλο και πιο πολύ συντηρητική ως αντιδραστική κατεύθυνση. Τόσο η κυβέρνηση θα μοιάζει με όλες τις προηγούμενες κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παλαιότερα και της ΝΔ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άρθρο του Π. Πιζάνια στη στήλη «Συναντήσεις» της «Κυριακάτικης Αυγής», η οποία προβάλλεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας. Ο τίτλος του είναι ενδεικτικός, «Ως ποτέ παλικάρια».

Προσπαθεί να αναδείξει, υποτίθεται, τις αιτίες της κρίσης και της κακοδαιμονίας της χώρας. «Στη χώρα μας ζούμε», γράφει, «στα στενά και τα στενά της ζωής μας προκαλούνται από δύο αφόρητες παρέες, τους αντιπάλους δανειστές Ευρωπαίους και την πανσπερμία μικρών και μεγάλων ολιγαρχών του παλαιού καθεστώτος».

Μη θεωρήσει κανείς ότι μιλώντας για Ευρωπαίους ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με την ΕΕ και τις τεράστιες επιπτώσεις που έχει στη χώρα η ένταξη της σε αυτή και στην ευρωζώνη, τις τεράστιες ευθύνες της για τη χρεοκοπία της χώρας από την οποία δοκιμάζεται ο ελληνικός λαός. Η απλή αυτή αναφορά για την ΕΕ και τους δανειστές είναι και η μοναδική στο κείμενο. Ο κ. Πιζάνιας είναι λάτρης της σύγχρονης «μεγάλης ιδέας» της ΕΕ και του ευρώ από πολύ παλιά, όπως και όλα τα στελέχη της «ανανεωτικής αριστεράς» του ΚΚΕ εσωτερικού. Για αυτούς η ΕΕ και το ευρώ είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο, δεν θέλουν επ’ ουδενί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για ένωση των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, η οποία καταδυναστεύει τους εργαζόμενους και τις μικρές χώρες.

Η κύρια και μοναδική αιτία κατά τον κ. καθηγητή είναι ο εργαζόμενος λαός, «οι πάσης προελεύσεως “δεν πληρώνω για την ασφάλιση μου, πόσο μάλλον φόρους”, οι αγρότες που κλείνουν ανενόχλητοι αεροδρόμια, δρόμους, λιμάνια, τελωνεία ως άλλοι κατακτητές, οι κατεξοχήν φοροφυγάδες», γράφει, φωτογραφίζοντας τους ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες «που κρεμάνε γραβάτες προς υπεράσπιση της παραοικονομίας τους, οι εισαγγελείς που αντιδρούν υπέρ του φοροκλεπτών και λαθρεμπόρων χρήματος». Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι. Άλλοι υπεύθυνοι δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει μεγάλο κεφάλαιο, δεν υπάρχει η αστική τάξη γενικότερα, δεν υπάρχουν ανώτερα μεσαία στρώματα σύμμαχοι της αστικής τάξης που θησαύρισαν στη φάση ανάπτυξης της χώρας, θησαυρίζουν και τώρα στην κρίση. Αυτοί που ξεκοκαλίζουν τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού, τα κονδύλια της ΕΕ, νέμονται τη δημόσια περιουσία. Είναι αυτοί που ασκούν την εξουσία και μοιράζουν την τράπουλα κατά τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα τους. Μόνο μία αναφορά γίνεται στα τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια και τις μεγάλες εφημερίδες όχι γιατί είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες που τα κατέχουν και τα αξιοποιούν αλλά επειδή είναι εναντίον της κυβέρνησης, ενώ αν μετέδιδαν τα ίδια αλλά δεν είχαν στο στόχαστρό τους την κυβέρνηση μόνο, αλλά ασκούσαν μια ορισμένη κριτική και στα αστικά κόμματα θα ήταν δημοκρατικά και καθωσπρέπει.

Κατά τον κ. καθηγητή η ανάλυση του αυτή είναι ο πραγματικός μαρξισμός σε αντίθεση με τους «”επιδερμικούς μαρξιστές” που βαφτίζουν πάλη των τάξεων τον ενδιάθετο κανιβαλισμό».

Θα αναρωτηθεί κανείς δύο πράγματα. Πού βλέπει ο αρθρογράφος τις ευθύνες της κυβέρνησης και ποια είναι η λύση του προβλήματος της χώρας. «Οι ευθύνες της κυβέρνησης συνίστανται», γράφει, «στο ότι δεν έλεγξε την εξουσία, ότι το κράτος και οι λειτουργίες του ένα χρόνο τώρα βρίσκονται εν πολλοίς στα χέρια του παλιού καθεστώτος, το οποίο αποδεικνύεται πολυπλόκαμο, δυναμικό και άθλιο… ότι οι ποικίλες εσωτερικές κρατικοδίαιτες ελίτ παραμένουν σχεδόν ανενόχλητες». Αποκρύπτει όμως ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται με τον ίδιο ακριβώς στόχο, όχι να αλλάξει το κράτος υπέρ του λαού, αλλά να το ελέγξει και να το αξιοποιήσει η ίδια προς το δικό της συμφέρον.

Από τα παραπάνω πηγάζει και η λύση του προβλήματος της χώρας, η οποία κατά τον αρθρογράφο, δεν σχετίζεται με τάξεις και ταξικά συμφέροντα, αλλά «πρέπει να μεταβληθεί το κράτος σε κράτος δίκαιου νόμου, ισονομίας και κοινωνικής αλληλεγγύης». Δεν κάνει όμως τον κόπο ο αρθρογράφος να μας πει πότε ιστορικά, σε μια ταξική κοινωνία υπήρξε κράτος ισονομίας, δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης. Πότε το κράτος δεν ήταν κράτος ταξικό, κράτος δουλοκτητικό, φεουδαρχικό ή καπιταλιστικό που προωθεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης σε βάρος όλων των κυριαρχούμενων. Το κράτος θα γίνει κράτος δικαίου, τουλάχιστο για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, μόνο μετά την ανατροπή της αστικής τάξης και στην εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Αυτά λέει ο μαρξισμός, ο κατά τον αρθρογράφο «επιδερμικός μαρξισμός». Ο ίδιος δεν είχε ποτέ σχέση με το μαρξισμό και το λενινισμό και φυσικά με τις εργαζόμενες τάξεις και την ταξική πάλη.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

nato-aigaio-synora.jpg

Διεθνής μιλιταριστικός ρατσισμός χωρίς προσχήματα.

Μια πα­νί­σχυ­ρη να­τοϊ­κή αρ­μά­δα, με πυ­ρή­να 5 φρε­γά­τες (ελ­λη­νι­κή, τουρ­κι­κή, γερ­μα­νι­κή, ιτα­λι­κή και κα­να­δι­κή) και 10-15 ακόμα πο­λε­μι­κά πλοία, επι­χει­ρεί ήδη στο ανα­το­λι­κό Αι­γαίο με στόχο εξα­θλιω­μέ­νους και άο­πλους αν­θρώ­πους, τους χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες που θα­λασ­σο­πνί­γο­νται προ­σπα­θώ­ντας να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση άναρ­χου πο­λέ­μου που έχει επι­βλη­θεί στη Συρία.

Ο κα­ταρ­χήν στό­χος της αρ­μά­δας πε­ρι­γρά­φε­ται με τον πιο επί­ση­μο τρόπο από τα χείλη των κυ­βερ­νη­τι­κών εκ­προ­σώ­πων (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης που ανα­λαμ­βά­νει ηγε­τι­κό ρόλο): «Η απο­τρο­πή των προ­σφυ­γι­κών ροών». Το θα­να­τη­φό­ρο «push back», ο βί­αιος εξα­να­γκα­σμός των προ­σφύ­γων να γυ­ρί­σουν πίσω, γί­νε­ται υπό­θε­ση υπερ­σύγ­χρο­νων και πα­νί­σχυ­ρων πο­λε­μι­κών πλοί­ων!

Στα προ­σχή­μα­τα των να­τοϊ­κών προ­πα­γαν­δι­στών πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ο ισχυ­ρι­σμός περί πο­λέ­μου «κατά των δια­κι­νη­τών». Όμως η υπό­θε­ση περί δια­κι­νη­τών ανή­κει στο πα­ρελ­θόν: μετά τις τρα­γω­δί­ες στη Λα­μπε­ντού­ζα οι δυ­τι­κές δυ­νά­μεις απο­φά­σι­σαν, τότε, να... βυ­θί­ζουν προ­λη­πτι­κά τα στοι­χειώ­δη πλοιά­ρια των δια­κι­νη­τών (παλιά φορ­τη­γά πλοία ή συ­νη­θέ­στε­ρα παλιά ψα­ρο­κάι­κα) μέσα στα λι­μά­νια τους, στις ακτές της Βό­ρειας Αφρι­κής. Αυτή η από­φα­ση έσπρω­ξε ανα­γκα­στι­κά τους πρό­σφυ­γες σε ακόμα πιο επι­κίν­δυ­νους τρό­πους «διά­βα­σης»: Σή­με­ρα εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι συ­νω­θού­νται σε άθλιες φου­σκω­τές βάρ­κες και χωρίς συ­νο­δεία κά­ποιου έμπει­ρου ναυ­τι­κού επι­χει­ρούν να δια­νύ­σουν μόνοι κά­ποια πε­ρά­σμα­τα μι­κρής από­στα­σης. Παρ’ όλα αυτά, πνί­γο­νται κατά χι­λιά­δες. Οι «δια­κι­νη­τές» έχουν απλώς απο­χω­ρή­σει από το πεδίο των τρα­γω­διών.

Το ρα­τσι­στι­κό κί­νη­τρο των ευ­ρω­η­γε­σιών πα­ρου­σιά­ζε­ται γυμνό. Όπως το είπε κομψά ο Ντό­ναλντ Τουσκ: «Η Ευ­ρώ­πη θα ανα­γκα­στεί να κάνει τον εαυτό της λι­γό­τε­ρο ελ­κυ­στι­κό, αν και δεν το θέλει». Αυτό το «λι­γό­τε­ρο ελ­κυ­στι­κό» προ­φίλ του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού θα επι­βλη­θεί πάνω στους πρό­σφυ­γες με γυμνή στρα­τιω­τι­κή βία.

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα είναι τρα­γι­κά. Επει­δή το κύμα των προ­σφύ­γων δεν είναι δυ­να­τόν να ανα­κο­πεί, η πα­ρου­σία των να­τοϊ­κών πλοί­ων θα τους σπρώ­ξει να επι­χει­ρούν να «πε­ρά­σουν» από τα πιο επι­κίν­δυ­να πε­ρά­σμα­τα, νύχτα και με χει­ρό­τε­ρο καιρό. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι κα­νείς θα­λασ­σό­λυ­κος για να κα­τα­νο­ή­σει ότι τα «ναυά­για» θα αυ­ξη­θούν κα­τα­κό­ρυ­φα, με εκα­τόμ­βες κα­τα­γε­γραμ­μέ­νων νε­κρών και πολ­λούς πε­ρισ­σό­τε­ρους «αγνο­ού­με­νους»...

Απάν­θρω­πη δι­πλω­μα­τία

 Η ανά­λη­ψη δρά­σης από το ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο έγινε με τη σύμ­φω­νη γνώμη των κυ­βερ­νή­σε­ων της Αθή­νας και της Άγκυ­ρας.

Η Γερ­μα­νία και οι άλλες ευ­ρω­παϊ­κές δυ­νά­μεις έχουν ήδη στρα­φεί στη ρα­τσι­στι­κή πο­λι­τι­κή της βί­αι­ης «απο­τρο­πής των προ­σφυ­γι­κών ροών». Η Μέρ­κελ αντι­με­τω­πί­ζει πο­λι­τι­κό πρό­βλη­μα στα δεξιά της, ο Ολάντ επι­χει­ρεί να πα­ρα­τεί­νει επ’ αό­ρι­στον την «κα­τά­στα­ση εκτά­κτου ανά­γκης» στη Γαλ­λία στο όνομα της αντι­με­τώ­πι­σης των τζι­χα­ντι­στών, ο Ρέν­τσι δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται οι­κο­νο­μι­κούς στό­χος του (το θη­ριώ­δες χρέος της Ιτα­λί­ας) με αντί­βα­ρο την πο­λι­τι­κή κλει­στών συ­νό­ρων προς τους πρό­σφυ­γες. Η ΕΕ γί­νε­ται ρα­γδαία «λι­γό­τε­ρο ελ­κυ­στι­κή» για τους πρό­σφυ­γες, για τους με­τα­νά­στες, αλλά και για τους ντό­πιους πλη­θυ­σμούς.

Η Τουρ­κία «φι­λο­ξε­νεί» 2 έως 3 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες, κυ­ρί­ως από τη Συρία αλλά και την υπό­λοι­πη ρη­μαγ­μέ­νη Ανα­το­λή. Πρό­κει­ται για κο­λοσ­σιαίο οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό πρό­βλη­μα, και το κα­θε­στώς Ερ­ντο­γάν προ­σπα­θεί να στρέ­ψει ένα τμήμα αυτού του πλη­θυ­σμού προς την (όπως...) φυγή προς τη Δύση. Η απο­δο­χή της να­τοϊ­κής «τάπας» στο Αι­γαίο γί­νε­ται προ­φα­νώς για γε­νι­κό­τε­ρους δι­πλω­μα­τι­κούς λό­γους. Ο πό­λε­μος στη Συρία εγκυ­μο­νεί εξε­λί­ξεις που απο­τε­λούν δι­πλω­μα­τι­κό και πο­λι­τι­κό εφιάλ­τη για την Άγκυ­ρα: τη σύ­στα­ση ανε­ξάρ­τη­του κουρ­δι­κού κρά­τους στα νότια και νο­τιο­α­να­το­λι­κά σύ­νο­ρά της αλλά και τη στρα­τιω­τι­κή ισχύ ενός ρεύ­μα­τος του πα­να­ρα­βι­κού εθνι­κι­σμού (ISIS) που, με τη μορφή του «χα­λι­φά­του της Βα­γδά­της» προ­κα­λεί κά­ποιους αιώ­νιους ισχυ­ρι­σμούς του τουρ­κι­κού εθνι­κι­σμού. Οι με­γά­λης κλί­μα­κας επι­θέ­σεις των τζι­χα­ντι­στών στην Τουρ­κία επι­βε­βαιώ­νουν αυτήν την αντί­θε­ση, δια­ψεύ­δο­ντας τις τόσο δη­μο­φι­λείς στον ελ­λη­νι­κό Τύπο θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας για τις σχέ­σεις του Ερ­ντο­γάν με το ISIS. Τέλος, η ορ­μη­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση των Ρώσων του Πού­τιν στη Συρία έχει αλ­λά­ξει τα στρα­τιω­τι­κά δε­δο­μέ­να και για πρώτη φορά ύστε­ρα από καιρό εμ­φα­νί­ζε­ται ως ρε­α­λι­στι­κό ένα σε­νά­ριο στα­θε­ρο­ποί­η­σης του κα­θε­στώ­τος Άσαντ ως ση­μεί­ου ισορ­ρο­πί­ας για τις με­τα­πο­λε­μι­κές συν­θή­κες. Όλοι αυτοί οι πα­ρά­γο­ντες πιέ­ζουν τον Ερ­ντο­γάν για φι­λο­δυ­τι­κή στρο­φή, για κλεί­σι­μο των πολ­λα­πλών ρωγ­μών που άνοι­ξαν στη μετά τον πό­λε­μο στο Ιράκ σχέση με­τα­ξύ Τουρ­κί­ας και ΝΑΤΟ, για προ­σπά­θεια να απο­δεί­ξει ότι απο­τε­λεί ανα­ντι­κα­τά­στα­το στή­ριγ­μα του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στην πε­ριο­χή.

Ανά­λο­γα είναι τα κί­νη­τρα για την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ. Η Ελ­λά­δα κα­λεί­ται, σύμ­φω­να ακόμα και με τον κ. Μου­ζά­λα, να ση­κώ­σει το βάρος της «φι­λο­ξε­νί­ας» 50 ως το πολύ 70 χι­λιά­δων προ­σφύ­γων. Πρό­κει­ται για μια διά­στα­ση «δια­χει­ρί­σι­μη» που όμως χά­νε­ται μέσα στη μι­ντια­κή και πο­λι­τι­κή «αξιο­ποί­η­ση» του θέ­μα­τος. Ακόμα και στις δη­λώ­σεις Τσί­πρα ήταν φα­νε­ρή η προ­σπά­θεια δια­πραγ­μά­τευ­σης της γραμ­μής για τους πρό­σφυ­γες με στόχο μια κά­ποια χα­λά­ρω­ση των οι­κο­νο­μι­κών πιέ­σε­ων των δα­νει­στών για την τα­χύ­τη­τα υλο­ποί­η­σης του Μνη­μο­νί­ου 3. Επί­σης, σύμ­φω­να με τις δη­λώ­σεις του Δημ. Αβρα­μό­που­λου, το ισχυ­ρό ελ­λη­νι­κό πο­λε­μι­κό ναυ­τι­κό και το λι­με­νι­κό θα μπο­ρού­σαν να επι­βά­λουν επι­χει­ρη­σια­κά μια πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής» των προ­σφύ­γων. Αυτό που δεν θα μπο­ρού­σαν να πε­τύ­χουν θα ήταν να επι­βά­λουν στο τουρ­κι­κό κρά­τος να δέ­χε­ται πίσω τους πρό­σφυ­γες που θα έχουν «απο­τρα­πεί» σε διε­θνή ή ελ­λη­νι­κά ύδατα. Και το κα­θή­κον αυτό ανα­λαμ­βά­νει ήδη η να­τοϊ­κή δύ­να­μη.

Πάνω στο κε­φά­λι των προ­σφύ­γων, πάνω στην τύχη επι­βί­ω­σης άο­πλων και ανί­σχυ­ρων αν­θρώ­πων, στή­νε­ται ένα τε­ρά­στιο παι­χνί­δι: το ΝΑΤΟ ανα­πτύσ­σει στρα­τιω­τι­κή αρ­μά­δα μέσα σε μια «καυτή» πε­ριο­χή, σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από τη Συρία αλλά και από τις ρω­σι­κές φρε­γά­τες που ήδη πλέ­ουν στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Όμως οι σχέ­σεις με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας είναι ένας ακόμα πα­ρά­γο­ντας που πε­ρι­πλέ­κει επι­κίν­δυ­να τις εξε­λί­ξεις.

Παι­χνί­δια κυ­ριαρ­χί­ας

Το ζή­τη­μα της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας στο Αι­γαίο κα­θο­ρί­ζε­ται από τη Συν­θή­κη της Λο­ζά­νης. Τη συν­θή­κη με­τα­ξύ της τότε (ητ­τη­μέ­νης) Τουρ­κί­ας και των νι­κη­τριών βαλ­κα­νι­κών χωρών, κυ­ρί­ως της Ελ­λά­δας ως προς τη θά­λασ­σα, υπό την εγ­γύ­η­ση των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων της επο­χής. Η Συν­θή­κη της Λο­ζά­νης δίνει την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία σε πολλά νησιά του Αι­γαί­ου, ορί­ζο­ντάς τα ονο­μα­στι­κά, αλλά κα­τα­λή­γει ορί­ζο­ντας ότι όποια άλλα ζη­τή­μα­τα κυ­ριαρ­χί­ας προ­ϋ­πο­θέ­τουν νέες δι­με­ρείς συμ­φω­νί­ες, υπό την εγ­γύ­η­ση των ίδιων Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων.

Όπως ήταν σχε­δόν ανα­με­νό­με­νο, τόσο το τουρ­κι­κό όσο και το ελ­λη­νι­κό κρά­τος επι­χεί­ρη­σαν στη συ­νέ­χεια να ερ­μη­νεύ­σουν τη Συν­θή­κη της Λο­ζά­νης με βάση το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης με­τα­ξύ τους.

Η Τουρ­κία, αφού εξα­φά­νι­σε την ελ­λη­νι­κή-χρι­στια­νι­κή μειο­νό­τη­τα της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, δίνει την έμ­φα­ση στη δια­τή­ρη­ση των ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των στα 6 ναυ­τι­κά μίλια, ώστε να δια­τη­ρεί­ται το Αι­γαίο ως «ανοι­χτή θά­λασ­σα», με δια­δρό­μους διε­θνών υδά­των. Στην πο­λι­τι­κή αυτή είχε την υπο­στή­ρι­ξη Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, ακόμα και της ΕΣΣΔ, που είχαν συμ­φέ­ρο­ντα ανε­μπό­δι­στης διέ­λευ­σης στο Αι­γαίο και στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Η Ελ­λά­δα –κυ­ρί­ως μετά την ήττα στην Κύπρο το 1974– αφού στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σε τα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, προ­ω­θεί πο­λι­τι­κή «κλει­στής ελ­λη­νι­κής λί­μνης» (προ­σπά­θεια επέ­κτα­σης των χω­ρι­κών υδά­των, ζή­τη­μα κυ­ριαρ­χί­ας σε βρα­χο­νη­σί­δες που απο­κτούν στρα­τη­γι­κή ση­μα­σία κ.ο.κ.).

Ο συ­σχε­τι­σμός σε αυτό το ζή­τη­μα είναι ανοι­χτός, δεν έχει ακόμα κρι­θεί. Σε αυτό λο­γο­δο­τεί η πο­λι­τι­κή διαρ­κούς «ψυ­χρής» ανα­μέ­τρη­σης, που πλη­ρώ­νε­ται ακρι­βά σε κό­στος και ζωές, όπως στο πρό­σφα­το δυ­στύ­χη­μα με το ελι­κό­πτε­ρο στην Κί­να­ρο.

Υπο­τί­θε­ται ότι ο να­τοϊ­κός σχε­δια­σμός θα απο­φύ­γει να ενερ­γο­ποι­ή­σει αυτήν την έντα­ση: οι ελ­λη­νι­κές όπως και οι τουρ­κι­κές δυ­νά­μεις θα επι­χει­ρούν μέσα στα διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­να όρια εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας τους. Όμως η φύση της πε­ριο­χής (με τις εκα­το­ντά­δες νη­σί­δες, βρά­χους κ.ο.κ.) αλλά και των επι­χει­ρή­σε­ων (της κα­τα­δί­ω­ξης σχε­δόν ακυ­βέρ­νη­των φου­σκω­τών ξέ­χει­λα φορ­τω­μέ­νων με αν­θρώ­πους...) δεν απο­κλεί­ει ανε­ξέ­λεγ­κτα επει­σό­δια. Και η πρό­σφα­τη ιστο­ρία (από τα γνω­στά Ίμια ως άλλα «άγνω­στα» επι­κίν­δυ­να κρού­σμα­τα) δεί­χνει ότι αυτά μπο­ρεί να φτά­σουν στα πρό­θυ­ρα πο­λε­μι­κής πε­ρι­πέ­τειας.

Όλο αυτό θα έπρε­πε να είναι απα­ρά­δε­κτο για μια κυ­βέρ­νη­ση δη­μο­κρα­τι­κή (πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο για όσους κα­μώ­νο­νται τους... ρι­ζο­σπά­στες αρι­στε­ρούς). Σε συν­θή­κες άγριας λι­τό­τη­τας, σε συν­θή­κες βα­θιάς κοι­νω­νι­κής κρί­σης, το παι­χνί­δι του ρα­τσι­σμού σε συν­δυα­σμό με τον εθνι­κι­σμό και τη φι­λοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή είναι όχι απλώς απα­ρά­δε­κτο, είναι ακραία επι­κίν­δυ­νο.

Η Αρι­στε­ρά, το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, η λαϊκή κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, έχει κάθε συμ­φέ­ρον να συ­νε­χί­σει να εκ­δη­λώ­νει αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες, να δια­τρα­νώ­σει το «έξω αμέ­σως το ΝΑΤΟ από το Αι­γαίο και την ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο», να προ­λά­βει κάθε εν­δε­χό­με­νο επι­κίν­δυ­νης ανα­ζω­πύ­ρω­σης των εθνι­κι­σμών στην πε­ριο­χή.

πηγη: rproject.gr

Ετικέτες

fascism1.jpg

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το μόνιμο ρεφραίν των κυβερνητικών ανακοινώσεων και των απολογητικών εμφανίσεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την κινητοποίηση των αγροτών, είναι ότι οι λαϊκές αντιδράσεις,  αν δε καθοδηγούνται από τους ακροδεξιούς, σίγουρα διευκολύνουν την παρουσία τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικό πλέον κόμμα, παίρνει την σκυτάλη από τις κατηγορίες Σαμαρά ενάντια στο κίνημα των πλατειών της περιόδου 2010-2012 (για ‘’κουκουλοφόρους’’). Παράλληλα, εναλλάσσει ρόλους με το ΚΚΕ το οποίο  τότε έβλεπε στις ‘’πλατείες’’ και στο αυθόρμητο (καθώς και μαζικό)  στίγμα τους, τις φωλιές που έκλωθαν το ‘’αυγό του φιδιού’’.

Πρόκειται για σαφές, όσο και κλασικό  μήνυμα που εκπέμπει η εκάστοτε εξουσία όπου γης και εποχής:

«Καθίστε στα σπίτια σας, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σας εκμεταλλευτούν ακραία στοιχεία’’.

Η  κυβέρνηση και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παίζουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι: Βαφτίζουν τους αγωνιζόμενους αγρότες ακροδεξιούς, αβαντάροντας ξεδιάντροπα και προκλητικά τους φασίστες της  Χρυσής Αυγής, έχοντας την εκτίμηση ότι αυτοί  δεν αποτελούν πολιτικό εκλογικό κίνδυνο σε αντίθεση με τη ΝΔ και την αριστερή αντιπολίτευση. Εγκληματική και κοντόθωρη τακτική…

Οι φασίστες άλλο που δε θέλουν, έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα. Αν η κυβέρνηση βλέπει παντού φασίστες, οι τελευταίοι αρέσκονται να βλέπουν παντού …κομμούνια  να κυβερνούν και να πίνουν το αίμα του λαού. Είναι θλιβερό, αλλά οι πλέον φανατικοί υποστηριχτές της άποψης πως σήμερα μας κυβερνά μια κάποια αριστερά, είναι οι πλέον δεξιοί και ακροδεξιοί.

Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πρώτο παράγοντα που δημιουργεί κινδύνους για το ξέπλυμα της φασιστικής ακροδεξιάς και την ανάδυσή της ως προστάτη συμφερόντων λαϊκών στρωμάτων.  Μια κυβέρνηση αστικής επίθεσης, εφαρμογής ακραίας δεξιάς μνημονιακής πολιτικής, η οποία ταυτόχρονα μιλάει στο όνομα της αριστεράς, προκαλεί  τεράστια ζημιά σε οποιαδήποτε έννοια αριστερής εναλλακτικής πολιτικής λύσης.

Το έργο είναι ξαναπαιγμένο στη Γαλλία, με τη Λεπέν να φυτρώνει στο δυσώδες έδαφος της λεγόμενης ‘’πληθυντικής, κυβερνώσας- και πάντα ευρώδουλης –  αριστεράς’’. Αλλά και στην Ιταλία, όπου τα ‘’ουράνια τόξα’’ του Πρόντι, από τους αρχι-τραπεζίτες και τους ανακυκλωμένους ευρωκομμουνιστές , έως τους αφελείς της αθεράπευτα αφελούς εισοδιστικής αριστεράς σε δήθεν ρεφορμιστικούς  μεγάλους  συνασπισμούς, εξαφάνιζαν την κομμουνιστική αριστερά, προς όφελος των Μπερλοσκούνηδων, των ακροδεξιών κάθε είδους και των λαϊκιστών.

Η συγκυρία είναι πραγματική ευνοϊκή για την ακροδεξιά δημαγωγία, καθώς εκμεταλλεύεται και τους δύο πόλους της νέας πολιτικής συνθήκης.

Από τη μια, μπορεί να χρεώνει όλα τα κακά στην ‘’αριστερά’’ και να πιστώνει στον εαυτό της ρόλο στην ..αντίσταση.

Από την άλλη, αξιοποιεί πλήρως όλη την συστηματική προπαγάνδα της ‘’αριστεράς’’ που δήθεν καταγγέλλει για να δίνει αντιδραστική διάσταση στη λαϊκή δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία.  Ας το σκεφτούμε: Η καλλιέργεια του ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’ που αποτελεί καταφύγιο και της σημερινής κυβέρνησης, η άθλια καλλιέργεια  αντιπαράθεσης μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των άλλων εργαζομένων, των ανέργων με όσους έχουν δουλειά πείνας ή των ‘’εχόντων και κατεχόντων’’ εργαζομένων των 20.000 ευρώ μικτά το χρόνο με τους ‘’πολύ φτωχούς’’ των 5.000, ποιόν άλλον ευνοεί αν όχι τον πυρήνα της συστημικής (και φασιστικής τελικά)  αντίληψης;

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συζήτησης, κανείς δεν κοιτάζει ψηλά,  προς τον κλεμμένο πλούτο, την τεράστια και αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική ανισότητα μεταξύ των τάξεων, προς το κεφάλαιο και την χωρίς καμία ασυνέχεια εξουσία του.  Η προσοχή και ο θυμός εστιάζονται   στον κίνδυνο ‘’από  έξω’’ (πρόσφυγες),  ‘’δίπλα’’, λίγο ‘’παραπάνω’’  ή ‘’παρακάτω’’, αναπαράγοντας τον ταξικό εμφύλιο αντί για την ταξική διαπάλη.

Υπάρχει μία ακόμη σημαντική πλευρά. Η νέο-ακροδεξιά και ακραία νέο-φιλελεύθερη παραλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της ΝΔ, σε συνθήκες όπου η ίδια δεν μπορεί να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες της για την καταβύθιση των εργατικών αλλά και μεσαίων στρωμάτων (παραδοσιακή εκλογική βάση της), δημιουργεί πολιτικό περιβάλλον περισσότερο ευνοϊκό για τη φασιστική Χρυσή Αυγή, παρά για το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ευθύνες ωστόσο για την ανάδυση της ακροδεξιάς, πρέπει να αναζητηθούν  και αλλού.

Η αποϊδεολογικοποίηση του πολιτικού λόγου της αριστεράς (μνημόνιο-αντιμνημόνιο, παραγωγική διάλυση-παραγωγική ανασυγκρότηση, δεξιά-αριστερή διαχείριση κ.ο.κ.)  στο όνομα υποτίθεται της «λαϊκής ενότητας πάνω στο πρόβλημα», έχει ανοίξει το δρόμο στις κλασικές  αταξικές, δήθεν ‘’πατριωτικές’’ θεωρήσεις, καθώς τα πάντα τελικά συμποσούνται στο σχήμα ‘’όλοι οι Έλληνες, ενάντια σε όλους τους ξένους’’.

Έτσι, ‘’από εδώ’’  είναι οι πατριώτες της παραγωγικής Ελλάδας, βιομήχανοι, αγρότες, επαγγελματίες  και εργάτες (με την εξαίρεση κάποιων ‘’προδοτών’’ πολιτικών ή ‘’κρατικοδίαιτων’’ επιχειρηματιών) και «από εκεί» είναι οι ‘’ξένοι’’ που μας επιβουλεύονται. Πρωτίστως βέβαια οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες, μετά οι υψηλόμισθοι εργαζόμενοι άλλων χωρών, κάπου πίσω τους και κάποια Μέρκελ (ως Γερμανίδα και όχι ως εκπρόσωπος του κεφαλαίου, ούτε βέβαια της ΕΕ της δημοσιονομικής σφαγής).

Συμμετρικό ανάλογο και όχι θεραπεία του βασικού αυτού προβλήματος της αριστεράς είναι η αποπολιτικοποίηση του ιδεολογικού της λόγου. Στο πλαίσιο αυτό, η απόσπαση της αντικαπιταλιστικής κριτικής και κατεύθυνσης από τις συγκεκριμένες μορφές και διαστάσεις των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και αναδιάρθρωσης στο χωρόχρονο της δολοφονικής ΕΕ και των μνημονίων που επιβάλλει, συνιστά ακύρωσή της. Πολύ περισσότερο, η πολιτική αποσύνδεση (ή/και αντιπαράθεση συχνά) της συνολικής επαναστατικής μεταβολής από την αδήριτη αναγκαιότητα της άμεσης πάλης και ανατροπής της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και του πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ, συνιστά ακύρωση και διακωμώδηση της πρώτης.

Η αντιμετώπιση του κινδύνου που συνιστά η ακροδεξιά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, θέτει επί τάπητος την ανάγκη μιας νέας  κομμουνιστικής πολιτικής στρατηγικής που θα θέτει στο κέντρο της το κοινωνικό ζήτημα, τις ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας με όρους ασυμβίβαστης αντιπαράθεσης με το σύγχρονο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό πλαίσιο λειτουργίας.

Ο κοινωνικός και πολιτικός αγώνας ενάντια στις προτεραιότητες και τις αξίες του κεφαλαίου σε κάθε χώρα, καθώς και στην πολτοποίηση που επιβάλει η  καπιταλιστική ‘’παγκοσμιοποίηση’’ και οι περιφερειακές ‘’ολοκληρώσεις’’  της, συναρθρώνεται οργανικά με την όξυνση του εθνικού ζητήματος, της αντιδραστικής- και γεννήτριας πολέμων- κατάργησης των συνόρων, της επιβολής πολυποίκιλων καθεστώτων ιμπεριαλιστικής ‘’επιτροπείας’’,  της αμφισβήτησης της πολιτιστικής αυτονομίας από το μονοδιάστατο πρότυπο της καπιταλιστικής αγοράς, της κατάργησης κάθε έννοιας –ακόμη και τυπικής- λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η αντίθεση σε αυτή την εκρηκτική συνάρθρωση, στην περίπτωση της Ελλάδας, συμπυκνώνεται στο πολιτικό στόχο για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων και με διεθνιστικό ορίζοντα.  Δεν πρόκειται για ένα κάποιο «άξονα» φλύαρων κειμένων, αλλά βασικό κρίκο ενός μεταβατικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα καθορίσει το εύρος, την πολιτική μαχιμότητα και  αποτελεσματικότητα του αναγκαίου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου εργατικής πολιτικής και λαϊκής απελευθέρωσης από τα σύγχρονα  δεσμά της απόλυτης απολυταρχίας του κεφαλαίου.

Όσο αναγκαίος και αν  είναι ο αυτοτελής αντιφασιστικός αγώνας, τελικά η ήττα των φασιστών δε θα κριθεί στο δίπολο φασίστες-αντιφασίστες, αλλά στα βήματα  λαϊκής οργάνωσης στις φτωχογειτονιές και τις κωμοπόλεις και χωριά της περιφέρειας. Όταν παλιές και νέες εργατικές ενώσεις, εργατικές λέσχες, επιτροπές ανέργων, αγροτικοί σύλλογοι ή δομές αλληλεγγύης δίνουν υπόσταση  στην εργατική αντίσταση στην ανεργία, τη λιτότητα, την κοινωνική διάλυση, το ρατσισμό και τον πόλεμο, οι φασίστες όχι μόνο δε θα μπορούν να πλιατσικολογήσουν, αλλά θα βρίσκονται γυμνοί απέναντι.

Όπως πάντα όλα κρίνονται στο γενικό πολιτικό και ιδεολογικό συσχετισμό, για αυτό και η οικοδόμηση ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πόλου που θα δίνει συνολική εναλλακτική απάντηση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι αυτή που μπορεί να αποτελέσει  οργανικό τροφοδότη του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά, όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η παρούσα κυβέρνηση δε θα θεωρείται ταλαντευόμενη ‘’ρεφορμιστική’’ πρωτο-εξαδέλφη από μια  φαντασιακή  οικογένεια «ενιαίας αριστεράς», αλλά θα αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι, δηλαδή σαν κυβέρνηση δεξιάς,  αστικής επίθεσης. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δε θέλουμε να μακροημερεύσει και να πετύχει στο άθλιο έργο της ή να φύγει μόνη της, ή να τη διώξουν οι δεξιοί και ακροδεξιοί, αλλά αντίθετα επιδιώκουμε να ανατραπεί αγωνιστικά και από τα αριστερά, από τη δίκαιη λαϊκή οργή και κινητοποίηση.

πηγη: pandiera.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή