Σήμερα: 25/09/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_συντάξεις_εξετάζουν_έκτακτη_εισφορά.jpg

Μειώσεις σε υψηλές, κύριες συντάξεις, εφάπαξ και επικουρικές: αυτά είναι τα νέα σενάρια που εξετάζονται για να κλείσει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, σχετικά με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Την ώρα που η κυβέρνηση επιχειρεί να ολοκληρώσει τις συζητήσεις με την τρόικα, θέτει στο τραπέζι προτάσεις, προκειμένου να αποφευχθεί το γενικευμένο «κούρεμα» συντάξεων«Δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία, αλλά πιστεύω πως με ορισμένες παραμετρικές αλλαγές θα υπάρξει» δήλωσε ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος.

Η ίδια πηγή ανέφερε πως είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν περικοπές στις επικουρικές συντάξεις καθώς και μείωση του ανώτατου πλαφόν για την κύρια σύνταξη (από τα 2.773 ευρώ που είναι σήμερα), αλλά και για τις δεύτερες ή πολλαπλές συντάξεις (από τα 3.680 ευρώ που είναι σήμερα).

Στο πλαίσιο αυτό, μία εισήγηση που εξετάζεται είναι το ανώτατο όριο της κύριας σύνταξης να μειωθεί στα 2.304 ευρώ και για το «άθροισμα» των συντάξεων στα 3.072 ευρώ.

Πληροφορίες κάνουν λόγο και για θέσπιση κλιμακωτής έκτακτης εισφοράς για όσους συνταξιούχους λαμβάνουν περισσότερα από 1.300 ευρώ.

Όσον αφορά στις επικουρικές συντάξεις και στα εφάπαξ, εξετάζεται μείωση έως 25% και ο υπολογισμός τους θα γίνεται με τους ίδιους όρους που θα ισχύουν για τις κύριες συντάξεις.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την Ημερησία, προβλέπεται ενιαίο ποσοστό αναπλήρωσης για όλους (ανεξαρτήτως του χρόνου ασφάλισης) και με βάση τις εισφορές ολόκληρου του εργασιακού βίου. Στο 30% ή 35% υπολογίζεται ότι θα φτάσει η περικοπή στα μερίσματα του Μετοχικού Ταμείου Πολιτικών Υπαλλήλων.

Ταυτόχρονα, οι δανειστές αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο επανεξέτασης της ελληνικής πρότασης για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 1,5%.

Μιλώντας στο Reuters, ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος ξεκαθάρισε, πάντως, πως το κυβερνητικό επιτελείο δεν προτίθεται να μειώσει εκ νέου τις συντάξεις, υπογραμμίζοντας ότι θα προστατευθεί το εισόδημα των αδυνάτων.

Σχετικά με την πρόβλεψη του ΔΝΤ, για μεγαλύτερο του αναμενόμενου δημοσιονομικό κενό, που εκτιμάται στο 5-7% του ΑΕΠ έως το 2018, γεγονός που μπορεί να εξαναγκάσει την κυβέρνηση να μειώσει τις συντάξεις, ο κ. Κατρούγκαλος χαρακτήρισε τις εκτιμήσεις αυτές «μη πραγματικές».

ΠΗΓΗ: zougla.gr

Ετικέτες

_Ελλάδα_κοντά_στο_Σημείο_Τήξης_.jpg

Του Κ. Παπουλή

Δυστυχώς είχαμε δίκιο, όσοι από τον Μάη του 2010 υποστηρίζαμε την έξοδο από το ευρώ και την παύση πληρωμών, ως μοναδική λύση για την Ελλάδα, γιατί αλλιώς θα ακολουθούσε Αρμαγεδδών. 1.

Είναι αλήθεια ότι τότε, θα είχαμε ισχυρή αλλά και ζωογόνα υποτίμηση, της τάξης του 60%, λόγω του μεγάλου εξωτερικού ελλείμματος όπως άλλωστε είχε ανακοινωθεί δημόσια (και από την πλευρά μας) λίγο αργότερα, το 2011.2 Σε μια τέτοια περίπτωση, μετά το αρχικό σοκ, που θα κρατούσε 6-14 μήνες, δεν θα ακολουθούσε ύφεση και ανεργία, αλλά θα υπήρχε ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια έως σήμερα3. Αν μάλιστα η έξοδος από το ευρώ γινόταν αιτία και αφορμή, για σχεδιασμένη βιομηχανική πολιτική, τότε θα είχαμε σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης, βελτίωση της παραγωγικότητας, άρα σημαντική βελτίωση των μισθών. Ο πληθωρισμός τον πρώτο χρόνο θα ήταν γύρω στο 12% στην χειρότερη περίπτωση, και μόνο στο βαθμό που αναπληρωνόταν από ανάλογες αυξήσεις των μισθών. Ακόμη, και αν εκείνη την στιγμή, λόγω του μεγάλου δημόσιου ελλείμματος, δεν δινόταν για τον πρώτο χρόνο, όλη η αύξηση στο δημόσιο τομέα, θα υπήρχε μια εισοδηματική απώλεια και μόνο για τους δημόσιους υπαλλήλους, που θα αναπληρωνόταν αργότερα.

Για κάποια χρόνια θα ήταν πιο δύσκολο να αγοράσεις αυτοκίνητο, ηλεκτρικά είδη, εισαγόμενα προϊόντα κλπ, αλλά σίγουρα πιο εύκολο από ότι είναι σήμερα. Από την άλλη, μια σειρά εγχώρια αγαθά και υπηρεσίες, (υγεία, εστιατόρια, διασκέδαση, εγχώρια τρόφιμα και ποτά, εκπαίδευση, διακοπές στον τόπο μας κ.α) θα γίνονταν όλο και πιο προσιτά και φτηνότερα. Σταδιακά θα υπήρχε υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή, που θα τόνωνε την ανάπτυξη και την απασχόληση, ενώ ο γεωργικός τομέας θα σημείωνε άλμα.

Το δημόσιο χρέος που ήταν σε εθνικό δίκαιο, θα αναδιαρθρώνονταν σχετικά εύκολα και θα δραχμοποιούνταν. Στο εσωτερικό, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κλπ θα έμεναν ανέπαφα. Οι τράπεζες θα πέρναγαν σε δημόσιο έλεγχο, υγιείς, αντί να φάνε δεκάδες δις ευρώ, διογκώνοντας το δημόσιο χρέος. Δεν θα πέρναγαν σήμερα στα χέρια κερδοσκόπων, απειλώντας να κατασχέσουν τους έλληνες.

Η επάνοδος στην δραχμή παρά τον αρχικό κλυδωνισμό, λόγω της ανάκτησης των μέσων οικονομικής πολιτικής θα οδηγούσε στην επαναφορά της ευστάθειας της οικονομίας, τόσο όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα και την εξωτερική ισορροπία, που αποτέλεσαν την δομική αιτία της ελληνικής κρίσης, αλλά και όσον αφορά πολιτικές πλήρους απασχόλησης και δομικής μεταβολής.

Δεν θα είχε χαθεί πολύτιμο δυναμικό νέων και επιστημόνων, από την μετανάστευση, ούτε θα είχε καταστραφεί τόσος κεφαλαιουχικός εξοπλισμός. Η χώρα δεν θα βρισκόταν στην τραγική κατάσταση της αποεπένδυσης και της ελεύθερης πτώσης στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

Μια σχετικά διαχειρήσιμη κατάσταση, λοιπόν, μετατράπηκε μέσα σε έξι χρόνια σε εθνική καταστροφή. Η παραμονή στην ευρωζωνική-μνημονιακή πορεία, οδηγεί σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, σε υπερδεκαετή ύφεση. Τίποτε δεν προεξοφλεί την οποιαδήποτε ανάκαμψη ακόμη και μετά το 2018. Μάλιστα οι ιδιαίτερα «ευνοϊκές» εξωτερικές σημερινές συνθήκες, χαμηλά το ευρώ και κύρια οι τιμές του πετρελαίου, θα αναστραφούν.

Οι όποιες ωφέλειες από τις συναλλαγές με χώρες εκτός Ε.Ε., από την πτώση του ευρώ εξανεμίστηκαν από τους κεφαλαιακούς ελέγχους. Σε γενικές γραμμές, η υποχώρηση του ευρώ δεν είναι τέτοιας έκτασης όσο αυτή που «βλέπουμε» με το δολάριο. Με άλλα νομίσματα όπως το γουάν, η στερλίνα, το γιέν, η υποτίμηση του ευρώ τα τελευταία δύο χρόνια  δεν είναι ούτε καν η μισή.  Παράλληλα, υπήρξε μεγάλη ανατίμηση του ευρώ έναντι του ρουβλίου. Η Ρωσία πάντα αποτελεί σημαντικό εμπορικό εταίρο της χώρας και πηγή τουρισμού, ενώ η επιδείνωση των σχέσεών της με την Ε.Ε., έπαιξε εξ ίσου αρνητικό ρόλο. Συγχρόνως είχαμε υποτίμηση της λίρας Τουρκίας έναντι του ευρώ, που αποτελεί σημαντικό ανταγωνιστή της χώρας.

Η μείωση των μισθών κατά 30%, και των εισοδημάτων κατά 50%, η κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων και η επισφάλεια, μέσω της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, ελάχιστα διόρθωσε την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία, πράγμα που συνεπάγεται, ότι αυτή η πολιτική απέτυχε και τυπικά. Ο εξωτερικός τομέας της οικονομίας και οι εξαγωγές παραμένουν στάσιμες, ενώ η μεταποίηση υποχωρεί συνεχώς. Η πολιτική που ακολουθήθηκε απλώς συρρίκνωσε και αποδυνάμωσε την οικονομία, χωρίς να την αλλάξει και να διορθώσει το μεγάλο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που οφείλεται στην έλλειψη ισχυρής βιομηχανίας και στο πολύ σκληρό νόμισμα, που είναι το ευρώ.

Με δεδομένη την στάση του γερμανικού παράγοντα, ποιες είναι σήμερα οι επιλογές; Από πού θα βρεθούν 6-7 δις ευρώ ετησίως πρωτογενές πλεόνασμα το 2018 αλλά και τα επόμενα χρόνια, για να φτάσουμε στα πλεονάσματα που απαιτούντα;. Με τους φόρους και το ασφαλιστικό και διάφορα άλλα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ;

¨Η με χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο, μειώσεις μισθών και εκμηδενισμό των συντάξεων από μια κυβέρνηση Μητσοτάκη; Με συνδυασμό και των δύο πολιτικών από μια οικουμενική κυβέρνηση; Πιθανότατα θα επιχειρηθεί ο συνδυασμός, ο οποίος οδηγεί στην εξαφάνιση μικρομεσαίων, επιστημόνων, αγροτών, κλείσιμο επιχειρήσεων, στην δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανέργων, κατάργηση του όποιου κοινωνικού κράτους απέμεινε κλπ

Με το τρίτο μνημόνιο καταστρέφονται οι «μικρομεσαίοι» όλων των κλάδων, το κεφάλαιο συγκεντροποιείται, η χώρα κατάσχεται και παραδίδεται στα μεγάλα και ισχυρά εθνικά και διεθνή λόμπι.  

Ο κ Τόμσεν, τις τελευταίες μέρες σε άρθρο του έγραψε: «Η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της θα πρέπει να πάρουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις στους επόμενους μήνες, ώστε να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που είναι βιώσιμο, ένα πρόγραμμα με νούμερα που βγαίνουν». Ένα είναι σίγουρο, ότι το Δ.Ν.Τ., έχει δίκιο όταν λέει ότι απαιτούνται και άλλα μέτρα 9-10 δις ευρώ τουλάχιστον, για να πιαστούν οι στόχοι. Και μάλλον είναι λίγα, και η εκτίμηση συντηρητική. Διότι είναι βέβαιο ότι τα μέτρα   φέρνουν ύφεση, και δεν είναι δυνατόν να έχουμε ανάπτυξη 2%-3% τα επόμενα χρόνια, για να μην παρθούν άλλα. Αντίθετα λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στην ύφεση. Δηλαδή το υφεσιακό αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερο από τα μέτρα. Αφού το ΑΕΠ μειώνεται, μειώνονται και τα έσοδα, συνεπώς τα μέτρα που απαιτούνται είναι πολύ μεγαλύτερα από το τελικό αποτέλεσμα. Δηλαδή μπορεί να χρειάζονται 20 δις μέτρα για να εξοικονομήσεις στο τέλος 6δις-7δις, ενώ η ύφεση που θα προκαλέσουν τα συγκεκριμένα μέτρα θα είναι μεγαλύτερη από 20 δις, αφού ο πολλαπλασιαστής είναι πάντα μεγαλύτερος της μονάδας (μόνο στην τρελή σφαίρα της φαντασίας-επιτυχίας του πρώτου μνημονίου είχε εκτιμηθεί ως 0,5).

Αυτό άλλωστε έγινε και στο παρελθόν, για να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός, για να μηδενιστεί ένα πρωτογενές έλλειμμα 7%-8% του ΑΕΠ του 2009, δημιουργήθηκε τριπλάσια ύφεση. Συνεπώς δεν μπορούμε να αποκλείσουμε νέα κάμψη της οικονομίας ακόμη και πέραν του 10% του ΑΕΠ έως το 2019. Το μόνο που φρενάρει κάπως την κατάσταση, είναι όπως είπαμε η τιμή του πετρελαίου.

Άλλωστε, όπως ανακοινώθηκε, το 2015 υπήρξε μείωση των φορολογικών εσόδων κατά 600 εκ ευρώ σε σύγκριση με το 2014, δηλαδή περίπου κατά το 1/2 της μείωσης του ΑΕΠ (που ήταν 0,7%).

Είμαστε λοιπόν μπροστά στο σημείο τήξης της χώρας. Το ερώτημα ευρώ ή δραχμή επανεμφανίζεται δριμύτερο. Όλο και περισσότερο το δίλημμα: «ή και άλλα και άλλα και άλλα, μέτρα, ή δραχμή» θα βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Από την άλλη το κύμα των μεταναστών και η πιθανότητα να εγκλωβιστεί ένας απίθανος αριθμός στην χώρα, κάνουν τις συνθήκες πιο εκρηκτικές.

Τέλος είναι στο πολιτικό επίπεδο που δεν εμφανίζεται προς το παρόν εναλλακτική λύση, και δεν πρέπει να αποκλειστεί μια μακροχρόνια πολιτική αστάθεια, αν όχι πολιτικό χάος.  

Το μεγάλο ζήτημα είναι, αν υπάρχει η πολιτική μαγιά με την απαραίτητη ωριμότητα για να παίξει τον ρόλο του καταλύτη.

Όσον αφορά την αριστερά - πέραν της ανυποληψίας που της πρόσθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ- είναι σε μεγάλο βαθμό ισχυρές νέο-τροτσκιστικές, αντιλήψεις, που διαβάζουν ανάποδα ελληνική κρίση, υποβαθμίζοντας, αν όχι εξαφανίζοντας (ως δομική της αιτία) την συμμετοχή στο ευρώ και στην Ε.Ε.. Η απάντηση είναι μια και μοναδική, η κομμουνιστική, χωρίς καν μεταβατικά ή άλλα συγκεκριμένα προγράμματα. Ο λεγόμενος «κομμουνιστικός» χώρος παρά την αγωνιστική του προσπάθεια, δεν είναι ικανός να θέσει το ζήτημα, αλλά μάλλον το συσκοτίζει. Αντί μιας κατεύθυνσης κοινωνικών συμμαχιών που να οδηγεί σε μια νέα πολιτική πλειοψηφία, δηλαδή ένα μίνιμουμ κυβερνητικό πρόγραμμα κοινωνικής αναγέννησης και εξόδου από την κρίση, προβάλλει το «τι ευρώ, τι δραχμή, επανάσταση σοσιαλιστική», με αόριστο τρόπο μια κομμουνιστική έξοδο, είτε τώρα (Ανταρσυα) είτε στο φωτεινό αύριο (ΚΚΕ). 4

Ενώ η αριστερά δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη τύχη, δεν είναι αυτή την στιγμή υπαρκτός, ούτε ένας δημοκρατικός-πατριωτικός χώρος που θα βγάλει την χώρα από την κρίση.

Αναρωτιέται κανείς, αν η πολιτική ιδιομορφία της Ελλάδας στην Ευρώπη, να έχει εργολαβία η αριστερά την υπόθεση της εξόδου και της ρήξης, θα διορθωθεί μέσα από την δημιουργία ενός κόμματος στα δεξιά του πολιτικού χάρτη, ή θα δούμε μόνο μια δυνατή Χ.Α.. Σίγουρα τώρα είναι μια μεγάλη ευκαιρία για ένα άλλο εγχείρημα.

Υπάρχουν βέβαια δυνάμεις, που θέλουν να κινηθούν σε μια άλλη κατεύθυνση, όπως το Σχέδιο Β, η ΛΑΕ, το ΕΠΑΜ, ο «Κορδάτος», ανένταχτοι, ο «εργατικός αγώνας», κινήσεις της «Δραχμής», επιστημονικές συσπειρώσεις και σύλλογοι κλπ, αλλά και σημαντικό κομμάτι αγωνιστών από το ΚΚΕ και την Ανταρσυα. Μέχρι σήμερα για διάφορους λόγους,  δεν φαίνεται ότι μπορούν να σφραγίσουν την συγκυρία.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι όμως εδώ: Θα εξατμιστεί η πατρίδα μας ή θα εγκαταλείψουμε επιτέλους το ευρώ; Σύντομα; ή το πλήγμα της παραμονής θα είναι μη ιάσιμο; Η έξοδος θα είναι τακτική και συγκροτημένη ή χαοτική και άτακτη; Τι επιπλέον πολιτικές χρειάζονται και πόσο πιο δύσκολες είναι αυτές σήμερα σε σχέση με το αν η έξοδος είχε επιτευχθεί το 2010;

1: . (π.χ., βλ: του ιδίου, Ωραία μου ΟΝΕ καιρός για διαζύγιο, εφημερίδα, δρόμος, Απρίλιος του 2010). http: //www.e-dromos.gr/%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BD%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CF%8D%CE%B3%CE%B9%CE%BF/

2) Βλ: http://www.theo-mariolis.gr/site/index.php/2011-09-07-18-17-23/2011-09-07-12-04-52/60-2011-11-18-02-01-46, Η Οικονομική Πολιτική Εντός και Εκτός ευρώ, ομιλία του Θ. Μαριόλη σε εκδήλωση, του Μετώπου Ανατροπής και Αλληλεγγύης το 2011, που έγινε στην ΕΣΥΕΑ με τίτλο: “Παύση πληρωμών- η επόμενη μέρα” .

3) βλ: Θ. Μαριόλης, «Δυναμική της ανεργίας, χρηματοδότηση του εξωτερικού τομέα και αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας», ομιλία σε ημερίδα του Σχεδίου Β, το 2012, αλλά και στον συλλογικό τόμο «Ευρώ ή Δραχμή, Σχέδιο Β» σελ 139, εκδ. Κοροντζή

4) Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι ο αρθρογράφος δεν είναι υπέρ μιας αγωνιστικής αλλά και πολιτικής-εκλογικής συνεργασίας με αυτές τις δυνάμεις.

ΠΗΓΗ: sxedio-b.gr

Ετικέτες

.jpg

Ανακοίνωση του συλλόγου Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ

Η κατάσταση στη ευρύτερη περιοχή με επίκεντρο τη Συρία επιδεινώνεται διαρκώς. Η γειτονική Τουρκία κυλάει μέρα με τη μέρα στη δίνη του πολέμου. Τώρα πια είναι πολύ φανερό στο ευρύτερο κοινό ότι ο πόλεμος στη Συρία, στη Λιβύη, στην Ουκρανία και όλες αυτές οι πολεμικές συγκρούσεις αποτελούν απότοκο της κρίσης.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιχειρούν να αναδιανείμουν τις σφαίρες επιρροής. Αυτή η ανάγκη τους γίνεται ιδιαίτερα πιεστική στις συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Άλλες, μικρότερης εμβέλειας περιφερειακές δυνάμεις κάνουν τους δικούς τους σχεδιασμούς για ανάλογα οφέλη. Οι συμμαχίες έρχονται και παρέρχονται πάντα σε βάρος των λαών. Το τίμημα είναι ο θάνατος και η καταστροφή.

Η Ελλάδα όντας μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αποτελεί μέρος του προβλήματος. Ας μην υπάρχει καμιά αυταπάτη για το αντίθετο. Η δράση των αμερικανονατοϊκών βάσεων στο έδαφός μας και το προσφυγικό ζήτημα είναι δυο μόνο όψεις του. Είναι, εξάλλου, ξεκάθαρο ότι το ΝΑΤΟ ήρθε στο Αιγαίο για το ελέγξει πλήρως και να φράξει, αν χρειαστεί, τη δίοδο αυτή για τη Ρωσία.

Όλα αυτά εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για την ειρήνη και την ασφάλεια και του ελληνικού λαού. Καταπατούν την εθνική του κυριαρχία. Η χώρα και ο ελληνικός λαός είναι παράλληλα θύματα των μνημονιακών πολιτικών, της καταλήστευσης τους με βασικό μοχλό το χρέος από τις ίδιες ακριβώς μεγάλες δυνάμεις ου διεξάγουν και τροφοδοτούν τους πολέμους.

Σε πολιτικό επίπεδο απαιτείται η δημιουργία των προϋποθέσεων για την απαλλαγή από την πολυποίκιλη αυτή σκλαβιά. Χρειάζεται η συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου που θα αγωνίζεται ενάντια στην εγχώρια ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό και που προοπτικά θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και θα την απαλλάξει από την εξουσία των δυνάμεων αυτών.

Μέχρι τότε όμως κάτι πρέπει να γίνει. Η κατάσταση γίνεται κάθε μέρα και πιο επικίνδυνη. Άμεσα πρέπει να ληφθούν πρωτοβουλίες που να συνενώσουν συνδικάτα, επιστημονικές ενώσεις, άλλους μαζικούς φορείς, ανθρώπους της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές και πολιτικές αντιλήψεις του καθενός, σε ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα που θα διεκδικεί:

α. την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους βάρβαρους ιμπεριαλιστικούς πολέμους

β. την απομάκρυνση των ξένων βάσεων από το έδαφός της

γ. την ανάκτηση της εθνικής της κυριαρχίας

έτσι ώστε να μετατραπεί η χώρα μας σε αληθινό παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή.

ΠΗΓΗ: kordatos.org

Ετικέτες

_τα_σπίτια_μας_καίγονται.jpg

του Νίκου Καραβέλου

        «Των οικιών υμών εμπιμπραμένων, υμείς άδετε» (αποδ. ενώ καίγονται τα σπίτια σας, εσείς τραγουδάτε).  

        Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει τη λογική από την τρέλα. Μια κλωστή χωρίζει την ειρήνη από τον πόλεμο.

        Η παγκόσμια ειρήνη είναι πλέον στο στόχαστρο των όπλων.

        Όλα δείχνουν ότι ο πόλεμος παίρνει νέες διαστάσεις. Πιο επικίνδυνες. Ανάμεσα στις δύο μεγάλες δυνάμεις, το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία. Αυθεντικός και αδυσώπητος, σαν τους πολέμους που τους διαβάζουμε και κλείνουμε γρήγορα το βιβλίο. Σαν τους πολέμους, που γεμίζουν τη γη με νεκρούς, που δεν τους χωρούν ούτε τα βιβλία ούτε οι τάφοι. Σαν τους πολέμους, που σκοτώνουν για πάντα ακόμη και τους νεκρούς!

        Σαν τους αμείλικτους πολέμους που συνεχίζονται, τηρουμένων των αναλογιών, από την πρώιμη παλαιολιθική μέχρι και σήμερα. Για τους ίδιους λόγους, τις ίδιες αιτίες : την εξουσία και το κέρδος.

        Μόνο που ετούτος ο πόλεμος, αν ξεσπάσει ολοκληρωτικά, θα μας γυρίσει πιο πίσω κι απ’ την πρώιμη παλαιολιθική.

        Σε μια κλωστή η λογική του κόσμου!

        Οι αφέντες του ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί, πιστοί στη «φάμπρικα» και τα δόγματα των Εγγλέζων, έχουν κινητοποιήσει όλα τα μαζέματα, όλα τα «ρέστα» του πλανήτη, τους Τούρκους, τους Σαουδάραβες, τους Καταριανούς, τους Ιορδανούς, τους Πακιστανούς, τους Ενωμένους Εμίρηδες και μαζί τους τ’ αποβράσματα ενός κακέκτυπου ισλαμισμού, τους «τζιχατζήδες». Στόχος η συντριβή ή έστω η ταπείνωση της Ρωσίας. Ουσιαστικός στόχος ο έλεγχος της Ευρασίας.

       Οι Αγγλοσάξωνες! Ό,τι χειρότερο γνώρισε ο πλανήτης από καταβολής της ιστορίας. Χειρότεροι κι από τους Ούνους του Αττίλα, από τους Μογγόλους του Τεμουτζίν (Τζεγκίς Χαν) ή τους Τούρκους του Βαγιαζίτ (Γιλντιρίμ).

        Έχουν επιστρατεύσει και πάλι φτηνό κρέας, αίμα χαμηλού κόστους για τον πόλεμό τους. Αρκεί να μη σκοτωθούν οι κανακάρηδές τους.

        Με τη γνωστή επιθετικότητα, χαρακτηριστικό της οικονομικής και πολιτικής τους ιστορίας, συνωμοτούν συνεχώς σε βάρος της Ρωσίας. Η συνωμοσία αυτή, γνωστή έκπαλαι, αποδίδεται εύστοχα με την έκφραση «το Μεγάλο Παιχνίδι» (the Big Game). Είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στη Δύση, όπως άστοχα αυτοαποκαλούνται οι πειρατές αυτοί, και τη Ρωσία.

        Ο Χένρι Κίσσιγκερ έλεγε, μιλώντας σε κάποιο γερμανικό πανεπιστήμιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ότι το πρόβλημα δεν ήταν το σοβιετικό καθεστώς, αλλά η ίδια η ύπαρξη της Ρωσίας, που εμποδίζει τους Αγγλοσάξωνες να επεκταθούν και να κυριαρχήσουν στην Ευρασία.

        Από τα πλέον επίσημα χείλη του ρωσικού κράτους, από τον Πρόεδρο Πούτιν και τον Πρωθυπουργό Μεντβέντεφ η απάντηση στην επιθετικότητα των αγγλοσαξώνων. Σαρωτική και αμείλικτη. Ειδικότερα ο Πούτιν απείλησε ότι η Ρωσία δε θα χρονοτριβήσει πολεμώντας με τα «μαζώματα» των Αράβων ή τους φρενοβλαβείς «ηγέτες» των χωρών, που απαρτίζουν την εγκληματική οργάνωση με την επωνυμία «ΝΑΤΟ». Η Ρωσία, είπε, θα απαντήσει με πυρηνικά όπλα.

        Ο δε Μεντβέντεφ είπε : «Οι σχέσεις Ρωσίας και ΝΑΤΟ έφθασαν στο σημείο ενός ψυχρού πολέμου. Το ΝΑΤΟ υποστηρίζει πως η Ρωσία είναι η κύρια απειλή για τη Δύση. Τρομακτικές κινηματογραφικές ταινίες γυρίζονται, όπου οι Ρώσοι παρουσιάζονται να ξεκινούν έναν πυρηνικό πόλεμο». Και ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας αναρωτήθηκε : «Είμαστε στο 2016 ή στο 1962;».

        Ο ίδιος μάλιστα απείλησε ευθέως τη Δύση λέγοντας : «Αν εισβάλετε στη Συρία, έχουμε πλέον έναν νέο, μακροχρόνιο πόλεμο μεγάλης κλίμακας».

        Η προτροπή των Αμερικανών προς την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία να εισβάλουν στη Συρία, αποδεικνύει ότι η απόφασή τους να «δοκιμάσουν» τη Ρωσία είναι πλέον ειλημμένη. Όπως ειλημμένη είναι και η απόφαση των Ρώσων να απαντήσουν σκληρά. Και το μπορούν, καθώς τα οπλικά τους συστήματα είναι ανώτερα τεχνολογικά των νατοϊκών.

        Η επιμονή τους, όμως, αποδεικνύει και κάτι άλλο : ότι ο δυτικός καπιταλισμός βρίσκεται σε τόσο βαθιά κρίση, που το μόνο που του μένει είναι ο πόλεμος, ως η μόνη επικερδής επένδυση του συσσωρευμένου κεφαλαίου, που χωρίς αυτήν ισοδυναμεί με ένα μάτσο από χαρτοπετσέτες.

        Η Δύση δεν μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το να πραγματοποιήσει έναν ακόμα πόλεμο.

        Μόνο που αυτή τη φορά ο πόλεμος δεν θα είναι κινηματογραφικός, αλλά αυθεντικός και αδυσώπητος.

        Τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης αποσιωπούν τον κίνδυνο ή τον υποβιβάζουν, με συνέπεια οι λαοί αντί να συνεγερθούν υπέρ της Ειρήνης, τυφλωμένοι, να ασχολούνται με τα ίδια ανούσια πράγματα, όπως και τότε παραμονές των Α΄ και Β’  Παγκοσμίων Πολέμων.

        Τα Μέσα παίζουν το παιχνίδι τους: «Μην αφήνετε την αλήθεια να χαλάσει ένα ωραίο ρεπορτάζ».

        Κάπως έτσι το διατύπωνε και ο βαρώνος Μινχάουζεν : «Αλήθεια είναι ό,τι αφηγούμαστε καλά».

        Τα μαύρα σύννεφα μαζεύονται κι εμείς τραγουδάμε.

        Σε λίγο θα αναρωτιόμαστε, όπως ο ποιητής Παλλάδας ο Αλεξανδρεύς :

«Μήπως έχοντας πεθάνει, ζούμε κατά φαντασίαν

εμείς οι Έλληνες που στις συμφορές περιπέσαμε

νομίζοντας πως η ζωή είναι όνειρο;

Ή μήπως ζούμε έχοντας ήδη πεθάνει;».         

ΠΗΓΗ: kordatos.org

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή