Σήμερα: 22/08/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

delastik_giorgos.jpg

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τι είναι αυτά που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Λουξεμβούργο το βράδυ της Πέμπτης, αμέσως μετά τη λήξη της συνεδρίασης της Ευρωομάδας και τα οποία σχεδόν «εξαφανίστηκαν» από τα μέσα ενημέρωσης στη συνέχεια; Φρίξαμε κυριολεκτικά μόλις ακούσαμε τι αποκάλυψε ο Γ. Βαρουφάκης ότι πρότεινε η κυβέρνηση Τσίπρα στους Γερμανούς και στους υπόλοιπους δανειστές, με φορέα τον ίδιο τον Βαρουφάκη! Δεν περιμέναμε να προτείνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την αφαίρεση ουσιαστικά όλων των οικονομικών αρμοδιοτήτων από κάθε ελληνική κυβέρνηση και την ουσιαστική εκχώρησή τους σε ανδρείκελα των δανειστών και του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας!

Ας δούμε όμως τις επονείδιστες προτάσεις της κυβέρνησης Τσίπρα πιο συγκεκριμένα. Όπως είπε ο Βαρουφάκης στη συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε δυο πράγματα. Πρώτον, την εκχώρηση της συλλογής των εσόδων του κράτους σε μια Ανεξάρτητη Αρχή Φόρων και Τελών. Δεύτερον, το διαρκή έλεγχο της εκτέλεσης του προϋπολογισμού σε ένα ανεξάρτητο από την κυβέρνηση, όπως υπογράμμισε ο Γ. Βαρουφάκης, Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Μάλιστα, κατά την κυβερνητική πρόταση όπως την παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών, αυτό το Δημοσιονομικό Συμβούλιο θα έχει την εξουσία σε περίπτωση που διαπιστώνει ότι κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού παρουσιάζονται αρνητικές αποκλίσεις από τους στόχους (λιγότερα έσοδα, περισσότερα έξοδα), να αποφασίζει και να προβαίνει το ίδιο σε οριζόντιες περικοπές σε όλα τα υπουργεία! Με άλλα λόγια, οι κυβερνητικές προτάσεις εκχωρούν τόσο τη συλλογή των εσόδων του κράτους όσο και την παρακολούθηση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, σε δήθεν «ανεξάρτητες αρχές». Γιατί όμως οι πολίτες θα προσέρχονται στις κάλπες και θα εκλέγουν κυβερνήσεις από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις αυτές θα έχουν εκχωρήσει σε μη εκλεγμένους ιδιώτες το σύνολο ουσιαστικά της οικονομικής πολιτικής;

Η κυβέρνηση Τσίπρα προβαίνει σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, με μοναδικό στόχο να παραμείνει στην εξουσία, προκειμένου να απολαμβάνει τα οφέλη από την άσκησή της. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πώς είναι δυνατόν μια αυτοαποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση να μην συνειδητοποιεί ότι οι κατ’ όνομα «ανεξάρτητες αρχές» συνιστούν θανάσιμα πλήγματα για την αστική δημοκρατία! Η εκχώρηση εξουσιών σε μη εκλεγμένες αρχές που δεν λογοδοτούν σε κανέναν και επομένως εξαγοράζονται από οποιονδήποτε τους δώσει αρκετά λεφτά, συμβολίζει παραστατικά το θάνατο της αστικής δημοκρατίας. Δεν διασφαλίζουν απλώς την απρόσκοπτη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, σκοτώνουν εν ψυχρώ την αστική δημοκρατία χωρίς προσχήματα. Η άνθηση των «ανεξάρτητων αρχών» στη σημερινή εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, εκφράζει ακριβώς την τάση κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας και της πλήρους «αποξήρανσής» της σε μια εκλογική συμμετοχή για την τοπική ανάδειξη κυβέρνησης, η οποία όμως έχει διαρκώς και πιο περιορισμένες αντικειμενικά εξουσίες, αφυδατωμένες από πραγματικό περιεχόμενο. Όταν μια δεξιά κυβέρνηση, για παράδειγμα, διορίσει για πέντε χρόνια την κατά Βαρουφάκη Ανεξάρτητη Αρχή Φόρων και Τελών και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, τι νόημα έχει να ψηφίσει ο λαός μια αριστερή κυβέρνηση, αν αυτή δεν μπορεί να ασκήσει αριστερή οικονομική πολιτική; Μόνο και μόνο για να βολευτούν και οι αριστεροί κυβερνήτες στα προνόμια της εξουσίας; Αυτό σίγουρα δεν αποτελεί ισχυρό κίνητρο για τους αριστερούς ψηφοφόρους.

Στο βαθμό που μια κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία να καθαιρέσει τους εγκάθετους πράκτορες των Γερμανών και της προηγούμενης δεξιάς κυβέρνησης και να τους αντικαταστήσει με ανθρώπους που να ενστερνίζονται τη δική της πολιτική και οι οποίοι θα άλλαζαν αμέσως μόλις η κυβέρνηση αυτή θα έχανε την εξουσία, οι βουλευτικές εκλογές στα αστικά κράτη μεταβάλλονται σε κραυγαλέα φαρσοκωμωδία. Δεν θα έχουν καμιά επίπτωση στην ασκούμενη οικονομική πολιτική, αφού τίποτα στο οικονομικό πεδίο δε θα μπορεί να αλλάξει, αφού κάθε αστική κυβέρνηση -δεξιά, κεντροαριστερή ή και αριστερούτσικη- θα είναι και θα παραμένει εγκλωβισμένη στο προκαθορισμένο αυστηρά πλαίσιο των εξουσιών της. Στην Ευρώπη, στη φάση που βρισκόμαστε σήμερα, δεν είναι μόνο η αδυναμία οποιασδήποτε οικονομικής αλλαγής που χαρακτηρίζει το σύστημα. Επειδή βρισκόμαστε στη φάση οικοδόμησης του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας με όπλα αυτή τη φορά το ευρώ, την ευρωζώνη και την ΕΕ, η αντανάκλαση της υποτέλειας επεκτείνεται και πέραν της οικονομίας, στα «εθνικά» θέματα της αστικής κυριαρχίας. Δεν είναι όλες οι αστικές τάξεις της Ευρώπης μαθημένες στο ραγιαδισμό της προσκολλήσεως, όπως η ελληνική ή οι νεόκοπες αστικές τάξεις των πρώην χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι οποίες είναι γερμανόδουλες, αμερικανόδουλες, ρωσόδουλες, αγγλόδουλες και πάει λέγοντας.

Ειδικά οι αστικές τάξεις των μεγάλων χωρών της Ευρώπης – Γαλλίας, Αγγλίας, Ιταλίας – φυσικά και ευνοούνται από τη συρρίκνωση των εργατικών μισθών και δικαιωμάτων, αλλά τα μη γερμανόδουλα τμήματά τους υφίστανται πολύ μεγαλύτερες ζημιές από την ταυτόχρονο οικοδόμηση του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας και ως εκ τούτου αναπτύσσεται ιδίως στην Ευρωζώνη και την ΕΕ ο αστικός αντιγερμανισμός. Δεν έχει φυσικά καμιά σχέση με τον αριστερό αντιγερμανισμό, ο οποίος άλλωστε είναι σχεδόν περιθωριακό φαινόμενο σε πολλά κράτη της ΕΕ. Ο αστικός αντιγερμανισμός, όμως, που εδράζεται σε κορυφαία συμφέροντα, δεν αποκλείεται καθόλου να παίξει καταλυτικό ρόλο στην πρόκληση πολιτικών εξελίξεων, όπως ακριβώς έγινε κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

Ετικέτες

kandinsky.jpg

Του ΒΑΣΙΛΗ ΤΖΩΤΖΗ*

Η ηγεσία του ΚΚΕ ενοποιεί αυτές τις επιλογές με την απόσπαση της Οικονομικής πάλης από τα μεταβατικά αιτήματα. Αποφεύγει (χαρακτηριστικά) κάθε μετωπική πολιτική συμπόρευσης όσων δυνάμεων κινούνται σε αντι-ΕΕ κατεύθυνση, μια επιλογή που υπό όρους θα μπορούσε να οξύνει την ταξική πάλη. Αυτές οι πρακτικές απέχουν παρασάγγας από τα βασικά & αντικειμενικά συμφέροντα της Εργατικής Τάξης, όπως αυτή είναι το 2015. Με τις εσωτερικές της διαφοροποιήσεις, τη μαζική ΑΝΕΡΓΙΑ, τη γενική ΑΝΩΤΕΡΗ ΜΟΡΦΩΦΗ, τις νέες εργασιακές σχέσεις/επισφάλεια ως προς την παραγωγή αλλά και την ιδεολογική αναπαραγωγή.

Μοναχά έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η προσέγγιση της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ από το ΚΚΕ με τις σχηματοποιήσεις της ομόσπονδης δράσης της λαϊκής συμμαχίας και της αναχωρητικότητας στη μελλοντική λαϊκή εξουσία. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ μετατρέπεται σε μια (μεταφυσική) εξωγενή λειτουργία/ιδιότητα της κοινωνίας, η οποία προκύπτει έξω από την ιστορική δράση του υποκειμένου, έξω από την ανάπτυξη/κορύφωση όλων των αντιθέσεών της. Η φαινομενική «συσσώρευση όρων» εξυπηρετεί και μια άλλη σκοπιμότητα. Μετατρέπει τη διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό (πρώιμο κομμουνισμό) σε μια ανώδυνη ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ,  σε ένα στιγμιότυπο που το προσωπικό κόστος και οι κοινωνικές θυσίες ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ και ΑΠΟΜΑΚΡΕΣ, τόσο που μπορεί κανείς να στηρίζει ΣΗΜΕΡΑ το ΚΚΕ ως επιλογή σταθερότητας. Για να το πούμε σχηματικά αντιλαμβάνεται την επανάσταση αντιπαραθετικά στη μεταβατική διαδικασία

Η παραπάνω κριτική απορρέει από την αντικειμενική δράση του ΚΚΕ. ΔΕΝ υποβαθμίζει τις προθέσεις των μελών και στελεχών του, τα οποία καταβάλουν καθημερινό κόστος & θυσίες «λιώνοντας πραγματικά σόλες» για το κόμμα. Αλλά ΔΕΝ μπορεί η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΓΕΣΙΑ να κρύπτεται πίσω από τις ηρωικές παραδόσεις του ιστορικού ΚΚ της χώρας, ούτε πίσω από τις θυσίες των μελών του. Όποιος έχει την ελάχιστη εμπειρία από τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ, γνωρίζει πως καρδιά & εγκέφαλος της δράσης του είναι το ενιαίο καθοδηγητικό του κέντρο.

Θα χρειαστεί ιδιαίτερη (επίπονη & επίμονη) μελέτη ώστε να καταλήξουμε σε οριστικά συμπεράσματα στο ΓΙΑΤΙ και ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ το ΚΚΕ πήρε τη σημερινή του φυσιογνωμία. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η δράση της Επαναστατικής Αριστεράς καλύπτει αυτό το ΚΕΝΟ ή αν η ελληνική κοινωνία βαδίζει στα τυφλά.

Μόνο ως παρατηρήσεις για προβληματισμό αναφέρω την κοινοβουλευτική παρουσία σε μια μακρά ομαλή περίοδο (μεταπολίτευση), τον ενοχικό & χοντροκομμένο τρόπο με τον οποίο υιοθετεί συμπεράσματα από άλλα ιστορικά ρεύματα του Κομμουνιστικού κινήματος π.χ. Τροτσκισμός και ΚΥΡΙΩΣ τα ιδεολογικά συμπεράσματα/αποκρυσταλλώματα που εξάγει από τις ανατροπές του ’89-’91, από τον τρόπο με το οποίο «εγγράφει» την ήττα.

Πολλές φορές παρατηρούμε και αναφερόμαστε στο ρήγμα που άνοιξε μετά την Καπιταλιστική κρίση και τους μεγάλους αγώνες που ζήσαμε. Η ιστορική ευκαιρία ΔΕΝ αφορά μόνο το ζήτημα της αντεπίθεσης του κινήματος ή αυτό του μετώπου, αφορά και το ζήτημα του Κομμουνιστικού φορέα της εποχής μας. Σε ιστορικά ανάλογο βαθμό θα αποκρυσταλλωθεί η πρόοδος σε κάθε διαφορετικό πεδίο του τριπτύχου Κίνημα – Μέτωπο – Κόμμα, με το ζήτημα της ταχύτητας ,του ρυθμού, να αποκτά αποφασιστικό χαρακτήρα καθώς ΔΕΝ υπάρχει χώρος για επανάπαυση και εφησυχασμό.

Υστερόγραφο (15/06/2015)

Την ίδια μέρα δημοσίευσης του άρθρου ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο

Τα 100χρονα του Κόμματος να μας βρουν με περισσότερες κομματικές δυνάμεις στους κλάδους της Βιομηχανίας.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=14/6/2015&id=15839&pageNo=17

Το άρθρο αξίζει ,πραγματικά, να διαβαστεί καθώς αποδίδει με καθαρό κ γλαφυρό τρόπο όσα παραπάνω έγιναν αντικείμενο κριτικής προς το ΚΚΕ.

Ενδεικτικά δίνω τα αποσπάσματα:

«(…)Το ΚΚΕ ήταν ο καθοριστικός παράγοντας, που δεν μπόρεσε ο αντίπαλος στην περίοδο της κρίσης, μέσα από τα γνωστά αντιδραστικά «κινήματα των πλατειών» και των «αντιμνημονιακών μετώπων», με το «έξω τα συνδικάτα, κίνημα ακηδεμόνευτο, ακομμάτιστο», με το «όλοι μαζί να βάλουμε πλάτη να ξεπεράσουμε την κρίση» να απομονώσει το ταξικό εργατικό κίνημα από τους εργαζόμενους, να το αναγκάσει να συμβιβαστεί και να εγκαταλείψει την ταξική γραμμή πάλης. Χάρη στη σταθερή στάση και δουλειά του ΚΚΕ, αυτό αποτράπηκε γιατί, παρά την επίθεση που δέχτηκε από εχθρούς και «φίλους», παρά τις απώλειες που είχε, δεν λύγισε, πήγε κόντρα στο ρεύμα(…)»

ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΛΟΙΠΟΝ Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ

«(…)Η πείρα ξαναεπιβεβαίωσε πως η ισχυροποίηση του Κόμματος, η οργανωτική του ανάπτυξη στην εργατική τάξη, δεν γίνεται αυτόματα μέσα από τους αγώνες, αν σε κάθε αγώνα δεν έχουμε τέτοιον προσανατολισμό, να συγκεντρώνουμε και να εκπαιδεύουμε δυνάμεις για την τελική σύγκρουση, να παίρνουμε αντίστοιχες πρωτοβουλίες και μέτρα(…)»

Καθώς και

«(…)Εργατικοί και λαϊκοί αγώνες γίνονταν και θα γίνονται, θα οργανώνονται και από άλλες δυνάμεις, θα γίνονται και αυθόρμητα. Αυτό που οι δυνάμεις μας πρέπει να έχουν καθαρό είναι ότι οι αγώνες, οι απεργίες, είναι «σχολείο πολέμου», αλλά δεν είναι ο ίδιος ο πόλεμος για την τελική αναμέτρηση(…)»

Αναχωρητισμός σε κάποια μεγάλη τελική στιγμή/σύγκρουση, η οποία ΔΕΝ περνάει σήμερα μέσα από το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα…

*Συντομευμένη μορφή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 14 Ιουνίου

*Πηγή: pandiera.gr

Σάββατο  20  Ιουνίου  2015

Ετικέτες

mavroeidis_pan.jpg

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Αλήθεια ποια μέρα κατέβηκαν περισσότεροι στο Σύνταγμα; Την Τετάρτη όπου οι φίλοι της κυβέρνησης διεκδικούσαν «να πάρουμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας» ή την Πέμπτη όπου άλλοι διατράνωναν ότι «Μένουμε Ευρώπη»;

Οι άνθρωποι, οι κόσμοι, ήταν διαφορετικοί στις συγκεντρώσεις.

Η γλίτσα έρρεε από παντού την Πέμπτη. Τα χρυσά ρολόγια, τα κομοδινί  μαλλιά ανδρών και γυναικών και τα αλαζονικά καπέλα, μιλούσαν ίσως πιο πολύ από τα πλακάτ του τύπου «θέλουμε σαμπουάν από την Ευρώπη» ή «το χρέος είναι οι υψηλές συντάξεις».

Ως εκεί όμως.

Διότι στο πολιτικό ‘’δια ταύτα’’, είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι στο  «συρφετό κατσαρόλας», αντιπαρατέθηκαν  «λαϊκές κινητοποιήσεις».
Όχι ότι δεν υπήρξε αυτό  στη σκέψη και την αγαθή πρόθεση πολλών στελεχών, μελών και οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, όταν  οργάνωναν  τα  αποτυχημένα τελικά συλλαλητήρια της Τετάρτης.

Όμως, η σκληρή πραγματικότητα υποδηλώνει ότι οι «διαπραγματευόμενοι» παίζουν μέσα στο γήπεδο των κατσαρολάδων. Το πρόταγμα «Μένουμε Ευρώπη», σε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, στην αντιπαράθεση για τις πρόσφατες εκλογές, αλλά και στην τετράμηνη «διαπραγμάτευση», δεν το έθεσαν με πάθος μόνο οι Τζήμεροι και οι κυρίες του Κολωνακίου. Το υπεράσπισε με φανατισμό και ο ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας σε κάθε ευκαιρία όρκους πίστης στο θυσιαστήριο της Ευρωζώνης.

Στο συμβολικό επίπεδο, οι «αυθεντικοί» Ελβετόψυχοι που έλεγε κάποτε και ο Πανούσης (ο Τζίμης, όχι ο ακατονόμαστος), θεωρούν ότι είναι καταφανώς ανώτεροι, έναντι όσων πιστεύουν  πως προσκυνούν την κατα-δική τους ΕΕ, την ΕΕ του κεφαλαίου (αυτή και μόνο υπάρχει),  από φόβο, κόμπλεξ και ιδεολογικό αδιέξοδο  μιας και χάθηκε η «Σοβιετία».

Στο πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν πολύ δρόμο και χρόνο μπροστά τους, έως ότου τολμήσουν να βγουν στην πιάτσα ως κόμματα, χωρίς να εισπράξουν τομάτες. Αναζητούν όμως με αγωνία τη δικαίωση της ευρωπαϊκής τύφλωσης και της πρόθυμης γονυκλισίας στην επιτροπεία και τις διαταγές των αρχόντων της ευρωζώνης, ακριβώς στην πολιτική επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ για συμφωνία με τους «εταίρους». Γνωρίζοντας πολύ καλά πως αν αυτή υπάρξει, θα είναι ταπεινωτική. Όχι επειδή υπάρχει το  νέο στοιχείο «αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ», αλλά επειδή βαραίνει το παλιό δεδομένο «αντιδραστική ΕΕ».

Στην πραγματική ζωή, ο θλιβερός διαγωνισμός για το ποιος είναι περισσότερο με την «Ευρώπη» λες και  μιλάμε για τη νύφη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, έχει ως δύσοσμο έπαθλο μια νέα συμφωνία-μνημόνιο, με τρομακτικές κοινωνικές συνέπειες.
Τα μέτρα για το ΦΠΑ, σύμφωνα με την κυβερνητική πρόταση,  σημαίνουν μισό ακόμη ΕΝΦΙΑ, τη στιγμή που αυτός που είχαμε δεν καταργείται. Η αύξηση της «εισφοράς αλληλεγγύης»,  σημαίνει νέο εργατικό φόρο 220 εκ,  που  εκμηδενίζει το ποσό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης (200 εκ).

Ωστόσο, ίσως είναι πιο βαριές οι πολιτικές συνέπειες: Αν υπογραφεί συμφωνία, θα έχουμε το πρώτο μνημόνιο του οποίου εισηγητής, εφαρμοστής και απολογητής θα είναι μια κυβέρνηση που θα μιλά στο όνομα της αριστεράς, γεγονός που περιέχει ένα σαφή κίνδυνο στρατηγικής πολιτικής ήττας για κάθε έννοια αριστερής πολιτικής, φέρνοντας στο νου εφιάλτες τύπου Ιταλίας και Κύπρου.

Οι μεγαλόσχημοι της ευρωζώνης, δεν κρατήθηκαν άλλο. Πέταξαν τα κοστούμια,  τα ντοσιέ και τα laptops παραπέρα, σήκωσαν το μανίκια, τράβηξαν το κνούτο και άρχισαν να απειλούν ανοιχτά και πρόστυχα.
Οι «διαδηλωτές» των Βορείων Προαστείων φαίνονται αρκετά γελοίοι, όταν ψελλίζουν «Ευρώ-πη, Ευρώ-πη», αλλά ο κόσμος που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη τους,  είναι πολύ πραγματικός και απτός.

Δεν είμαστε αντιμέτωποι απλά με μια αντεργατική εκστρατεία στην Ελλάδα, αλλά με μια επιχείρηση ανθρωπολογικής μετάλλαξης σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Ας αποκωδικοποιήσουμε λίγο τη συζήτηση που γίνεται γύρω μας: είναι σα να κατοικούνται οι χώρες και οι πόλεις από επιχειρήσεις και εταιρείες.
Σα να διέπονται τα πάντα από ένα βαμπιροπολιτισμό που ακούει στο όνομα «επιχειρηματικότητα». Δικαιούται κανείς να τσοντάρει επίθετα: Υγιής, κοινωνική, αριστερή ή ότι άλλο.
Προσέξτε τους δείκτες: πλεόνασμα, ΑΕΠ, απόδοση κεφαλιών, ποσοστό κέρδους, αντικειμενικές αξίες, δείκτης ανταγωνιστικότητας  ή παραγωγικότητας, άμεσες ξένες επενδύσεις, απόδοση επενδύσεων. Μέχρι και για Κέντρα Εξυπηρέτησης Επιχειρήσεων μιλούν!

Αντίθετα, έννοιες όπως πλήρης και αξιοπρεπής εργασία, για  όλους και με όλα τα δικαιώματα,  εισόδημα, πολιτισμός, παιδεία, δημιουργική ζωή, θεωρούνται θλιβερά κατάλοιπα  μιας αρρωστημένης παρακμιακής εποχής τεμπέληδων καλοπερασάκηδων, ίσως και μιας «Σοβιετίας» και ας μην υπήρξε ποτέ.

Στην καλύτερη περίπτωση, εμείς όλοι, μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό,  είμαστε απλώς άτομα, ξένοι σε πόλεις και χώρες αποθήκες καταναλωτών υπορρευμάτων πάσης φύσης, πρόθυμοι και διαθέσιμοι προς εργασία και εκμετάλλευση, ασπόνδυλα χωρίς δικαιώματα. Κάτι σαν τις αδήλωτες πόρνες που πρέπει ταυτόχρονα μέσα στη δυστυχία και τη μοναξιά τους,  να καμώνονται πως λάμπουν, χαμογελούν,  ακόμη και ότι ηδονίζονται, δοξάζοντας πάντα το νταβατζή τους.

Θα έπρεπε να τα δούμε έτσι τα πράγματα. Σε αυτή τη περίπτωση η ρήξη δε θα ήταν ένα διαρκώς αναβαλλόμενο, φαντασιακό  «σχέδιο Β». Δε θα παρουσιαζόταν σαν  κάτι μεταξύ αναγκαστικής λύσης και ατυχήματος, λόγω της «αφροσύνης» κάποιων συντηρητικών της ΕΕ.  Αντίθετα, θα ήταν η μοναδική περήφανη, συνειδητή και σχεδιασμένη ΕΠΙΛΟΓΗ διεξόδου από τη σημερινή εργατική και ευρύτερη κοινωνική γενοκτονία που επιβάλλει το κεφάλαιο σε όλο τον κόσμο.

Αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα με το όνομα τους, όποιο κυβερνητικό, διακυβερνητικό, εθνικό ή υπερεθνικό πρόγραμμα  ή κομματικό πρόγραμμα αστικού κόμματος αν ανοίξει κανείς, θα αντικρύσει ένα  υπερ-αντι-εργατικό πρόγραμμα άμεσης και βίαιης εφαρμογής. Ένα σουπερ αντι-επαναστατικό πρόγραμμα αναίρεσης κοινωνικών και δημοκρατικών καταχτήσεων αιώνων. Σε μια επιχείρηση καπιταλιστικής αναδόμησης και ανάταξης από την κρίση, πατώντας επί πτωμάτων και δικαιωμάτων και υπακούοντας στο δόγμα ‘’οι μισοί άνεργοι και άχρηστοι και οι άλλοι μισοί εργαζόμενοι ως δουλοπάροικοι ατέλειωτες ώρες’’. Χωρίς δικαίωμα, ούτε στα γηρατειά…

Έχουμε  το αρνητικό προνόμιο να ζούμε σε μια  χώρα μέλος της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που λέγεται ΕΕ που δρα ακριβώς σαν ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΗΣ αυτής της αντεργατικής εκστρατείας, με διπλό μάλιστα δείκτη σε χώρες της περιφέρειάς της όπως η Ελλάδα.
Όχι λοιπόν, δε στηρίζουμε την κυβέρνηση στη «διαπραγμάτευση» με την «Ευρώπη».
Αντίθετα, επιδιώκουμε να σημάνει  συναγερμός ανατροπής αυτής της προοπτικής, με ένα σαφή πολιτικό στόχο: Να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση τώρα, άρνηση πληρωμών και διακήρυξη μονομερούς διαγραφής χρέους, όχι σε νέα συμφωνία μνημόνιο.

*Πηγή: pandiera.gr

Σάββατο  20  Ιουνίου  2015

Ετικέτες

15-1-630_0.jpg

Την ώρα που συζητάμε για νέες περικοπές στις χαμηλές συντάξεις, οι πιο πλούσιοι Ελληνες, οι εφοπλιστές, κοιμούνται ήσυχοι, κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του Συντάγματος

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή