Σήμερα: 11/08/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

syrizlogokr.jpg

Πώς θα πηγαίνετε φυλακή από μια φράση αγανάκτησης στο διαδίκτυο.

Την επέκταση του λεγόμενου τρομονόμου και στο δημόσιο λόγο προωθεί αδίστακτα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖ-ΑΝΕΛ με νέες παραγράφους που έθεσε δήθεν προς διαβούλευση για την Τροποποίηση των απαράδεκτων και τρομοφοβικών άρθρων 187 («περί εγκληματικής οργάνωσης») και 187Α (τρομονόμου) του Ποινικού Κώδικα.

Συγκεκριμένα, oι νέες παράγραφοι που τίθενται προς διαβούλευση προβλέπουν ποινές κατ’ ευθείαν φυλάκισης έξι μήνες για όποιον «δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο» (!) ”προκαλεί ή διεγείρει ” (!) σε τέλεση των αδικημάτων που περιγράφονται στο άρθρο 187 και 187Α. Πρόκειται για ιδιαίτερα αόριστη και ευρεία διατύπωση που μπορεί εύκολα να ποινικοποιήσει την δημόσια έκφραση γνώμης, ιδιαίτερα αν είναι φορτισμένη με δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση, φαινόμενα καθημερινά και συχνότατα στο διαδίκτυο.

Χιλιάδες πολίτες με μια τέτοια νομοθεσία θα μπορούν να βρίσκονται καθημερινά και ανά πάσα στιγμή στα νύχια της αστυνομίας και των εισαγγελικών αρχών, οι οποίες θα μπορούν να τους χρησιμοποιούν ως παραδείγματα προς αποφυγήν και ως ”σάκο του μποξ”, σύροντας τους σε περιπέτειες, όπως αυτή του Φιλιππάκη, στα δικαστήρια και στις φυλακές

Οι τροποποιήσεις, που έρχονται μέσω άσχετου νομοσχεδίου και τις οποίες καμιά προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να φέρει, παρ’ ότι σχεδιάζοντο, παρουσιάζονται λίγα 24ωρα ύστερα από το αίτημα μέσων ενημέρωσης να φιμωθεί το ίντερνετ, με αφορμή τα επικριτικά σχόλια για τον πρώην κεντρικό τραπεζίτη και δοτό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.

Αυτές οι επαίσχυντες τροποποιήσεις, οι οποίες θεωρούνται εφαρμοστικές Κοινοτικών οδηγιών, καταγράφονται ως απόλυτα συμβατές με τη διεθνή αντιδραστική προσπάθεια φίμωσης του κριτικού δημοσίου λόγου και ελέγχου των social mediaμε πρόσχημα την αποτροπή εγκληματικών και τρομοκρατικών ενεργειών. Αντίστοιχη φρικτή ενίσχυση του βρετανικού τρομονόμου πρότεινε προ ημερών και η Τερέζα Μέι.

Είναι σαφές ότι η επίκληση της τρομοκρατίας και η καλλιέργεια της τρομοϋστερίας γίνονται το διάτρητο πρόσχημα για την κατασκευή ανελεύθερων κοινωνιών και την θωράκιση αυταρχικών αστυνομικών καθεστώτων υποταγής και υποδούλωσης των πολιτών.

Για άλλη μια φορά, η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στο ρόλο του πειραματόζωου για οργουολικές σιδερόφρακτες κοινωνίες.

Ο αγώνας κατά των μνημονίων είναι ταυτόχρονα αγώνας για ελεύθερες κοινωνίες.

Κ.Π

Ιδού οι κατάπτυστες και αόριστες τροποποιήσεις φίμωσης και διώξεων του δημοσίου λόγου:

Άρθρο 27 – Τροποποίηση άρθρου 187 Ποινικού Κώδικα

1. Μετά την παρ. 2 του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 2α και 2β ως εξής:
«2α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξη σε τέτοια, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσης των εγκλημάτων αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.
. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη εγκληματική οργάνωση, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.»
2. Μετά την παρ. 3 του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 3α, 3β και 3γ ως εξής:
«3α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη των εγκλημάτων των παραγράφων 1 και 4 του παρόντος, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσής τους, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.
3β. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη τρομοκρατική οργάνωση ή για τέλεση ορισμένης τρομοκρατικής πράξης, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά κακούργημα και με φυλάκιση ως δύο έτη αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά πλημμέλημα.
3γ. Με τις ποινές της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται όποιος με οποιονδήποτε τρόπο εκπαιδεύει άλλον στην κατασκευή ή χρήση εκρηκτικών, πυροβόλων ή άλλων όπλων, επιβλαβών ή επικίνδυνων ουσιών ή άλλων ειδικών μεθόδων ή τεχνικών ενόψει της διάπραξης του εγκλήματος της παραγράφου 1 του παρόντος, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.».

Πηγή: iskra.gr

Ετικέτες

_η_θερμοκρασία_στις_πόλεις_κατά_8_βαθμούς_λόγω_κλιματικής_αλλαγής.jpg

Μερικές από τις πόλεις της Γης μπορεί έως το τέλος του 21ου αιώνα να έλθουν αντιμέτωπες με θερμοκρασίες έως οκτώ βαθμούς Κελσίου υψηλότερες σε σχέση με τις σημερινές, εξαιτίας του συνδυασμού των αυξημένων εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου» και του φαινόμένου της «αστικής θερμίδας νησίδας», καθώς το τσιμέντο και η άσφαλτος επιδεινώνουν την επίπτωση της κλιματικής αλλαγής.

Αυτή είναι η ανησυχητική εκτίμηση μιας νέας ολλανδο-βρετανικής μελέτης, με επικεφαλής τον δρα Φρανσίσκο Εστράδα του Ινστιτούτου Περιβαλλοντικών Μελετών του Πανεπιστημίου VU του 'Αμστερνταμ, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό για θέματα κλιματικής αλλαγής "Nature Climate Change".

Σύμφωνα με τη μελέτη που ανέλυσε στοιχεία για τις 1.692 μεγαλύτερες πόλεις κατά την περίοδο 1950-2015, οι πόλεις καλύπτουν περίπου το 1% της επιφάνειας του πλανήτη, αλλά φιλοξενούν πάνω από τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό, παράγουν το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ και καταναλώνουν το 78% της ενέργειας παγκοσμίως, ενώ παράγουν πάνω από το 60% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Μεταξύ 1950-2015 το 27% των πόλεων της Γης και το 65% του παγκόσμιου αστικού πληθυσμού βίωσαν θερμοκρασίες πάνω από την μέση παγκόσμια άνοδο της θερμοκρασίας στη διάρκεια αυτής της περιόδου (περίπου 0,6 βαθμοί Κελσίου).

Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι η άνοδος της θερμοκρασίας ορισμένων πόλεων θα έχει επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων τους, στα οικονομικά τους και σε ζωτικούς φυσικούς πόρους τους όπως το νερό. Η «αστική θερμική νησίδα» εκτιμάται ότι μπορεί τουλάχιστον να διπλασιάσει το κόστος της κλιματικής αλλαγής για πολλές πόλεις.

Οι εκτιμήσεις βασίζονται στο χειρότερο «σενάριο» ότι οι εκπομπές αερίων θα συνεχίσουν να αυξάνονται καθ' όλη τη διάρκεια του τρέχοντος αιώνα. Αν αυτό συμβεί, τότε μία στις τέσσερις πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου μπορεί να αντιμετωπίσει θερμοκρασίες αυξημένες κατά επτά βαθμούς Κελσίου έως το 2100, ενώ για το 5% των πόλεων η άνοδος της θερμοκρασίας μπορεί να φθάσει ή και να ξεπεράσει τους οκτώ βαθμούς.

Ένα μέρος της αύξησης του θερμομέτρου -γύρω στις δύο βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες πολυπληθείς πόλεις έως το 2050- θα οφείλεται στο φαινόμενο της «αστικής θερμικής νησίδας».

Αυτό συμβαίνει, όταν οι χώροι πρασίνου και νερού (πάρκα, λίμνες κ.α.), οι οποίοι αντισταθμίζουν εν μέρει την ζέστη, αντικαθίστανται από τσιμεντένιες οικοδομές και ασφάλτινους δρόμους, που επιτείνουν την άνοδο της θερμοκρασίας. Η κατάσταση επιδεινώνεται περαιτέρω από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, τη λειτουργία των αιρ-κοντίσιον κ.α.

Όσον αφορά τις οικονομικές επιπτώσεις, η μέση πόλη αναμένεται να χάσει το 1,4% έως 1,7% του ΑΕΠ της έως το 2050 και το 2,3% έως 5,6% έως το 2100, ενώ για μερικές πόλεις η απώλεια μπορεί να αγγίξει το 11% έως το τέλος του αιώνα. Οι απώλειες αυτές προκύπτουν από την μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας για ψύξη των εσωτερικών χώρων, από τη μεγαλύτερη ρύπανση του αέρα και του νερού, την μείωση της παραγωγικότητας των εργαζομένων κ.α.

Οι ερευνητές επισημαίνουν την ανάγκη οι πόλεις να πάρουν μέτρα (φύτεμα δέντρων, χρήση πιο ανακλαστικών επιφανειών σε στέγες και πεζοδρόμια κ.α.), ώστε να περιορίσουν την παγίδα της «αστικής θερμικής νησίδας».


Πηγή: skai.gr
Ετικέτες

_τα_ψαλίδια_στα_επιδόματα.jpg

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΡΕΙ... ΔΟΥΛΕΙΑ!

 

Ο πρωθυπουργός ψηφίζει και υλοποιεί μέτρα, αν και έλεγε πως, «τίποτα δεν θα εφαρμοστεί εάν δεν γίνει ελάφρυνση του ελληνικού χρέους». Με αυτές τις «ειλικρινείς και καθαρές εξηγήσεις» επιδιώκει να εξοικονομήσει σε πρώτη φάση 20,6 εκατομμύρια ευρώ!

Αλέξης Τσίπρας και Δημήτρης Τζανακόπουλος ήταν σαφείς: «Χωρίς εφαρμογή μέτρων για το χρέος, δεν θα εφαρμοστούν τα μέτρα που ψηφίστηκαν»... Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκανε «κωλοτούμπα» και μάλιστα με... αφορμή τα νέα «ψαλίδια». Η αρχή έγινε και μάλιστα σε μία από τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Αντί ο Αλέξης Τσίπρας να στηρίξει τους ανέργους και να φροντίσει ώστε να μειωθεί η ανεργία (όχι εικονικά), αποφάσισε να κόψει σε όσους άνεργους νέους είναι έως 29 ετών, το «δικαίωμα» να λαμβάνουν για ένα μικρό διάστημα το ποσό των 60 ευρώ μηνιαίως! Ο μνημονιακός νόμος 4472/2017 (άρθρο 57) ήταν σαφής και τέθηκε πλήρως σε εφαρμογή. Το πενιχρό επίδομα των 60 ευρώ μηνιαίως που ελάμβαναν οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας για πέντε μήνες καταργήθηκε και επίσημα από τις 19 Μαΐου 2017! Ο ΟΑΕΔ πλέον και με επίσημη ανακοίνωση έπαψε να το χορηγεί καθώς αποτελεί κυβερνητική δέσμευση.

Συγκεκριμένα η ανακοίνωση που εκδόθηκε, αναφέρει:

«Γνωστοποιούμε ότι σύμφωνα με τις διατάξεις της περ. δ’ της παρ. 1 του άρθρου 57 του ν. 4472/2017 (ΦΕΚ 74 Α’) καταργείται το άρθρο 2 του ν. 1545/85 (ΦΕΚ 91 Α’).

Κατά συνέπεια, από 19-05-2017, ημερομηνία έναρξης ισχύος της; ανωτέρω διάταξης, παύει πλέον να καταβάλλεται από τον ΟΑΕΔ το ειδικό επίδομα σε άνεργους νέους μέχρι και 29 ετών.

Οι αιτήσεις για το επίδομα αυτό του ΟΑΕΔ που έχουν υποβληθεί μέχρι και την 18-05-2017 με οποιονδήποτε τρόπο, θα διεκπεραιωθούν κανονικά, σύμφωνα με το ισχύον μέχρι την 18-05-2017 θεσμικό πλαίσιο και οι δικαιούχοι θα λάβουν τα ποσά του επιδόματος για όλο το διάστημα που το δικαιούνται». 

Με λίγα λόγια, υλοποιείται και επί του πρακτέου η θεσμοθέτηση που έγινε στο ν. 4472 / 17 που ψηφίστηκε στα μέσα του Μάη στη Βουλή και έχει ως στόχο να εξοικονομηθούν 20,6 εκατ. ευρώ τη διετία 2017 – 2018.

3.500 δικαιούχοι «τρέχουν και δεν φτάνουν» όχι γιατί τους κόπηκε το χαρτζιλίκι, αλλά γιατί ακόμα και τα 60 ευρώ για έναν άνθρωπο είναι σημαντικά και μπορούν να καλύψουν έξοδα βασικών αναγκών. Ο ΟΑΕΔ έθεσε και επίσημα σε εφαρμογή την κατάργηση του ειδικού επιδόματος για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, ηλικίας από 20 έως 29 ετών, ωστόσο διευκρίνισε ότι όσοι δικαιούχοι έχουν υποβάλλει αίτηση για να τους καταβληθεί το συγκεκριμένο επίδομα, πριν από την έναρξη ισχύος του νέου νόμου, δηλαδή έως τις 18 Μαϊου, θα το λάβουν κανονικά για το διάστημα που το δικαιούνται.

Όμως τα «ψαλίδια» δεν σταματούν εδώ. Περικοπές ακολουθούν και στα παρακάτω κοινωνικά επιδόματα:

  • Επίδομα οικονομικής ενίσχυσης οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα που έχουν παιδιά σχολικής ηλικίας
  • Προνοιακό επίδομα απροστάτευτων τέκνων
  • Οικονομική ενίσχυση φυσικών προσώπων που τελούν σε κατάσταση απόλυτης ένδειας

Η Ελλάδα των Μνημονίων «κατασπαράζει» τα παιδιά της. Λόγια πολλά. Υποσχέσεις άπειρες. Λύση όμως καμία. Η αριστερή κυβέρνηση υποτάσσεται στις απαιτήσεις των δανειστών χωρίς να αφουγκράζεται το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής που συντελείται στα ελληνικά νοικοκυριά. Τα τελευταία επτά χρόνια -τα λεγόμενα χρόνια της κρίσης-, περίπου μισό εκατομμύριο Έλληνες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους ώστε να αναζητήσουν δουλειά και τύχη σε μία χώρα του εξωτερικού. Όσο και αν αγαπούσαν την Ελλάδα δεν μπορούσαν να ζήσουν, να δουλέψουν και να παλέψουν για ένα μέλλον με προοπτικές.

Όσοι έμειναν πίσω, αναγκάζονται καθημερινά να αφήνουν πίσω και τα όνειρά τους. Οι περισσότεροι νέοι αναγκάζονται ή να εργάζονται για 500-600 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, ή να εργάζονται για μεροκάματα πείνας και ανασφάλιστοι, ή στην χειρότερη περίπτωση με το βιογραφικό τους στο χέρι να ψάχνουν κάθε μέρα πόρτα-πόρτα για δουλειά. Η ελληνική όμως επιχειρηματικότητα δεν περνά και τις καλύτερές της μέρες, η κρίση έχει «χτυπήσει όλες τις πόρτες» και καθημερινά γίνονται περισσότερες απολύσεις παρά προσλήψεις!

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, ο Αλέξης Τσίπρας που όχι μόνο προεκλογικά αλλά ακόμα και σήμερα υπόσχεται ανάπτυξη και θέσεις εργασίας αποφασίζει να μειώσει το αφορολόγητο, να περικόψει την έκπτωση φόρου στις ιατρικές δαπάνες, στα οικογενειακά επιδόματα, στα επιδόματα φτώχειας, φυσικών καταστροφών, θέρμανσης αλλά και να βάλει οριστικό τέλος στα επιδόματα ανεργίας!


Αμέλια Αναστασάκη
 
πηγη: Newsbomb.gr
Ετικέτες

capitalism-is-crisis.jpg

Η λογική που διαπνέει όλο το σχέδιο νόμου είναι: δεν προσφέρουν τίποτα οι προληπτικοί έλεγχοι στην προστασία της Δημόσιας Υγείας, αποτελούν «βάρος», βάζουν εμπόδια στις επενδύσεις... άρα δεν χρειάζονται!

Σε όλες σχεδόν τις πλευρές του πολιτικού φάσματος (από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ), η «ανάπτυξη» τοποθετείται στο επίκεντρο των θέσεων και προσανατολισμών τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις συνοδεύεται από την αναφορά στην «παραγωγική ανασυγκρότηση». Εξυπονοείται δηλαδή ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται να τεθεί σε αναπτυξιακή τροχιά, στο βαθμό που έχει υποστεί μια πολύχρονη ύφεση με αρνητικούς ρυθμούς «ανάπτυξης», και ότι επειδή έχει «στρεβλά» χαρακτηριστικά, αυτά χρειάζεται να ανασυγκροτηθούν, έτσι ώστε η παραγωγική διαδικασία στη χώρα να προσλάβει «ορθολογικά» χαρακτηριστικά. Εντούτοις εδώ και μια σχεδόν δεκαετία, από την έκρηξη της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης του 2008, και παρόλες τις ετήσιες προβλέψεις ότι από τον επόμενο χρόνο θα επέρχονταν η «ανάπτυξη», πράγμα που συνέχεια διαψεύδεται από τις εξελίξεις, το μόνο που έχει επιτευχθεί είναι η μετάβαση από τους αρνητικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς στην μηδενική στασιμότητα (0% – 1%).

Ως αιτιολογία της σημερινής «υπανάπτυξης» προβάλλεται η επίκληση της «κρίσης», κατά έναν τρόπο αφηρημένο και ουδέτερο, είτε οι «εσφαλμένες» πολιτικές των κομμάτων της αστικής διαχείρισης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), είτε η επιβολή της συνεχούς λιτότητας, η οποία και απαιτείται να τερματιστεί, τη στιγμή που ψηφίστηκε και τέταρτο μνημόνιο που συνεχίζει την υφεσιακή πολιτική, είτε η συνεχής εφαρμογή των μνημονιακών νόμων και ρυθμίσεων, είτε η λειτουργία των όρων της ζώνης του ευρώ που παράγει εκ της φύσεώς της την «υπανάπτυξη». Μ’ αυτό τον τρόπο συσκοτίζονται οι αφετηρίες της επταετούς μέχρι σήμερα οικονομικής καταστροφής του ενός – τετάρτου του παραγωγικού δυναμικού, δηλαδή το μείζον πολιτικό γεγονός της τελευταίας δεκαετίας που αντιπροσωπεύει η κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και τα ολέθρια αποτελέσματα που έχει επιφέρει η διαχείρισή της από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις.

Πραγματικά ο ελληνικός καπιταλισμός, εν αντιθέσει με την πρώτη δεκαετία του 2000 που είχε ενταχθεί στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη, βρέθηκε εξ αιτίας της κρίσης υπερσυσσώρευσης σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Έτσι από το 2000 μέχρι το 2010, το ελληνικό επιχειρηματικό κεφάλαιο καταγράφει μια σταθεροποιημένη τροχιά σ’ ένα περιβάλλον ετήσιας ανάπτυξης που φτάνει το 3% του ΑΕΠ. Παίρνοντας υπ’ όψιν και τους τέσσερεις βασικούς παραγωγικούς τομείς (βιομηχανία, εμπόριο, τράπεζες, λοιπές υπηρεσίες), το ενεργητικό τους σχεδόν διπλασιάζεται σ’ αυτή τη δεκαετία, (από τα 334 δισεκατ. ευρώ στα 634 δισεκατ. ευρώ, συμπεριλαμβάνοντας όμως και τον κερδοφόρο τότε τραπεζικό τομέα). Η κερδοφορία του εταιρικού τομέα της οικονομίας διατηρείται σε ένα σταθερό επίπεδο των 11 δισεκατ. ευρώ ετησίως, ενώ ο δείκτης αποδοτικότητας του κεφαλαίου εμφανίζεται σαφώς θετικός σε ποσοστό περί το 11%. Από εκεί και πέρα ήταν η αδυναμία κερδοφόρου αξιοποίησης ενός πλεονάζοντος μέρους του κεφαλαίου, και η έναρξη της πορείας κατακρίμνησης των κερδών της μεγάλης πλειονότητας των επιχειρήσεων.

Έτσι, από το 2010 τίθενται σε κίνηση οι εκκαθαριστικοί μηχανισμοί της κρίσης, δηλαδή ξεκινά η απαξίωση και η εξουδετέρωση των πλέον ζημιογόνων κεφαλαίων (μαζικό κλείσιμο επιχειρήσεων και τριπλασιασμός του ποσοστού της ανεργίας), και επιβάλλεται η εφαρμογή των αλλεπάλληλων μνημονίων με κύριο αντικείμενο : Αφενός την επιβολή δρακόντειων δημοσιονομικών ρυθμίσεων που να διασφαλίζουν την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους (που η αστική τάξη αποκλειστικά δημιούργησε δια μέσου των πολιτικών και κρατικών της εκπροσώπων), και αφετέρου την σταδιακή υποβάθμιση και απορρύθμιση της εργασίας (ενεργών εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, νεολαίας). Ήδη από το 2010 η κερδοφορία των ελληνικών εταιριών μετατρέπεται σε ζημίες ύψους – 3,8 δισεκατ. ευρώ και αρνητική αποδοτικότητα του κεφαλαίου (-3,5%), ενώ το 2011 διευρύνεται σε – 7,6 δισεκατ. ευρώ και ακόμη μεγαλύτερη μείωση του αποδοτικότητας του κεφαλαίου (-6,8%).

Η αστική πολιτική εξουσία (αρχικά ΠΑΣΟΚ, στη συνέχεια ΝΔ και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ), σε πλήρη σύμπλευση με τα ευρωπαϊκά οικονομικά κέντρα, επιφορτίστηκε το έργο της αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, με μια διαδικασία που ενώ διασφάλιζε αυτό τον στόχο, ταυτόχρονα επέφερε την υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας και την εξαθλίωση των λαϊκών τάξεων. Αυτό υλοποιήθηκε με την πολιτική των μνημονίων, πολιτική που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και σήμερα, προκαλώντας την μείωση των μισθών, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, το συνεχές ροκάνισμα των συντάξεων, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την υπέρμετρη λαϊκή φορολόγηση κλπ. Η σταθερή και άκαμπτη αυτή πολιτική άρχισε να αποδίδει καρπούς σταδιακά στην πενταετία 2010 – 15, αποκαθιστώντας την κερδοφορία της πλειονότητας των ελληνικών επιχειρήσεων από το 2015. Το μόνο που «αναπτύχθηκε» δηλαδή ήταν η κερδοφορία του κεφαλαίου, συνοδευόμενη από την εργατική υποβάθμιση, σε ένα περιβάλλον οικονομικής στασιμότητας.

Έτσι στην τελευταία καταγεγραμένη οικονομική χρήση του 2015, παρόλο που το ΑΕΠ παρουσίασε στασιμότητα, και παρόλο που ο συνολικός κύκλος εργασιών 16.168 επιχειρήσεων (από τις 23 χιλιάδες συνολικά) μειώθηκε κατά 3% από τα 131,6 δισεκατ. ευρώ του 2014 στα 127,9 δισεκατ. ευρώ, εντούτοις καταγράφηκε αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας εξ αιτίας κυρίως της μείωσης του κόστους των πωλήσεων (εργατικό κόστος). Τα συνολικά μικτά κέρδη αυξήθηκαν κατά 9%, φτάνοντας τα 27 δισεκατ. ευρώ. Ως εκ τούτου σηματοδοτήθηκε μια εντυπωσιακή επάνοδος στην κερδοφορία, με εγγραφή κερδών (προ φόρων) 2,1 δισεκατ. ευρώ σε σχέση με τα 196 εκατομ. ευρώ του 2014, και με το 62% των επιχειρήσεων σε κερδοφορία. Αν τώρα πάρουμε το σύνολο του εταιρικού τομέα της οικονομίας (23 χιλιάδες επιχειρήσεις), και δούμε αποκλειστικά τις κερδοφόρες, τότε προκύπτει μια καθαρή κερδοφορία 6,7 δισεκατ. ευρώ το 2015 από 5,7 δισεκατ. ευρώ το 2014 (το 38% των εταιριών που ήταν ζημιογόνες κατέγραψαν ζημίες 4,4 δισεκατ. ευρώ και 5,4 δισεκατ. ευρώ αντίστοιχα).

Προκύπτει έτσι ότι η ανάταξη και λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας γίνεται στη βάση της ολοσχερούς μνημονιακής υποβάθμισης της μισθωτής εργασίας. Αυτό πλέον αντιπροσωπεύει μια ακλόνητη σταθερά στην πολιτική των αστικών κομμάτων και στην κυβερνητική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε ενδεχόμενη ριζοσπαστική αποκατάσταση μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων κλπ. θα τροποποιήσει ριζικά τους όρους της αναπαραγωγής της αστικής τάξης. Η καπιταλιστική ανάκαμψη έγινε και συνεχίζει να πραγματοποιείται με μια συστηματική αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος της εργατικής τάξης και προς όφελος των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Γι’ αυτό, οποιαδήποτε μορφή «ανάπτυξης» και αν προκύψει, δεν θα βασίζεται παρά στην μετατροπή του ελληνικού χώρου σε μια τεράστια ειδική οικονομική ζώνη, κατά τα βουλγαρικά και ρουμανικά πρότυπα.

Εκείνο που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι η παράταση της οικονομικής στασιμότητας, με συνεχή όμως μείωση και υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας. Μια στασιμότητα (ακόμα και ενδεχόμενη μικρή αναπτυξιακή ανάκαμψη) όπου διασφαλίζεται η σχετική καπιταλιστική κερδοφορία με την συνεχή μείωση του εργατικού κόστους. Βέβαια μια τέτοια κατάσταση, ενώ διασφαλίζει την αναπαραγωγή των κερδοφόρων κεφαλαίων, συνεχίζει να είναι ζημιογόνος για σημαντικό μέρος (38%) των επιχειρήσεων, από τις οποίες ένα μέρος θα συνεχίσει να εκκαθαρίζεται (η ανεργία θα παραμένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα), ενώ ένα άλλο επιχειρεί το πέρασμά του στην κερδοφορία με την κοινωνική υποβάθμιση των εργαζομένων και σχετικές αναδιαρθρώσεις.

Σε κάθε περίπτωση με τα υπάρχοντα δεδομένα (υποτίμηση της εργασίας και αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων του δημόσιου χρέους), η όποια «ανάπτυξη» θα κινείται σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα, με σαφείς συνέπειες στη στασιμότητα του ΑΕΠ, την διατήρηση της μεγάλης ανεργίας, τους εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς, τη συρρίκνωση της κατανάλωσης, την αναπαραγωγή δηλαδή ενός κοινωνικού τέλματος, εντός του οποίου όμως η πλειονότητα των κεφαλαίων έχει κατορθώσει να αναταχθεί και να διασφαλίζει μια κερδοφορία. Κατά συνέπεια η επίκληση της «ανάπτυξης» έχει κυριολεκτικά μυθολογικά και προσχηματικά χαρακτηριστικά : η αναφορά στις επενδύσεις ξένων κεφαλαίων που θα επιφέρουν την οικονομική αναζωογόνηση ανήκει στην ίδια φαντασιακή επιχειρηματολογία. Κι’ αυτό γιατί δεν είναι τα κεφάλαια που λείπουν από την ελληνική οικονομία, τα οποία και υπάρχουν, αλλά δεν επενδύονται λόγω της εξαιρετικά περιορισμένης ζήτησης προϊόντων και υπηρεσιών εξ αιτίας της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών. Επιπρόσθετα, αυτό κι’ αν ακόμη συμβεί απαιτεί ως προϋπόθεση την εξολοκλήρου συντριβή της αμοιβής και των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, όπως και την πλήρη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων δραστηριοτήτων. Τέλος τέτοιες επενδύσεις απαιτούν την ύπαρξη ενός υψηλά εξειδικευμένου και αποτελεσματικού «συλλογικού εργάτη», πράγμα που έχει σήμερα διαταραχθεί λόγω του κλεισίματος πολλών επιχειρήσεων και εξ αιτίας της αναγκαστικής μετανάστευσης του νέου επιστημονικού και τεχνικού δυναμικού της χώρας.

Άρα με την διατήρηση των υπαρκτών και ακλόνητων για την αστική πολιτική σταθερών παραμέτρων της κοινωνικής υποτίμησης της εργασίας και της συνεχούς αφαίμαξης της οικονομίας από την εξυπηρέτηση του υπέρμετρου δανεισμού, δεν πρόκειται να δρομολογηθεί κανενός είδους αναπτυξιακή ανάκαμψη, σταθεροποιώντας μια κατάσταση στασιμότητας . Η ιδιοποίηση της σύγχρονης καπιταλιστικής κερδοφορίας, παράλληλα με την μεταφορά εισοδήματος από την ελληνική κοινωνία στο τοκογλυφικό κεφάλαιο των δανειστών, εκ των πραγμάτων αναπαράγει το τέλμα και το αδιέξοδο. Οι δυνάμεις της αστικής ταξικής κυριαρχίας δεν μπορούν να αναπαραχθούν σήμερα παρά στο έδαφος της συνεχώς διευρυνόμενης υποβάθμισης των λαϊκών τάξεων.

Συνεπώς η θέση της ελληνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά απαιτεί ισχυρές τομές στην ίδια τη δομή της καπιταλιστικής παραγωγής, την απαρχή και συνέχιση του μετασχηματισμού των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, πράγμα που προϋποθέτει βαθιές τροποποιήσεις του ταξικού και πολιτικού συσχετισμού των δυνάμεων, ταυτόχρονα προφανώς με την παύση πληρωμών και την ριζική απομείωση του δημόσιου χρέους, που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρόλη την ψήφιση δύο μνημονίων μέσα σε έναν χρόνο, αδυνατεί να προωθήσει. Η τροποποίηση των παραγωγικών σχέσεων προβάλει ως μοναδική εναλλακτική λύση για την απελευθέρωση και την πλήρη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Η «ανάπτυξη» βασισμένη στην κοινωνική υπανάπτυξη φαίνεται ότι δεν μπορεί να δρομολογηθεί, έτσι ώστε μόνον η κοινωνική αναβάθμιση και δικαιοσύνη μπορεί να θεμελιώσει μια αναπτυξιακή τροχιά.

Αναλυτικότερα στοιχεία της εξέλιξης των επιχειρηματικών μεγεθών του ελληνικού καπιταλισμού και πλευρών της κρίσης και ανασύνταξής του σε:

  1. ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς 2017» και όλων των προηγούμενων ετών.

  2. Ανέστης Ταρπάγκος «Κέρδη και ζημίες στη μνημονιακή εποχή», Εποχή 4-Νοεμβρίου-2012.

  3. «Ελληνικός καπιταλισμός 1981 – 1999 : Από την κρίση υπερσυσσώρευσης στην ανάκαμψη», Αυγή 5-Μαρτίου-2013.

  4. «Ελληνικός καπιταλισμός 2000 – 2013 : Από την σταθεροποιημένη ανάπτυξη στην κρίση», Αυγή 29-Μαρτίου-2013.

  5. «Η καπιταλιστική κερδοφορία κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης», Αυγή 24-Αυγούστου-2013.

  6. «Ο παραπαίων ελληνικός καπιταλισμός», Αυγή 31-Ιανουαρίου-2014.

  7. «Τα κέρδη επανέρχονται για το κεφάλαιο», Εποχή 23-Νοεμβρίου-2014.

  8. «Ελληνικός καπιταλισμός : Φως στην άκρη του τούνελ ;», Αυγή 12-Νοεμβρίου -2015.

  9. «Παραγωγική ανασυγκρότηση και σχέσεις παραγωγής», Αυγή 18-Νοεμβρίου-2015.

πηγη: ergasianet.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή