Σήμερα: 22/08/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

bogiopoulos.jpg

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η ιστορία είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:

Καμία βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.

Κανένας αγώνας ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες του λαού.

Τίποτα από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.

Πολύ περισσότερο: Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Τα τελευταία γεγονότα στις Βρυξέλλες βοούν ότι τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».

Και ακόμα χειρότερα: Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου «Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι αναπόφευκτα.

«Ψωροκώσταινα»;

Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»; Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα, άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;

Και ακόμα: Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση, όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών; Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα» έχει τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;

Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας» η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.

2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.

3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.

4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.

5) ∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

6) Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.

7) ∆ιαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών.

Εποµένως από άποψη αντικειµενικών συνθηκών η πατρίδα µας δεν έχει καµία «τεχνική δυσκολία» να διαβεί το κατώφλι ενός άλλου τύπου σχεδιασµό της οικονομίας της, τον κεντρικό πανεθνικό σχεδιασµό στα βασικά και συγκεντρωµένα µέσα παραγωγής σε στρατηγικούς τοµείς όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία, οι βιοµηχανίες, η ύδρευση, οι µεταφορές, το κρατικοποιηµένο τραπεζικό σύστηµα, το σύστηµα συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων, το εξωτερικό εµπόριο, το συγκεντρωµένο δίκτυο του εσωτερικού εµπορίου.

Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός

«Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός»: Σίγουρα πρόκειται για μια έννοια που βγάζει εκτός εαυτού και τον πιο μειλίχιο πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Αλλά οι πολυεθνικές, τα µονοπώλια και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, αυτοί πρώτοι απ’ όλους γνωρίζουν την αξία του σχεδιασμού. Πολύ απλά διότι µε οργάνωση και σχέδιο λεηλατούν τη χώρα και το λαό. Να λοιπόν γιατί γαυριούν όταν γίνεται λόγος για µια οργάνωση και ένα σχέδιο που θα βγάζει την Ελλάδα από τα νύχια τους!

Εκτός όµως από τα συµφέροντα των καπιταλιστών υπάρχουν και τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Και αυτοί έχουν κάθε λόγο να δουν την αλήθεια που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν µε τα αναθέµατά τους οι κεφαλαιοκράτες και οι κάθε απόχρωσης πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Ότι δηλαδή η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι µια επινόηση, µια φαντασίωση, µια ιδέα που «σφηνώθηκε» ετσιθελικά στο µυαλό των κοµµουνιστών.

Είναι µια αντικειµενική ανάγκη που καταρχήν πηγάζει από τις απαιτήσεις να εξελιχθούν τα ίδια τα µέσα παραγωγής και να αξιοποιηθούν στο έπακρο όλες οι δυνάµεις και οι δυνατότητες που έχει διαµορφώσει η σηµερινή κοινωνία µε την εργασία και µε την επιστήµη.

Ο κεντρικός σχεδιασµός προσφέρει τη δυνατότητα για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυµένων αναγκών των εργαζομένων, σπάει τα δεσµά της άναρχης και ανισόµετρης ανάπτυξης του καπιταλισµού, παρέχει τις υλικές δυνατότητες για την ολόπλευρη και ελεύθερη ανάδειξη της κάθε ξεχωριστής ατομικότητας ως προϋπόθεση και επιστέγασμα της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας από δεσμά του καταναγκασμού.

Η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι αυτή που επιτρέπει την αξιοποίηση και κατανοµή όλου του ανθρώπινου δυναµικού και τον εκµηδενισµό της ανεργίας. ∆εν έχει καµία σχέση µε το σχεδιασµό στο πλαίσιο του µονοπωλιακού καπιταλισµού, όπου ο κάθε κεφαλαιοκράτης, το κάθε µονοπώλιο εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ο ατοµικός τους προγραµµατισµός µε κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.

O κεντρικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν µπορεί παρά να στηρίζεται στις αναπτυξιακές δυνατότητες της Ελλάδας και γι’ αυτό όχι µόνο θέλει αλλά και καταφέρνει να αξιοποιεί όλες αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποκλεισµούς, χωρίς ανισοµέρειες και µακριά από κάθε περιορισµό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονοµίας µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους µηχανισµούς τύπου «τρόικας».

Ο κεντρικός σχεδιασµός δίνει τη δυνατότητα εξειδίκευσης κατά κλάδο, διακλάδωσης κατά γεωγραφική περιφέρεια, σύνδεσης των παραγωγικών συνεταιρισµών µε προγράμματα παραγωγής και κατανοµής, µε πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων µηχανηµάτων και υπηρεσιών. Επιτρέπει την οργάνωση από κρατικούς οργανισµούς, από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα και ινστιτούτα της επιστηµονικής έρευνας της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών µε γνώµονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευηµερίας που σημαίνει υπηρεσίες δηµόσιες και δωρεάν Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και των υπερηλίκων, πολύ φτηνές ή και απολύτως δωρεάν υπηρεσίες µεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση κλπ.

Ο κεντρικός σχεδιασµός είναι το εκ των ων ουκ άνευ εργαλείο που επιτρέπει τη διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, την ιεράρχηση σε κλάδους και τοµείς, τον καθορισµό για το πού θα συγκεντρωθούν περισσότερες δυνάµεις και µέσα, µε επιστηµονικά σχεδιασµένο καταµερισµό και πρώτα απ’ όλα: Με εργατικό έλεγχο στη διεύθυνση της κάθε παραγωγικής µονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.

Αποτελεί χονδροειδή διαστρέβλωση ο ισχυρισµός – στον οποίο µεταξύ άλλων πρωτοστατούν εκείνοι που επωφελήθηκαν πολιτικά και οικονοµικά από τις παρεκκλίσεις και την υποβάθµιση της λειτουργίας του κεντρικού σχεδιασµού στη Σοβιετική Ένωση – ότι ο κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει «κεντρικό βολονταρισµό», «υποταγή στην πυγµή της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας», ότι «όλα αποφασίζονται άνωθεν και κεντρικά» κ.λπ. Όχι.

Κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, σημαίνει καταµερισµό και εξειδίκευση που δεν είναι υπόθεση κάποιας διευθυντικής κομματικής ή επιστημονικής ομάδας. Αντίθετα είναι μια υπόθεση που βασική της προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της γραφειοκρατίας με την είσοδο στο προσκήνιο της παραγωγικής διαδικασίας από θέση ευθύνης, συναπόφασης και ελέγχου όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζόμενων που μέσα από τους φορείς τους έχουν λόγο για το τι θα παραχθεί και πώς αυτό θα µοιραστεί και θα αξιοποιηθεί από ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον ορισμό της δηµοκρατίας.

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», µια «παραλλαγή» διοικητικού τύπου. Είναι εκείνη η δοµή λειτουργίας της οικονοµίας που αντιστοιχεί σε µια ανώτερη κοινωνική σχέση.

Αλλά προσοχή: Για να υπάρξει και για να δουλέψει αυτή η δομή, το «µαγικό κλειδί» είναι ένα και µόνο: Η επίλυση του προβλήµατος της ιδιοκτησίας. Η αλλαγή των ξεπερασµένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν το παρόν οικονοµικό και το πολιτικό σύστηµα.

Με µια κουβέντα: Προϋπόθεση είναι η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και η µετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία. Το πέρασμα δηλαδή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής στα χέρια της κοινωνίας και όχι στην κατοχή και νομή της από τον κάθε κεφαλαιοκράτη, μονοπώλιο, πολυεθνική.

Μόνο έτσι η Ελλάδα µπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά από την όχθη της σηµερινής άναρχης καπιταλιστικής «ανάπτυξης» για τους λίγους και της κρίσης που ισοπεδώνει τους πολλούς.

Για να υπάρξει η Ελλάδα των πολλών απαιτείται:

α) Η πανεθνική, η πλήρης και η καθολική κοινωνικοποίηση των βασικών µέσων παραγωγής, η µετατροπή σε λαϊκή περιουσία των συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής στους κλάδους της µεταποίησης και γενικότερα της βιοµηχανίας και του εµπορίου.

β) Η δηµιουργία ενιαίων, αποκλειστικά δημόσιων φορέων στους κλάδους στρατηγικής σηµασίας, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των µεταφορών, της εξόρυξης.

γ) Η κοινωνικοποίηση της γης και των µεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό τοµέα.

δ) Η αξιοποίηση του συσσωρευμένου κεφαλαίου με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που θα χρηματοδοτήσει την φιλολαική ανάπτυξη, με πλήρη εγγύηση και των τελευταίων σεντς του κάθε αποταμιευτή, με απαγόρευση των νόμων φυγάδευσης του κεφαλαίουκαι με άρνηση της αέναης απομύζησης του εθνικού πλούτου με την μορφή πληρωμής ενός κατ’ όνομα «εθνικού χρέους» που ο λαός δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει 20 φορές.

ε) Η αξιοποίηση των ώριµων συνθηκών για τη συγκρότηση του τοµέα του παραγωγικού συνεταιρισµού, ώστε να βγουν από τον κλοιό των µονοπωλίων η µικροµεσαία αγροτιά και οι µικροί επαγγελµατίες σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι µικρή.

ζ) Η αξιοποίηση κάθε δυνατής οικονοµικής διεθνούς συνεργασία στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

η) Η προστασία της εγχώριας παραγωγής και των συμφερόντων των εργαζοµένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εµπορίου.

Σε μια τέτοια Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάµεις τίθενται στην υπηρεσία του λαού και στην ικανοποίηση των αναγκών του. Απελευθερώνονται οι παραγωγικές σχέσεις από το δυναστικό ζυγό της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Μετατρέπεται ο παραγόµενος πλούτος σε λαϊκή περιουσία. Χάνει η χρηματιστική ολιγαρχία το έδαφος πάνω στο οποίο σμιλεύει τα δεσμά της χρηματοπιστωτικής της κυριαρχίας. Οικοδομείται μια οικονομική λειτουργία που εξασφαλίζει δουλειά, εισόδηµα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και προϊόντα, ένα αποκλειστικά δηµόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστηµα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Ασφάλισης, ικανοποίηση των αναγκών σε τοµείς όπως η λαϊκή στέγη, η έρευνα κλπ.

Πολιτική εξουσία

Γι’ αυτή την Ελλάδα, µια Ελλάδα της λαϊκής και όχι της κεφαλαιοκρατικής οικονοµίας, µια Ελλάδα του λαού της και όχι των εκµεταλλευτών και των «θεσμών» τους, συνθήκη ικανή και αναγκαία, ζωτικής σηµασίας και υπ’ αριθµόν ένα ζήτηµα αναδεικνύεται εποµένως το πέρασµα της πολιτικής εξουσίας στα χέρια του λαού της με µια κυβέρνηση-όργανο της λαϊκής θέλησης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

Μια κυβέρνηση που θα είναι υποχρεωµένη να εξασφαλίζει τη συµµετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνηµα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό µέσα από νέους θεσµούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

Μια κυβέρνηση που στις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τραπεζιτών – άνεργων, βιομήχανων – προλετάριων, εργολάβων – απασχολήσιμων δεν θα παριστάνει ότι το κράτος είναι «ουδέτερο», δεν θα βαφτίζει σαν εντιμότητα την υποταγή σε επαίσχυντους «συμβιβασμούς», δεν θα  έχει δίλημμα με ποιους θα πάει.

Μια τέτοια κυβέρνηση, που στο εσωτερικό θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος των λαϊκών δικαίων και που στο εξωτερικό θα προωθεί εµπορικές σχέσεις και διακρατικές συµφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας µε βάση το αµοιβαίο συµφέρον, είναι σίγουρο ότι από τα πρώτα της βήµατα θα έχει να αντιµετωπίσει την εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Την αντίδραση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και κάθε παρόμοιου οργανισμού που δεν αφήνουν περιθώρια ελιγµών στα κράτη-µέλη και «συµµάχους» τους.

Το γεγονός αυτό, για μια κυβέρνηση που δεν τα «διπλώνει», συνεπάγεται το εξής «απλό»: Οτι η αποδέσµευση από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς και τα δεσµά τους είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, εφόσον έχει στόχο την αυτοδύναµη φιλολαϊκή ανάπτυξη και τη συνεργασία µε όλα τα κράτη, µε κριτήριο τι ωφελεί το λαό.

Είναι προφανές: Η οικονοµία που περιγράψαμε είναι ασύµβατη µε τη συµµετοχή της χώρας στις ιµπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το ΝΑΤΟ. Και είναι ασύμβατη επειδή ακριβώς είναι συµβατή µε την επιδίωξη οι σχέσεις ανάµεσα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες να αναπτυχθούν όχι στη βάση της εξάρτησης και της υποταγής αλλά στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

Από την άποψη αυτή, εποµένως, μια τέτοια πολιτική, έχοντας ως υπερόπλο της ένα ρωμαλέο και αρραγές εσωτερικό λαϊκό μέτωπο και επειδή ακριβώς αξιοποιεί κάθε ρωγµή αντίθεσης και ανταγωνισµού ανάµεσα στις ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, και ως η µόνη πολιτική που κινείται µε γνώµονα τη διαφύλαξη και ενίσχυση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωµάτων της Ελλάδας.

«Οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι

µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί»

Παράλληλα µε τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, που το ταξικό τους συµφέρον υπαγορεύει να εναντιώνονται και να πολεµούν µια τέτοια προοπτική για την Ελλάδα, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα µιας άλλης Ελλάδας παριστάνοντας ότι την ασπάζονται.

Αυτού του τύπου η καθεστωτική «αριστεροσύνη» µας προτείνει να δούµε τον καπιταλισµό και τους «θεσμούς» του ως ένα σύστηµα «ολίγον έγκυος», να απαλλαγούμε – δήθεν - από τα «επαχθή» του βάρη και να µάθουµε να ζούµε µε τα υπόλοιπα βάρη που µας χρεώνει, τα οποία προφανώς είναι «νόµιµα» και «έντιμα». Οι αριστεροί, όµως, εφόσον είναι αριστεροί και όχι «αριστεροί»  θεωρούν «παράνοµο», επαχθή και απεχθή όλο τον καπιταλισµό διότι, πολύ απλά δεν συμβιβάζονται με τίποτα το «παράνομο», με τίποτα το επαχθές και με τίποτα το απεχθές που αυτός παράγει.

Φυσικά δεν µας διαφεύγει ο αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με την λεπτή κοσμοπολίτικη ειρωνεία τους μας ορμηνεύουν «φιλικά» ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους που οικοδομούν την ευδαιμονία τους πάνω στην καμπούρα των φτωχών, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς ή άνεργους «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

Εξίσου «φιλικά» απαντάµε με τα λόγια του Οσκαρ Ουάιλντ: «Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και – από την άποψη των αποτελεσµάτων – είναι πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, των µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το πολιτικό τους σύστηµα.

Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος». Για την ακρίβεια έτσι θα πρέπει να χαραχτεί και να ιχνηλατηθεί αυτός ο «άλλος δρόμος» μιας και θα ήταν πολιτικά υπερφίαλο να καμωθεί κανείς ότι μπορεί να τον περιγράψει από σήμερα με όρους… GPS.

Εκείνο, όμως, που από σήμερα μπορεί να πει κανείς είναι ότι για να γεννηθεί η Ελλάδα που μας αξίζει, χρειάζονται τρία πράγματα – γνωστά από την πλούσια εμπειρία και του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος:

α) Καθημερινός, ανυποχώρητος αγώνα και διεκδίκηση για κάθε τι μικρό ή μεγάλο συμβάλει στην ανακούφιση και καλυτέρευση της ζωής του λαού, χωρίς να παραπέμπονται τα αιτήματα του σήμερα στο αύριο αλλά και χωρίς να θάβεται το αύριο στο όνομα του τώρα,

β) στράτευση με εκείνη την Αριστερά που όταν λέει «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» το εννοεί, και

γ) πλήρης επίγνωση από το λαό μας της μεγάλης αλήθειας που είχε περιγράψει ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, ο συγγραφέας της «Πραγματείας περί Εθελοδουλείας»: Ότι «οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί».  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015

Ετικέτες

mikis2004.jpg

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «FΑΖ»

«Όταν ασκείς πίεση σε έναν λαό, τότε αυτός κάποτε ξεσηκώνεται», δηλώνει ο Μίκης Θεοδωράκης και στέλνει το μήνυμα «σ' αυτούς που θέλουν να μας στήσουν στον τοίχο». Σε εκτενή συνέντευξη για τη ζωή και το έργο του στο ένθετο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Μ. Θεοδωράκης καλεί τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα «να μην πάει στην ίδια κατεύθυνση με τους προκατόχους του».

«Η Ευρώπη, η οποία διευθύνεται από το χρήμα, μου φαίνεται εν τω μεταξύ σαν μια τεράστια αράχνη και ο καθένας ο οποίος πέφτει στα δίχτυα της είναι χαμένος. Εμείς οι Έλληνες έχουμε καταφέρει πολλά», τονίζει ο διάσημος συνθέτης και προσθέτει: «Από την αρχαιότητα είναι έτσι: η προδοσία ήρθε συχνά από μέσα. Οι προκάτοχοι της σημερινής κυβέρνησης τα υπέγραψαν όλα, πούλησαν τα ελληνικά ασημικά και μας είπαν ότι ο Σόιμπλε είναι ο αρχηγός. Τώρα εναπόκειται στον Αλέξη Τσίπρα να τα πάρει πίσω. Ελπίζω ότι δεν θα πάει στην ίδια κατεύθυνση με τους προκατόχους του».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την συμμετοχή του πλέον σε μαζικές κινητοποιήσεις, ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρεται στην τελευταία διαδήλωση που συμμετείχε, στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, στην οποία βρέθηκε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. «Εκείνος περπατούσε, εγώ ήμουν στο αμαξίδιο. Ξαφνικά βρεθήκαμε μέσα στο πλήθος, όπως πρέπει και να συμβαίνει, όταν συμμετέχεις σε μια διαδήλωση. Ήταν κατά της πολιτικής λιτότητας, η οποία μας έσπρωξε στην δυστυχία. Σήμερα είμαστε πάλι εκεί όπου ξεκινήσαμε μετά την Χούντα: στο μηδέν. Μετά έγινε αναταραχή. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα και εγώ δέχτηκα μια γερή δόση στο πρόσωπο, διότι είχα σηκωθεί και έπεσα πίσω στο αμαξίδιό μου. Νεαροί που ήθελαν να βοηθήσουν μου φόρεσαν μια μάσκα οξυγόνου, αλλά ήταν πολύ αργά. Τα πνευμόνια μου έπαθαν μεγάλη ζημιά και έπρεπε να μείνω επί εβδομάδες στο κρεβάτι, δεν είμαι πλέον ο παλιός Μίκης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στην αναζήτηση της αρμονίας, τόσο στη μουσική όσο και στη ζωή, ο Μίκης Θεοδωράκης εξηγεί ότι κάποτε η ζωή μας είχε έναν φυσικό ρυθμό, τον οποίο έχουμε χάσει, ενώ βυθιζόμαστε σε μια τεράστια διακίνηση χρήματος και σε έναν καταιγισμό πληροφοριών. «Χάνουμε τον ανθρωπισμό, την ανθρωπιά μας. Διψάμε λοιπόν για αυθεντική αρμονία, όχι για αυτήν που έρχεται ως ψευδαίσθηση. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν την δυσαρμονία και να αναγνωρίζουν την ψεύτικη αρμονία», σημειώνει και, απευθυνόμενος στην πολιτική, τονίζει ότι «είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να δημιουργείς καταστάσεις ψεύτικης αρμονίας».

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

0000.jpg

Η συμφωνία δεν είναι απλώς «επώδυνη», είναι «ταφόπλακα» για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά

Την προηγούμενη βδομάδα, όταν οι συνομιλίες κυβέρνησης και δανειστών είχαν «παγώσει» και ο αέρας «μύριζε μπαρούτι», οι ελπίδες ότι, έστω και χάρη στη σκληρή στάση των δανειστών, η κυβέρνηση θα διάλεγε το δρόμο της ρήξης αναπτερώθηκαν. Ωστόσο, αποδείχτηκε ότι το «πάγωμα» των διαπραγματεύσεων ήταν απλώς ένα «επεισόδιο» τακτικής σημασίας, μια περιπλοκή στην πορεία προς τη συμφωνία. Μια βδομάδα αργότερα, η στρατηγική κατεύθυνση φαίνεται –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου– να επιβάλλεται πάνω στις τακτικές στροφές και τις περιπλοκές: είμαστε ένα βήμα από μια συμφωνία που αποτελεί «μεταβατικό» τμήμα ενός νέου, του τρίτου μνημονίου –ανεξαρτήτως του πόσο πλαστική θα αποδειχτεί η ελληνική γλώσσα στο χαρακτηρισμό του.

«Η τακτική πριν από τη στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν από την ήττα», έλεγε ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τσου. Η Ενωτική Κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, έχει μια άλλη προσέγγιση, που φαίνεται ότι δεν είναι άμοιρη των εξελίξεων του τελευταίου διημέρου: «Η μόνη ‘‘κόκκινη γραμμή’’ είναι η ‘‘αριστερή παρένθεση’’». Και πράγματι, μόνο η «στρατηγική» της πάση θυσία συμφωνίας για να παραμείνουμε στην κυβέρνηση μπορεί να εμπνεύσει το ΝΑΙ σε μια συμφωνία τόσο ξεκάθαρα μνημονιακή. Πρόκειται όχι απλώς για το θόρυβο πριν από την ήττα, αλλά για σκέτο παραλογισμό: η «αριστερή παρένθεση» δεν ορίζεται με όρους προγράμματος και πολιτικής (να μη συνεχιστεί αδιατάρακτα η εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών και αντίθετα να αρχίσουμε να ξηλώνουμε το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης), αλλά με όρους πολιτικής αναφοράς των κυβερνώντων (να μείνει αυτή η κυβέρνηση), ακόμη και αν είναι αυτή η κυβέρνηση που θα εφαρμόσει μνημονιακές πολιτικές! Στο τέλος, το επιχείρημα διαστρέφει παντελώς τους πολιτικούς όρους και καταλήγει στον απίστευτο για την Αριστερά ισχυρισμό: καλύτερα να εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές η Αριστερά παρά οι μνημονιακοί.

Είναι ωστόσο φανερό σε όσους/ες εξακολουθούν να διαθέτουν στοιχειωδώς αριστερή σκέψη ή απλώς ένστικτο πως η Αριστερά που εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές παύει να είναι Αριστερά. Πως αν με ευθύνη της το ταξικό ρήγμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο, λιτότητα - αντιλιτότητα» κλείσει, τότε θα κλείσει και το πολιτικό ρήγμα. Αν στο όνομα του να αποφευχθεί η κυβερνητική «παρένθεση» γίνει η ίδια η Αριστερά «παρένθεση», αν με ευθύνη της Αριστεράς η λιτότητα γίνει «οικουμενική», τότε και η ίδια η κυβέρνηση, αργά ή γρήγορα, θα γίνει «οικουμενική» –πολύ σύντομα και τυπικά.

Το βαρύ ιστορικό κόστος θα είναι μια «παρένθεση Αριστεράς» –η «ιταλοποίηση» επί τα χείρω...

Η συμφωνία χωρίς παραισθήσεις: τμήμα του νέου μνημονίου!

Το κυβερνητικό non paper, που είχαν την καλοσύνη να μας σερβίρουν οι κυβερνητικές διαρροές μέσω των μίντια, προσπαθεί να οικοδομήσει διάφορα άλλοθι για να πείσει ότι η διαφαινόμενη συμφωνία δεν είναι απλώς «ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», αλλά και ένα «πολύ σημαντικό βήμα»!

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:

α. Με τη συμφωνία εμπεδώνεται –και εμβαθύνεται– μεσοπρόθεσμα το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από όσα πρόκειται να γίνουν, στέκουν στέρεα και όλα αυτά που έγιναν στη διάρκεια της μνημονιακής τετραετίας. Πάνω από 500 εφαρμοστικοί νόμοι, το θεσμικό αποτύπωμα και η οδυνηρή πραγματικότητα ταυτόχρονα των μνημονίων, παραμένουν σε ισχύ και ορίζουν τη δυστυχία που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, άνδρες και γυναίκες. Η ρήτρα της αποφυγής «μονομερών ενεργειών» θα παραμείνει, ενισχυμένη σε πάγιο μηχανισμό θωράκισης των μνημονιακιών νόμων.

Ζήτημα πρώτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δεσμευτεί να «παγώσει» στα σημερινά επίπεδα, δηλαδή να παγιώσει το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης, αλλά να το ανατρέψει!

β. Οι προβλέψεις για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος όχι μόνο την επόμενη διετία (1% το 2015 και 2% το 2016) αλλά και για τα επόμενα χρόνια (3% από το 2017) αποδεικνύουν ότι όχι μόνο κλείνει ο δρόμος για το ξήλωμα των μνημονιακών τετελεσμένων, αλλά ότι τα μνημόνια εμπεδώνονται μεσοπρόθεσμα. Οι προβλέψεις για το πρωτογενές πλεόνασμα είναι ο «οδηγός» για τη μνημονιακή πολιτική, το «κλειδί» των πολιτικών λιτότητας. Μάλιστα, όπως σε κάθε μεσοπρόθεσμο που συνοδεύει τα μνημόνια, έτσι κι εδώ, οι δημοσιονομικοί στόχοι (πρωτογενές πλεόνασμα, έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης) για τα δύο πρώτα χρόνια συνοδεύονται από τα αναλυτικά μέτρα για την επίτευξή τους (όπως τώρα για το 2015 και το 2016) ενώ για την υπόλοιπη διάρκεια τίθενται οι δημοσιονομικοί στόχοι, οι οποίοι «μεταφράζονται» σε συγκεκριμένα μέτρα σε δεύτερη φάση. Σε κάθε περίπτωση, στόχοι για πρωτογενές πλεόνασμα χωρίς τα αντίστοιχα μέτρα για την επίτευξή τους δεν νοούνται. Και επειδή έχουν τεθεί στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα και για μετά το 2016, θα υπάρξουν και μέτρα για μετά το 2016, άρα πρέπει να αναμένεται ένα «κανονικό» μνημόνιο και τετραετές Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο 2016-2019. Τα συγκεκριμένα μέτρα μέχρι και τα τέλη του 2016 και οι στόχοι για πρωτογενές πλεόνασμα και για τα έτη μετά το 2016 αποδεικνύουν ότι ακόμη και αν λάβει τη μορφή ολιγόμηνης ή πολύμηνης παράτασης του τρέχοντος προγράμματος, η συμφωνία είναι τμήμα, διετές προοίμιο, του νέου μνημονίου.

Ζήτημα δεύτερο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δεσμεύτηκε να παγιώσει και να επεκτείνει μεσοπρόθεσμα το μνημονιακό πλαίσιο ούτε να φέρει νέο μνημόνιο, αλλά να το ανατρέψει και να το καταργήσει.

γ. Η συμφωνία είναι και συμφωνία λιτότητας και υφεσιακή. Ωστόσο, την Αριστερά ενδιαφέρει το πρώτο. Διότι γενικά μιλώντας μπορεί κάλλιστα να υπάρξει μνημονιακή συμφωνία χωρίς συνέχιση της ύφεσης, με κάποιου είδους ασθενική ανάκαμψη. Επειδή όμως άλλο πράγμα η υφεσιακή λειτουργία κάποιων μέτρων και άλλο πράγμα η ύφεση αυτή καθαυτή, είναι βέβαιο ότι μέτρα φοροεπιβάρυνσης και περικοπών συνολικού ύψους 8 δισ. ευρώ σε ενάμιση χρόνο, όχι μόνο είναι μέτρα λιτότητας (τι άλλο θα μπορούσαν να είναι;) αλλά θα ασκήσουν και ισχυρή υφεσιακή επίδραση, δηλαδή θα έχουν επιπτώσεις που θα επιβραδύνουν την ανάπτυξη. Αν αυτή η επιβράδυνση θα μετατρέψει τις τάσεις ανάκαμψης σε νέα ύφεση, αυτό εξαρτάται και από πολλούς άλλους παράγοντες.

Ζήτημα τρίτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούται να υπογράψει μια συμφωνία που και επιδεινώνει τη λιτότητα και είναι υφεσιακού χαρακτήρα.

δ. Με τη συμφωνία αυτή, στην πραγματικότητα πέφτουν όλες οι «κόκκινες γραμμές». Ο στόχος για έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις 3,2 δισ. ευρώ το 2015-2016 έχει «κλειδώσει» προ πολλού. Έχοντας τεθεί αυτός ο στόχος, στην πορεία του χρόνου είναι βέβαιο ότι τίποτε δεν θα αντισταθεί στη σαρωτική δυναμική του. Η «κόκκινη γραμμή» των νέων φοροεπιβαρύνσεων στα λαϊκά εισοδήματα έπεσε επίσης με πάταγο. Ξεκινώντας από αρχική πρόταση για επιπλέον έσοδα από ΦΠΑ 600 εκατ. ευρώ, η κυβέρνηση έχει φτάσει στο ύψος του 1,35 δισ. ευρώ. Προϊόντα μαζικής λαϊκής κατανάλωσης περνάνε μαζικά στον υψηλό συντελεστή, προδιαγράφοντας αύξηση της ακρίβειας σε μεγάλη γκάμα τέτοιων προϊόντων. Στις συντάξεις, εκτός από την περικοπή των πρόωρων και την περικοπή στις υψηλές επικουρικές, μένει να δούμε αν το πράγμα θα σταματήσει εκεί και δεν θα επεκταθεί σε περικοπές «υψηλών» κύριων συντάξεων ή σε παραμετρικές αλλαγές (όρια ηλικίας). Τέλος, στους μισθούς και γενικότερα στα εισοδήματα, η «κόκκινη γραμμή» έπεσε με επίθεση από τα πλάγια: με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και με τη μετάταξη ειδών μαζικής λαϊκής κατανάλωσης στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ.

Έχοντας αποδειχτεί πέρα από κάθε αμφιβολία πόσο εγκλώβισε στην παγίωση και αναπαραγωγή των μνημονιακών πολιτικών η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, παρόλο που δεν περιλάμβανε κανένα συγκεκριμένο μέτρο, δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να καταλάβουμε ότι η νέα συμφωνία θα αποδειχτεί δεκάδες φορές πιο αποτελεσματική στην ίδια κατεύθυνση.

Έτσι, η απάντηση, για όσους/ες δεν θέλουν στο όνομα της «κυβερνώσας Αριστεράς» να γίνει η ίδια η Αριστερά «παρένθεση» είναι μόνο μία: αγώνας για να μπλοκαριστεί αυτή η καταστροφική εξέλιξη. Δεν αποδεχόμαστε αυτήν τη συνθηκολόγηση με τα μνημόνια!

πηγη: rproject.gr

 

Ετικέτες

apergia_ploia.jpg

 

SHMA_NAFTIS_1.jpg

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Στην συνεδρίαση της Ε.Ε της ΠΝΟ στις 23/6/2015 αποφασίστηκε 24ωρη πανελλαδική απεργία των Ναυτεργατών σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, σε όλα τα λιμάνια της χώρας, με προοπτική κλιμάκωσης.

Η πρόταση που κατέθεσε η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στην ίδια συνεδρίαση ήταν για 48ωρη απεργία με προοπτική κλιμάκωσης (εάν και εφόσον δεν επιλυθούν τα προβλήματα από την κυβέρνηση και τους εφοπλιστές).

Η απεργία αυτή γίνεται κάτω από το βάρος των οξυμένων Ναυτεργατικών προβλημάτων, της συνέχισης της φιλοεφοπλιστικής πολιτικής της κυβέρνησης και των εφοπλιστών και της άρνησής τους να υλοποιήσουν βασικά αιτήματα του Ναυτεργατικού κόσμου τα οποία συνδέονται με την απασχόληση και την αντιμετώπιση της ανεργίας, την απλήρωτη ναυτική εργασία, την υπογραφή νέων ΣΣΕ με ικανοποιητικές αυξήσεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά προβλήματά μας στα οποία η κυβέρνηση κωφεύει και στην ουσία συντάσσεται με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Το εργοδοτικό και κομματικό κατεστημένο της ΠΝΟ με την κινητοποίηση αυτή για άλλη μια φορά επιχείρησε να αφυδατώσει και να θέσει εκτός διεκδικητικού πλαισίου (σύμφωνα με το εξώδικο) τα σοβαρότερα προβλήματα από τα οποία εξαρτάται το παρόν και το μέλλον του Ναυτικού επαγγέλματος και η ίδια η επαγγελματική μας υπόσταση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απουσία από τα αιτήματα της απασχόλησης στην ποντοπόρο ναυτιλία, η φοροασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, το καμποτάζ το οποίο οδήγησε στον εξοστρακισμό των θέσεων εργασίας από την κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία αλλά και μια σειρά εργασιακά προβλήματα που απασχολούν χιλιάδες Ναυτεργάτες στην επιβατηγό Ναυτιλία όπως είναι τα εξαντλητικά ωράρια, οι μειώσεις και περικοπές στις αποδοχές των Ναυτικών, η μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών αλλά και η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Για όλα τα παραπάνω η γνωστή πλειοψηφία στην ΠΝΟ (εργοδοτικοί και κομματικοί συνδικαλιστές) δεν αναφέρουν το παραμικρό για να μη θίξουν τα αφεντικά τους και θέσουν στην παραμικρή αμφισβήτηση το σημερινό εφοπλιστόδουλο θεσμικό πλαίσιο.

Η ΠΕΝΕΝ κατέρχεται στην απεργιακή κινητοποίηση καλώντας τα μέλη της και όλους τους Ναυτεργάτες να συμπορευθούν μαζί της, με τους στόχους και τα αιτήματά της τα οποία αναλυτικά έχει επεξεργασθεί, παρουσιάσει, προβάλει και στην ουσία με συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες έχει διαμορφώσει στις δεκάδες κινητοποιήσεις που έχει κάνει έως τώρα με τους άνεργους, τους απλήρωτους Ναυτικούς αλλά και μέσα στα καράβια με τις συσκέψεις που έχει πραγματοποιήσει με την συμμετοχή εκατοντάδων Ναυτεργατών σε πολλά λιμάνια της χώρας.

Καλούμε τους Ναυτεργάτες αυτό το πλαίσιο να το στηρίξουν, να το υπερασπισθούν και να κάνουν δική τους υπόθεση την επιτυχία της απεργίας και την κλιμάκωσή της.

Παλεύουμε και διεκδικούμε:

  • Κατάργηση του ν.δ 2687/53 για την φοροασυλία των εφοπλιστών και τις συνθέσεις που έχουν διαμορφωθεί και στις οποίες μόνο ο Πλοίαρχος προβλέπεται να είναι έλληνας.
  • Κατάργηση του καμποτάζ και του κοινοτικού κανονισμού 3577/92.
  • Κατάργηση των πρόσφατων νόμων 4150/2013, 4256/2014.
  • Κατάργηση των νομοθετικών ρυθμίσεων για τον περιορισμό στην άσκηση του απεργιακού δικαιώματος στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία.
  • Δημόσιος φορέας Ακτοπλοΐας με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο.
  • Ουσιαστική προστασία των ανέργων με δωρεάν πρόσβαση στην υγεία, αύξηση του επιδόματος ανεργίας, κατάργηση επαχθών προϋποθέσεων, επιμήκυνση του χρόνου επιδότησης.
  • Αναδιοργάνωση του ΓΕΝΕ, οι προσλήψεις και οι ναυτολογήσεις να γίνονται αποκλειστικά μέσω ΓΕΝΕ.
  • Υπογραφή ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με ικανοποίηση των θεσμικών – οικονομικών και κλαδικών αιτημάτων.
  • Επαναφορά των συνταξιοδοτικών παροχών στα προ μνημονίου επίπεδα, όπως και η φορολόγηση των Ναυτικών.
  • Επανασύσταση του Οίκου Ναύτη ως αποκλειστικού φορέα Ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των Ναυτικών και των οικογενειών τους.
  • Άμεση νομοθετική ρύθμιση σύμφωνα με τις προτάσεις μας για την αντιμετώπιση της απλήρωτης ναυτικής εργασίας.
  • Εκδημοκρατισμός του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και εκσυγχρονισμός της Ναυτικής νομοθεσίας.
  • Αυστηρή εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας για την εφαρμογή των ωραρίων εργασίας και ανάπαυσης.
  • Δημόσια λιμάνια 100% - με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στο πλαίσιο αυτών των διεκδικήσεων καλεί τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να πάρουν μαζικά μέρος στην απεργία, να συμμετέχουν σε αυτήν αποφασιστικά και να συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους στην επιτυχία της.

Πειραιάς 24/6/2015

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή