Σήμερα: 11/08/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_ινστιτούτου_για_την_κλιματική_αλλαγή_από_Καλιφόρνια_και_Κίνα.jpg

Την ίδρυση ινστιτούτου για την προστασία από την κλιματική αλλαγή δρομολογεί η Καλιφόρνια σε συνεργασία με το κινεζικό πανεπιστήμιο Tsinghua University στον απόηχο της απόφασης του Ντόναλντ Τραμπ να αποχωρήσει από τη Συμφωνία του Παρισιού.

Η πολιτεία της Καλιφόρνιας και το κινεζικό πανεπιστήμιο θα προχωρήσουν στην ίδρυση του Ινστιτούτου Κλιματικής Αλλαγής ΗΠΑ-Κίνας, προκειμένου να ενισχύσουν την διμερή συνεργασία τους στους τομείς της τεχνολογίας και της έρευνας, στην μάχη κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.


Η εξέλιξη αυτή σημειώνεται ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε την 1η Ιουνίου την αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συμφωνία του Παρισιού που υπογράφτηκε το 2015, για την κλιματική αλλαγή. Τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Κίνα εκπέμπουν τις μεγαλύτερες ποσότητες βλαβερών αερίων σε παγκόσμιο επίπεδο, με την Κίνα να καταλαμβάνει πλέον την πρώτη θέση.

Σημειώνεται ότι ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Τζέρι Μπράουν δήλωσε ότι η απειλή της κλιματικής αλλαγής, μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνη από το φασισμό στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στις ΗΠΑ, πολιτείες και επιχειρήσεις μπορούν να παρακάμψουν την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για τη Συμφωνία του Παρισιού.

Πηγή: skai.gr
Ετικέτες

tolios.jpg

Οι ανακατατάξεις στο χώρο των «μ.μ.ε.» αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κρίσης του αστικού συστήματος κυριαρχίας. Τα τελευταία χρόνια οι ανακατατάξεις έχουν ενταθεί εξ αιτίας των Μνημονιακών μέτρων και της «επιτροπείας» των υπερεθνικών ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου. Ιδιαίτερα με αφορμή την έκδοση των νέων ραδιοτηλεοπτικών αδειών, βγήκε στην επιφάνεια το ανταγωνιστικό «σύστημα διαπλοκής», εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, της πολιτικής ελίτ του αστικού συστήματος και των βαρόνων των media. Το «σύστημα» επιχειρεί την ανασυγκρότηση του με νέους «παίκτες», φορτώνοντας ταυτόχρονα ….«εν τις πολλές αμαρτίαις» δράση του στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Τα κυρίαρχα media ….«κήπος του κακού»

Τα σύγχρονα «μ.μ.ε.», έντυπα-ραδιοτηλεοπτικά-ηλεκτρονικά, ιδιωτικά και δημόσια, λειτουργούν ως ιδεολογικοί μηχανισμοί χειραγώγησης και παραπληροφόρησης της «κοινής γνώμης», υπέρ των συμφερόντων του αστικού συστήματος. Ταυτόχρονα εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, λαμβάνοντας ως αντιπαροχή ευνοϊκές ρυθμίσεις, για την πολιτική στήριξη που παρέχουν.

Ειδικότερα την τελευταία πενταετία, όλοι ανεξαιρέτως οι ιδιοκτήτες των μεγάλων «μ.μ.ε.» (εφημερίδων και ραδιοτηλεοπτικών μέσων), είχαν εκ μέρους των κυβερνήσεων, σκανδαλώδη ευνοϊκή μεταχείριση, με παροχή «θαλασσοδανείων» και την εξασφάλιση διαφημίσεων, πέρα από την απουσία άδειας λειτουργίας με αντίστοιχο τίμημα. Ειδικότερα τα δάνεια που είχαν συνάψει οι 11 μεγαλύτερες «μιντιακές» επιχειρήσεις το 2015 από τις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Alpha, Eurobank), προσέγγιζαν το 1 δις €. Ειδικότερα το Mega-Τηλέτυπος, είχαν πάρει 70 εκατ., ο ΔΟΛ 197 εκατ., η Πήγασος-Έθνος 157 εκατ., η ΙΡΙΣ (ΔΟΛ-Πήγασος) 25 εκατ., ο Αντέννα-Μακεδονία 169 εκατ., ο Σκάϊ-Καθημερινή 105 εκατ., ο STAR 56 εκατ., η AlphaDemco 14 εκατ., το Πρώτο Θέμα 11 εκατ. κλπ.

Το μεγαλύτερο μέρος των παραπάνω δανείων, είναι σήμερα «κόκκινα» με πρωταγωνιστές τα δάνεια των συγκροτημάτων ΔΟΛ (όμιλος Λαμπράκη-Ψυχάρη) και «Πήγασος» (όμιλος Μπόμπολα), συνολικού ύψους 453 εκατ. €. («Εφ/Συν», 18.10.15) Παράλληλα σημαντικό μέσο στήριξης των «μ.μ.ε.» είναι τα «διαφημιστικά πακέτα» από δημοσίους φορείς και τράπεζες. Ειδικότερα το 2015, σε σύνολο 14 εκατ. διαφημιστικής δαπάνης εκ μέρους των τραπεζών, το μεγαλύτερο μέρος πήγε σε 11 συστημικά συγκροτήματα «μ.μ.ε.». Ειδικότερα ο ΔΟΛ (Ψυχάρης) πήρε 2,9 εκατ., ο Πήγασος-Έθνος (Μμπόμπολας) πήρε 2,4 εκατ., ο Τηλέτυπος-Mega (Ψυχάρης-Μπόμπολας-Βαρδινογιάννης) 2 εκατ., το STAR (Βαρδινογιάννης) 1 εκατ., η Καθημερινή-Σκάϊ (Αλαφούζος) 3,4 εκατ., ο Αντέννα (Κυριακού) 2,1 εκατ., κλπ.

Η άλλη όψη της ασυδοσίας των βαρόνων των media, είναι η «ντε φάκτο», πέρα από τη «ντε γιούρε» (Μνημονιακή), κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Η μείωση του κύκλου εργασιών λόγω κρίσης και η λαφυραγώγηση των εταιριών με θαλασσοδάνεια υπέρ των ιδιοκτητών και οι υψηλές αμοιβές των «τηλεπερσόνων» (golden boys), οδήγησαν πολλές εταιρίες σε αρνητικά αποτελέσματα, με κύρια θύματα τους εργαζόμενους. Με βάση τα επίσημα στοιχεία το 2016, στα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας απασχολούσαν περίπου 2.000 εργαζόμενους σε συνθήκες διαρκών μειώσεων προσωπικού, απολύσεων, ατομικών συμβάσεων, απανωτών περικοπών και καθυστερήσεων στην καταβολή δεδουλευμένων, καταπάτησης ωραρίων εργασίας, αντικατάσταση μισθολογίων με προσωρινές συμβάσεις και μπλοκάκια κά. Επίσης πολλοί εργαζόμενοι δηλώνονταν από τους καναλάρχες ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης, ενώ οι απασχολούμενοι σε εργολάβους (εξωτερικούς παραγωγούς) για τις πρωινές ή μεταμεσονύκτιες εκπομπές ήταν απλήρωτοι για μήνες και αδιευκρίνιστες συνθήκες εργασίας.

Το Mega-σκάνδαλο και οι προεκτάσεις του

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιχείρησε πριν ένα χρόνο με νομοθέτηση χορήγησης ραδιοτηλεοπτικών αδειών με δημόσιο διαγωνισμό να βάλει μια «τάξη» στο χώρο των ιδιωτικών media. Ταυτόχρονα επεδίωξε (και επιδιώκει) την ανακατανομή της «πίτας» των συχνοτήτων, με στόχο τη δημιουργία «φίλα κείμενων» ραδιοτηλεοπτικών μέσων, διαιωνίζοντας και όχι καταπολεμώντας τη διαπλοκή. Ο διαγωνισμός για τη χορήγηση των 4 αδειών έχει ακυρωθεί και μετά το διορισμό νέου ΕΣΡ, προβλέπεται να γίνει νέος κύκλος με άγνωστο ακόμα αριθμό «μέσων» πανεθνικής εμβέλειας.

Παράλληλα έχει ξεκινήσει η εκκαθάριση των υπερχρεωμένων εταιριών «μ.μ.ε.» με καταγγελία των «κόκκινων» δανείων από τις τράπεζες, ένταξη σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης, πλειστηριασμούς περιουσιακών στοιχείων κλπ. Το πρώτο βήμα έγινε με το συγκρότημα ΔΟΛ (Λαμπράκη-Ψυχάρη) και θα ακολουθήσει, απ’ ότι φαίνεται, με το συγκρότημα «Πήγασος-Έθνος» (Μπόμπολα). Στον πλειστηριασμό για τα περιουσιακά στοιχεία του ΔΟΛ, πλειοδότης ήταν η εταιρία «Alter Ego» του ομίλου Μαρινάκη, ο οποίος με 22,89 εκατ. € έγινε ιδιοκτήτης των εφημερίδων «Νέα» και «Βήμα», των ιστοσελίδων «in.gr», «vima.gr», «nea.gr» και του Ρ/Σ «Βήμα FM», καθώς 50% των μετοχών της εκτυπωτικής μονάδας «Ίρις», καθώς 42,22% του πρακτορείου διανομής «Άργος». Όσον αφορά τις κτηριακές υποδομές του ΔΟΛ, πέρασαν αντί ποσού 3,75 εκατ. στην Alpha Αστικά Ακίνητα.

Επίσης ο όμιλος Μαρινάκη απόκτησε το μερίδιο που κατείχε ο ΔΟΛ στην εταιρία «Τηλέτυπος» (22,1%) που έχει το κανάλι «Mega». Έτσι η νέα μετοχική σύνθεση του «Mega» έγινε: όμιλος Βαρδινογιάννη 37%, όμιλος Μαρινάκη 22,1%, όμιλος Σαββίδη 19,6% (πρόσφατα εξαγόρασε το μερίδιο του Μπόμπολα στο Mega), όμιλος Κοπελούζου 4,5% και όμιλος Ρέστη 3,1%, κά. Η αλλαγή σύνθεσης στην «Τηλέτυπος» (Mega), έγινε αντικείμενο καταγγελιών μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για «νέα διαπλοκή» (Σαββίδης άνθρωπος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και Μαρινάκης άνθρωπος της ΝΔ, ενώ οι …Βαρδινογιάννης, Κοπελούζος, Ρέστης, παραμένουν προφανώς .…αγνώστου πολιτικής ταυτότητας).!

Ωστόσο η εκκαθάριση του ΔΟΛ άφησε πίσω του μια μεγάλη «εκκρεμότητα» και ένα μεγάλο «ερωτηματικό». Η «εκκρεμότητα» είναι οι εκατοντάδες εργαζόμενοι, οι οποίοι επτά μήνες τώρα είναι απλήρωτοι και χωρίς αποζημίωση εφ’ όσον θεωρούνται απολυμένοι. Σύμφωνα με τη νομοθεσία από το συνολικό ποσό της ρευστοποίησης του ΔΟΛ (γύρω στα 27 εκατ. €), μόλις 25% θα πάει σε Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία και εργαζόμενους. Πρακτικά οι 350 εργαζόμενοι έχουν «λαμβάνειν» από ένα ποσό γύρω στο 6,5 εκατ. €, δηλ. 10% περίπου των συνολικών αποζημιώσεων και δεδουλευμένων.!!!

Από την άλλη ο όμιλος Μαρινάκη (ο οποίος εκτός από ναυτιλιακές δραστηριότητες, ελέγχει και άλλα «μ.μ.ε.», καθώς την ΠΑΕ Ολυμπιακός), παίρνει χωρίς βάρη και υποχρεώσεις, εμπράγματες και άυλες αξίες του ΔΟΛ, ενώ οι πρώην ιδιοκτήτες του (βασικά οικογένειες Λαμπράκη και Ψυχάρη), δεν θα έχουν καμιά συνέπεια για χρέη ύψους 235 εκατ. €, δηλ. 175 εκατ. θαλασσοδάνεια σε τράπεζες και 60 εκατ. σε προμηθευτές (οι τελευταίοι θα μοιραστούν γύρω στα 2,5 εκατ. €). Το «ερώτημα» που προκύπτει είναι αν θα υπάρξει διαχειριστικός έλεγχος για τη χρήση των δανείων του ΔΟΛ, από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός εκλήθη να καταβάλει 40 δις για τη σωτηρία (ανακεφαλαιοποίηση) των τραπεζών; Φυσικά δεν περιμένουμε απάντηση από τη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ούτε από τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, που θορυβούν για να υποδηλώσουν την ύπαρξή τους ως υποψήφιοι διαχειριστές της «διαπλοκής» και της νομής της πολιτικής εξουσίας.

Η εξυγίανση των «μ.μ.ε.», κρίκος της εναλλακτικής πολιτικής

Οι ανακατατάξεις και η ασυδοσία στο πεδίο των «μ.μ.ε.», φέρνει στο προσκήνιο ένα κεντρικό ερώτημα. Τι χρειάζεται για να σπάσει ο φαύλος κύκλος διαπλοκής των βαρόνων των media με την πολιτική εξουσία και την οικονομική ολιγαρχία, ώστε να διασφαλιστεί ένα γνήσιο δημοκρατικό πλαίσιο προσφοράς του κοινωνικού αγαθού «ενημέρωση»; Η απάντηση ενέχει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική διάσταση. Το βάθος των αλλαγών εξαρτάται από το ποιος βρίσκεται κατ’ αρχάς στην κυβέρνηση και ποιος τελικά κατέχει την πολιτική και οικονομική εξουσία. Μια αριστερή-αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα μπορούσε μεταβατικά να προωθήσει ριζοσπαστικά μέτρα, ώστε να σταματήσει ο απόλυτος έλεγχος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από την εκάστοτε κυβέρνηση, καθώς οι δίαυλοι διαπλοκής μεταξύ πολιτικής ελίτ και ιδιωτικών συμφερόντων.

Ειδικότερα σε ότι αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς, εκτός από δημόσια και ιδιωτικά «μ.μ.ε.», χρειάζεται να αναπτυχθούν συνεργατικής μορφής μέσα, τύπου ΕΡΤ-ΟΡΕΝ, καθώς και «μ.μ.ε.» ιδιοκτησίας κοινωνικών οργανώσεων. Επίσης ο «πάροχος» της ψηφιακής πλατφόρμας να μην ταυτίζεται με τον «πάροχο» του περιεχομένου (τν). Να υπάρχει έλεγχος και περιορισμός της συγκέντρωσης «μ.μ.ε.», με την απαγόρευση συμμετοχής σε περισσότερα του ενός μέσα (τν, Ρ/Σ, εφημερίδα), καθώς και απαγόρευση συμμετοχής πολιτικών προσώπων. Πλήρης αυτονομία της δημόσιας Ρ/Τα, τόσο έναντι της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος, όσο και έναντι οργανωμένων ιδιωτικών συμφερόντων.

Όσον αφορά τη χορήγηση αδειών, να γίνεται με δημόσιο διαγωνισμό και για περιορισμένο χρόνο (5ετία), με δυνατότητα ανάκλησης της άδειας από το ΕΣΡ, όταν παραβιάζονται οι όροι και προϋποθέσεις που χορηγήθηκαν. Από τους διαγωνισμούς θα πρέπει να αποκλείονται, όσοι έχουν οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία και εργαζόμενους, δεν σέβονται εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα και τον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Η εφαρμογή του κώδικα δεοντολογίας, θα διασφαλίζει την πολυφωνική ενημέρωση, την αντικειμενικότητα και την με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, ποιότητα προγραμμάτων, τήρηση εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, κά.

Στη σύνθεση των οργάνων εποπτείας (ΕΣΡ), θα πρέπει να συμμετέχουν εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων, ενώ οι εργαζόμενοι στο «μέσο», θα πρέπει να έχουν δικαίωμα ελέγχου των επιλογών της διοίκησης και ζητήματα που αφορούν εργασιακά δικαιώματα. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων στο νέο τοπίο που θα διαμορφωθεί με τη χορήγηση των αδειών.

Τέλος πάνω απ’ όλα, πρέπει να ενισχυθεί ο δημόσιος έλεγχος των απλών πολιτών, η επιδοκιμασία, η απόρριψη, η κριτική και η ανάδειξη σε αντιπροσωπευτικά βουλευόμενα όργανα, γνήσιων εκπροσώπων των ζωτικών τους συμφερόντων, που να βάζουν αποφασιστικά εμπόδια σε αρνητικές παρενέργειες που παρατηρούνται στη λειτουργία των σύγχρονων «μ.μ.ε.».

Από Γιάννης Τόλιος 9.6.17

πηγη: .iskra.gr

Ετικέτες

xreos_0.jpg

Όπως το 2010, έτσι και τώρα, δεν υπάρχει κανένα «αντικειμενικό» όριο για την περιβόητη «βιωσιμότητα».

Στα χρό­νια της κρί­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, δύο φορές το κρα­τι­κό χρέος ήρθε με τόση δύ­να­μη στην πο­λι­τι­κή επι­και­ρό­τη­τα, κα­θο­ρί­ζο­ντας τις εξε­λί­ξεις. Η πρώτη, ήταν η άνοι­ξη του 2010, όταν η κρίση χρέ­ους κλι­μα­κώ­θη­κε οδη­γώ­ντας στην υπο­γρα­φή του πρώ­του μνη­μο­νί­ου στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους. Η δεύ­τε­ρη είναι τώρα, που με αφορ­μή τη λε­γό­με­νη «ρύθ­μι­ση» του χρέ­ους (έχει εγκα­τα­λει­φθεί πλέον όχι μόνο ο όρος «κού­ρε­μα» αλλά και ο όρος «ελά­φρυν­ση…), έχουν ανοί­ξει όλα τα σε­νά­ρια για το μα­κρο­χρό­νιο πλαί­σιο διε­θνούς δια­χεί­ρι­σης της ελ­λη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας.

Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση, ένας ορυ­μα­γδός προ­πα­γάν­δας και πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης από το φθι­νό­πω­ρο του 2009 και ύστε­ρα επι­δί­ω­ξε να πεί­σει τις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις ότι η κρίση χρέ­ους ήταν «αντι­κει­με­νι­κή», ότι οφει­λό­ταν στο «σπά­τα­λο Δη­μό­σιο», ότι ευ­θυ­νό­ταν γι’ αυτήν το γε­γο­νός ότι «οι Έλ­λη­νες έζη­σαν πάνω απ’ τις δυ­νά­μεις τους», κι ότι το μνη­μό­νιο με τη συμ­με­το­χή του ΔΝΤ ήταν η μόνη λύση αλλά και έκ­φρα­ση «αλ­λη­λεγ­γύ­ης» εκ μέ­ρους των Ευ­ρω­παί­ων «συμ­μά­χων».    

Στη δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, σή­με­ρα, ένας ορυ­μα­γδός προ­πα­γάν­δας και πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης θέλει να μας πεί­σει ότι η «ρύθ­μι­ση» του χρέ­ους είναι ξανά υπο­χρε­ω­τι­κή, έκ­φρα­ση ξανά της «αλ­λη­λεγ­γύ­ης» των συμ­μά­χων, κάτι σαν «δω­ρά­κι» για τις θυ­σί­ες των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων της Ελ­λά­δας, που ανοί­γει το δρόμο για την ανά­πτυ­ξη και την έξοδο από τα μνη­μό­νια. Όμως -φευ!- υπάρ­χει ένας «κακός» που χα­λά­ει τη δου­λειά, ο Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε, ένα­ντι του οποί­ου μά­χε­ται απε­γνω­σμέ­να η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ.

Το 2010, η πόρτα ει­σό­δου στο κο­λα­στή­ριο του μνη­μο­νί­ου έγρα­φε πάνω της «χρέος». Το 2017-18, η πόρτα ει­σό­δου στο επι­μη­κυ­μέ­νο ως το 2060 (!) «αί­θριο» του νέου υπερ­μνη­μο­νί­ου λι­τό­τη­τας, γρά­φει ξανά χρέος.

 
Από την απάτη
της «αλ­λη­λεγ­γύ­ης»…

Τα παι­χνί­δια της αστι­κής προ­πα­γάν­δας διέ­πο­νται βέ­βαια από τον κα­νό­να της στρέ­βλω­σης, ακόμη και της αντι­στρο­φής των εν­νοιών. Το 2010, με την επι­βο­λή του πρώ­του μνη­μο­νί­ου, η μόνη πραγ­μα­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύη που υπήρ­ξε ήταν με­τα­ξύ των εκ­προ­σώ­πων των διε­θνών το­κο­γλύ­φων (ΔΝΤ, όρ­γα­να της Ε.Ε. και της Ευ­ρω­ζώ­νης) και των ίδιων των το­κο­γλύ­φων (τρά­πε­ζες, funds κ.λπ.).

Όπως μας έχει δι­δά­ξει η Ιστο­ρία, δεν αρκεί ένα υψηλό χρέος για να έχου­με ανοι­χτή κρίση χρέ­ους και χρε­ο­κο­πία μιας χώρας. Το ελ­λη­νι­κό κρα­τι­κό χρέος κυ­μαι­νό­ταν περί το 97 και 107% του ΑΕΠ για μια μακρά χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο, από το 1992 μέχρι και το 2007, χωρίς νε εγερ­θεί ζή­τη­μα χρε­ο­κο­πί­ας και διε­θνούς οι­κο­νο­μι­κού ελέγ­χου. Τι συ­νέ­βη μετά το 2007 που άλ­λα­ξε τα δε­δο­μέ­να; Όλοι γνω­ρί­ζου­με: ξέ­σπα­σε η διε­θνής κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης με «επί­κε­ντρο» τις τρά­πε­ζες και γε­νι­κό­τε­ρα το χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό τομέα.  Η ιστο­ρία όλων των χρε­ο­κο­πιών στην κα­πι­τα­λι­στι­κή πε­ρι­φέ­ρεια, από το 18ο αιώνα ήδη, δεί­χνει ότι στις με­γά­λες χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές κρί­σεις στα κέ­ντρα του πα­γκό­σμιου κα­πι­τα­λι­σμού, οι το­κο­γλύ­φοι που επέν­δυαν (δη­λα­δή κερ­δο­σκο­πού­σαν) στο κρα­τι­κό χρέος αντι­δρού­σαν με τον ίδιο, πα­νο­μοιό­τυ­πο τρόπο: αρ­χι­κά αρ­νού­νταν να συ­νε­χί­σουν τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του χρέ­ους οδη­γώ­ντας τη χώρα με υψηλό χρέος στη χρε­ο­κο­πία και στη συ­νέ­χεια ζη­τού­σαν από τα ισχυ­ρά κράτη και πιο πρό­σφα­τα από τους διε­θνείς κα­πι­τα­λι­στι­κούς θε­σμούς να εγ­γυ­η­θούν τις επεν­δύ­σεις τους επι­βάλ­λο­ντας μα­κρο­χρό­νια και σκλη­ρή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­τρο­πεία.

Το ίδιο ακρι­βώς συ­νέ­βη με την Ελ­λά­δα το 2010: οι αγο­ρές έκλει­σαν την πόρτα στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος αρ­νού­με­νες να συ­νε­χί­σουν τη χρη­μα­το­δό­τη­ση ενός χρέ­ους που ήταν σε επί­πε­δα λίγο πάνω από το 100% του ΑΕΠ επί μία δε­κα­πε­ντα­ε­τία! Ύστε­ρα επε­νέ­βη­σαν οι εγ­γυ­η­τές των διε­θνών το­κο­γλύ­φων (ΔΝΤ και όρ­γα­να της Ε.Ε. και της Ευ­ρω­ζώ­νης) για να επι­βά­λουν τα μνη­μό­νια και έναν επα­χθή διε­θνή οι­κο­νο­μι­κό έλεγ­χο, για να δια­σώ­σουν τις επεν­δύ­σεις των το­κο­γλύ­φων. Πρώτα απ’ όλα, των γερ­μα­νι­κών, γαλ­λι­κών και άλλων ευ­ρω­παϊ­κών τρα­πε­ζών, που για τη σω­τη­ρία τους, έπρε­πε να σω­θούν και οι ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες – όλα με μια γι­γά­ντια με­τα­βί­βα­ση κοι­νω­νι­κού πλού­του από τις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις στην ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη και τους διε­θνείς το­κο­γλύ­φους.    

Τόσο «αντι­κει­με­νι­κή» ήταν η ελ­λη­νι­κή χρε­ο­κο­πία του 2010. Αυτό ήταν το πε­ριε­χό­με­νο της «αλ­λη­λεγ­γύ­ης των εταί­ρων και συμ­μά­χων»…

…στην απάτη
της «βιω­σι­μό­τη­τας»

Καθώς η πρώτη φάση του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος ολο­κλη­ρώ­νε­ται με τα μέτρα του τρί­του (Αύ­γου­στος 2015 και του τέ­ταρ­του (Μάιος 2017) μνη­μο­νί­ου, που εκτεί­νο­νται ως το 2022, αλλά και εξαι­τί­ας διε­θνών εξε­λί­ξε­ων που τρο­πο­ποιούν τα δε­δο­μέ­να όσον αφορά τις σχέ­σεις με­τα­ξύ των δα­νει­στών (κυ­ρί­ως με­τα­ξύ ΔΝΤ και Γερ­μα­νί­ας), ήρθε τώρα η ώρα να συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­η­θεί το πλαί­σιο του διε­θνούς οι­κο­νο­μι­κού ελέγ­χου και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας σε μα­κρο­χρό­νια βάση ώστε οι ιδιώ­τες το­κο­γλύ­φοι να ξα­να­μπούν στο παι­χνί­δι της ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους.

Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της έν­νοιας «βιω­σι­μό­τη­τα» του χρέ­ους: εγ­γυώ­με­νοι τη «βιω­σι­μό­τη­τα» του χρέ­ους, οι δα­νει­στές εγ­γυώ­νται τη νέα κερ­δο­σκο­πία πάνω στο ελ­λη­νι­κό χρέος από τη στιγ­μή που η Ελ­λά­δα θα ξα­να­βγεί στις αγο­ρές. Όλη η συ­ζή­τη­ση για τη βιω­σι­μό­τη­τα του χρέ­ους δεν είναι τί­πο­τε άλλο από τη νέα έκ­φρα­ση αλ­λη­λεγ­γύ­ης των δα­νει­στών προς τους το­κο­γλύ­φους. Ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός, «ντο­πα­ρι­σμέ­νος» με τη μνη­μο­νια­κή λε­η­λα­σία εις βάρος των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων της Ελ­λά­δας, θα ξα­να­βγεί στις αγο­ρές, και οι διε­θνείς και εγ­χώ­ριοι το­κο­γλύ­φοι θα ξα­να­μπούν στο παι­χνί­δι της κερ­δο­σκο­πί­ας πάνω στο ελ­λη­νι­κό χρέος. Όσο για τους δα­νει­στές κα­θαυ­τούς, θα εγ­γυ­η­θούν για λο­γα­ρια­σμό τους ότι θα πά­ρουν τα λεφτά τους πίσω.

Όπως το 2010, έτσι και τώρα, δεν υπάρ­χει κα­νέ­να «αντι­κει­με­νι­κό» όριο για την πε­ρι­βό­η­τη «βιω­σι­μό­τη­τα». Τα όρια τί­θε­νται όχι από κά­ποια αντι­κει­με­νι­κά οι­κο­νο­μι­κά στοι­χεία, αλλά από τις εντε­λώς υπο­κει­με­νι­κές ανά­γκες των δα­νει­στών να εγ­γυ­η­θούν με­τα­ξύ τους αλλά και προς τους το­κο­γλύ­φους! Από­δει­ξη, ο πα­ρα­λο­γι­σμός με τους υπο­λο­γι­σμούς γύρω από τη «βιω­σι­μό­τη­τα» του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους. Τα «μα­γει­ρεία» των δα­νει­στών κα­μώ­νο­νται πως υπο­λο­γί­ζουν τους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας μέχρι το 2060 (!) ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν πρό­κει­ται παρά για υπο­θέ­σεις ερ­γα­σί­ας εντε­λώς τον αέρα, αφού η έγνοια τους είναι μία: πού θα «κλει­δώ­σουν» τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα μέχρι και το 2060, που εγκα­θι­στούν ένα υπερ-μνη­μό­νιο 37 ετών!   

Υπάρ­χει βέ­βαια ένα βα­θύ­τε­ρο, τα­ξι­κό, κρι­τή­ριο της «βιω­σι­μό­τη­τας» και είναι τούτο: να βρε­θεί το βέλ­τι­στο ση­μείο ισορ­ρο­πί­ας όπου η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα ενά­ντια στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις και η το­κο­γλυ­φι­κή λε­η­λα­σία θα εξα­σφα­λί­ζουν τη μα­κρο­χρό­νια απο­δο­τι­κό­τη­τα του «πει­ρά­μα­τος». Να το πούμε αλ­λιώς: βιω­σι­μό­τη­τα ση­μαί­νει να βρε­θεί πόση λι­τό­τη­τα αντέ­χουν όχι οι ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις στην Ελ­λά­δα αλλά τί πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα αντέ­χει ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός ώστε να είναι «λει­τουρ­γι­κός» για τα κέρδη των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών αλλά και των διε­θνών το­κο­γλύ­φων.

Η κυ­βέρ­νη­ση και
οι μνη­μο­νια­κοί συγ­γε­νείς

Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ πα­ρι­στά­νει τώρα την εξα­πα­τη­μέ­νη, που τάχα οι δα­νει­στές της αρ­νού­νται το υπε­σχη­μέ­νο «δω­ρά­κι». Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εξα­πα­τά η ίδια. Διότι ήταν αυτή που υπέ­γρα­ψε όλα όσα ο Σόι­μπλε υπο­τί­θε­ται ότι επι­βάλ­λει αυ­θαί­ρε­τα:

Στις 12 Ιου­λί­ου 2015, προ­δί­δο­ντας… τους πά­ντες και τα πάντα, υπέ­γρα­ψε στην ευ­ρω­παϊ­κή Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής, ότι θα εκ­πλη­ρώ­σει «πλή­ρως και εγκαί­ρως» όλες τις υπο­χρε­ώ­σεις της προς τους δα­νει­στές και ότι «το Eurogroup είναι έτοι­μο να εκτι­μή­σει, αν χρειά­ζε­ται, πι­θα­νά πρό­σθε­τα μέτρα (εν­δε­χό­με­νες με­γα­λύ­τε­ρες πε­ριό­δους χά­ρι­τος και πλη­ρω­μής) (…)».

Στις 25/5/2016, όπου έκλει­σε η πρώτη αξιο­λό­γη­ση, εκτός από τα γνω­στά «πα­κέ­τα» αντερ­γα­τι­κών μέ­τρων (με­τα­ξύ των οποί­ων και η υπο­θή­κευ­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας), η κυ­βέρ­νη­ση υπέ­γρα­ψε ότι:
• Το ονο­μα­στι­κό «κού­ρε­μα» του χρέ­ους εξαι­ρεί­ται
• Τα με­σο­πρό­θε­σμα μέτρα για το χρέος θα εφαρ­μο­στούν μετά το τέλος του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος το 2018, με βάση μια νέα ανά­λυ­ση της βιω­σι­μό­τη­τας του χρέ­ους, ό,τι ισχυ­ρί­ζε­ται εκ του ασφα­λούς ο κ. Σόι­μπλε.

Όσο για την πα­λαιο-μνη­μο­νια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, αυτή πιέ­ζει την κυ­βέρ­νη­ση να «τε­λειώ­νει» με την αξιο­λό­γη­ση για να «μη μπει η χώρα σε πε­ρι­πέ­τειες» και κα­μώ­νε­ται πως η ίδια θα επι­τύγ­χα­νε κα­λύ­τε­ρη συμ­φω­νία. Όσο για τους Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές, δεν κρύ­βουν τη βου­λι­μία τους: θέ­λουν η κυ­βέρ­νη­ση να πε­ρά­σει όπως-όπως και αυτό τον «κάβο», ώστε να συμ­με­τά­σχουν απε­ρί­σπα­στοι στο πλιά­τσι­κο της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και φα­ντά­ζο­νται ότι θα κα­τα­φέ­ρουν παρά τα υψηλά πλε­ο­νά­σμα­τα να συ­νε­χί­σουν στο δρόμο της κερ­δο­φο­ρί­ας χάρη στη συ­ντρι­βή των μι­σθών, των συ­ντά­ξε­ων και των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των.

Στάση πλη­ρω­μών - δια­γρα­φή!

Η στιγ­μή είναι ξανά κομ­βι­κή. Με πρό­σχη­μα τη «ρύθ­μι­ση» του χρέ­ους, όχι μόνο υπο­γρά­φτη­κε ένα νέο μνη­μό­νιο μέχρι και το 2022, αλλά προ­ε­τοι­μά­ζε­ται το πλαί­σιο για «κλεί­δω­μα» της λι­τό­τη­τας και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας μέχρι το 2060, με ένα υπερ-μνη­μό­νιο που υπο­θη­κεύ­ει τη ζωή και των μελ­λο­ντι­κών γε­νιών.  

Ενό­ψει αυτού, η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να πα­ρέμ­βει με όλα τα μέσα, να ανα­λά­βει ενω­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες και να ορ­γα­νώ­σει αντι­στά­σεις, προ­βάλ­λο­ντας ξανά τη μόνη απά­ντη­ση που εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων: ενά­ντια στην «αιώ­νια» λι­τό­τη­τα και λε­η­λα­σία, στάση πλη­ρω­μών στο χρέος (τόκοι και χρε­ο­λύ­σια), μη ανα­γνώ­ρι­ση και έλεγ­χος για τον εντο­πι­σμό του επο­νεί­δι­στου - πα­ρά­νο­μου - επα­χθούς χρέ­ους, δια­γρα­φή!

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση απο την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά, Νο 385

Ετικέτες

sintaxiouxoi2017.JPG

Οι Βαυαροί είναι οι πρώτοι που  «επέβαλαν» τις συντάξεις στην χώρα μας. Η ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι στην ουσία τις  καταργούν  σήμερα!

          Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι  η ανάγκη της ασφάλισης με την ευρεία έννοια  είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. Από την εποχή του Νεάντερταλ  70.000 χρόνια  πριν , έχουμε βρει  στοιχεία ότι οι συνάνθρωποι του  στην ομάδα  βοηθούσαν και συντηρούσαν το μέλος της που είχε αναπηρία  η που έπασχε από ασθένειες όπως η αρθρίτιδα  κλπ. 

       Βεβαίως οι αρχές του θεσμού της ασφάλισης σε επίπεδο κοινωνίας  χάνονται κάπου εκεί γύρω στην 2η π. Χ. χιλιετία. Η ασφάλιση στα πρώτα της στάδια, εμφανίστηκε με την μορφή "αλληλοβοήθειας", μεταξύ ατόμων που εκτελούσαν ένα παρεμφερές είδος εργασίας. Πχ. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες "δούλευαν" οι εργάτες των πυραμίδων στην αρχαία Αίγυπτο, ήταν άθλιες. Πολλά "εργατικά" ατυχήματα και πολλές ασθένειες τους μάστιζαν.

       Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο γνωστό "ταμείο αλληλοβοήθειας", όπως προκύπτει από πάπυρο που βρίσκεται στο μουσείο του Καΐρου. Οι πληρωμές των εργατών γίνονταν τότε σε είδος (λάδι, σιτάρι και άλλα τρόφιμα) την πρώτη κάθε μήνα. Από αυτήν την αμοιβή, κατέβαλαν από κοινού κάποια ποσότητα τροφίμων, ώστε να εξασφαλιστεί φαγητό για όσους δεν μπορούσαν να δουλέψουν.

        Στην Ελλάδα από τα πρώτα χρόνια της σύστασης του κράτους χορηγηθήκαν βοηθήματα στους αγωνιστές και στις οικογένειες τους υπό το όνομα «παραμυθία» , «περιθάλψεις».

       Το 1833 στις 10 Ιουλίου εμφανίζεται για πρώτη φορά η λέξη «σύνταξη» στο φύλλο της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ)στο κείμενο  μνημόνιο που καταχωρήθηκε στην Βαυαρική και Ελληνική γλωσσά για την συμφωνία μεταξύ των χωρών , όπου ανάμεσα στα αλλά αναφέρετε ότι αν κάποιος από τους Βαυαρούς στρατιώτες που είναι στην Ελλάδα πάθει οτιδήποτε , να έχει  δικαίωμα σύνταξης, κατά τα επικρατούντα στα  Βασιλικά Βαυαρικά διατάγματα, από το Ταμείο του Ελληνικού Κράτους!

Η Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία  και οι συντάξεις!

          Μόσχα. 24 Γενάρη 1924 . Η ημέρα που πεθαίνει ο Λένιν.  Η πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση έχει ήδη επιβληθεί . Έχει ξεπεραστεί το φάσμα της πείνας,  και  η συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και τους αγροτικούς πληθυσμούς έχει ήδη εδραιωθεί. Μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα αρχίζει. Τα μηνύματα φτάνουν και στη χώρα μας .

          Αθήνα  (Δεκέμβριος 1924): Γραφεί ο Αναστάσιος Σπουργίτης,   Πρύτανης του σημερινού ονομαζόμενου  Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών:

        «Ο καλώς εννοούμενος σοσιαλισμός υπήρξεν ευεργετικότατος δια την ανθρωπότητα, προσπαθήσας να μετριάσει τας ακρότητας της ορθοδόξου λεγόμενης   οικονομικής σχολής  και αποδείξας ότι τα πράγματα δεν βαδίζουσι μόνα τους καλώς εις τον κόσμο και ότι πάντοτε το ατομικό συμφέρον δεν συμβαδίζει μετά του γενικού.  Ο Σοσιαλισμος ούτος εδίδαξεν ότι και οι ασθενέστεροι έχουσι δικαίωμα να ζήσωσιν εις αυτόν τον κόσμον και ότι η πολιτεία οφείλει να εξομαλύνη τας αντιθέσεις και μετριαζη και εξουδετερώνη τα εκ του ελευθέρου αχαλίνωτου ανταγωνισμού προερχόμενα κακά. »

       Και συνεχίζει : « Αι Κυβερνήσεις πρέπει να λαβωσι μέτρα , όπως εξασφαλισωσι την συντήρησιν εκείνων οίτινες , αφού ειργάσθησαν ολόκληρον την ζωή αυτών ή όσον χρονον επέτρεψε εις αυτούς η υγεία των και συνετέλεσαν προς δημιουργίαν πλούτου, ευρίσκονται άνευ μέσων , τεθέντος ότι η εργασία δεν ήτο επαρκώς προσοδοφόρος – και πάντοτε δεν είναι των εργαζομένων επί μισθώ- όπως δυνηθωσι και σχηματίσωσι κεφάλαιον. Το ζήτημα δεν κείται εις την καθιέρωσιν απλής υποχρεώσεως των εργατών η των υπαλλήλων εις υποπχρεωτικήν συνεισφοράν δια το γήρας αυτών. 

       Είναι ανάγκη να καθιερωθώσι δυο έτεραι    υποχρεώσεις , των εργοδοτών όπως και ούτοι , οι ωφεληθέντες εκ της εργασίας των,  συντελέσωσιν εις την συντήρησιν και της Πολιτείας , όπως αύτη συμπληρώση τα κενά και δοθή επαρκής βοήθεια για τις ατυχείς περιστάσεις όπως ασθένεια , ατύχημα , η έλλειψη εργασίας , το γήρας , ο θάνατος. 

         Το γήρας  και ο θάνατος εισί γεγονότα  άτινα κατ΄αναγκη θα επέλθουν με την διαφορά ότι ει και άπαντες δεν γηράσκουσιν εις την αυτήν ηλικίαν, εν τούτοις δυνάμεθα να θέσωμεν όριον τι ήλικίας  ου επερχομένου , οφείλει ο άνθρωπος να αναπαυθή, ενώ επί του θανάτου είναι εντελώς αβέβαιον το πότε. 

         Η τοιαύτη παρεχόμενη βοήθεια δεν βασίζεται εις την ανικανότητα προς εργασίαν αλλ΄’ επι της ηθικής αρχής ότι και εάν και δεν αγένωτο ανίκανοι    δικαιούνται   να ησυχάσωσιν.»

         Από τότε μέχρι σήμερα η ιστορία της κοινωνικής ασφάλισης ακόλουθη τις καμπές της πολίτικης ιστορίας της χώρας μας αλλά και του παγκόσμιου εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος.

      Παραφράζοντας τους στοίχους του Μιχάλη Γκανά:

Με άλλα λόγια θα στο πω
    κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το ………….. και μετά
να δεις τι σου `χω για μετά….

      Σήμερα ο Παγκοσμιοποιμενος Καπιταλισμός  και οι εκπρόσωποι του είτε στην ΕΕ είτε στο ΔΝΤ είτε στην Ελληνική κυβέρνηση  σαν  άμεσο και πρώτο  στόχο  έχουν να τελειώσουν με τις υποχρεώσεις κράτους και εργοδοτών προς τους ασφαλισμένους . Να φορτώσει το μέγιστο δυνατό, αν όχι όλη, την ευθύνη και το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (παιδεία, υγεία, ασφάλιση ) στην ίδια τη σύγχρονη εργατική τάξη. Γι αυτό και στο τομέα της σύνταξης,   αντικαθιστά τα  «αναδιανεμητικά» όπως λέμε συστήματα με  «κεφαλαιοποιητικά».

       Η μόνη υποχρέωση τους προς τους ηλικιωμένους θα είναι  ένα πενιχρό προνιακό επίδομα. Tα αναδιανεμητικά συστήματα  που στηρίζονταν στην αρχή της ισότητας εισοδήματος μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων αντικαθίστανται από τα κεφαλαιοποιητικά - ανταποδοτικά συστήματα που  στηρίζονται στην κεφαλαιοποίηση των εισφορών (από όπου κι αν προέρχονται), δηλαδή από την απόδοση της διαρκούς κυκλοφορίας αυτών των κεφαλαίων. Απόδοση όμως που συνδέεται με φανταστικά επιτόκια ενός τοκογλυφικού και ανασφαλούς τραπεζικού συστήματος το οποίο στην ουσία διαχειρίζεται τις κρατήσεις υπέρ των συντάξεων κατά τη διάρκεια του εργάσιμου βίου.

       Η βάση της κατακτημένης με αγώνες  αναδιανεμητικής αρχής περιλάμβανε,  ότι το κράτος ήταν υποχρεωμένο να εγγυηθεί την ισότητα εισοδήματος εργαζομένων - συνταξιούχων. Επομένως είτε είχαν πόρους τα ταμεία η είχαν  καταληστευτεί, η σύνταξη έπρεπε να καταβληθεί.

       H εγκατάλειψη λοιπόν της αναδιανεμητικής αρχής είναι ο στόχος της αναδιάρθρωσης των ασφαλιστικών συστημάτων που οδηγεί σε κεφαλαιοποιητικά συστήματα, ή αλλιώς, «συστήματα πλήρους κεφαλαιοποίησης ασφαλιστικών δικαιωμάτων».

       Περιλαμβάνει δηλαδή  με απλά λόγια το βασικό καπιταλιστικό φαντασιακό, που συνίσταται στο ότι όλη η κοινωνία (κάθε τομέας της) πρέπει να λειτουργεί με τα κριτήρια και τη δομή της καπιταλιστικής επιχείρησης.

Ωραία, και τι να κάνουμε  σήμερα;

·     Είμαστε ξεκάθαροι ότι η όποια παρέμβαση του κινήματος των συνταξιούχων σχεδιαστεί, έχει νόημα μόνο  εντός ενός νέου, ενιαίου,  λαϊκού και εργατικού κινήματος, γιατί μόνο  έτσι αναδεικνύονται τα προβλήματα της εργατικής τάξης στο σύνολο τους . Δηλαδή χρονικά, πριν ο άνθρωπος  μπει στην εργασία , όσο διάστημα εργάζεται η είναι άνεργος η άρρωστος, και όταν μπει στην εφεδρεία, ως συνταξιούχος.

.      Την υπάρχουσα μέχρι σήμερα κατάσταση στο  συνταξιούχο  κίνημα, στο οποίο κυριαρχεί η υποταγή στα εργοδοτικά συμφέροντα, η αστική ιδεολογία και η ενσωμάτωση, δε πρέπει να το νομιμοποιούμε . Ούτε χρειάζεται εξυγίανση ούτε σώζεται με τον σισύφειο αγώνα της αλλαγής των συσχετισμών. Αντίθετα  απαιτείται η ριζική καταδίκη  του και επαναθεμελίωση σε  νέα ταξική βάση και σε επίπεδο δομής, και αξιών, και προσανατολισμού και προσώπων.

·       Δεν αρκεί  όμως σήμερα  να δηλώνεις, ακόμα και να είσαι ,αγωνιστικός. Γιατί  όποιος ακούσει ότι υπάρχει πχ μια, κατά κοινή ομολογία, ταξική  Ομοσπονδία Συνταξιούχων στην όποια όμως ο Υπουργός εργασίας αποφάσισε να τις διανέμει 5.500 ευρώ κάθε ημέρα!!!! η 163.331 ευρώ κάθε μήνα!!!, η αν θέλετε περίπου 2.000.000 ευρώ κάθε χρόνο!!! από τις κρατήσεις όλων των συνταξιούχων (εκτός όσων κάνουν αίτηση να μην τους παρακρατούνται τα 0.20 ευρώ κάθε μήνα), τι θα σκεφτόσασταν;

·      Και επειδή πολλοί στέκονται στη γνωστή ρήση: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Εμείς σήμερα απαντάμε με τα λόγια του ιδίου του Καίσαρα που όταν ρωτήθηκε γιατί χώρισε τελικά με την γυναίκα του αφού δεν βρέθηκαν αποδείξεις μοιχείας, είπε: «Ότι την εμήν ηξίουν μηδ’ υπονοηθήναι», δηλαδή, αξιώνω από τη γυναίκα μου να είναι υπεράνω υποψίας.

·     Επαναλαμβάνουμε επίμονα ότι είναι  "η ηγεμονία του καπιταλιστικού τρόπου παράγωγης στη συνείδηση των ανθρώπων" η βασική  αιτία της αποσυσπείρωσης και αφλογιστίας του κινήματος γενικότερα.

       Παίζοντας σε άδειο γήπεδο με την ιδεολογική προπαγάνδα τους με ψέματα και διαστρεβλώσεις, έχουν ενοχοποιήσει και έτσι παραλύσει τον εργαζόμενο –τον συνταξιούχο – τον νέο – τον άνεργο.  Και   δεν θα αναφερθώ στο «μαζί τα φάγαμε «η το δεν υπάρχει άλλη λύση» η ότι αν αμφισβητήσουμε την υπάρχουσα κατάσταση θα μας … συλλαμβάνουν στα σύνορα και θα μας φυλακίζουν!! Ούτε βεβαία στη θεωρία του Χότζα που  εφαρμόζουν.

       Στο χώρο των συνταξιούχων που δυστυχώς ήταν και είναι παραμελημένος από την αριστερά (Βλέπετε δεν είχε ασχοληθεί πολύ ο Λένιν με τον χώρο! )  τα ψέματα και τα ιδεολογήματα κυριαρχούν και μένουν αναπάντητα όταν εκτοξεύονται καθημερινά από τα ΜΜΕ και τους κάθε λογής προπαγανδιστές. Να  μερικά:

-   «Αυξάνουν συνεχώς οι συνταξιούχοι»: ενώ στην πραγματικότητα μειώνονται εντυπωσιακά κάθε έτος και γιατί  δεν βγαίνουν πλέον πριν τα 65-67  στην σύνταξη και γιατί αποβιώνουν οι υπάρχοντες.

-  «Τεραστία η συνταξιοδοτική δαπάνη στην χωρά μας σε ποσοστό του ΑΕΠ»: Ναι αλλά αφού το ΑΕΠ μειώθηκε 30%  παρόλο που κοπήκαν οι συντάξεις το ποσοστό είναι πάλι μεγάλο!

-  «Παίρνετε μεγάλες συντάξεις»: Δεν λένε όμως ότι το ποσοστό των  δημοσίων δαπανών στην πρόνοια και την περίθαλψη είναι κάτω και από τις υποανάπτυκτες χώρες. (Η σύνταξη καλύπτει το ανύπαρκτο επίδομα που έπρεπε να παίρνει το άνεργο παιδί, την ειδική μέριμνα για τον κατάκοιτο πατέρα που δεν τον κρατούν στα νοσοκομεία, τις ειδικές ανάγκες για γιατρούς και φάρμακα που δεν καλύπτει το δημόσιο κλπ , κλπ)

-  «Τα ταμεία δεν έχουν έσοδα»: Εδώ λένε την μίση αλήθεια. Με 500.000 νέους στο εξωτερικό , με 1.300.000 ανέργους, με μισθούς πίνας, με μερική και ελαστική απασχόληση, με κατάργηση των κοινωνικών πόρων σε αυτά τι περίμεναν να έχουν; Κάνουν σαν τον πατροκτόνο που ζητάει από τον δικαστή να τον λυπηθεί γιατί είναι… ορφανός!

-  Και το καινούργιο της  "Πρώτη φορά Αριστεράς":  «Αυτά που ψηφίζουμε δεν τα θέλουμε  αλλά τι να κάνουμε . Ελάτε μαζί μας  για να μην τα .... εφαρμόσουμε»!!!!!!

       Δεν στεκόμαστε καθόλου στην διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων από όλες τις κυβερνήσεις, όχι μόνο γιατί πλέον όλοι γνωρίζουν ποιοι και πως ασέλγησαν επάνω τους, αλλά κυρίως γιατί πίσω από αυτά κρύβεται  η ουσία της κοινωνικής ασφάλισης.

       Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ποτέ τα ασφαλιστικά συστήματα στην Ελλάδα δεν ήταν τελείως διανεμητικά (με εξαίρεση το  χώρο των Δημοσίων Υπαλλήλων όπου ούτε το κράτος σαν εργοδότης έβαζε την συμμέτοχη του αλλά ούτε και οι υπάλληλοι πλήρωναν  εισφορές και παρά ταύτα το κράτος ήταν υποχρεωμένο να εξασφαλίζει αξιοπρεπείς τιμητικές συντάξεις!)  Ήταν και λίγο κεφαλαιοποιητικα. Ειδεμή τι νόημα είχαν να διατηρούν αποθεματικά;  (Αν πάρα ταύτα  κάνουμε μια σοβαρή ανάλυση των αποθεματικών αυτή θα πρέπει να γίνει με αντιπαράθεση του χρόνου εργασίας για τον σχηματισμό τους στην σημερινή τους αξία εκφρασμένη ομοίως σε χρόνο εργασίας  και τότε θα γελάτε ο κάθε πικραμένος για το μέγεθος της ληστείας.)

       Πάρα τα ψέματα και την προπαγάνδα τους για το πόσο καλά είναι τα κεφαλαιοποιητικα συστήματα  πρέπει με επιχειρήματα να αποκαλύψουμε ότι το ασφαλιστικό σύστημα η θα είναι αναδιανεμητικό η θα είναι εκμεταλλευτικό και άδικο!

       Κάθε γένια de facto θα πρέπει η να συντηρήσει τους απόμαχους  της προηγούμενης η να τους ….εκτελέσει. Στην   Ιστορία είναι γνωστό ότι αναφέρονται και οι δυο λύσεις.

       Επίσης ο  χυδαίος λαϊκισμός τους  ότι οι σημερινοί γονείς ζουν εις βάρος των παιδιών τους πρέπει να τελειώσει.

        Ας μην ξεχνάμε ότι είναι η παραγωγικότητα κάθε γενιάς που χτίζεται από την εργασία της προηγούμενης. Άραγε  υπάρχει σύγκριση για το ποια  είναι η σημερινή παραγωγικότητα και ποια ήταν πριν 35 χρόνια;

        Στον πόλεμο που έχει κηρύξει το σύστημα στην εργασία, έχει ρίξει όλες τις δυνάμεις του και έτσι έχει καταφέρει (αφού ακόμα  και για τους ουροσυλλεκτες στα νοσοκομεία πρέπει να υπογράψουν οι  δανειστές ) να πολιτικοποιήσει ακόμα και το πιο μικρό αίτημα των συνταξιούχων αλλά και να τους πείσει ότι ναι μεν είναι δυνατόν με τον αγώνα τους να καθυστερήσουν κάποια επώδυνα μέτρα η και να  πετυχουν κάποιες νίκες αλλά αυτές θα είναι ασταθείς και μπορεί εύκολα να μετατραπούν σε ήττες.

        Έτσι θέλουμε δεν θέλουμε, είμαστε αναγκασμένοι ξεκινώντας από το άμεσο πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας συγχρόνως να θέτουμε και το κατά πόσο οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα δικαιούνται έστω μέρος από την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας που επιτυγχάνεται από τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής,  κατανοώντας ότι ο μισθός που παίρναμε όταν εργαζόμαστε δεν είναι μόνο η τιμή του χρόνου εργασίας που προσφέραμε, αλλά εκφράζει και όλους τους χρόνους που είμαστε : άνεργοι, εκπαιδευόμενοι, άρρωστοι ή συνταξιούχοι.

        Με σταθερή την επιδίωξη  της συνολικής αναδιανομής του πλούτου σε όλες τις μορφές του.

       Κόντρα στη λογική που θέλουν να μας επιβάλουν, του συμβιβασμού και του μικρότερου κακού, της ηττοπάθειας και της αποδοχής των δεινών μας, μπορούμε και πρέπει να χτίσουμε ένα νέο ενιαίο, ενωτικό, ταξικό συνταξιουχικο κίνημα, σύγκρουσης, νίκης και προοπτικής ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών της τρίτης ηλικίας.

      Κανένα έλεος στους προσκυνημένους συνδικαλιστές τους . Είμαστε σε πόλεμο και ο καθένας διαλέγει όχθη.

      Τέλος, για να είμαστε αποτελεσματικοί,  θα πρέπει να βάλουμε τώρα μπροστά αποφάσεις μεγάλης κλίμακας ώστε να αντιμετωπίσουμε ενωτικά , τη γενικευμένη επίθεση σαν αυτή που ζούμε. Το να προχωράμε  με GPS και με LMS προγραμματισμένα πριν από δεκαετίες δεν είναι καθόλου χρήσιμο για κανέναν σήμερα!

Σ.Κ.

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή