Σήμερα: 11/08/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

che-1.jpg

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ
 

«Είμαι από εκείνους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να  υπερασπιστούν τις αλήθειες τους» (από γράμμα του Τσε Γκεβάρα στους γονείς του).

Σαν σήμερα, 14 Ιουνίου, το 1928 γεννήθηκε ο κομμουνιστής επαναστάτης Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, στο Ροσάριο της Αργεντινής. Η φράση που μόλις διαβάσατε (ή κάποια παραλλαγή της) γράφεται κάθε χρόνο, στις 14 Ιουνίου, αν και, όπως είναι γνωστό, υπάρχει μια ιστορία γύρω από την ημερομηνία γέννησης του Τσε Γκεβάρα, η οποία τοποθετείται, με βάση ορισμένες μαρτυρίες, ένα μήνα νωρίτερα.

Τα στοιχεία για τη ζωή του Τσε δημοσιεύονται και διαβάζονται διαρκώς, όχι μόνο στην Κούβα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Το πρόσωπο του παραμένει σύμβολο σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, σπίτια σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Παράλληλα, η γνωστή φωτογραφία του Τσε κι ό,τι αυτή συμβολίζει έχει γίνει αντικείμενο εμπορευματοποίησης (καμπάνιες επιχειρήσεων κ.α), ακόμα και σπίλευσης.

Πολιτικά πρόσωπα ή άλλα δημόσια πρόσωπα, που καμία σχέση δεν έχουν με την ιδεολογική πορεία του Γκεβάρα, επιδιώκουν απεγνωσμένα να πάρουν λίγο από τη λάμψη του, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για ένα επαναστάτη διαφορετικό από άλλους κομμουνιστές. Όλα αυτά, βέβαια, μετά τον θάνατο του Τσε, διότι όταν ήταν ζωντανός οι πολιτικοί πρόγονοι των σημερινών «θαυμαστών» του, «απλά» τον δολοφόνησαν! Είχαν κι έχουν τον φόβο του οι (κάθε είδους) εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης, γιατί ο Γκεβάρα στη σύντομη του ζωή πάλεψε, πολέμησε, ενέπνευσε κι εμπνέει.

 

Έχουμε, ειλικρινά, βαρεθεί τα αφιερώματα για τον «άλλον» Τσε, δηλαδή τον Γκεβάρα χωρίς τα επαναστατικά και κομμουνιστικά του χαρακτηριστικά. Γνωστή κι αυτή η τακτική: Αφαιρούμε από ένα πρόσωπο, που πέρασε στην ιστορία, ό,τι δεν μας αρέσει και διαμορφώνουμε μια άλλη όψη του. Αυτό εξυπηρετεί πλήρως την παραχάραξη της Ιστορίας, μια «δραστηριότητα», η οποία, τουλάχιστον τις δύο τελευταίες δεκαετίες, είναι το «χόμπι» πολλών διανοητών, με την πρόφαση της «διαφορετικής ματιάς».

Αντί μιας αναφοράς σε βιογραφικά στοιχεία και φράσεις του Τσε Γκεβάρα θα παρακινήσουμε για κάτι: Ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να διαβάσουμε ή να ξαναδιαβάσουμε ποιός ήταν ο Κομαντάντε. Ας διαβάσουμε τα κείμενα του. Ας μην είναι φέτος ένα «μνημόσυνο» για τη μέρα γέννησης του. Οι συνθήκες το «ευνοούν». Όπου και να κοιτάξει κανείς γύρω του αντιλαμβάνεται πως, στις μέρες μας, οι άθλιοι που ο Τσε πολέμησε, με τ’ όπλο ή και χωρίς αυτό, υπάρχουν ακόμα και κυριαρχούν, σμπαραλιάζοντας ανθρώπινες ζωές.

 Εάν διαβάσει κανείς τα κείμενα ή ακούσει ομιλίες του Τσε Γκεβάρα θα αντιληφθεί πως ο επρόκειτο για έναν ολοκληρωμένο επαναστάτη, που συνδύασε μυαλό, γνώση και συναίσθημα, επιτυγχάνοντας ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα. Συγκρούστηκε και αμφισβήτησε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του και απέδειξε το ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουν ορισμένοι: Ο Τσε δεν ήταν «υπεράνθρωπος», ήταν άνθρωπος, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Τον Γκεβάρα δεν μπορούμε να τον κοιτάμε «από μακριά». Εάν ασχολήθει κανείς, έστω και λίγο, με τη ζωή του θα καταλάβει πως κάτι τέτοιο το απεχθανόταν. Η ρεαλιστική προσέγγιση του θα αναδείξει το μεγαλείο της ύπαρξης του ιστορικού (πια) προσώπου του Τσε. Ο Γκεβάρα, από μικρή ηλικία, οργίστηκε με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, δεν άντεχε τη βαρβαρότητα. Με αυτό το «δόγμα» έζησε. Δεν έμεινε, όμως, στα λόγια κι έκανε μια αδιαμφισβήτητη επιλογή: Να πολεμήσει τη βαρβαρότητα ως κομμουνιστής. –

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Τσε Γκεβάρα.  Ο λόγος δικός του : 

«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων.

Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεραστία. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα ένα δοκίμιο του Παπινι, όπου ο ήρωας του, ο Γκογκ, αγοράζει μια δημοκρατία και λέει πως σκέπτεται να έχει πρόεδρο, βουλή, στρατο και αισθάνεται άρχοντας, ενώ στην πραγματικότητα έχει αγοράσει το αρχοντιλικι. Αυτή η καρικατούρα είναι απόλυτα ακριβής: υπάρχουν δημοκρατίες που έχουν όλα τα τυπικά στοιχεία για να είναι τέτοιες και που στην πραγματικότητα εξαρτώνται από την θέληση της πανταχού παρούσας Εταιρίας Φρούτων, από την Standard Oil ή από ένα μονοπώλιο πετρελαίων κι άλλες πάλι από τον βασιλιά του κασσίτερου ή από τους μεγαλέμπορους των καφέδων (και δεν δίνω ’δω παρά αμερικανικά παραδείγματα, για να μη μιλήσουμε για την Αφρική ή την Ασία). Με αλλά λόγια η πολιτική κυριαρχία είναι ένας όρος που δεν πρέπει να προσπαθούμε να εξηγήσουμε με επιφανειακούς ορισμούς. Πρέπει να εμβαθύνουμε περισσότερο και να ερευνούμε τις ρίζες. Όλες οι συνθήκες, όλοι οι κώδικες των νομών επιβεβαιώνουν ότι η εθνική πολιτική κυριαρχία είναι μια ιδέα αδιαχώριστη από την έννοια του κυρίαρχου Κράτους, του μοντέρνου Κράτους.

 Αν δεν συνέβαινε αυτό, ορισμένες δυνάμεις δεν θα αισθάνονταν την υποχρέωση να αποκαλούν τις αποικίες τους ελευθέρα συνεταιρικά Κράτη προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να καμουφλάρουν την αποικιοποιηση με άλλους όρους. Το εσωτερικό καθεστώς του κάθε λαού που του επιτρέπει να εξασκεί την εξουσία του περισσότερο ή λιγότερο απόλυτα, είναι ένα θέμα που πρέπει να ρυθμίζεται απ’ αυτόν τον ίδιο το λαό. Αλλά εθνική κυριαρχία, κατ’ αρχήν, εξασφαλίζει σε μια χώρα το δικαίωμα να αρνείται οποιαδήποτε επέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη της, καθώς και το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της διακυβέρνησης που της ταιριάζει καλύτερα. Αυτό εξαρτάται από τη θέληση της και ο λαός της είναι ο μόνος που μπορεί ν’ αποφασίσει αν μια κυβέρνηση πρέπει ή όχι να αλλάξει. Άρα όλες αυτές οι αρχές περί πολιτικής και εθνικής ισχύος δεν είναι παρά κούφια λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία.

Είπαμε στην αρχή ότι η πολιτική κυριαρχία και οικονομική ανεξαρτησία συμβαδίζουν. Μια χώρα που δεν έχει δική της οικονομία και στην οποία εισβάλλουν ξένα κεφαλαία δεν μπορεί να ξεφύγει από την κηδεμονία της χώρας απ’ όπου εξαρτάται. Και επί πλέον δεν μπορεί να επιβάλει τη θέληση της, αν βρεθεί σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας που την εξουσιάζει οικονομικά. Αυτό δεν είναι ακόμη πολύ ξεκάθαρο για τους Κουβανέζους και πρέπει να επιμείνω κι άλλο στο θέμα.

Οι βάσεις της πολιτικής κυριαρχίας που θεμελιώσαμε την 1η του Γενάρη του 1959 δεν θα σταθεροποιηθούν απόλυτα παρά μόνον όταν θα έχουμε επιτύχει μιαν απόλυτη οικονομική ανεξαρτησία. Και μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αν κάθε μέρα λαμβάνουμε κι ένα μέτρο που εξασφαλίζει την οικονομική μας ανεξαρτησία. Αν τα κυβερνητικά μέτρα διακόψουν αυτή την πρόοδο ή κάνουν έστω κι ένα βήμα προς τα πίσω, όλα χάνονται και ξαναγυρίζουμε αμετάκλητα στο σύστημα της αποικιοποιησης λίγο πολύ συγκαλυμμένα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και της κάθε κοινωνικής στιγμής». Εκτενές απόσπασμα από ομιλία του Τσε που μεταδόκε από το ραδιόφωνο στις 20 Μαρτίου 1960, στο πλαίσιο των εκπομπών «Λαϊκό Πανεπιστήμιο» (Τσε Γκεβάρα, Άπαντα, τόμος 4 -Πολιτικά κείμενα Α , σ.22 -σ.24, Εκδόσεις Καρανάση).

 
πηγη: imerodromos.gr
Ετικέτες

poreia-diamartirias01.jpg

Ψήφισαν και τη «βουλγαροποίηση» των μισθών!

Ιδού η διάταξη !

Ι.Αναστολή επ’αόριστον των συλλογικών διαπραγματεύσεων

Πρωτοφανές! Δεν υπάρχει προηγούμενο!

Με το άρθρο 16 του συμπληρωματικού Μνημονίου (ν. 4472/19-5-2017) η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «πάγωσε» για αόριστο χρόνο τον μηχανισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην πατρίδα μας, αφού ανέστειλε την εφαρμογή των δυο πιο βασικών του αρχών:

α.της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης όταν συρρέει επιχειρησιακή σύμβαση με κλαδική και

β.της αρχής της επεκτασιμότητας των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων.

Έτσι, με την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων αποκόπτεται ο «ομφάλιος λώρος» των ιδιωτικών μισθών με τα ανώτερα επίπεδα των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων, αφού οι μισθοί των επιχειρησιακών συμβάσεων καθ’όλη τη μνημονιακή περίοδο, αλλά ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, κινούνται σε καταφανώς κατώτερα επίπεδα από τα αντίστοιχα των κλαδικών-ομοιοεπαγγελματικών.

Συμπέρασμα της ανωτέρω ρύθμισης είναι ότι, εφεξής και για αόριστο χρόνο, οι μισθοί των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων δεν θα μπορούν να εξομοιωθούν (θα υπολείπονται) με τους μισθούς των κλαδικών-ομοιοεπαγγελματικών!

ΙΙ.«Ρήτρα βουλγαροποίησης» («κατωτατοποίησης») των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Όλοι οι νέοι μισθοί στο ύψος του κατώτατου (586 € μικτά)!

Με το άρθρο πέμπτο του εφαρμοστικού νόμου 4475/2017 του συμπληρωματικού Μνημονίου ν. 4472/2017, που ψηφίστηκε χτες 12-6-2017 (ΦΕΚ Α 83) με τίτλο «Κύρωση της τροποποιημένης Συμφωνίας για την ίδρυση της Γενικής Επιτροπής Αλιείας για τη Μεσόγειο. Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις Δημοσίου και άλλες διατάξεις», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε συνεννόηση με την τρόικα και αιφνιδιάζοντας Συνδικάτα, πολιτικά κόμματα και επιστήμονες, ψήφισε και τη «βουλγαροποίηση» («κατωτατοποίηση») των μισθών του ιδιωτικού τομέα μέχρι του ύψους της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με την πρόβλεψη ότι αυτοί μπορούν να μειώνονται μέχρι του ύψους της ΕΓΣΣΕ.

Συγκεκριμένα ψήφισε ότι: «Έως το τέλος του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση συρροής με κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας και πάντως δεν επιτρέπεται να περιέχει όρους εργασίας δυσμενέστερους για τους εργαζόμενους από τους όρους εργασίας Εθνικών Συλλογικών Συμβάσεων.».

Συμπερασματικά, σύμφωνα με την ανωτέρω ρύθμιση, οι μισθοί των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας που είναι μέχρι σήμερα ανώτεροι των μισθών της ΕΓΣΣΕ, θα μπορούν εφεξής να μειώνονται και μέχρι τα 586 ευρώ μικτά!!

ΙΙΙ.Η «βουλγαροποίηση» του ιδιωτικού μισθολογίου, δομική ρήτρα του Μνημονίου

Έτσι, με τις παραπάνω δύο διατάξεις, συνδυαστικά εφαρμοζόμενες, άνοιξε διάπλατα ο δρόμος της «βουλγαροποίησης» («κατωτατοποίησης») των μισθών του ιδιωτικού τομέα, όπως θεσπίστηκε από το β’ Μνημόνιο (ν. 4046/2012 σελ. 713) ως δομική υποχρέωση της χώρας μας («ρήτρα Βουλγαρίας» ή «ρήτρα Παπαδήμου»).

Δανειστές και μνημονιακές κυβερνήσεις συνεχίζουν να έχουν σταθερή προσήλωση στη συνεχή συμπίεση του ιδιωτικού μισθολογίου μέσω της «ρήτρας βουλγαροποίησης» των μισθών του ιδιωτικού τομέα όπως καταφαίνεται και από τον συνδυασμό των άρθρων των δύο παραπάνω νόμων.

IV.Φτωχός εργαζόμενος («workingpoor»): Το νέο υπόδειγμα του Έλληνα εργαζόμενου

Είναι προφανές ότι τρόικα και μνημονιακές κυβερνήσεις στο σύνολό τους έχουν ως εργατικό «πρότυπο» τον φτωχό εργαζόμενο («working poor»), έναν δηλαδή εργαζόμενο που θα εργάζεται αλλά ταυτόχρονα θα είναι και φτωχός, που θα παλινδρομεί μεταξύ της ψευδαίσθησης της εργασίας και της οριακής διαβίωσης… Έναν εργαζόμενο που η επιβίωση στο επίπεδο του χαμηλού μισθού θα είναι ισόβιο άγχος και βάσανο!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί κυβέρνηση, κόμματα και Συνδικάτα να ζητήσουν άμεσα την κατάργηση της πρωτοφανούς στα κοινοβουλευτικά χρονικά αυτής διάταξης, που οδηγεί σε εξαθλίωση τα μεσαία και κατώτερα μισθολογικά στρώματα του πολύπαθου ιδιωτικού τομέα.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ θεωρεί ότι οι δύο παραπάνω διατάξεις είναι ονειδιστικές, αφού προσβάλλουν ευθέως και καταρρακώνουν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ολόκληρη γενικώς την Εργατική Τάξη, στην πατρίδα μας!

Η ψήφισή τους από Έλληνες βουλευτές συνιστά πράξη ντροπής και απαξίωσης του παρηκμασμένου και παραδομένου στους δανειστές Ελληνικού Κοινοβουλίου!

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

voylh.jpg

Το σύνθημα «Καθαρή λύση, που θα επιτρέπει την έξοδο στις αγορές» θυμίζει απελπιστικά Αντώνη Σαμαρά

«Τώρα έχου­με μια κυ­βέρ­νη­ση που μετά από πα­λιν­δρο­μή­σεις παίρ­νει πολλά και σκλη­ρά μέτρα, που μια συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν θα μπο­ρού­σε να πάρει, και ταυ­τό­χρο­να έχου­με μια φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση εν ανα­μο­νή που θα είναι φι­λι­κή υπέρ της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Άρα δη­μιουρ­γού­νται προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ευ­στά­θεια πολ­λών ετών».

Ευάγ­γε­λος Μυ­τι­λη­ναί­ος (ομι­λία σε συ­νέ­ντευ­ξη του ομώ­νυ­μου Ομί­λου)

Η πα­ρα­πά­νω πο­λι­τι­κή εκτί­μη­ση ενός εκ των βα­ρό­νων της βιο­μη­χα­νί­ας στον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό είναι ορθή μόνο εν μέρει: Μόνο σε ό,τι αφορά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό της πο­λι­τι­κής τόσο του Τσί­πρα όσο και του Μη­τσο­τά­κη. Ανά­λο­γες εκτι­μή­σεις δια­δε­δο­μέ­νες μέσα στους Έλ­λη­νες βιο­μή­χα­νους (βλ. π.χ. την πρό­σφα­τη ομι­λία του προ­έ­δρου του ΣΕΒ) ερ­μη­νεύ­ουν τη «φι­λι­κό­τη­τα» απέ­να­ντι στον Τσί­πρα αυτού του κα­θο­ρι­στι­κού τμή­μα­τος της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης. Οι βιο­μή­χα­νοι γνω­ρί­ζουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα «παίρ­νει σκλη­ρά μέτρα που καμία συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν θα μπο­ρού­σε να πάρει» και γι’ αυτό στη­ρί­ζουν, όσο μπο­ρούν, χωρίς να φτά­νουν να εκτί­θε­νται απέ­να­ντι «στη φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση εν ανα­μο­νή» του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, που πε­ρι­μέ­νει να ολο­κλη­ρώ­σει ο Τσί­πρας τη δου­λειά και να κλη­θεί πλέον αυτός να απο­δεί­ξει πόσο «φι­λι­κός απέ­να­ντι στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα» μπο­ρεί να γίνει.

Κα­τάρ­ρευ­ση

Όμως η εκτί­μη­ση περί επι­κεί­με­νης «ευ­στά­θειας πολ­λών ετών» είναι βαθιά νυ­χτω­μέ­νη. Μια απλή από­δει­ξη είναι η κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί στο «στρα­τό­πε­δο» του Αλέξη Τσί­πρα: Η αρ­χι­κή εκτί­μη­ση της κυ­βέρ­νη­σης ότι απο­δει­κνύ­ο­ντας μνη­μο­νια­κή προ­σή­λω­ση θα αντα­μει­βό­ταν με μια κάπως ευ­νοϊ­κή συμ­φω­νία για το χρέος εντα­φιά­ζε­ται στο Eurogroup. Δεν πρό­κει­ται μόνο για διά­ψευ­ση της υπερ­φί­α­λης αι­σιο­δο­ξί­ας (υπό­σχε­ση γρα­βά­τας), ούτε απλώς για υπο­βάθ­μι­ση προσ­δο­κιών (από τη διεκ­δί­κη­ση για «επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση» του χρέ­ους στην έκ­πλη­ξη για «ελά­φρυν­σή» του), αλλά για πλήρη κα­τάρ­ρευ­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής: Οι δα­νει­στές δη­λώ­νουν πλέον σε όλους τους τό­νους ότι οι υπο­γε­γραμ­μέ­νες συμ­φω­νί­ες ση­μαί­νουν μνη­μο­νια­κή υπερ­λι­τό­τη­τα ως το... 2060 (!), ενώ η δια­μά­χη με­τα­ξύ ΕΕ και ΔΝΤ με­τα­το­πί­ζε­ται στις εκτι­μή­σεις για την αντο­χή της οι­κο­νο­μί­ας στην Ελ­λά­δα και το χρο­νο­διά­γραμ­μα κα­τα­νο­μής των πλη­ρω­μών σε αυτόν τον ατε­λεί­ω­το χρο­νι­κό ορί­ζο­ντα. Ο Β. Σόι­μπλε για να υπο­γραμ­μί­σει ότι από αυτή τη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» ο Αλ. Τσί­πρας βγήκε και χα­μέ­νος και δαρ­μέ­νος, δεν δί­στα­σε να δη­λώ­σει ότι δεν απο­τε­λεί ευ­θύ­νη της γερ­μα­νι­κής ηγε­σί­ας η επι­λο­γή της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης να υπερ­φο­ρο­λο­γή­σει τους φτω­χούς και τους συ­ντα­ξιού­χους και όχι τους Έλ­λη­νες εφο­πλι­στές...

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας βγαί­νει από αυτόν το «γύρο» σο­βα­ρά τραυ­μα­τι­σμέ­νος. Δεν δια­θέ­τει πλέον «αφή­γη­μα» που θα επι­τρέ­πει σο­βα­ρές ελ­πί­δες για επα­να­συ­σπεί­ρω­ση. Το σύν­θη­μα «Κα­θα­ρή λύση, που θα επι­τρέ­πει την έξοδο στις αγο­ρές» θυ­μί­ζει απελ­πι­στι­κά Αντώ­νη Σα­μα­ρά και δεν πρό­κει­ται να συ­γκι­νή­σει ιδιαί­τε­ρα κά­ποιο τμήμα της κοι­νω­νι­κής βάσης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ταυ­τό­χρο­να βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με ένα από τα «πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα» της προη­γού­με­νης ρη­το­ρι­κής του: τη δέ­σμευ­ση ότι δεν θα εφαρ­μο­στούν τα μέτρα που μόλις ψη­φί­στη­καν από τη Βουλή (!), αν δεν υπάρ­ξει συμ­φω­νία για το χρέος. Είναι αμ­φί­βο­λο αν κά­ποιοι στην ΠΓ ή στην ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα τολ­μή­σουν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν αυτήν τη «δέ­σμευ­ση» ενά­ντια, τώρα, στον ίδιο τον Αλέξη Τσί­πρα. Όμως η πρό­σφα­τη πα­ραί­τη­ση του Χ. Γο­λέ­μη από τις στε­λε­χι­κές αρ­μο­διό­τη­τές του στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπεν­θυ­μί­ζει ότι όλες οι ανο­χές, ακόμη και αυτές που με­τρά­νε 53 φορές τα λόγια τους, κά­πο­τε εξα­ντλού­νται. Οι ισορ­ρο­πί­ες στο κυ­βερ­νη­τι­κό κόμμα στη­ρί­ζο­νται πλέον στην κόψη του ξυ­ρα­φιού.

Τα προ­βλή­μα­τα της ΝΔ

Στο στρα­τό­πε­δο της ΝΔ, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης βλέ­πει τον Τσί­πρα να του στρώ­νει το δρόμο προς την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία. Παρ’ όλα αυτά, η ΝΔ στις δη­μο­σκο­πή­σεις δεν εμ­φα­νί­ζε­ται να αξιο­ποιεί την πτώση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­γκρο­τώ­ντας ένα αναμ­φι­σβή­τη­το ρεύμα κυ­βερ­νη­τι­κής ηγε­μο­νί­ας (οι συ­ρι­ζι­κές δη­μο­σκο­πι­κές «πηγές» επι­μέ­νουν ότι έχει ως «τα­βά­νι» το 31%). Το εν­δε­χό­με­νο να χρεια­στεί συμ­μα­χί­ες για να συ­γκρο­τή­σει εναλ­λα­κτι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή λύση πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρό και στρέ­φει την προ­σο­χή στα στρα­τη­γι­κά και πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη που, όπως είναι γνω­στό, κέρ­δι­σε τις εκλο­γές για την αρ­χη­γία στο κόμμα του μέσα σε μιαν ιδιαι­τέ­ρως ευ­νοϊ­κή γι’ αυτόν συ­γκυ­ρία, χωρίς όμως να έχει απο­κτή­σει (ούτε τότε ούτε τώρα) τον έλεγ­χο του κόμ­μα­τος. Όπου άλλοι (τόσο ο Α. Σα­μα­ράς όσο και ο Κ. Κα­ρα­μαν­λής) πα­ρα­μέ­νουν εξαι­ρε­τι­κά ισχυ­ροί και σχε­τι­κά ανε­ξάρ­τη­τοι πόλοι πα­ρα­γω­γής πο­λι­τι­κής.

Η ΝΔ ως κόμμα υπήρ­ξε για μια ολό­κλη­ρη ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο «τρι­χο­το­μη­μέ­νη», με­τα­ξύ των ρευ­μά­των της «λαϊ­κής Δε­ξιάς», του «ρι­ζο­σπα­στι­κού φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού» και του άκρα­του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Στα ση­με­ρι­νά τρα­ντάγ­μα­τα της διε­θνούς κρί­σης και της ανα­θέρ­μαν­σης των πο­λι­τι­κών συ­γκρού­σε­ων στο εσω­τε­ρι­κό του συ­ντη­ρη­τι­σμού, οι δια­φο­ρές αυτές μπο­ρεί να έρ­θουν ακα­ριαία στο προ­σκή­νιο, τρο­φο­δο­τού­με­νες από οι­κο­νο­μι­κά ή γε­ω­στρα­τη­γι­κά δι­λήμ­μα­τα. Και η ηγε­σία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη μοιά­ζει πολύ αδύ­να­μη πο­λι­τι­κά για να αντι­με­τω­πί­σει τέ­τοια εν­δε­χό­με­να. Σε αυτό το πέραν των δη­μο­σκο­πή­σε­ων υπό­βα­θρο ανα­φε­ρό­ταν ο Ιβάν Σαβ­βί­δης αλλά και άλλοι φίλοι της «επα­νε­νερ­γο­ποί­η­σης Κα­ρα­μαν­λή» όταν δια­τύ­πω­ναν την πρό­βλε­ψη ότι τε­λι­κά ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης δεν θα γίνει πρω­θυ­πουρ­γός. Όλα αυτά ση­μαί­νουν ότι η πο­λι­τι­κή κρίση εξα­κο­λου­θεί στην Ελ­λά­δα να είναι ένα ηφαί­στειο ενερ­γό.

Η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει να αντι­με­τω­πί­σει αυτήν τη συ­γκυ­ρία με την αυ­το­πε­ποί­θη­ση της ανα­τρο­πής. Συ­γκε­ντρώ­νο­ντας δυ­νά­μεις μέσα από τη σκλη­ρή αντί­στα­ση στα μνη­μό­νια, παλιά και νέα. Συ­γκρο­τώ­ντας στα­θε­ρά ένα μα­ζι­κό πο­λι­τι­κό ρεύμα που θα επι­χει­ρή­σει ξανά να αντι­στρέ­ψει το συ­σχε­τι­σμό υπέρ του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και σε βάρος του κε­φα­λαί­ου και των διε­θνών συμ­μά­χων του. Ορ­γα­νώ­νο­ντας την πάλη τόσο κατά του ση­με­ρι­νού μνη­μο­νια­κού πρω­θυ­πουρ­γού όσο και κατά του «εν ανα­μο­νή» ομο­λό­γου του.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την "Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά", φ. 385

Ετικέτες

_αρχαιο.jpg

Μια σπουδαία ανακάλυψη η οποία δίνει μια νέα διάσταση στην εικόνα που είχαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες για τον πλανήτη εκατομμύρια χρόνια πριν, έγινε πρόσφατα σε μια επαρχία της Κίνας.

Εκεί, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα αναλλοίωτο πτηνό το οποίο ήταν παγιδευμένο σε ένα μεγάλο κομμάτι κεχριμπαριού,. Η ηλικία του υπολογίζεται πως είναι 99 εκατ. ετών!

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το εύρημα αυτό της ομάδας παλαιοντολόγων είναι εξαιρετικά σημαντικό και θα ανοίξει δρόμους στην επιστημονική κοινότητα για τη μελέτη της πανίδας που ζούσε πριν από εκατομμύρια χρόνια στον πλανήτη μας.

πηγη: newsbeast.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή