Σήμερα: 11/12/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

1834632.jpg

Δύο παγετώνες της Δυτικής Ανταρκτικής που λιώνουν με ταχείς ρυθμούς θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη, καθώς εάν η τεράστια πλάκα πάγου κυλήσει στη θάλασσα τότε η στάθμη των ωκεανών θα ανέβει κατά τρία μέτρα σε διάστημα μερικών αιώνων.

Από την άλλη πλευρά, στην Ανατολική Ανταρκτική, η NASA παρατηρεί αύξηση του όγκου των πάγων.

Επί ξυρού ακμής

Μια νέα μελέτη κλιματολόγων του γερμανικού Ινστιτούτου του Πότσνταμ που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση PNAS επιχειρεί μια προσομοίωση του ρυθμού λιωσίματος των πάγων τις επόμενες δεκαετίες και χιλιετίες.

Οι επιστήμονες εστίασαν στους παγετώνες Πάιν Άιλαντ (σσ. Pine Island, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ) και Θουάιτς (Thwaites) οι οποίοι αυτή τη στιγμή συγκρατούν το παγοκάλυμμα της Δυτικής Ανταρκτικής από το να καταρρεύσει στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό.

Το υπολογιστικό μοντέλο της μελέτης προσομοίωσε τη μεταβολή των δυνάμεων που ασκούνται στον πάγο καθώς οι παγετώνες υποχωρούν και διοχετεύουν νερό στη Θάλασσα του Αμούνδσεν. Όπως έδειξε το μοντέλο, η κατάρρευση του παγοκαλύμματος στη Δυτική Ανταρκτική θα ξεκινήσει σε περίπου έξι δεκαετίες αν το λιώσιμο των δύο παγετώνων συνεχιστεί με το σημερινό ρυθμό.

Τότε, η κατάσταση θα ξεπεράσει το σημείο χωρίς επιστροφή. Τουλάχιστον, θα χρειαστεί να περάσουν αρκετοί αιώνες, έως και τρεις χιλιετίες, ώστε το παγοκάλυμμα να λιώσει και να ανεβάσει τη στάθμη της θάλασσας κατά τρία μέτρα.

Αμφισβήτηση

Άλλοι κλιματικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι η μελέτη αυτή είναι ελλιπής διότι δεν λαμβάνει υπόψη παράγοντες, όπως η επίδραση των ανέμων και των ωκεάνιων ρευμάτων.

Οι κλιματολόγοι, εξάλλου, ακόμα δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα το εάν η παρατηρούμενη απώλεια πάγου στη Θάλασσα του Αμούνδσεν οφείλεται στην κλιματική αλλαγή ή σε κάποιο φυσικό κύκλο αυξομείωσης.

Θετικό ισοζύγιο πάγου στο σύνολο

Το οξύμωρο είναι ότι συνολικά ο όγκος πάγου στην Ανταρκτική αυξάνεται, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα υποστηρίζει έκθεση της ΝASA που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Journal of Glaciology.

Η μελέτη δεν αμφισβητεί την τήξη των πάγων από την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά υπογραμμίζει ότι οι απώλειες αντισταθμίζονται σε άλλες περιοχές.

Εν προκειμένω, στην Ανταρκτική το παγοκάλυμμα που άρχισε να δημιουργείται πριν από 10.000 χρόνια σημειώνει αύξηση κατά 112 δισεκατομμύρια τόνους ετησίως από το 1992 έως το 2001. Αυτό το «καθαρό κέρδος» σημείωσε πτώση μεταξύ 2003 και 2008, στους 82 δισ. τόνους ετησίως, αλλά μετά επανήλθε.

«Είμαστε ουσιαστικά σε συμφωνία με άλλες μελέτες που δείχνουν αύξηση στην απώλεια του πάγου στην Ανταρκτική» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Τζ. Ζουόλι ο οποίος εξηγεί πως η διαφωνία αφορά στην Ανατολική Ανταρκτική και το εσωτερικό της Δυτικής Ανταρκτικής».

Σε αυτές τις δύο περιοχές παρατηρούμε μια αύξηση του πάγου που υπερβαίνει τις απώλειες σε άλλες περιοχές», αναφέρει ο επιστήμονας που υπογραμμίζει πως αυτά τα δεδομένα ίσως ανατραπούν μέσα σε δύο ή τρεις δεκαετίες και οι απώλειες πάγου στη Δυτική Ανταρκτική είναι μεγαλύτερες από την αύξηση.

Πηγή: econews

Ετικέτες

publicserpents.jpg

Με αφορμή τη νέα ανακεφαλαιοποίηση

Γράφει ο Στωικός

Ψηφίστηκε το Σάββατο 31/10 σε πανηγυρικούς τόνους, το νομοσχέδιο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την τρίτη κατά σειρά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ενώ όλη την προηγούμενη περίοδο επιδίδονταν σε λεονταρισμούς κατά της κυβέρνησης και του…ψεύτη Τσίπρα, την ώρα της ψηφοφορίας ψήφισαν υπέρ, προτάσσοντας το ταξικό συμφέρον. ΚΚΕ και Χ.Α καταψήφισαν.

Με αφορμή τις εξελίξεις αυτές, κρίναμε σκόπιμο να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στις εξελίξεις του τραπεζικού συστήματος τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Τη δεκαετία του 1980, οι ιδιωτικές τράπεζες στην Ελλάδα ήταν μειοψηφία. Την εποχή εκείνη δέσποζαν οι κρατικές τράπεζες, οι οποίες κατείχαν κυρίαρχη θέση σε ό,τι αφορά τους τραπεζικούς δείκτες (ύψος ενεργητικού, κερδοφορία, καταθέσεις, χορηγήσεις, απασχόληση κλπ).

Ας θυμηθούμε λοιπόν τον τραπεζικό χάρτη της εποχής.

Υπό κρατικό έλεγχο ήταν τότε η Εθνική, η Εμπορική (ιδιωτική ως το 1975, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Στ. Ανδρεάδη, κρατικοποιήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ) η Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα (το 1957 εξαγοράστηκε από την ιδιωτική τότε Εμπορική), οι οποίες ήταν και οι μεγάλες τράπεζες, δίπλα στις οποίες υπήρχε μια πληθώρα μικρότερων, όπως η Πειραιώς (θυγατρική της Εμπορικής), η Τράπεζα Κρήτης, η Μακεδονίας – Θράκης, η Τράπεζα Κεντρικής Ελλάδος, η Τράπεζα Αθηνών, η Γενική Τράπεζα (δημιουργήθηκε το 1937 με κεφάλαια του Μετοχικού Ταμείου Στρατού), η Τράπεζα Αττικής κλπ.

Δίπλα σε αυτές, υπήρχαν οι εξειδικευμένες εμπορικές τράπεζες. Στο χώρο της στεγαστικής πίστης η Κτηματική και η Εθνική Στεγαστική, θυγατρικές και οι δύο της Εθνικής Τράπεζας.

Η Αγροτική Τράπεζα, όπως προδίδει και το όνομα της, χρηματοδοτούσε επενδύσεις του πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία), ενώ για τη χρηματοδότηση επενδύσεων στον δευτερογενή (βιομηχανία) και τριτογενή τομέα (υπηρεσίες), εξειδικεύονταν η ΕΤΒΑ και η ΕΤΕΒΑ (θυγατρική της Εθνικής). Τέλος, ως αποταμιευτικές τράπεζες, υπήρχαν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (Τ.Τ) και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Τα δύο αυτά Ταμεία χορηγούσαν δάνεια στους δημόσιους υπαλλήλους με ευνοϊκούς όρους.

Αυτό ήταν το πανόραμα των, υπό κρατικό έλεγχο τραπεζών τη δεκαετία του 1980, ενώ, δίπλα σε αυτές δρούσε ένα δίχτυ ασφαλιστικών εταιριών.

Ιδιωτικές τράπεζες ήταν τότε δύο. Η Τράπεζα Πίστεως του εκ Καλαμών ορμώμενου Γ. Κωστόπουλου και η Τράπεζα Εργασίας, την οποία ίδρυσε το 1975 ο τραπεζίτης Κ. Καψάσκης. Και οι δύο από κοινού διατηρούσαν ένα μικρό μερίδιο στην τραπεζική αγορά, όχι μεγαλύτερο από το 20%.

Στο σημείο αυτό μία αναγκαία διευκρίνιση. Το θέμα κρατική ή ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα, έχει αποκτήσει τα τελευταία 25 χρόνια μεγάλη ιδεολογική φόρτιση. Θα πρέπει όμως να επισημάνουμε, ότι έτσι λειτουργούσε τότε ο ελληνικός καπιταλισμός. Οι κρατικές τράπεζες, επιτελούσαν και τότε το ρόλος τους, συγκεντρώνοντας τις σκόρπιες αποταμιεύσεις των επιχειρήσεων και των ιδιωτών (λαϊκή αποταμίευση) και τις μετέτρεπαν σε μια τεράστια οικονομική δύναμη την οποία έθεταν στην υπηρεσία του ιδιωτικού τομέα. Οι θέσεις που ανέπτυξε ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό» για το σχηματισμό της χρηματιστικής ολιγαρχίας (συγχώνευση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, με το πρώτο να παίζει τον καθοριστικό ρόλο), ίσχυαν πλήρως και την περίοδο αυτή. Όποιος έλεγχε τις τράπεζες, είχε υπό τον έλεγχο του και την ελληνική οικονομία, κρατική και ιδιωτική, γιατί και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις λειτουργούσαν – όπως και σήμερα – με τραπεζικό δανεισμό. Γεγονός που επέτρεπε στις διοικήσεις των τραπεζών να επηρεάζουν καθοριστικά τις αποφάσεις των δανειζόμενων επιχειρήσεων.

Την περίοδο μάλιστα αυτή, με μοχλό τις κρατικές κυρίως τράπεζες, συντελέστηκε μια λεόντεια αναδιανομή εισοδήματος, από την εργατική τάξη και ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα, προς την αστική τάξη. Το κόλπο γκρόσο, είχε την κωδική ονομασία «θαλασσοδάνεια». Χορηγούσαν οι κρατικές κατά βάση τράπεζες, δάνεια στις μεγάλες επιχειρήσεις, σε κατασκευαστικές, ξενοδοχειακές, βιομηχανικές και εφοπλιστικές εταιρίες, χωρίς τις αναγκαίες τραπεζικές εγγυήσεις και με τη διαμεσολάβηση του πολιτικού συστήματος. Δάνεια τα οποία δεν εξόφλησαν ποτέ. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, αυτή της ΕΤΒΑ, η οποία στις αρχές του 1990 βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και χρηματοδοτήθηκε με 1 τρις. δραχμές! από τον Κρατικό Προϋπολογισμό για να «εξυγιανθεί» και οι λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις τη δεκαετία του 1980, οι οποίες κρατικοποιήθηκαν, «καθάρισαν» τις ζημίες με κρατικό χρήμα και στη συνέχεια ιδιωτικοποιήθηκαν εκ νέου.

Η ανάληψη κολοσσιαίων ζημιών του ιδιωτικού τομέα από το καπιταλιστικό κράτος, το οποίο τις διαγράφει μεταφέροντας το βάρος στον Κρατικό Προϋπολογισμό (πιο απλά στους εργαζόμενους τους οποίους ληστεύει με την φορολογία), είναι μία συνήθης πρακτική για το διεθνή καπιταλισμό. Πρόκειται για μια πλευρά της κρατικομονοπωλιακής παρέμβασης στην οικονομία, και καταδεικνύει πόσο καθοριστική είναι η συμβολή του καπιταλιστικού κράτους στη διαδικασία αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου.  

Αν όντος έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οι κομμουνιστές γιατί πάλευαν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και κατάγγειλαν τις αστικές κυβερνήσεις που τις προωθούσαν; Οι κομμουνιστές παλιάς κοπής, γιατί η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ υποστηρίζει ότι δεν έχει σημασία αν μια επιχείρηση στον καπιταλισμό είναι κρατική ή ιδιωτική. Αν είναι έτσι, ας βοηθήσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσει τα δύο μεγάλα λιμάνια, τον ΟΣΕ, το Ελληνικό και ό,τι άλλο είναι σήμερα στα χέρια του Δημοσίου.

Οι κομμουνιστές πάλευαν με ζήλο κατά των ιδιωτικοποιήσεων, για δύο βασικά λόγους. Πρώτο: επειδή η στροφή που έκανε τότε ο καπιταλισμός στην κρατική παρέμβαση στην οικονομία, ήταν, ας το πούμε έτσι, μία «ήττα» για τον ίδιο και αποτελούσε ομολογία, ότι η παλλαϊκή, πανεθνική διεύθυνση των οικονομικών σχέσεων, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, όταν καταχτήσουν την πολιτική εξουσία, είναι δυνατή και ρεαλιστική.

Δεύτερο: γιατί το κράτος ως εργοδότης, με την ιδιότητα του συλλογικού καπιταλιστή –και αυτό το έχει δείξει η πείρα– ακολουθεί απέναντι στους εργαζόμενους μια πολιτική διαφορετική, από αυτή του ιδιώτη καπιταλιστή, ο οποίος, στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού ανταγωνισμού, ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή ή την απόσπαση, όσο το δυνατό μεγαλύτερης υπεραξίας, γεγονός που σημαίνει απότομη χειροτέρευση της ζωής της εργατικής τάξης, ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων, σε ένα περιβάλλον όπου θα κυριαρχεί το ιδιωτικό κεφάλαιο. Και αυτό το είδαμε στην πράξη. Σε όσες επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν, τα νέα αφεντικά έκαναν απολύσεις προσωπικού, αύξησαν τις τιμές των προσφερόμενων εμπορευμάτων ή υπηρεσιών, επέβαλαν νέους αυστηρούς κανονισμούς προσωπικού και σε συνεργασία με τις αστικές κυβερνήσεις, διέλυσαν τις εργασιακές σχέσεις και, αργά, αλλά σταθερά, υπονόμευσαν το κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα.

Για αυτούς τους λόγους, το ΚΚΕ τότε αντιπάλεψε με συνέπεια και σθένος τις ιδιωτικοποιήσεις, και στη στάση του αυτή βρήκε την αποδοχή των εργαζομένων. Το σημερινό ΚΚΕ που υποστηρίζει ότι, σε συνθήκες καπιταλισμού, δεν έχει σημασία αν μια επιχείρηση είναι ιδιωτική ή κρατική, κάνει ένα ακόμα βήμα απομόνωσης από τον λαϊκό παράγοντα.

 

Σαρωτικό κύμα ιδιωτικοποιήσεων στις τράπεζες

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επεξεργάστηκε την πολιτική ιδιωτικοποίησης των κρατικών τραπεζών. Ο τότε υπουργός Οικονομίας Κ. Σημίτης, ανέθεσε στον γ. γραμματέα του υπουργείου του Θ. Καρατζά (μετέπειτα Πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας), να εκπονήσει σχέδιο «απελευθέρωσης» του τραπεζικού συστήματος. Σχέδιο, το οποίο υλοποιήθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Για να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη, επιδόθηκαν, σε μια άνευ προηγουμένου συκοφάντηση, σε ένα ανηλεή πόλεμο λάσπης κατά του δημόσιου χαρακτήρα του τραπεζικού συστήματος – κάτι που έκαναν στη συνέχεια και για τις άλλες δημόσιες επιχειρήσεις που έβγαλαν στο σφυρί - εκτοξεύοντας κατηγορίες για τις οποίες την πρώτη ευθύνη την είχαν οι ίδιοι οι κυβερνώντες. Οι κρατικές τράπεζες κατηγορήθηκαν τότε, γιατί έδιναν δάνεια σε επιχειρηματίες με αδιαφανή κριτήρια, για την κακή εξυπηρέτηση των πελατών τους – τις ουρές που σχηματίζονταν στα γκισέ – κάτι που οι ιδιώτες θα θεράπευαν, για τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, ο οποίος σάπιζε από τότε, για την προνομιακή θέση των τραπεζοϋπαλλήλων με τους υψηλούς μισθούς και τις παχυλές συντάξεις.

Και αφού προετοίμασαν το έδαφος, προχώρησαν επί του έργου. Η αρχή έγινε από την κυβέρνηση της ΝΔ (1990 – 1993), η οποία ιδιωτικοποίησε την Τράπεζα Πειραιώς, που ήταν τότε ήταν μία μικρή θυγατρική τράπεζα της Εμπορικής και πέρασε στα χέρια ομίλου επιχειρηματιών υπό τον Μ. Σάλα, πρώην Γ. Γραμματέα του υπουργείου Εμπορίου του ΠΑΣΟΚ.

Την βρώμικη δουλειά της ιδιωτικοποίησης των τραπεζών, την ανέλαβαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1993 – 2004, με πρωτοπαλίκαρα τα κομματικά στελέχη στην ΟΤΟΕ. Τότε έλαμψε το άστρο του Πρωτόπαπα, του Παναγόπουλου (σημερινού Προέδρου της ΓΣΕΕ), του Κουσελά, του Σπυρόπουλου κ.α, οι οποίοι ανταμείφθηκαν πολύ καλά για τις «υπηρεσίες» που προσέφεραν, καθώς οι περισσότεροι έγιναν υπουργοί των κυβερνήσεων Σημίτη. Αξίζει να σημειωθεί, ότι βρισκόμαστε στην εποχή, όπου οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ στην ΟΤΟΕ – και όχι μόνο – αποτελούσαν προνομιακό συνομιλητή της ΠΑΣΚΕ.

Στην περίοδο 1994 – 1997 έγινε το ξεκαθάρισμα των «μικρών» τραπεζών, οι οποίες κατέληξαν στην Eurobank (είχε εμφανιστεί το 1990 ως Ευρωεπενδυτική Τράπεζα, δημιουργημένη από τον όμιλο Λάτση. Ο τελευταίος είχε προφανώς ειδοποιηθεί για το μεγάλο πάρτι που θα γινόταν με τις κρατικές τράπεζες και πήρε θέση) και την Τράπεζα Πειραιώς.

Το 1999 η Ιονική – Λαϊκή περνάει υπό τον έλεγχο της Τράπεζας Πίστεως, μετά από ένα ηρωικό αγώνα των εργαζομένων της, ο οποίος κάμφθηκε, όταν με πρωτοβουλία της ΟΤΟΕ δημιουργήθηκε μέσα στην τράπεζα απεργοσπαστικός μηχανισμός.

Το 2000 η Τράπεζα Εργασίας, περνάει μετά από επιθετική εξαγορά στην Eurobank. Η Εμπορική Τράπεζα, μετά τις περιπέτειες που είχε με την γαλλική Gredit Agricole, περνάει τελικά κάτω από τον έλεγχο της πρώην θυγατρικής της (!!), της Τράπεζας Πειραιώς. Η τελευταία, το 2002 – 2003, θέτει υπό τον έλεγχο της την ΕΤΒΑ.

Έτσι λίγο – πολύ ολοκληρώθηκε το εγχείρημα της «απελευθέρωσης» του τραπεζικού συστήματος, το οποίο – υπό ιδιωτικό έλεγχο πλέον – θωρακίστηκε αποφασιστικά…. Πόσο θωρακισμένο ήταν, θα το δούμε στη συνέχεια.

Η ιδιωτικοποίηση, ήταν μία μόνο πλευρά των πολιτικών «απελευθέρωσης» της τραπεζικής πίστης. Άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά της πολιτικής αυτής, ήταν η «απελευθέρωση» των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων – τα οποία στο παρελθόν καθορίζονταν διοικητικά – η δυνατότητα εξαγωγής κεφαλαίων στα πλαίσια των νέων κανονισμών της ΕΕ, χωρίς έγκριση από τις τραπεζικές αρχές κλπ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ξεκίνησε και ο τρελός χορός της πιστωτικής επέκτασης προς τα λαϊκά νοικοκυριά (τραπεζική λιανική), μέσω της αφειδούς χορήγησης καταναλωτικών και στεγαστικών δανείων. Είχε μόλις στηθεί η παγίδα της υπερχρέωσης, η οποία κατέληξε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα, αλλά την εποχή εκείνη επικρατούσε καταναλωτική φρενίτιδα, και κανείς δεν καθόταν να ασχοληθεί με το τι θα γίνει μετά από μερικά χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί τότε, ότι η καταναλωτική φρενίτιδα που πριμοδοτούσαν πρώτα και κύρια οι τράπεζες – με την Τράπεζα της Ελλάδας να κάνει τα στραβά μάτια – θα κατέληγε στα «κόκκινα δάνεια», και αύριο στα hedge funds[1], στα αιμοβόρα κεφάλαια που επενδύουν στην καταστροφή για να αποκομίσουν κέρδη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε, ότι η κατάληξη θα ήταν να βγει στο σφυρί και η πρώτη κατοικία.

Οι ιδιωτικές τράπεζες, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο και στο αποκαλούμενο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 1999, καθώς «ειδικεύτηκαν» στη χειραγώγηση των μετοχών. Στο σημείο αυτό, θα αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό που αποκαλύπτει την σήψη της εποχής. Το 1999 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακοινώνει την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, γεγονός που πυροδότησε τις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Τις ίδιες ακριβώς ημέρες αυτές έγινε και ο «γάμος» της Γενικής Τράπεζας με τον όμιλο των επιχειρήσεων Κοντομηνά. Σε συνέντευξη Τύπου που παραχωρήθηκε προκειμένου να επισημοποιηθεί η συνεργασία των δύο πλευρών, πλησιάζει τους δημοσιογράφους ο Γ. Δασκαλάκης, μέλος του Ε.Γ του ΠΑΣΟΚ (της επιρροής Τσοχατζόπουλου) και Πρόεδρος της Γενικής με ένα ποτήρι κρασί στα χέρια και με φανερή ικανοποίηση τους λέει: «Να ρε πως γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς να ανοίγει μύτη». Φανερή αιχμή για τον…θορυβώδη τρόπο με τον οποίο επέλεξε η αντίπαλη ομάδα Σημίτη να ιδιωτικοποιήσει την Ολυμπιακή.

Η συνέχεια όμως επιφύλασσε εκπλήξεις. Ο Κοντομηνάς με όχημα την ιδιωτικοποίηση της Γενικής, δημιούργησε κλίμα, με αποτέλεσμα η τιμή της μετοχής της τράπεζας να εκτοξευτεί στα ύψη. Την κατάλληλη χρονική στιγμή ο άνθρωπος ξεφορτώθηκε τις μετοχές αποκομίζοντας τρελά κέρδη. Στη συνέχεια, επικαλούμενος νομικά κενά στη συμφωνία, ακύρωσε την ιδιωτικοποίηση, αφού είχε πρώτα ξεπουπουλιάσει την κότα.

 

Η περίοδος της κρίσης

Είναι γνωστό σήμερα, ότι η οικονομική κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι του 2007 στις ΗΠΑ και επεκτάθηκε κατά κύματα σε ολόκληρο τον πλανήτη, έπληξε καίρια τις τράπεζες. Και δεν μιλάμε για τράπεζες επιπέδου Εθνικής, αλλά για μονοπωλιακούς κολοσσούς, οι οποίοι έστηναν κερδοσκοπικά παιγνίδια σε όλα τα σημεία του κόσμου. Στις ΗΠΑ η Leaman Brothers χρεοκόπησε το 2007, όπως και πολλές άλλες εκατοντάδες περιφερειακές τράπεζες, ενώ η διαβόητη Merrill Lynch, η οποία στις δόξες της ανεβοκατέβαζε υπουργούς σε όλες τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, κάτω από το βάρος των τεράστιων ζημιών που είχε συσσωρεύσει πουλήθηκε το 2008 έναντι ελάχιστου τιμήματος στη BankOfAmerica. Αντίστοιχες χρεοκοπίες είχαμε και σε μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση. Η κατάρρευση των τιμών των μετοχών και των κρατικών ομολόγων, επισώρευσε τεράστιες ζημίες στις αποκαλούμενες –τέσσερις τον αριθμό– συστημικές τράπεζες που είχαν κυριαρχήσει μετά την εξαγορά των, δημοσίου χαρακτήρα, τραπεζών. Πρόκειται για την Εθνική, την Alpha Bank (πρώην Πίστεως), την Πειραιώς και την Eurobank. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε στις αρχές του 2010, όταν, λόγω της μεγάλης ανόδου των αποδόσεων των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων, έγινε απαγορευτικός ο δανεισμός από τις ξένες αγορές. Κανείς πλέον δεν δάνειζε την Ελλάδα, ούτε και τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες είχαν ουσιαστικά αποβληθεί από την ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά. Μια αγορά, η οποία, λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, ούτως ή άλλως σερνότανε και αντλούσε κάθε βδομάδα τα αναγκαία κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Την περίοδο αυτή, χρεοκόπησαν όλα τα επιχειρήματα των οπαδών της «απελευθέρωσης των αγορών», οι οποίοι υποστήριζαν ότι η εφαρμογή προγράμματος εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, ο περιορισμός της δράσης του –καπιταλιστικού– κράτους, και η απορρύθμιση των αγορών εργασίας και προϊόντων, θα μας οδηγούσαν σε μια διαρκή και σταθερή ανάπτυξη, τους καρπούς της οποίας θα απολάμβαναν όλοι και οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι.

Στην πραγματικότητα συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η βίαιη επίθεση που εκδηλώθηκε σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, όξυνε τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που με αναγκαιότητα συνοδεύουν τον κύκλο της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Τα στοιχεία της κρίσης κατακάθονταν στο εσωτερικό του αναπαραγωγικού μηχανισμού. Και όταν αυτή ξέσπασε, προκάλεσε γύρω της συντρίμμια και θρύψαλα.  

Από τότε οι τέσσερις ελληνικές τράπεζες, ζουν σαν τις άπορες κορασίδες που συντηρούνται με τα επιδόματα του κράτους. Η σκανδαλώδης πριμοδότηση τους ξεκίνησε το 2008, όταν, υπό μορφή ζεστού χρήματος και παροχής κρατικών εγγυήσεων, ενθυλάκωσαν 28 δις. ευρώ. Συν τοις άλλοις, συνέχισαν να αντλούν δεκάδες δις. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με μηδενικό επιτόκιο, καταθέτοντας ως εγγύηση τα εξαϋλωμένα κρατικά ομόλογα.    

Το 2012, με την εφαρμογή του διαβόητου PSI (κούρεμα του κρατικού χρέους κατά 50%), υπήρξε ειδική πρόβλεψη στο 2ο μνημόνιο για ενίσχυση–ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με 50 δις. ευρώ, με το επιχείρημα της αντιστάθμισης των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα των ομολόγων που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους. Αλλά προσοχή. Ανάγκη αποκατάστασης των ζημιών είχαν μόνο οι τράπεζες. Αντίθετα, τέτοια ανάγκη δεν προέκυψε για τους μικροομολογιούχους που ληστεύτηκαν, για τα ασφαλιστικά ταμεία που επίσης καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά τους, μετά την ατιμία που διέπραξαν ο Βενιζέλος και ο Προβόπουλος να μετατρέψουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα σε κρατικά ομόλογα, τα οποία στη συνέχεια κουρεύτηκαν, αλλά ούτε και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα αποθεματικά των οποίων επίσης εξανεμίστηκαν.

Η ληστεία αυτή συντελείται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία επτά χρόνια. Και αν συνυπολογίσουμε το σύνολο των παρεμβάσεων που έχουν γίνει για να διατηρηθούν οι τέσσερις ιδιωτικές τράπεζες στη ζωή, το ποσό ίσως και να αγγίζει τα 150 δις. ευρώ, κοντά δηλαδή ένα ΑΕΠ!

Αυτή είναι η δικαιοσύνη και η ηθική του καπιταλισμού. Ληστεύεται ο λαός με φόρους και χαράτσια για να σταθεί στα πόδια του ο ετοιμόρροπος καπιταλισμός. Και στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού, «σωτηρία του καπιταλισμού» σημαίνει πρώτα και κύρια, «σωτηρία των τραπεζών». Τόσο απλά.  


[1] Ένα hedge fund είναι ένα κεφάλαιο ανοικτού ή κλειστού τύπου όπου ένας διαχειριστής επενδύει τα χρήματα των μεριδιούχων έναντι κάποιας αμοιβής (management fee). Στα ανοιχτού τύπου funds μπορεί οποιοσδήποτε επενδυτής να αποκτήσει μερίδιο αν και τα κατώτατα όρια συμμετοχής είναι ιδιαίτερα υψηλά και μπορεί να ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Στα κλειστού τύπου funds η συμμετοχή των επενδυτών γίνεται βάσει επιλογών του διαχειριστή.

Υπάρχουν οι παρακάτω τύποι Hedge Funds:

1) Exchange Traded Funds (ETFs) -Διαπραγματεύσιμα Αμοιβαία Κεφάλαια

Τα Exchange Traded Funds (ETFs) είναι διαπραγματεύσιμα αμοιβαία κεφάλαια σχεδιασμένα να παρακολουθούν την πορεία ενός δείκτη (Για παράδειγμα του δείκτη FTSE 100). Οι συνολικές τοποθετήσεις σε ETFs παγκοσμίως υπολογίζεται ότι ανέρχονται σε 800 δις ευρώ (2011).

2) Hedge Fund τύπου Aggressive Growth

Κεφάλαια με υψηλές προσδοκίες και ρίσκο, υψηλή μόχλευση κεφαλαίου και κάλυψη κινδύνου με χρήση παραγώγων προϊόντων.

3) Hedge Fund τύπου Distressed Securities:

Κεφάλαια που αγοράζουν μετοχές, δικαιώματα και παλαιά δάνεια από εταιρείες που αντιμετωπίζουν ενδεχόμενη χρεοκοπία.

4) Hedge Fund τύπου Emerging Markets

Κεφάλαια που επενδύουν σε αναδυόμενες αγορές. Στις αγορές αυτές συνήθως δεν προβλέπεται η χρήση παραγώγων για ‘κάλυψη’ κινδύνου (hedging) άρα η έκθεση σε ρίσκο είναι μεγαλύτερη.

5) Hedge Fund τύπου Fund of Funds

Τα κεφάλαια αυτά λειτουργούν ως επενδυτικές «ομπρέλες» αποκτώντας μερίδια σε άλλα hedge funds. Τα funds επιλέγονται με γνώμονα την βελτιστοποίησης της διασποράς κινδύνου. Τα κριτήρια διαφοροποίησης αφορούν τόσο τον γενικό επενδυτικό χαρακτήρα ενός fund (πχ εξειδίκευση στην υψηλή τεχνολογία, βιοτεχνολογία κτλ) όσο και την γεωγραφική δραστηριοποίηση του (πχ Ασία, Νότια Αμερική, Ανατολική Ευρώπη, κτλ). Τα Funds of the Hedge Funds θεωρούνται ιδανική επιλογή για επενδυτές με χαμηλές ανοχές στο ρίσκο (πχ συνταξιοδοτικά ταμεία και ασφαλιστικές εταιρείες) γιατί όχι μόνο εμπεριέχουν χαμηλότερο ρίσκο αλλά εμφανίζουν και πιο ισορροπημένη κατανομή αποδόσεων μέσα στα χρόνια.

6) Hedge Fund τύπου Income

Κεφάλαια που επενδύουν σε κρατικά ομόλογα και διατηρούν προφίλ χαμηλού ρίσκου.

7) Hedge Fund τύπου Macro

Κεφάλαια που στοχεύουν σε κέρδη από μακροοικονομικές αλλαγές σε διάφορα κράτη. Χρησιμοποιούνται παράγωγα προϊόντα ώστε οι μικρές μεταβολές επιτοκίων και ισοτιμιών να μετατρέπονται σε αξιόλογα κέρδη.

8) Hedge Fund τύπου Opportunistic

Κεφάλαια που χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές ώστε να εκμεταλλεύονται ευκαιρίες σε πολλών διαφορετικών ειδών αγορές. Η μόχλευση κεφαλαίου και άλλες παρόμοιες τεχνικές χρησιμοποιούνται ευρέως.

9) Hedge Fund τύπου Value

Κεφάλαια που επενδύουν σε μετοχές που διαπραγματεύονται πολύ χαμηλότερα από την πραγματική τους αξία (π.χ. μετοχές εταιριών με μεγάλη ακίνητη περιουσία). Στοχεύουν σε μακροπρόθεσμα κέρδη, όταν η αγορά επαναξιολογήσει τις αποτιμήσεις των εταιρειών αυτών

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

mavragorites_katoxiki_propaganda-199x118.jpg

Μία εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, «Η ΚΑΤΟΧΗ» (1997)

ου Γιώργου Μαργαρίτη*

Η ιστοριογραφία της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής στη χώρα μας στη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου έχει κάνει εμφανείς προόδους.

Οι τελευταίες αποτυπώνονται σε σημαντικό αριθμό διατριβών (ξεχωρίζει η μνημειώδης του Βασίλη Μανουσάκη για την οικονομία της Κατοχής) -τις οποίες ελπίζουμε όλες να τις δούμε ως βιβλία και να συζητηθούν- ή στα μεγάλα ιστορικά συνέδρια που οργάνωσαν τα προηγούμενα χρόνια ο Προκόπης Παπαστράτης και ο Μιχάλης Λυμπεράτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σε αυτά, μια νέα γενιά ερευνητών έδειξε έτοιμη να διερευνήσει ουσιαστικές πτυχές (οικονομικές, κοινωνικές, ιδεολογικές) της περιόδου.

Προφανώς μέσα από αυτή την ενθουσιώδη όσο και μεθοδικά επιστημονική δραστηριότητα γνωρίσαμε πολύ καλύτερα τον δωσιλογισμό, τα χαρακτηριστικά του και τις διαστάσεις του.

Τελείως αναντίστοιχη με τις προόδους που έχει πραγματοποιήσει η ιστοριογραφία σε αυτό το πεδίο είναι η επιμονή ενός κύκλου πολιτικών επιστημόνων και γενικών σχολιαστών να αποσυνδέουν το ζήτημα του δωσιλογισμού από την επιστημονική έρευνα και να το ανάγουν σε ζήτημα πολιτικής ή ηθικής ή όποιας άλλης «εξισορρόπησης».

Με λάβαρο τον αγώνα ενάντια σε μια «αριστερή ιστοριογραφία» που δήθεν κυριαρχεί και τους καταδυναστεύει, καταφεύγουν σε πλήθος τεχνάσματα και ευρήματα που έχουν έναν και μοναδικό στόχο: την «αποκατάσταση» των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Το διάβημα αυτό, ως προς τη στρατηγική του, αγγίζει τα όρια του γελοίου.

Υπαινίσσομαι τη «συμβιβαστική» πρόταση που εκπορεύεται από το πρόσφατο πόνημα του κύκλου («Εμφύλια πάθη» των Νίκου Μαρατζίδη και Στάθη Καλύβα), που προβαίνει σε κεντρώες «παραχωρήσεις» αναζητώντας ανταλλάγματα: «…αν στο παρελθόν χρειάστηκε να ξεπεραστεί το αφήγημα των «Εαμοβουλγάρων», σήμερα είναι ανάγκη να αποδομηθεί το αντίστοιχο των «γερμανοτσολιάδων»».

 Εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ, «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΦΙΣΕΣ» (2003)

Εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ, «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΦΙΣΕΣ» (2003)

Δηλαδή όπως στο Δημοτικό: Δεν θα σε λέω εαμοβούλγαρο – μη με λες γερμανοτσολιά!!!

Το όλο διάβημα είναι απλά ενδεικτικό των σχέσεων που διατηρούν οι εν λόγω με την επιστήμη της Ιστορίας και με όλες τις επιστήμες γενικά!

Κατά τα άλλα, εξακολουθούν να διαμαρτύρονται ότι τη σημασία της ιστορικής αποκατάστασης του δωσιλογισμού δεν την κατανοεί ούτε αυτή καθεαυτή η Δεξιά (δύσκολα εξυμνείται η προδοσία, βλέπετε). Αν και πιθανολογούμε ότι έχουν άδικο.

Η Χρυσή Αυγή θα κατανοούσε πλήρως το έργο τους, χωρίς μάλιστα να χρειαστούν «κεντρώες» αποκλίσεις.

Αρκετά ασχοληθήκαμε όμως με την εταιρεία «Φίλων του δωσιλογισμού».

Υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε, καθώς πραγματικά υπάρχουν πολλά ζητήματα ανοικτά που θα πρέπει να ερευνήσουμε έτσι ώστε να διευρύνουμε τις γνώσεις μας στον βαθμό που θα επιτρέψει να συνθέσουμε έλλογες ερμηνείες των τότε συμπεριφορών, επιλογών και συμβάντων.

Η μελέτη του εγχώριου δωσιλογισμού πρέπει να επεκταθεί γεωγραφικά και χρονικά. Δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Η γοητεία του ναζισμού σε σημαντικό τμήμα των ελίτ –οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών κ.λπ.– των ευρωπαϊκών κρατών διακρίνεται με διαύγεια τόσο στα προπολεμικά χρόνια όσο και στη διάρκεια του πολέμου.

Το ίδιο το σχήμα της ναζιστικής Νέας Ευρώπης έγινε αποδεκτό από σημαντικούς κύκλους της χώρας μας και εξυμνήθηκε έντονα στον κατοχικό Τύπο.

Επιμέρους στοιχεία της ναζιστικής ιδεολογίας, ο αντισημιτισμός, ο εθνικισμός, λόγου χάριν, ενδύουν ιδεολογικά το ρεύμα του δωσιλογισμού.

Ο ελληνικός ναζισμός μπορεί να διαφέρει σε πολλά χαρακτηριστικά του από τον γερμανικό αντίστοιχο (όπως διαφέρουν και αντίστοιχα κινήματα στη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Νορβηγία, την Ουκρανία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία κ.λπ.), αλλά είχε στέρεα οικοδομηθεί πάνω σε κληροδοτήματα του μεταξικού καθεστώτος και νεότερες προσθήκες τής περί Νέας Ευρώπης φιλολογίας.

Το υπόστρωμα φυσικά ήταν οι κοινωνικές συγκρούσεις της Κατοχής.

Η θεσμική συγκρότηση της Ελληνικής Πολιτείας –του δωσιλογικού κράτους– αντέγραψε, στο γενικό του περίγραμμα τουλάχιστον, το État Français (Γαλλική Πολιτεία, θα το μεταφράζαμε) του στρατάρχη Πετέν στη Γαλλία.

Μπορεί να μας βάλει σε σκέψεις το γεγονός ότι σημαντικό μέρος της στρατιωτικής, διοικητικής ή ποικιλότροπα πολιτικής ελίτ της χώρας μας εμφανίζεται έτοιμο -σχεδόν προετοιμασμένο- να αναλάβει τη διαχείριση αυτού του καινοφανούς στα ελληνικά πράγματα θεσμικού σχήματος.

Επιπλέον ας παρατηρήσουμε ότι το σχήμα αποδείχθηκε διαχρονικά αποτελεσματικό, ειδικά ως προς την εξυπηρέτηση ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Η διευθέτηση των μεταλλευτικών δικαιωμάτων λόγου χάριν, όπως αποτυπώνεται στον σημερινό οικονομικό χάρτη της χώρας, είναι έργο ετούτου του καθεστώτος.

 Εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, «Η ΚΑΤΟΧΗ» (1997)

Εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, «Η ΚΑΤΟΧΗ» (1997)

Στον τομέα της καταστολής, οι αστυνομικές δυνάμεις του υπερείχαν σημαντικά σε αριθμό συλλήψεων των αντίστοιχων υπηρεσιών των κατακτητών και σε αυτές (Αστυνομία Πόλεων και Χωροφυλακή) μπορεί να αποδοθεί η καταστολή και η διάλυση των περισσότερων μαζικών κινητοποιήσεων της Κατοχής.

Τα Τάγματα Ασφαλείας συνέχισαν απλά μια ήδη παγιωμένη από το δωσιλογικό κράτος πρακτική καταστολής.

Με όλα αυτά υποψιάζομαι ότι η πυκνή ιστορία της κατοχικής περιόδου έχει πολλά ακόμα να μας αποκαλύψει.

*Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ

Πηγή: efsyn

Ετικέτες

.jpg

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΩΔΕΙ

Μια άκρως δυσάρεστη είδηση κάνει το γύρω στον τύπο και στο διαδίκτυο.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, έκρινε ως αντισυνταγματική, την απόφαση του υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Πάνου Σκουρλέτη να αναστείλει τη λειτουργία δραστηριοτήτων στα Μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές στη βάση ορισμένου σκεπτικού.

Η υπογράφουσα δεν γνωρίζει αν αυτή η δυσμενέστατη απόφαση του ΣτΕ είναι προϊόν μεροληπτικής στάσης υπέρ της Καναδικής εταιρείας χρυσού του Συμβουλίου της Επικρατείας ή αποτέλεσμα πλημμελούς ή επιπόλαιης νομικής βάσης και στήριξης των υπουργικών αποφάσεων για τις Σκουριές. Η περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης, ίσως, να καταδείξει προς τα πού γέρνει η αλήθεια ή αν συμβαίνουν και τα δύο.

Το βέβαιον είναι ότι η απόφαση του Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης αντί να αποτελέσει ένα θετικό βήμα στον αγώνα για να μάθει ένα οριστικό τέρμα στην περιβαλλοντοκτόνα και ασύμφορη επένδυση της Eldorado Gold στις Σκουριές, έρχεται εκ των πραγμάτων να προσφέρει αφορμή για τη «δικαίωση» της Καναδικής εταιρείας από το ΣτΕ.

Δεν γνωρίζουμε τώρα ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Υπουργείου και της κυβέρνησης. Όπως μας λένε κάποιοι κύκλοι του Υπουργείου, δεν είναι λίγοι εκείνοι στην κυβέρνηση, ίσως, μάλιστα, να κυριαρχούν, οι οποίοι θεωρούν ότι μνημόνια και αντιπαράθεση με την Eldorado είναι πράγματα ασύμβατα ή και χειρότερα, ότι η επένδυση χρυσού στις Σκουριές είναι επωφελέστατη για τον τόπο και πως δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σοβαρά οι «περιθωριακές» αντιδράσεις «περιέργων», οι οποίες χάνουν, υποτίθεται, συνεχώς έδαφος και στην τοπική κοινωνία.

Το σίγουρο είναι ότι αν η κυβέρνηση δεν λάβει, όπως είχε προτείνει παλιότερα ως Υπουργός ο Παν. Λαφαζάνης, μια σαφή απόφαση για την εκδίωξη της Eldorado και στη βάση αυτής της σαφούς απόφασης δεν σχεδιάσει τεκμηριωμένα τα βήματα τα οποία θα πρέπει να ακολουθήσει για να υλοποιήσει αυτήν την κατεύθυνση και συνεχίσει να ταλαντεύεται και να πατάει σε πολλές βάρκες, τότε το παιχνίδι στις Σκουριές το έχει κερδίσει πανηγυρικά η Eldorado και η περιβαλλοντική καταστροφή στη Χαλκιδική θα είναι εφιαλτική.

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΣΤΑ ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ

Αν στις Σκουριές έχουμε αρνητικές εξελίξεις, για την ανάπλαση στο χώρο των Λιπασμάτων έχουν αρχίσει να ηχούν τα τύμπανα των αντιδράσεων. Η κυβέρνηση σχεδόν «αναγκάσθηκε», ως αντιπερισπασμό στο ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά, να προωθεί τη ρύθμιση Λαφαζάνη για την ανάπλαση σε χώρο πρασίνου και αναψυχής της παραλιακής έκτασης 640 στρεμμάτων στα πρώην Λιπάσματα της Δραπετσώνα. Με βάση αυτή τη ρύθμιση δεν επιτρέπεται καμιά άλλη χρήση σε αυτό το χώρο, παρά μόνο κοινωφελείς δραστηριότητες και αναψυχή, με χαμηλότατο συντελεστή δόμησης 0,15% και πολεοδόμηση από το Δήμο.

Απέναντι σε αυτήν την άκρως επωφελή για την υποβαθμισμένη αυτή περιοχή του Πειραιά ρύθμιση, η οποία προωθήθηκε αλλά δεν έχει ψηφισθεί ακόμα στη Βουλή, έχουν κλιμακωθεί οι αντιδράσεις, οι οποίες ήταν σφοδρότατες και επί Λαφαζάνη αλλά τότε προσέκρουαν στη σκληρή αποφασιστικότητα του.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα και με πρωτοσέλιδο θέμα και των ΝΕΩΝ (3/11), για τη συγκεκριμένη ρύθμιση αντιδρούν μεγάλες εταιρείες και συμφέροντα, που φέρονται να έχουν μεγάλες ιδιοκτησίες στην περιοχή και θεωρούν ότι η ρύθμιση τις απαξιώνει. Συγκεκριμένα αντιδρά η Γαλλική Εταιρεία Τσιμέντων Lafarge με έκταση 117 στρέμματα, Aegean Oil συμφερόντων Μελισσανίδη με 82 στρέμματα, η Εθνική Τράπεζα με 254 στρέμματα.

Τα ΝΕΑ μάλιστα υπογραμμίζουν ότι έχει ξεσπάσει επί του θέματος και ελληνο-γαλλικός «πόλεμος», εξαιτίας των παρεμβάσεων της πολυεθνικής Lafarge που διαθέτει ισχυρότατα ερείσματα στη Γαλλική κυβέρνηση, σε μια περίοδο που ο παλιός Ολαντρέου έχει μετατραπεί από τον Τσίπρα σε μεγάλο σύμμαχο της κυβέρνησης και της Ελλάδας!

Δεν ξέρουμε κατά πόσον αυτές οι αντιδράσεις θα επηρεάσουν άμεσα ή έμμεσα την κυβέρνηση, θα επισημάνουμε μόνο ότι δεν φτάνει να ψηφισθεί η ρύθμιση Λαφαζάνη για τα Λιπάσματα στη Βουλή. Πρέπει με τα ανάλογα κρατικά κονδύλια και σχέδιο υπό την ευθύνη του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετώνας να προχωρήσει γρήγορα η ανάπλαση στα Λιπάσματα και όχι να αφεθεί στην τριβή του χρόνου και να τεθεί στο ψυγείο, ώστε να βρεθούν αργότερα οι κατάλληλες πολιτικές συνθήκες για να παρθεί πίσω. Η ανάπλαση στα Λιπάσματα χρειάζεται εδώ και τώρα ταχύτητα και αποφασιστικότητα. Αυτή όμως η αποφασιστικότητα εκδηλώνεται από την κυβέρνηση, μάλλον, σε μνημονικούς στόχους και όχι στόχους περιβαλλοντικούς, πολύ περισσότερο όταν θίγουν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΛΙΑΠΗ

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή