Σήμερα: 21/09/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

antistasi_kata_toy_nazismoy.jpg

Η προεδρία της Εσθονίας στην Ε.Ε. ανακοίνωσε ότι στις 23 Αυγούστου είναι η «ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού».

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι στις εκδηλώσεις που θα γίνουν στο Ταλίν θα συμμετάσχουν υπουργοί Εσωτερικών των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε. αλλά και εκπρόσωποι κρατών εκτός Ε.Ε., καθώς και ιδιωτικές οργανώσεις που πραγματοποιούν έρευνες για τα θύματα των ολoκληρωτικών καθεστώτων.

H εσθονική προεδρία αναμένει μάλιστα να διοργανωθούν ανάλογες εκδηλώσεις σε όλες τις πρωτεύουσες των κρατών-μελών, επικαλούμενη το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που υιοθετήθηκε στις 2 Απριλίου 2009 για τα «θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων».

Η ανακοίνωση του εσθονικού υπουργείου Εσωτερικών, με ημερομηνία 10 Αυγούστου, αφιερώνει πολύ λίγο χώρο στις θηριωδίες των ναζί και περιορίζεται σε μια μικρή αναφορά στην αρχή περί ημέρας μνήμης για τα θύματα του ναζισμού και του κομμουνισμού, βάζοντας όλους στην ίδια κατηγορία.

Στη συνέχεια του κειμένου, η προεδρία επικεντρώνεται στα θύματα των κομμουνιστικών καθεστώτων. Από το πρόγραμμα των εκδηλώσεων φαίνεται καθαρά ότι τα θύματα του ναζισμού περνούν ξώφαλτσα και ότι στόχος είναι η καλλιέργεια ενός πανευρωπαϊκού κύματος αντικομμουνισμού.

Το τέρας του ναζισμού δεν απασχολεί πολύ τους διοργανωτές των εκδηλώσεων και το βάρος δίνεται στην καταπολέμηση του κομμουνισμού.

Είναι ενδεικτικό ότι μόνο σε ένα σημείο της ανακοίνωσης γίνεται συγκεκριμένη αναφορά για «θύματα του σταλινισμού». Το υπόλοιπο μέρος του κειμένου μιλάει γενικά για «θύματα του κομμουνισμού».

Η υποβάθμιση του ναζισμού από την Εσθονία δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι γνωστό το μαύρο παρελθόν των χωρών της Βαλτικής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Συνεργάστηκαν στενά με τα στρατεύματα του Χίτλερ, τα οποία υποδέχτηκαν ως απελευθερωτικές δυνάμεις, και διέπραξαν από κοινού αποκρουστικά εγκλήματα κατά του εβραϊκού πληθυσμού.

Η Εσθονία, όμως, κατέχει μέχρι και τον Δεκέμβριο 2017 την προεδρία της Ε.Ε. και συνεπώς εκπροσωπεί τα 28 κράτη-μέλη, σε ορισμένα εκ των οποίων, ιδίως στον Νότο της Ευρώπης, υπάρχουν αναγνωρισμένα κομμουνιστικά κόμματα, με δημοκρατικά εκλεγμένους βουλευτές.

Μήπως, λοιπόν, πίσω από την καταδίκη του κομμουνισμού κρύβεται η αναγέννηση του φασισμού; Τον Ιούλιο του 2013 ο Εσθονός υπουργός Αμυνας Ούρμας Ρεϊμσάλου απηύθυνε μήνυμα υποστήριξης των μελών της «συμμαχίας των μαχητών για την ελευθερία της Εσθονίας» που αποτελείται από πρώην Waffen-SS. Μία οργάνωση με μεγάλη δραστηριότητα στη χώρα, η οποία ενδεχομένως θα συμμετάσχει στις εκδηλώσεις της 23ης Αυγούστου.

Ολα αυτά πηγάζουν βέβαια από το ύποπτο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου του Απριλίου 2009, για το οποίο ναζισμός και κομμουνισμός είναι το ίδιο πράγμα.

«Λεπτομέρεια» αποτελεί για τους συντάκτες του ότι οι Γερμανοί ναζί ευθύνονται για δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, εκ των οποίων 23 εκατ. ήταν Σοβιετικοί στρατιώτες και πολίτες.

Για την υιοθέτηση του ψηφίσματος πρωτοστάτησαν τότε, με εντολή του Βερολίνου, οι Γερμανοί ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αλλά και της Σοσιαλιστικής Ομάδας, με την υποστήριξη των Φιλελεύθερων, των Πράσινων και μελών της Ομάδας των εθνικιστών-ευρωσκεπτικιστών.

Το ψήφισμα υιοθετήθηκε με 553 ψήφους υπέρ και 44 κατά... Το ερώτημα είναι τώρα τι θα κάνει ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης. Θα συμμετάσχει στις εκδηλώσεις του Ταλίν; Μην ξεχνάμε ότι ο κατάλογος των προαπαιτούμενων για την τρίτη αξιολόγηση είναι ακόμη ανοιχτός.

Κώστας Μοσχονάς
Πηγή: efsyn.gr
Ετικέτες

.jpg

Οι ΗΠΑ, οι διεκδικήσεις τους, οι συγκρούσεις τους και οι… Έλληνες Κίσινγκερ
 
Έχουν πλάκα – υπό μια έννοια – οι προσδοκίες για προστασία της χώρας, τις οποίες καλλιεργεί (ως ψευδαίσθηση) μια (πρώτη φορά) αριστερή κυβέρνηση, υπό την επιρροή – για να είμαστε δίκαιοι – του συνεταίρου στην εξουσία προέδρου των ΑΝΕΛΛ και υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου. 
 
Το απλοϊκό αφήγημα – το οποίο, θα πρέπει να σημειώσουμε, διακριτικά αποδέχεται και το υπουργείο Εξωτερικών – σε γενικές γραμμές διατυπώνεται ως εξής: Όσο η Τουρκία απομακρύνεται από το άρμα επιρροής της Ουάσιγκτον, τόσο οι Αμερικανοί είναι υποχρεωμένοι να «αγαπήσουν» περισσότερο την Ελλάδα. Αν, τώρα, στη βάση αυτού του λογικού συλλογισμού προστεθούν
  • η δεδομένη οικονομική αδυναμία της χώρας, που την έχει καταστήσει ξέφραγο αμπέλι παρεμβάσεων και απαιτήσεων,
  • η διαμορφωμένη «ψυχολογία» των κυβερνώντων ότι «κυβερνούν» μια χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας (προτεκτοράτο)
  • και η μπακάλικη (συγκυριακή) πρακτική αναζήτησης «στήριξης» από τους έξω,
τότε οι προσφορές που άτυπα γίνονται από την κυβέρνηση στους Αμερικανούς (να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στη βάση της Σούδας, να δημιουργήσουν βάση στην Κάρπαθο ή όπου αλλού γουστάρουν) ακούγονται ως λογική συνεπαγωγή ενός «σχεδίου» το οποίο έχει τελικό στόχο την προστασία της χώρας από τον κίνδυνο «αναπάντεχων» στρατιωτικών ενεργειών από την Τουρκία.
 
Μόνο κόστη…
 
Προφανώς οι εν λόγω σχεδιαστές του «δόγματος» της εξωτερικής πολιτικής της χώρας λαμβάνουν υπόψη το δεδομένο αμερικανικό ενδιαφέρον στον χάρτη των ενεργειακών εξελίξεων στην περιοχή, όπου ο ελληνικός χώρος εμφανίζει (για τους Αμερικανούς) μια χρησιμότητα. Υπάρχουν, ωστόσο, δύο πράγματα που οι Έλληνες… Κίσινγκερ αγνοούν ή δεν θέλουν να θυμούνται:
  • Πρώτον: Οι ΗΠΑ του Τραμπ (όχι εξαιτίας του, θα ήταν άδικο) έχουν μεγάλες σκοτούρες σε πολλές γωνιές του πλανήτη και το Αιγαίο δεν είναι η πιο φουρτουνιασμένη θάλασσα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
  • Δεύτερον: Αν δεν μπορείς μόνος να προστατεύσεις τα συμφέροντά σου, κανείς δεν θα το κάνει για σένα.
Κάπως έτσι, η προσέγγιση της Αθήνας για προστασία από το άρμα της Ουάσιγκτον συνεπάγεται κατά κύριο λόγο ζημίες ή υπερβολικό κόστος σε σχέση με τα όποια οφέλη μπορούν να προκύψουν από τις αμερικανικές υποσχέσεις. Και μιλώντας για κόστη, ας ξεκινήσουμε από το οικονομικό:
  • Η Ελλάδα είναι – εξακολουθεί να είναι – η προθυμότερη υποτελής στην Ουάσιγκτον, καθώς, παρά την οικονομική της καταστροφή, υπερκαλύπτει τον φόρο υποτέλειας (συνδρομή πάνω από 2% του ΑΕΠ) στο αμερικανικό ΝΑΤΟϊκό ταμείο.
  • Δρομολογείται ένας αναπροσανατολισμός των εξοπλιστικών δαπανών (κατά κύριο λόγο του Πολεμικού Ναυτικού) υπέρ των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών.
Μας έδειξαν τα όρια
 
Υπάρχουν, ωστόσο, μεγαλύτερα και βαθύτερα κόστη από τα οικονομικά που συνεπάγεται η προσφορά της χώρας στην αμερικανική προστασία. Συνοπτικά:
 
1. Οι υποκύψεις στα αμερικανικά γούστα είναι ενοχλητικές κατά κύριο λόγο για το Βερολίνο, καθώς οι σχέσεις ΗΠΑ – Γερμανίας δοκιμάζονται και τα συμφέροντα των δύο χωρών δεν είναι συντονισμένα. Με πιο απλά λόγια, το Βερολίνο, που σε τελική ανάλυση κρατάει τα οικονομικά κλειδιά της Ελλάδας, δεν είναι διατεθειμένο να αφήσει τόσο εύκολα άλλον να παίξει με το προτεκτοράτο του.
 
2. Η ολοένα αυξανόμενη αμερικανική παρουσία (σε κάθε επίπεδο) στην Ελλάδα αποτρέπει ή δυσκολεύει την προώθηση των σχέσεων (σε κάθε επίπεδο) Αθήνας – Μόσχας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα πληρώνει βαρύ κόστος από τις δυτικές κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας. 
 
Επίσης το ελεγχόμενο από τη Δύση (κατά κύριο λόγο τους Αμερικανούς) πλαίσιο λειτουργεί αποτρεπτικά στην προώθηση της ελληνορωσικής οικονομικής συνεργασίας, η οποία έχει βάση κοινών συμφερόντων. Επίσης (για τους προσεκτικούς παρατηρητές του παιχνιδιού) ενδιαφέρον έχει το φρενάρισμα μιας επίμονης ρωσικής προσπάθειας για επιρροή στον χώρο των ΜΜΕ…
 
3. Ανάλογη με τη ρωσική δυσκολία διείσδυσης στο ξέφραγο ελληνικό Eldorado συναντά και η Κίνα, η οποία πράγματι έχει επενδύσει στον ελληνικό χώρο προσδοκώντας να δημιουργήσει μια ακόμα πύλη εισόδου της (σε πολλά επίπεδα) στην Ευρώπη. 
 
Οι αποτυχία των Κινέζων να πάρουν τη δουλειά του αεροδρομίου στο Καστέλι της Κρήτης, παρά το έντονο ενδιαφέρον τους και την υποστήριξη που είχαν και εντός της κυβέρνησης (όχι όλης), είναι ενδεικτική των ορίων που βάζουν όσοι ελέγχουν το ελληνικό οικόπεδο. Επίσης ολοφάνερη περίπτωση για το ποιος έχει προτεραιότητα διαλογής από το ελληνικό καλάθι ευκαιριών είναι η υπόθεση της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία… ξέφυγε από τα κινεζικά χέρια για να καταλήξει σε (ελληνο)αμερικανικά.
 
Τέσσερις κίνδυνοι
 
Συνοψίζοντας μπορεί να διαπιστώσει κάποιος το «τυχαίο» με βάση το οποίο πορεύεται η χώρα και να ευχηθεί «καλή τύχη». Διότι, πράγματι, αν δεν υπάρχουν σχέδιο και διαμορφωμένες εναλλακτικές, χρειάζεται μεγάλη τύχη για να αντιμετωπίσει η χώρα διαφαινόμενες δυσάρεστες εξελίξεις, όπως:
  • Κατάρρευση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και ανεξέλεγκτη τουρκική δραστηριότητα, η οποία δεν θα θίγει αμερικανικά ζωτικά συμφέροντα, αλλά ελληνικά, όπως για παράδειγμα την κυριαρχία επί «αδιευκρίνιστης κυριότητας βραχονησίδων». Ταυτόχρονα δυσάρεστη για τα ελληνικά συμφέροντα μπορεί να είναι και μια επιτυχής κατάληξη του αμερικανοτουρκικού παζαριού.
  • Κλιμάκωση της έντασης των αμερικανορωσικών τριβών με επίκεντρο τα Βαλκάνια (κάτι ιδιαίτερα πιθανό).
  • Εμβάθυνση του αμερικανογερμανικού χάσματος. Στην προκειμένη περίπτωση πολλά μπορεί να διδαχθεί κανείς από τις συνέπειες που έχει για την ελληνική οικονομία το παιχνίδι αντιπαράθεσης ΔΝΤ – Γερμανίας.
  • Εκτροχιασμός των σινοαμερικανικών σχέσεων, κάτι διόλου απίθανο, καθώς το μεγάλο παιχνίδι παίζεται στην ανατολική Ασία με φόντο την κορεατική χερσόνησο, όπου οι «ειδικοί» αναλυτές θεωρούν πολύ πιθανή την ανάληψη στρατιωτικής δράσης των Αμερικανών κατά της Βόρειας Κορέας.
Έχουμε, πάντως, την εντύπωση ότι για όλα αυτά έχουν γνώση οι φύλακες στο Μαξίμου στους πρωινούς τους καφέδες, όπου μιλούν για τα μεγάλα και τα σπουδαία. Σε κάθε περίπτωση, οι εν λόγω αναλυτές θα έχουν καταλήξει στο προφανές συμπέρασμα: Οι Αμερικανοί δεν δίνουν μία – μόνο παίρνουν τζάμπα (όπως και οι υπόλοιποι)…
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ
 
Πηγή: topontiki.gr
Ετικέτες

13_wolff.jpg

Ρίτσαρντ Γουλφ, Αμερικανός οικονομολόγος

Ο Ρίτσαρντ Γουλφ είναι ένας υπερδραστήριος διανοούμενος των ΗΠΑ, με ισχυρή παρουσία στα δημόσια πράγματα και στα ΜΜΕ, όπου με θάρρος μιλά για τις ανισότητες, τις καταχρήσεις του καπιταλισμού και την ανάγκη αναδιοργάνωσης της οικονομίας σε συνεταιριστική βάση, με δραστηριοποίηση των εργαζομένων από τα κάτω. Απαντά στις ερωτήσεις μας για τη διεθνή οικονομία, αλλά και για τα προβλήματα της Ελλάδας.

• Σχεδόν δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ποια είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Βλέπετε κινδύνους υποτροπής;

Από το παγκόσμιο καπιταλιστικό κραχ του 2008-2009, οι καπιταλιστές έμαθαν πολύ λίγα πράγματα, καθώς μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις κυβερνήσεις, οι οποίες χρηματοδότησαν την «ανάκαμψη» των τραπεζικών κερδών, των μεγάλων επιχειρήσεων και των χρηματιστηρίων, και να συγκεντρώσουν ακόμα μεγαλύτερο πλούτο στις μεγάλες εταιρείες και στους πλούσιους πολίτες. Γι’ αυτούς το κραχ αποδείχτηκε ένα προσωρινό πλήγμα σ’ έναν δρόμο γεμάτο κέρδη.

Ετσι, συνεχίζουν τις ίδιες κύριες τάσεις που οδήγησαν στο κραχ του 2008-2009 και μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργούν εκείνες τις πιέσεις που σύντομα θα προκαλέσουν ακόμα ένα κραχ. Οι καπιταλιστικοί κύκλοι των επιχειρήσεων διαρκούν κατά μέσο όρο 4-7 χρόνια τους τελευταίους δύο αιώνες, οπότε έχουμε λόγο να προβλέψουμε οικονομικά προβλήματα ή «υποτροπή» σύντομα. Και αυτό συζητείται ευρέως αυτές τις μέρες στη Γουόλ Στριτ.

• Και με τους εργαζομένους τι συμβαίνει;

Εν τω μεταξύ, οι μάζες των εργατών στις καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας βλέπουν την οικονομική τους προοπτική να επιδεινώνεται και το οικονομικό μέλλον των παιδιών τους να γίνεται ζοφερό. Οι καλύτερες θέσεις εργασίας μεταφέρονται σε χώρες με χαμηλούς μισθούς ή αντικαθίστανται από υπολογιστές και ρομπότ.

Οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι αρνούνται να πληρώνουν φόρους σε αυτά τα «παλιά κέντρα» του καπιταλισμού (ακόμη και όταν πληρώνουν περισσότερους φόρους στην Ασία κ.λπ.). Και έτσι τα κοινωνικά προγράμματα και τα δίκτυα υποστήριξης δέχονται παντού επίθεση. Ετσι, οι εργαζόμενες τάξεις αντιμετωπίζουν φτωχότερες θέσεις εργασίας και λιγότερη υποστήριξη από τις κυβερνήσεις.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο θυμός τους προκάλεσε την ψήφο του Brexit και την άνοδο του Κόρμπιν στο Ηνωμένο Βασίλειο, την ψήφο στον Τραμπ και στον Σάντερς στις ΗΠΑ, στον Μελανσόν στη Γαλλία, αλλά και την κατάρρευση της δημοτικότητας του Αμπε στην Ιαπωνία.

• Η εκλογή του Τραμπ αλλάζει τις προοπτικές της αμερικανικής οικονομίας;

Η εκλογή και το καθεστώς του Τραμπ αντιπροσωπεύουν μια απότομη μετατόπιση της εθνικιστικής δεξιάς πτέρυγας ως ένα μέσο για να περιοριστούν οι διαιρέσεις και οι συγκρούσεις στις ΗΠΑ.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν η αμερικανική Αριστερά (CIO, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα) η οποία άσκησε πίεση για το Νιου Ντιλ, ως μια απάντηση του Ρούσβελτ στην τελευταία μεγάλη καπιταλιστική κρίση πριν από το 2008-9. Ετσι, δημιουργήθηκε μια τεράστια νέα «μεσαία τάξη» -στην πραγματικότητα απλώς καλύτερα αμειβόμενοι εργαζόμενοι.

Από το 1945 έως τη δεκαετία του ‘70, ήταν αυτή η μεσαία τάξη που πίεσε τον αμερικανικό καπιταλισμό από κάτω και έγινε το καμάρι του καπιταλισμού ως δήθεν δημιούργημά του.

Στις ΗΠΑ, ο καπιταλισμός πιστώθηκε τη δημιουργία και τη διατήρηση της «μεσαίας τάξης». Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός έχει καταστρέψει αυτήν την τάξη, οδηγώντας τα στάνταρ ζωής της δραματικά προς τα κάτω.

Ο Τραμπ κερδίζει υποσχόμενος να επαναφέρει την προηγούμενη κατάσταση (να κάνει και πάλι την Αμερική μεγάλη), αλλά δεν μπορεί να το κάνει αυτό ενάντια στη βούληση της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης και των συμμάχων της που τη στηρίζουν.

Απ’ αυτό προκύπτουν οι δυσκολίες του και ο κίνδυνος ότι αυτές θα διευκολύνουν μια κανονική φασιστική επιχείρηση. Ταυτόχρονα, η Αριστερά στις ΗΠΑ αφυπνίζεται από την καταπίεσή της και τον πολιτικό της ύπνο. Μεγάλοι αγώνες οικοδομούνται αυτήν την περίοδο.

• Το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι διαφωνούν για το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αρνείται να συζητήσει μέτρα για την ανακούφισή του. Ποια είναι η γνώμη σας;

Οι Ελληνες επέτρεψαν στον Σόιμπλε και σε όσους εκπροσωπεί να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως παράδειγμα για να τρομοκρατήσουν και να αποσπάσουν την προσοχή της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης. Η καταστροφή αποτελεί προειδοποίηση για αντίσταση οπουδήποτε αλλού.

Το παράδειγμα της Ελλάδας χρησιμοποιείται για να αποδειχτεί ότι τα βάσανα σε μια καπιταλιστική κατάρρευση οφείλονται στα σφάλματα των «διεφθαρμένων κυβερνήσεων» και των «τεμπέληδων εργαζομένων».

Αυτή είναι η κλασική καπιταλιστική ιδεολογία που εφαρμόζεται οπουδήποτε οι ιδεολόγοι της μπορούν να την κάνουν να φαίνεται πιστευτή. Αυτή τη φορά η Ελλάδα ήταν ο βολικός στόχος.

Το πρωταρχικό ζήτημα για τον Σόιμπλε δεν ήταν ποτέ τα χρήματα για την Ελλάδα (ανακούφιση του χρέους της, αποπληρωμές κ.λπ. -ξέρει πού καταλήγουν τα χρήματα...). Το ζητούμενο ήταν η πειθάρχηση της υπόλοιπης εργατικής τάξης της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών.

• Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι μπορεί να βγει στις αγορές και να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας μετά το τέλος του προγράμματος προσαρμογής. Τι νομίζετε;

Για να γίνει αυτό, η Ελλάδα θα παραμείνει ο όμηρος που υπήρξε μέχρι σήμερα, ο οποίος είναι διαθέσιμος και πάλι στην επόμενη κρίση για οποιαδήποτε ωφελήματα μπορεί να αποσπάσει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο από την «τιμωρία» της. Η σωτηρία της Ελλάδας απαιτεί και συνεπάγεται έξοδο από τον καπιταλισμό. Κανένας βαθμός απόρριψης αυτής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το ξεπεράσει ή να το αλλάξει αυτό.

Οσο οι επιχειρήσεις λειτουργούν ως εσωτερικές αυτοκρατορίες, όπου μια μικρή μειοψηφία κατέχει, λειτουργεί και επομένως ελέγχει τόσο τη διαδικασία παραγωγής όσο και τα κέρδη που παράγει, αυτή η μειονότητα θα ελέγχει επίσης την πολιτική και τον πολιτισμό, διαμορφώνοντάς τα με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρήσουν και να αναπαραγάγουν το καπιταλιστικό σύστημα.

Εκτός και μέχρι οι εργαζόμενοι να τα αλλάξουν όλα αυτά και να αντικαταστήσουν την ιεραρχική δομή της καπιταλιστικής επιχείρησης με τη δημοκρατική δομή των εργατικών συνεταιρισμών, θα συνεχίζεται αυτό που συμβαίνει στις εργατικές τάξεις της Δυτικής Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας.

• Συχνά αναφέρεστε στους συνεταιρισμούς και στην ανάγκη αναδιάρθρωσης της οικονομίας σε συνεργατική βάση. Πόσο εφικτό είναι αυτό στο πλαίσιο του αρπακτικού καπιταλισμού;

Ο καπιταλισμός ετοιμάζει το έδαφος για τον θάνατό του (όπως έκαναν και η δουλεία και η φεουδαρχία για τον δικό τους). Οι εσωτερικές διαιρέσεις, οι αγωνίες, η πικρία που σπέρνει τώρα, θα έχουν τα ιστορικά τους αποτελέσματα. Αν καταστεί πιο επιθετικός, αυτό ίσως να του προσφέρει λίγο περισσότερο χρόνο, αλλά με κόστος τη δημιουργία βαθύτερων αντιφάσεων.

Σε όλο τον κόσμο, το ενδιαφέρον και η μεταστροφή στους συνεταιρισμούς των εργαζομένων καταλαμβάνουν τη φαντασία όλο και περισσότερων ανθρώπων. Αυτοί αντιπροσωπεύουν έναν νέο δρόμο προς τα εμπρός, πέρα από τον καπιταλισμό. Βασίζονται στην αυτοκριτική των σοσιαλιστών ότι η δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ο κυβερνητικός σχεδιασμός μπορεί να είναι απαραίτητα για την υπέρβαση του καπιταλισμού, αλλά είναι σίγουρα ανεπαρκή.

Πρέπει να υπάρξει εκδημοκρατισμός στη βάση της κοινωνίας, μέσα στις ίδιες τις επιχειρήσεις, για να μπορέσουν οι εργατικές τάξεις και οι σύμμαχοί τους να ελέγξουν τις δημόσιες και σχεδιασμένες επιχειρήσεις. Αυτή η γενιά, πρώτον, έχει μάθει αυτό το βασικό μάθημα των πειραμάτων του 20ού αιώνα με τον σοσιαλισμό και, δεύτερον, βίωσε τις αποτυχίες του καπιταλισμού. Κατά την άποψή μου, από τις ΗΠΑ, η μετάβαση πέρα από τον καπιταλισμό είναι πλέον πιο κοντά και πιο εφικτή από ποτέ.

Ποιός είναι

Γεννημένος το 1942, ο Αμερικανός μαρξιστής οικονομολόγος είναι ομότιμος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Αμχερστ.

Είναι από τους επιστήμονες που πρώτοι προειδοποίησαν για την κατάρρευση της αγοράς των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Τις απόψεις του, αλλά και σημαντικό υλικό για την κρίση, μπορεί ο αναγνώστης να τα βρει στους δύο ιστότοπους που διατηρεί: www.rdwolff.com και democracyatwork.info.

Τάσος Τσακίρογλου
Πηγή: efsyn.gr

 

Ετικέτες

kapandriti.jpg

Πηγή: Associated Press

Οι ευθύνες της κυβέρνησης για τις καταστροφικές πυρκαγιές είναι τεράστιες, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική τους ήταν και είναι στην ίδια κατεύθυνση: Περικοπές στη χρηματοδότηση, που μεγαλώνουν τις ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό για τη δασοπυρόσβεση, αναδιοργάνωση του προσωπικού στο Πυροσβεστικό Σώμα, που το απογυμνώνει από εργαζόμενους, μείωση των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών και Κλιμακίων, κατεύθυνση για «υποκατάσταση» από εθελοντικές ομάδες δασοπυρόσβεσης, πολιτική εμπορευματοποίησης της γης, που οπλίζει το χέρι των επίδοξων εμπρηστών.

Είναι μία εγκληματική πολιτική, που αφήνει πίσω της αποκαΐδια. Οσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν αυτήν την πραγματικότητα, δεν τα καταφέρνουν. Οσο κι αν προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να κρυφτούν πίσω από άλλα - υπαρκτά ή μη - ζητήματα, η ουσία είναι ότι αφήνουν χωρίς προστασία υποδομές, λαϊκές κατοικίες, δάση και θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είτε αυτό αφορά τους πυροσβέστες, είτε τους κατοίκους των περιοχών που καίγονται.

Το μέγεθος του προβλήματος έχει περιγραφεί πολλές φορές: Μείωση κονδυλίων που φτάνουν και ξεπερνούν από το 2009 μέχρι σήμερα τα 120 εκατ. ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο. Ανύπαρκτοι δασικοί και αγροτικοί δρόμοι για να μπορέσουν να επιχειρήσουν οι πυροσβέστες, με αποτέλεσμα να χάνουν τη ζωή τους, όπως στην περίπτωση του Ζευγολατιού τον περασμένο Ιούλη.

Επίσης, το 50% των πυροσβεστικών οχημάτων είναι πέραν της 15ετίας και πολλά από αυτά σχεδόν άχρηστα. Αεροπλάνα που παρουσιάζουν βλάβες με το που σηκώνονται για πτήση. «Αποψίλωση» από επιστημονικό προσωπικό που θα βοηθούσε στο συντονισμό. Και, βέβαια, πυροσβέστες να δουλεύουν για 48 και 72 ώρες ασταμάτητα, χωρίς καν ένα μπουκάλι νερό ή λίγο φαγητό.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, «φιλοδωρούν» με κίνητρα, ευνοϊκές ρυθμίσεις και φοροαπαλλαγές τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Στην προκειμένη περίπτωση, αρκεί το εξής παράδειγμα: Η πλήρης επάνδρωση των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών των ιδιωτικοποιημένων αεροδρομίων της «Fraport», για τη θωράκιση της κερδοφορίας της, έγινε μέσω της μεγαλύτερης αποδυνάμωσης των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών και Κλιμακίων της χώρας και με εντατικοποίηση της δουλειάς των πυροσβεστών. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Επιχειρήματα όπως ότι «η φωτιά ήταν μεγάλη», «ο αέρας δυνατός», κ.λπ. μπορεί να αποτυπώνουν μια πραγματικότητα ως προς τις δυσκολίες της πυρόσβεσης, χρησιμοποιούνται όμως από την κυβέρνηση ως δικαιολογίες για να κρυφτούν οι ευθύνες.

Θυμίζουμε ότι - όπως είχε αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» - με αφορμή τις φωτιές στα Κύθηρα και τη Μάνη, η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών» είχε προειδοποιήσει από τον περασμένο Μάη για τις ελλείψεις που αφήνουν απροστάτευτη την περιοχή. Ομως, η «δημοσιονομική προσαρμογή» έρχεται σε κόντρα με την κάλυψη λαϊκών αναγκών, όπως είναι η αντιπυρική προστασία, η αντισεισμική και αντιπλημμυρική θωράκιση. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θεωρεί επιλέξιμα τέτοια έργα και δεν τα χρηματοδοτεί, αφού δεν φέρνουν κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους!

Απέναντι σ' αυτήν την κατάσταση, είναι επιτακτική ανάγκη να παρθούν τώρα άμεσα μέτρα ουσιαστικής προστασίας των δασών και ενίσχυσης της πυρόσβεσης. Ανάμεσα σε άλλα, να διατεθούν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη Δασική Υπηρεσία, το Πυροσβεστικό Σώμα και συνολικά για τις υποδομές πυροπροστασίας. Να προσληφθεί το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων στη Δασική Υπηρεσία και το Πυροσβεστικό Σώμα, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι τεράστιες ελλείψεις. Να μην καταργηθούν Πυροσβεστικά Κλιμάκια και Υπηρεσίες.

Η προστασία των δασών, της γης προϋποθέτει διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, εργατική εξουσία και άλλη οργάνωση της οικονομίας, όπου η γη και τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία και θα υπάρχει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός, με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή