Σήμερα: 13/12/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

kammenos21-630x400.jpg

Βασίλης Μορέλας*

Tα Μνημόνια, “πακέτο” με πόλεμο, εθνοκάθαρση και ιμπεριαλισμό.Και οι ζωές των Παλαιστινίων στο «συμβιβασμό»!

«Είναι απα­ρά­δε­κτο να βλέ­πει, κα­νείς, το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ να σκο­τώ­νει παι­διά στην Πα­λαι­στί­νη. Πρέ­πει να ενώ­σου­με τις φωνές και τις δυ­νά­μεις μας για να ζη­τή­σου­με ει­ρή­νη, εκ­φρά­ζο­ντας όλη μας την αλ­λη­λεγ­γύη προς τον πα­λαι­στι­νια­κό λαό»

(7/2014)

«Τα θέ­μα­τα εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής να μέ­νουν έξω από το πλαί­σιο της εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης»

(12/2014)

«Η συμ­μα­χία Ελ­λά­δας – Ισ­ρα­ήλ συ­νε­χί­ζε­ται»

(2/2015)

δη­λώ­σεις Αλ. Τσί­πρα στο χρόνο

Μόλις προ­χτές (22/7) ένας 21χρο­νος Πα­λαι­στί­νιος έπεσε νε­κρός από πραγ­μα­τι­κά πυρά των ισ­ρα­λη­νι­νών δυ­νά­με­ων κα­το­χής κοντά στη Τζε­νίν. Ήταν δυο μέρες μετά τη νέα συμ­φω­νία ελ­λη­νι­κής και ισ­ραη­λι­νής κυ­βέρ­νη­σης, με υπο­γρα­φές Καμ­μέ­νου-Για­λόν αυτή τη φορά.

Η συμ­φω­νία

Τέ­τοιες συμ­φω­νί­ες, για το νο­μι­κό κα­θε­στώς των ενό­πλων δυ­νά­με­ων μιας ξένης χώρας όταν σταθ­μεύ­ουν σε μια άλλη, υπάρ­χουν πολ­λές με­τα­ξύ δια­φό­ρων χωρών. Πε­ριέ­χουν ρυθ­μί­σεις φο­ρο­λο­γι­κές ή πε­ριου­σια­κές, κυ­ρί­ως όμως ρυθ­μί­σεις νο­μι­κής και δι­κα­στι­κής δι­καιο­δο­σί­ας. Ενώ οι ΗΠΑ, με τις πολ­λές βά­σεις τους σε όλον τον πλα­νή­τη, έχουν υπο­γρά­ψει τέ­τοιες συμ­φω­νί­ες με πλειά­δα κρα­τών (π.χ. με την Ελ­λά­δα για τη Σούδα, νόμοι 1893/16.8.1990, 3108/10.2.2003 κ.α.), με το Ισ­ρα­ήλ δεν έχει δε­χτεί καμία χώρα να υπο­γρά­ψει, εκτός από τις ίδιες τις «προ­στά­τι­δές» του ΗΠΑ - τώρα και την Ελ­λά­δα!

Οι συμ­φω­νί­ες αυτές επι­τρέ­πουν στους στρα­τιω­τι­κούς των βά­σε­ων να βά­ζουν και να βγά­ζουν ό,τι θέ­λουν από τη χώρα χωρίς κα­νέ­να τε­λω­νεια­κό έλεγ­χο, από όπλα μέχρι το­ξι­κά από­βλη­τα. Επί­σης, με βάση τέ­τοιες δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νί­ες, Αμε­ρι­κα­νοί στρα­τιω­τι­κοί που δια­πράτ­τουν κοινά κα­κουρ­γή­μα­τα κατά του ντό­πιου πλη­θυ­σμού δι­κά­ζο­νται -και άρα συ­νή­θως αθω­ώ­νο­νται- από αμε­ρι­κα­νι­κά κι όχι ντό­πια δι­κα­στή­ρια. Από τις βά­σεις της Νό­τιας Κο­ρέ­ας ως τη Σούδα στα Χανιά, υπάρ­χουν πολ­λές ιστο­ρί­ες με Αμε­ρι­κα­νούς να δια­πράτ­τουν εμπρη­σμούς, φό­νους, λη­στεί­ες και βια­σμούς ντό­πιων κα­τοί­κων, αλλά να απαλ­λάσ­σο­νται από τους συ­μπα­τριώ­τες τους στρα­το­δί­κες.

Η «ασυ­λία» στρα­τιω­τών που κα­λύ­πτο­νται από συμ­φω­νί­ες σαν αυτές που έχει υπο­γρά­ψει η Ελ­λά­δα με τις ΗΠΑ και τώρα υπο­γρά­φει και με το Ισ­ρα­ήλ, έχει σπά­σει κατά και­ρούς μόνο μετά από έντο­νες δια­μαρ­τυ­ρί­ες και κι­νη­το­ποι­ή­σεις των κα­τοί­κων. Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι οι συμ­φω­νί­ες νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος ξένων ενό­πλων δυ­νά­με­ων (SOFAs, κατά τις ΗΠΑ), άλλες φορές δη­μο­σιο­ποιού­νται, άλλες κρα­τού­νται απόρ­ρη­τες. Μένει να δούμε σε ποια κα­τη­γο­ρία εμπί­πτει η συμ­φω­νία Καμ­μέ­νου-Για­λόν...

Στην ετε­ρο­δι­κία που προ­βλέ­πουν τέ­τοιες συμ­φω­νί­ες υπά­γε­ται βέ­βαια, πρώτη απ' όλα, και η απα­γό­ρευ­ση δί­ω­ξης για εγκλή­μα­τα πο­λέ­μου! Η συμ­φω­νία Καμ­μέ­νου-Για­λόν ου­σια­στι­κά υπό­σχε­ται το απα­ρα­βί­α­στο Ισ­ραη­λι­νών στρα­τιω­τι­κών που θα μπο­ρού­σαν να κα­τη­γο­ρη­θούν ως εγκλη­μα­τί­ες πο­λέ­μου. Και ξέ­ρου­με ότι ει­δι­κά στο Ισ­ρα­ήλ τέ­τοιοι υπάρ­χουν πολ­λοί! Ίσως και γι' αυτό το λόγο καμία άλλη χώρα του κό­σμου να μην έχει έρθει σε τόσο στενή στρα­τιω­τι­κή συ­νερ­γα­σία με το κρά­τος-τρο­μο­κρά­τη.

Οι κω­λο­τού­μπες που σκο­τώ­νουν -τώρα και Πα­λαι­στί­νιους

«Πρώτη φορά» λοι­πόν Τρίτο Μνη­μό­νιο, «πρώτη φορά» και τέ­τοιου με­γέ­θους συ­νερ­γία με εγκλη­μα­τι­κά κατά της αν­θρω­πό­τη­τας κα­θε­στώ­τα.

Δυ­στυ­χώς, δεν υπερ­βάλ­λου­με. Η αντι­δρα­στι­κή πο­ρεία της ελ­λη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, που επι­τα­χύν­θη­κε επί Σα­μα­ρά με τη σύ­να­ψη του άξονα Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ, αντί να ακυ­ρώ­νε­ται επί Τσί­πρα, ενι­σχύ­ε­ται. Από τις 25 Γε­νά­ρη έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί πλεί­στες ανταλ­λα­γές επι­χει­ρη­μα­τι­κών, πο­λι­τι­κών και ακα­δη­μαϊ­κών πα­ρα­γό­ντων των δύο χωρών, βα­δί­ζο­ντας στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση με τις τε­λευ­ταί­ες κυ­βερ­νή­σεις -ναι, τις μνη­μο­νια­κές, τις απο­δε­δειγ­μέ­να αδιά­φο­ρες για το λαϊκό συμ­φέ­ρον. Η κα­τεύ­θυν­ση αυτή είναι η σύ­μπη­ξη του άξονα με το Ισ­ρα­ήλ, η δι­πλω­μα­τι­κή, στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή εν­δυ­νά­μω­ση του Ισ­ρα­ήλ (άρα και της «προ­στά­τι­δας» Δύσης) στην πε­ριο­χή, με πι­θα­νά οι­κο­νο­μι­κά ανταλ­λάγ­μα­τα για την ελ­λη­νι­κή άρ­χου­σα τάξη (αγω­γοί ρεύ­μα­τος ή αε­ρί­ου και άλλες «δου­λειές»). Το ίδιο διά­στη­μα έχουν ολο­κλη­ρω­θεί πολ­λές συ­να­ντή­σεις Ελ­λή­νων υπουρ­γών με Ισ­ραη­λι­νούς ομο­λό­γους, πα­ρέ­χο­ντας δι­πλω­μα­τι­κή στή­ρι­ξη και κά­λυ­ψη στα εγκλή­μα­τα του Ισ­ρα­ήλ. Προ­χτές ο Καμ­μέ­νος δή­λω­σε ότι ασπά­ζε­ται τις τε­ρα­το­λο­γί­ες περί ιρα­νι­κής απει­λής, πριν εί­κο­σι μέρες ο Κο­τζιάς από το Τελ Αβίβ χα­ρα­κτή­ρι­ζε πόλο στα­θε­ρό­τη­τας το μο­να­δι­κό κρά­τος της Μ. Ανα­το­λής που έχει κη­ρύ­ξει τον πό­λε­μο σε όλους τους γεί­το­νές του, το φε­τι­νό Μάρτη ο ανα­πλη­ρω­τής ΥπΕξ Χου­ντής συμ­με­τεί­χε στην ισλα­μο­φο­βι­κή από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων της ΕΕ υπέρ της στρα­τιω­τι­κής δρά­σης στη Μ. Ανα­το­λή, το Φλε­βά­ρη ο ίδιος ο Τσί­πρας δια­βε­βαί­ω­νε την πρέ­σβει­ρα του Ισ­ρα­ήλ ότι δεν θα άλ­λα­ζε την πο­λι­τι­κή Σα­μα­ρά και προ­κα­τό­χων. Από τότε έχουν ολο­κλη­ρω­θεί μά­λι­στα και δύο στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις Ελ­λά­δας-ΗΠΑ-Ισ­ρα­ήλ στο Αι­γαίο. Ασκή­σεις στις οποί­ες ο ελ­λη­νι­κός στρα­τός εκ­παί­δευ­σε τους Ισ­ραη­λι­νούς πι­λό­τους. Οι οποί­οι πι­λό­τοι, όπως κα­τάγ­γελ­λαν μέχρι και οι ανώ­τε­ροι αξιω­μα­τού­χοι του ΟΗΕ τον Ιούλη 2014, επι­δί­δο­νται σε φό­νους νη­πί­ων Πα­λαι­στι­νί­ων από αέρος «καθώς αυτά κοι­μού­νται».

Πε­ρα­σμέ­νο-ξε­χα­σμέ­νο ότι λίγα χρό­νια πριν, ο ίδιος ο Αλέ­ξης Τσί­πρας ση­μεί­ω­νε σε επι­στο­λή του προς τον τότε πρω­θυ­πουρ­γό ότι μια στρα­τιω­τι­κή άσκη­ση με το Ισ­ρα­ήλ είναι «ενέρ­γεια που στρέ­φε­ται ενα­ντί­ον του Πα­λαι­στι­νια­κού λαού, αλλά και των χωρών της πε­ριο­χής με τις οποί­ες το Ισ­ρα­ήλ βρί­σκε­ται σε εμπό­λε­μη κα­τά­στα­ση, κα­τέ­χο­ντας μά­λι­στα και εδάφη τους». Πε­ρα­σμέ­νη-ξε­χα­σμέ­νη όλη η πο­λι­τι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με ένα πρό­γραμ­μα «ενερ­γη­τι­κά φι­λει­ρη­νι­κής» εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής με «μέ­τω­πο στον πό­λε­μο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό» και δια­κο­πή «της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ».

Δεν πρό­κει­ται βέ­βαια μόνο για το Ισ­ρα­ήλ. Στα τέλη Απρί­λη εί­χα­με ανα­φερ­θεί στις σχέ­σεις με το κα­θε­στώς Σίσι, με αφορ­μή την συμ­φω­νία Τσί­πρα-Σί­σι-Ανα­στα­σιά­δη. Τότε γρά­φα­με: «Έχου­με να κά­νου­με με μια συ­νο­λι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή που από το να μην ‘‘σπά­σει αυ­γά­’’ ούτε με τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επι­λο­γές των ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού (ακόμη κι αν αυτές έχουν δη­μο­σιο­νο­μι­κό κό­στος!), οδη­γεί­ται ήδη στο να τις ενι­σχύ­ει ενερ­γά».

Η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, λοι­πόν, δεν σπά­ζει τα αυγά του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού ούτε στα εξω­τε­ρι­κά ζη­τή­μα­τα, όπως δεν τα σπά­ζει και στα εσω­τε­ρι­κά, υπο­γρά­φο­ντας ένα τρίτο σκλη­ρό μνη­μό­νιο. Έχει φτά­σει στο ση­μείο να απέ­χει ως κι από το αί­τη­μα 16 ΥπΕξ της ΕΕ για σή­μαν­ση των ισ­ραη­λι­νών προ­ϊ­ό­ντων που προ­έρ­χο­νται από τους εποι­κι­σμούς στα πα­λαι­στι­νια­κά εδάφη! Ή να βρί­σκε­ται με την πλευ­ρά της φι­λοϊσ­ραη­λι­νής μειο­ψη­φί­ας στα ψη­φί­σμα­τα του ΟΗΕ!1 Έτσι, η Ελ­λά­δα εντάσ­σε­ται πια στο κλαμπ των σκλη­ρό­τε­ρων ιμπε­ρια­λι­στών κατά της Πα­λαι­στί­νης!

Όμως, αν οι υπουρ­γοί της κυ­βέρ­νη­σης ξε­χνά­νε εύ­κο­λα τη δική τους συμ­με­το­χή π.χ. στις απο­στο­λές Free Gaza για την αν­θρω­πι­στι­κή βο­ή­θεια στον Πα­λαι­στι­νια­κό λαό (Κου­ρά­κης, Δρί­τσας) -τότε μά­λι­στα σε κό­ντρα με τις ελ­λη­νι­κές και κυ­πρια­κές κυ­βερ­νή­σεις- εμείς δεν ξε­χνά­με κα­θό­λου τη συμ­με­το­χή μας σε όλες τις αντι­πο­λε­μι­κές και φι­λο­πα­λαι­στι­νια­κές πο­ρεί­ες της τε­λευ­ταί­ας δε­κα­ε­τί­ας.

Εμείς θυ­μό­μα­στε τι εί­δους κρά­τος βοηθά η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, πλή­ρως αυ­το­νο­μη­μέ­νη τόσο από τις κομ­μα­τι­κές απο­φά­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όσο και από το κοινό αί­σθη­μα και τις λαϊ­κές εντο­λές που έχει πάρει. Θυ­μό­μα­στε τι είναι το Ισ­ρα­ήλ.

Δεν ξε­χνά­με το Ισ­ρα­ήλ

Είναι κα­θε­στώς απαρτ­χάιντ, που απα­γο­ρεύ­ει την πρό­σβα­ση σε δρό­μους, σχο­λεία, πό­λεις, νο­σο­κο­μεία, πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, με κρι­τή­ρια φυ­λε­τι­κά και θρη­σκευ­τι­κά, ακόμη και για τυ­πι­κά δι­κούς του πο­λί­τες.

Είναι το κρά­τος που δια­πράτ­τει εθνο­κά­θαρ­ση εις βάρος των Πα­λαι­στι­νί­ων από τότε που ιδρύ­θη­κε και κλι­μα­κού­με­να· επι­δι­δό­με­νο σε αδιά­κο­πη αρ­πα­γή πα­λαι­στι­νια­κής γης και συ­νε­χείς αι­μα­το­χυ­σί­ες αμά­χων για κα­θα­ρά τρο­μο­κρα­τι­κούς λό­γους· κρα­τώ­ντας πάνω από 5.500 πο­λι­τι­κούς κρα­τού­με­νους· δια­θέ­το­ντας εκα­το­ντά­δες πυ­ρη­νι­κές κε­φα­λές που αρ­νεί­ται να θέσει υπό οποια­δή­πο­τε διε­θνή επο­πτεία, ενώ ταυ­τό­χρο­να έχει κα­τα­δι­κα­στεί εκα­το­ντά­δες φορές από τον ΟΗΕ και τα διε­θνή δι­κα­στή­ρια, χωρίς καμία συ­νέ­πεια.

Το κρά­τος που πε­ρί­που κάθε δύο χρό­νια (τε­λευ­ταία φορά το 2014) διε­νερ­γεί εκτε­τα­μέ­νη ει­σβο­λή, βομ­βαρ­δι­σμό και ισο­πέ­δω­ση της Γάζας (κα­τοι­κιών, νο­σο­κο­μεί­ων, ηλε­κτρι­κών σταθ­μών, σχο­λεί­ων κ.λπ.), ενώ κα­θη­με­ρι­νές είναι οι μι­κρό­τε­ρης έκτα­σης στρα­τιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις και οι φόνοι. Είναι το κρά­τος που οι­κο­δο­μεί το Τεί­χος των 700 χι­λιο­μέ­τρων για να χω­ρί­ζει τους Πα­λαι­στί­νιους από τους «α' κα­τη­γο­ρί­ας» πο­λί­τες· που έχει κα­τα­δι­κά­σει εδώ και οχτώ χρό­νια ενά­μι­σι εκα­τομ­μύ­ριο αν­θρώ­πους στη Λω­ρί­δα της Γάζας σε «απο­κλει­σμό», δη­λα­δή στέ­ρη­ση τρο­φί­μων, νερού, ρεύ­μα­τος, φαρ­μά­κων. Το κρά­τος που ορ­γα­νώ­νει πει­ρα­τεί­ες στα διε­θνή ύδατα κατά των αν­θρω­πι­στι­κών απο­στο­λών Free Gaza, απο­δί­δο­ντας εννέα νε­κρούς ακτι­βι­στές το 2010 (Μαβί Μαρ­μα­ρά) και συ­νε­χί­ζο­ντας στο ίδιο μο­τί­βο και το φε­τι­νό Ιού­νιο (Μα­ριάν).

Είναι το κρά­τος που μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλο με τα με­σο­πο­λε­μι­κά φα­σι­στι­κά κα­θε­στώ­τα, όπου οι από­ψεις των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των για τους Πα­λαι­στί­νιους (το μισό πλη­θυ­σμό της πε­ριο­χής!) κυ­μαί­νο­νται από τη φυ­σι­κή εξό­ντω­ση μέχρι την εκ­δί­ω­ξη ή τον εξαν­δρα­πο­δι­σμό· όπου κυ­ρί­αρ­χη άποψη στον πλη­θυ­σμό του είναι ο εβραϊ­κός σο­βι­νι­σμός, ο σιω­νι­σμός που αντι­με­τω­πί­ζει κάθε Άραβα σαν απει­λή· όπου ο πό­λε­μος είναι συν­θή­κη ύπαρ­ξής του!

Το Ισ­ρα­ήλ βα­σί­ζει την οι­κο­νο­μία του κυ­ρί­ως στην αμε­ρι­κα­νι­κή βο­ή­θεια και το εμπό­ριο με την ΕΕ. Αυτοί είναι οι δυ­τι­κοί πυ­λώ­νες της διαρ­κούς γε­νο­κτο­νί­ας που δια­πράτ­τει το Ισ­ρα­ήλ και οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις επι­διώ­κουν να ανα­βαθ­μί­σουν αυτή τους τη λει­τουρ­γία.

Τι μπο­ρού­με να κά­νου­με όσοι δεν ξε­χνού­με;

Πρώτο, οφεί­λου­με να κα­τα­λά­βου­με πώς έχει ξε­πέ­σει τόσο μια κυ­βέρ­νη­ση όπου ηγε­μο­νεύ­ουν τα στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Πρό­κει­ται για άλλη μια απόρ­ροια της «συμ­βι­βα­στι­κής» λο­γι­κής τους. Αν δεν δι­στά­ζεις -ή θε­ω­ρείς τάχα «ανα­γκαίο κακό»- να θυ­σιά­σεις ζωές εντός της χώρας που «κυ­βερ­νάς», με το μνη­μο­νια­κό λε­πί­δι σε συ­ντά­ξεις, κοι­νω­νι­κό κρά­τος και ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, δυο φορές λι­γό­τε­ρο θα δι­στά­σεις όταν τα θύ­μα­τα των επι­λο­γών και των συμ­μα­χιών σου είναι 1.500 χι­λιό­με­τρα μα­κριά. Έστω κι αν κά­ποια από αυτά τα θύ­μα­τα έρ­χο­νται και στην Ελ­λά­δα ως πρό­σφυ­γες των χωρών που τυ­ραν­νά­ει ο δυ­τι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός.

Άλ­λω­στε, οι ίδιοι Έλ­λη­νες -και Ευ­ρω­παί­οι- κα­πι­τα­λι­στές που «δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται» τα μνη­μό­νια εδώ, το ίδιο δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται και τις μπίζ­νες με το Ισ­ρα­ήλ ή τη χού­ντα του Σίσι. Ο ένας Βαρ­δι­νο­γιάν­νης έχει δι­υ­λι­στή­ρια στην Αί­γυ­πτο, ο άλλος Κο­πε­λού­ζος (μέλος του Ελ­λη­νοϊσ­ραη­λι­νού Επι­με­λη­τη­ρί­ου, πα­ρα­κα­λώ) παίρ­νει ερ­γο­λα­βί­ες στη σιω­νι­στι­κή χη­μι­κή βιο­μη­χα­νία και πάει λέ­γο­ντας. Με αυ­τούς είναι που επι­διώ­κει... συ­νεν­νό­η­ση και όχι ρήξη η κυ­βέρ­νη­ση. Κι έτσι απο­κλεί­ει κάθε συ­νεν­νό­η­ση με τον κόσμο που την εξέ­λε­ξε και με τους συμ­μά­χους αυτού του κό­σμου - τους άλ­λους λαούς της πε­ριο­χής. Ας θυ­μη­θού­με ότι και το ΑΚΕΛ, που είχε σα­μπο­τά­ρει τις απο­στο­λές Free Gaza το 2010, υπήρ­ξε στη συ­νέ­χεια το κόμμα που υλο­ποί­η­σε τα κυ­πρια­κά μνη­μό­νια. Παίρ­νει κα­νείς όλο το «πα­κέ­το» ή τί­πο­τα…

Ο αντί­πα­λος είναι ενιαί­ος και ενω­μέ­νος και σε διε­θνές επί­πε­δο. Άρα μια συ­νε­πής φι­λο­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή έρ­χε­ται, άθελα ή ηθε­λη­μέ­να, απέ­να­ντι στο διε­θνή και ντό­πιο ιμπε­ρια­λι­σμό. Ή θα υπο­κύ­ψει και θα εν­σω­μα­τω­θεί ή θα τον αντι­με­τω­πί­σει με συ­νέ­πεια. Ο Τσί­πρας και το επι­τε­λείο του φαί­νε­ται ότι μέσα σε ένα εξά­μη­νο επέ­λε­ξαν το πρώτο.

Στο τέλος τέλος, ο κα­πι­τα­λι­στι­κός διε­θνι­σμός, ο ιμπε­ρια­λι­σμός, είτε απα­ντιέ­ται με στή­ρι­ξη κι­νη­μά­των αντί­στα­σης όπως το πα­λαι­στι­νια­κό είτε με υπο­τα­γή σε όλα τα επί­πε­δα, μέσα κι έξω.

Στο τέλος τέλος, όσοι με πε­ρισ­σό κυ­νι­σμό είναι πρό­θυ­μοι να ονο­μά­ζουν το Ισ­ρα­ήλ «πα­ρά­γο­ντα στα­θε­ρό­τη­τας», απο­δει­κνύ­ο­νται εξί­σου πρό­θυ­μοι να βα­φτί­ζουν τα μνη­μό­νια «απο­φυ­γή των χει­ρό­τε­ρων», «λαϊκή κυ­ριαρ­χία» και «κοι­νω­νι­κά δί­καιη κα­τα­νο­μή των βαρών». Να με­τα­τρέ­πουν τα ΟΧΙ του λαού σε ΝΑΙ.

Δεύ­τε­ρο, πρέ­πει να φω­νά­ξου­με σε κάθε κα­τεύ­θυν­ση: ΟΧΙ στο όνομά μας! Ο ελ­λη­νι­κός λαός δεν έχει συμ­φω­νή­σει ποτέ να γίνει συ­νερ­γός των σιω­νι­στι­κών εγκλη­μά­των. Αντί­θε­τα, ψη­φί­ζο­ντας ένα κόμμα της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, ψή­φι­ζε (σε πα­ρέν­θε­ση, αλλά αυτό ήταν) ένα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό πρό­γραμ­μα. Επει­δή ακρι­βώς τέ­τοιο ήταν το πρό­γραμ­μα και οι συ­νε­δρια­κές απο­φά­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (δια­κο­πή της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ κ.ά.), ούτε ο κό­σμος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­χα­με ποτέ συμ­φω­νή­σει σε τέ­τοιες πο­λι­τι­κές...

Τρίτο, χρειά­ζε­ται να πε­ρά­σου­με στην αντε­πί­θε­ση.

Πριν τρεις μήνες γρά­φα­με ότι απαι­τεί­ται η κυ­βέρ­νη­ση να κάνει στρο­φή 180ο τόσο στην εσω­τε­ρι­κή όσο και στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της. Πλέον είναι σαφές ότι το υπάρ­χον κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα έχει επι­λέ­ξει ορι­στι­κά και πάση θυσία να μη συ­γκρου­στεί με τον εγ­χώ­ριο και διε­θνή κα­πι­τα­λι­σμό, άρα ντε φάκτο να τους υπη­ρε­τή­σει. Για το ίδιο λόγο φαί­νε­ται ότι ο βίος του σχή­μα­τος θα είναι βρα­χύς και αγω­νιώ­δης. Έστω κι αν έχει κα­τα­λή­ξει εδώ από «ρε­α­λι­σμό» ή «αδυ­να­μία» ή άδολη ανι­κα­νό­τη­τα -ενώ θα μπο­ρού­σε πά­ντως να πα­ραι­τη­θεί ή να προ­σφύ­γει στην ετυ­μη­γο­ρία του κόμ­μα­τος που το ανέ­δει­ξε- σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση οι προ­θέ­σεις μικρή ση­μα­σία έχουν.

Αν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν επα­να­φέ­ρει στην τάξη τα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη του ή δεν απο­στα­σιο­ποι­η­θεί από αυτά, κιν­δυ­νεύ­ει και ο ίδιος να χρε­ω­θεί, όχι μόνο μια αντι­κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή που θα επι­βα­ρύ­νει τον ελ­λη­νι­κό λαό, αλλά και μια αι­μα­τη­ρή, επι­θε­τι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή εις βάρος άλλων λαών της πε­ριο­χής, με άγνω­στες συ­νέ­πειες για την ει­ρή­νη και την ενί­σχυ­ση των φο­ντα­με­ντα­λι­σμών. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει να δώσει αυτή τη μάχη, να ανα­κτή­σει την πο­λι­τι­κή που του έκλε­ψαν και του κα­ταρ­ρά­κω­σαν οι ηγε­σί­ες του, με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ούτε ο ελ­λη­νι­κός ούτε και κα­νέ­νας άλλος λαός δεν έχει τί­πο­τα να κερ­δί­σει από μια κυ­βέρ­νη­ση που εμ­μέ­νει σε τέ­τοιες στο­χεύ­σεις και πρα­κτι­κές, συ­νερ­γά­τι­δα πια των με­γα­λύ­τε­ρων διε­θνών δο­λο­φό­νων που άλ­λο­τε η ίδια κα­τα­δί­κα­ζε. Όμως, η εναλ­λα­κτι­κή λύση, το πο­λι­τι­κό plan Β, για τον κόσμο της Αρι­στε­ράς και τα κα­τώ­τε­ρα στρώ­μα­τα, για τους ντό­πιους και τους πρό­σφυ­γες/με­τα­νά­στες, τους φτω­χούς που ζουν εδώ ή αλλού, πρέ­πει οπωσ­δή­πο­τε να περνά από και να επι­βε­βαιώ­νει τις αξίες που αυτή η κυ­βέρ­νη­ση εγκα­τα­λεί­πει.

Ρήξη ή συν­θη­κο­λό­γη­ση με την αστι­κή τάξη; Συμ­μέ­το­χος στις αι­μα­το­βαμ­μέ­νες αδι­κί­ες της ή ορ­κι­σμέ­νος αντί­πα­λός της; Η κυ­βέρ­νη­ση έχει απα­ντή­σει ήδη με τις πρά­ξεις της. Έτσι πρέ­πει να απα­ντή­σου­με κι οι υπό­λοι­ποι - ανα­γκα­στι­κά.

1Την πε­ρα­σμέ­νη βδο­μά­δα η Ελ­λά­δα ψή­φι­σε υπέρ του Ισ­ρα­ήλ πάνω στο ζή­τη­μα της μη χρη­μα­το­δό­τη­σης πα­λαι­στι­νια­κών ΜΚΟ που σχε­τί­ζο­νται με τη νό­μι­μα κυ­βερ­νη­τι­κή Χαμάς, όπως αυτό είχε τεθεί σε ψή­φι­σμα του Ισ­ρα­ήλ στον ΟΗΕ. Πορ­το­γα­λία και Σου­η­δία (όχι πιο με­γά­λες ή πιο ισχυ­ρές από την Ελ­λά­δα, για να προ­λά­βου­με τους οπα­δούς των «ψω­ρο­κώ­σται­νας»), ψή­φι­σαν κατά και το ψή­φι­σμα δεν πέ­ρα­σε.

*Μέλος της ΝΕ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Α' Θεσ/νικης

Ετικέτες

dikaiosyni.jpg

Τρίτους και … καταϊδρωμένους αφήνει τους εργαζόμενους έναντι των τραπεζών που πλέον αποκτούν τον πρώτο λόγο σε περιπτώσεις κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων, ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που ψηφίστηκε την Τετάρτη ως «δεύτερο προαπαιτούμενο» στον εφιάλτη στο δρόμο με το τρίτο μνημόνιο.

Κωδικοποιώντας τις αντιδραστικές αλλαγές θα λέγαμε ότι όσον αφορά τον κόσμο της εργασίας, αφήνει σε διεκδικούμενες οφειλές πίσω τους εργαζόμενους και θέτει στην πρώτη θέση τις τράπεζες! Οι αλλαγές που επιφέρει στις διατάξεις που αφορούν τους πλειστηριασμούς, γίνονται με γνώμονα την ενίσχυση των τραπεζικών προνομίων, σε βάρος όλων των άλλων, δηλαδή των εργαζόμενων αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων.

Συγκεκριμένα, οι τράπεζες πλέον κατατάσσονται πρώτες, σε περίπτωση πλειστηριασμού, στον πίνακα των πιστωτών. Μέχρι πρότινος, όταν πτώχευε μία επιχείρηση, προνομιακά καλούνταν οι εργαζόμενοι, τα ασφαλιστικά ταμεία και το Δημόσιο ως προς το ΦΠΑ. Σήμερα, μετά την υπερψήφιση του σχετικού νόμου στη βουλή από το νεόκοπο μνημονιακό μπλοκ, το προνόμιο αυτό χάνεται υπέρ των τραπεζών, εφόσον έχουν ενυπόθηκη απαίτηση.

Μάλιστα προβλέπεται ότι, αν μια εταιρεία πτωχεύσει λόγω χρεών προς εργαζομένους, ΙΚΑ, εφορίες, προμηθευτές, τράπεζες και κατά τον χρόνο της πτώχευσης έχει ένα ακίνητο που βγαίνει στον πλειστηριασμό, το δικαίωμα των εργαζομένων που παλαιότερα είχαν το προνόμιο να εισπράξουν τα δεδουλευμένα τώρα συρρικνώνεται, αφού η ικανοποίηση μπορεί να γίνει σε ποσοστό 23%. Το αντίστοιχο ποσοστό των τραπεζών είναι… τριπλάσιο και φθάνει στο 65%! Πρακτικά ό,τι αξία προκύψει από έναν πλειστηριασμό περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων θα το νέμονται οι τραπεζίτες, που μετά τα αλλεπάλληλα «σωσίματα» και τα εκατοντάδες δις. ευρώ που έχουν λάβει στην πλάτη του ελληνικού λαού, έρχονται και σε αυτή την περίπτωση κόντρα στο δικαίωμα του απλήρωτου εργαζόμενου να διεκδικήσει και να αποσπάσει τα δεδουλευμένα του.

Αξίζει πάντως να σημειωθούν και ορισμένες άλλες πλευρές, που αφορούν τους ιδιοκτήτες κατοικιών που θα βρεθούν στο στόχαστρο πλειστηριασμών. Έτσι, με βάση το νέο ΚΠΔ, σε περίπτωση πλειστηριασμού ο οφειλέτης οδηγείται σε συντόμευση των προθεσμιών και σε άσκηση λιγότερων ενδίκων μέσων. Και εδώ επ’ ωφελεία των τραπεζών. Π.χ. στις κατασχέσεις είναι 45 ημέρες, στους πλειστηριασμούς 60 από 90. Επίσης, σημείο αιχμής είναι και οι συνθήκες διεξαγωγής της πρωτόδικης διαδικασίας, καθώς ο επίμαχος νόμος καταργεί την εξέταση μαρτύρων και προωθεί τη με ταχύτατες διαδικασίες δίκη σε πρώτο βαθμό.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 26/07/2015

Ετικέτες

neoi-anergia725.jpg

Ανεργία και ελαστική εργασία αυξάνονται

του Δημήτρη Σταμούλη

Τα νέα πακέτα αντεργατικών μέτρων που έφερε στη βουλή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η απόλυτη εργοδοτική ασυδοσία έχουν οδηγήσει σε νέο πογκρόμ κατά των εργαζομένων με μαζικές απολύσεις και νέα λουκέτα σε επιχειρήσεις. Τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία προφανώς απέχουν μακράν από τη σημερινή πραγματική εικόνα, αλλά ακόμα και αυτά αποδεικνύουν ότι η ανεργία εξακολουθεί να «θερίζει» το λαό και ειδικά τη νεολαία, ενώ νέα ποιοτικά στοιχεία δείχνουν πόσο ραγδαία έχουν εισβάλει στο προσκήνιο οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις .

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ιούνιος 2015) κατά το Α’ Τρίµηνο του 2015, ο αριθμός των απασχολούμενων ανήλθε σε 3.504.446 άτομα και των ανέργων σε 1.272.541. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε σε 26,6%, έναντι 26,1% του προηγούμενου τριμήνου και η απασχόληση μειώθηκε κατά 0,9% σε σχέση µε το προηγούμενο τρίμηνο. Ομοίως, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 2,1% σε σχέση µε το προηγούμενο τρίμηνο.

Την αποκαρδιωτική εικόνα συμπληρώνει και η πρόσφατη μελέτη της Icap που παρά το ότι κάνει λόγο για αναστροφή της τάσης μείωσης της απασχόλησης για πρώτη φορά το 2014 και αύξηση κατά 1,6% (Δ’ τρίμηνο 2014 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2013) και για περιορισμό σε χαμηλότερα επίπεδα το λόγο «άνεργοι/απασχολούμενοι», ο δείκτης -35,2%- εξακολουθεί να θεωρείται υψηλός!

Να θυμίσουμε ότι η εντονότερη μείωση της απασχόλησης σημειώθηκε τη διετία 2011/12 (-9,2% το 2011 και 7,5% το 2012), ενώ το 2013 είχαμε επιβράδυνση κάπως του ρυθμού μείωσης, σε -3,3%. Εξετάζοντας την εξαετία 2008-2014 (Δ’ Τρίμηνο), η συνολική απώλεια των θέσεων εργασίας στη διάρκεια της κρίσης έφθασε το εντυπωσιακό μέγεθος του 1,03 εκατ. θέσεων!

Πώς όμως αυξήθηκε έστω οριακά η απασχόληση στο προηγούμενο τρίμηνο; Σε σημαντικό βαθμό είναι αποτέλεσμα της διευρυμένης συμμετοχής εργαζομένων με σχέση προσωρινής εργασίας ή ακόμα και μερικής απασχόλησης. Η συμμετοχή των εργαζομένων με μερική απασχόληση διευρύνθηκε αισθητά την τελευταία τετραετία. Ειδικότερα, το ποσοστό της μερικής απασχόλησης κινείται σταθερά ανοδικά, με συνέπεια να ανέλθει σε 9,9% της συνολικής το Δ΄ Τρίμηνο του 2014, από 6,5% το Α΄ Τρίμηνο του 2010. Δηλαδή, ένας στους δέκα εργαζόμενους εργάζεται υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης. Μάλιστα, προκύπτει ότι το μεγαλύτερο μέρος των μερικώς απασχολούμενων εξωθήθηκε στη συγκεκριμένη επιλογή διότι δεν μπόρεσε να βρει πλήρη απασχόληση. Ωστόσο, όπως τονίζεται στη μελέτη της Icap, από τις πρόσφατες μεταβολές της απασχόλησης (μειώσεις-αυξήσεις ανά τρίμηνο) προκύπτει ότι, από τις 55.400 νέες θέσεις εργασίας του Δ΄ Τρίμηνου του 2014, οι 49.500 ή ποσοστό 89,3% αφορούν μερική απασχόληση.

Η λεγόμενη «μεταρρύθμιση» των εργασιακών σχέσεων και η «απελευθέρωσή τους» ουσιαστικά έχουν μετατρέψει την αγορά εργασίας σε … ευέλικτη ζούγκλα, με απτό αποτέλεσμα την αύξηση της συμμετοχής των προσωρινά απασχολουμένων. Η αύξηση της προσωρινής απασχόλησης στα πρώτα έτη της ύφεσης (2010-2011) από αρκετούς θεωρήθηκε ως «δικαιολογημένη προσαρμογή» των επιχειρήσεων στην καπιταλιστική κρίση. Ακολούθησε ένας περιορισμός των προσωρινά απασχολουμένων σε επίπεδα κάτω του 10% το 2012 και στις αρχές του 2013. Για να έρθουμε στη σημερινή εποχή, όπως καταγράφεται νέα επέκταση των σχέσεων προσωρινής απασχόλησης, με εντεινόμενο μάλιστα ρυθμό. Συγκεκριμένα, ενώ το ποσοστό της προσωρινής εργασίας (ως προς το σύνολο των μισθωτών) ανέρχονταν (το Δ΄ Τρίμηνο του 2013) σε 10,1%, στο Γ’ Τρίμηνο του 2014 ξεπέρασε το 13%, για να περιοριστεί στη συνέχεια σε 11,5% στα τέλη του έτους.

Από τους 1.272.541 άνεργους του Α΄ Τριμήνου του 2015, ποσοστό 42,7% είναι άτομα ηλικίας 30-44 ετών (543,6 χιλ. άτομα), ενώ το 28,5% είναι ηλικίας 45-64 ετών (362,9 χιλ. άτομα). Μεγάλο θύμα της ανεργίας παραμένει η νεολαία και ιδιαίτερα τα άτομα ηλικίας 15-19 ετών και 20-24 ετών. Το ποσοστό ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών παραμένει το μεγαλύτερο και διαμορφώθηκε σε 59,7% το Α΄ τρίμηνο του 2015, ενώ αντίστοιχα, το ποσοστό ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 20-24 διαμορφώθηκε σε 51% το τρέχον έτος. Να σημειωθεί επίσης ότι το ποσοστό ανεργίας των γυναικών είναι σημαντικά υψηλότερο (κατά 7,1 ποσοστιαίες μονάδες) από εκείνο των ανδρών. Συγκεκριμένα, το Α’ Τρίμηνο του 2015 το ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες ανήλθε σε 30,6%, ενώ στους άνδρες σε 23,5% αντίστοιχα. Τέλος, από το σύνολο των ανέργων το 71,6% είναι μακροχρόνια άνεργοι, δηλαδή έχουν να εργαστούν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, ενώ το 23,2% είναι νέοι άνεργοι, δηλαδή πρόκειται για άτομα που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο παρελθόν.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 26/07/2015

Ετικέτες

antarsya-istoria725.jpg

του Αντώνη Δραγανίγου

H κοινωνική και πολιτική αστάθεια συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για καιρό. Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που να υποστηρίζει ότι «το πρόγραμμα βγαίνει». Ότι μπορεί να οδηγήσει στην πολυπόθητη σταθεροποίηση και ένα νέο γύρο «καπιταλιστικής ανάπτυξης». Με την κοινωνική πλειοψηφία συντετριμμένη, με το χρέος να εκτοξεύεται ίσως και πάνω από το 200% του ΑΕΠ και με το καθεστώς της επιτροπείας να είναι χειρότερο από πριν (τώρα στους «θεσμούς» προστέθηκε και ο ESM), δεν υπάρχει καμία απολύτως δυνατότητα στοιχειώδους ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων.

Ακόμα πιο σημαντικά από τα οικονομικά στοιχεία, είναι η πολιτική υπηρεσία που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσφέρει στην άρχουσα τάξη, ενισχύοντας το επιχείρημα ότι «τα πράγματα δεν αλλάζουν», η νίκη του «μονόδρομου».

Και όμως, σήμερα σε πλατιά στρώματα η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν δεν έχει υποχωρήσει και αντίθετα «ωριμάζει» αναζητώντας νέους δρόμους να εκφραστεί. Αν κάτι σφραγίζει το πολιτικό σκηνικό είναι η πρωτοφανής, ιστορική δυσαρμονία ανάμεσα στην τεράστια λαϊκή πλειοψηφία του «Όχι» με όλη της την πολυμορφία και το πολιτικό σύστημα της μνημονιακής συναίνεσης. Τα συμπεράσματα που κατασταλάζουν μέσα στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, ειδικά στο μαχόμενο κομμάτι της, προχωράνε τη συνείδηση χιλιόμετρα μπροστά.

Δύο είναι τα βασικά ζητήματα που αναδείχτηκαν με τεράστια δύναμη.

Πρώτον ο εχθρικός ρόλος της ευρωζώνης και της ΕΕ. Το συμπέρασμα ότι μέσα στα πλαίσιά τους δεν μπορεί να γίνει καμία αλλαγή σε όφελος των εργαζόμενων.

Και δεύτερο, η πλήρης συστράτευση του συνόλου της αστικής τάξης (βιομήχανοι, τραπεζίτες, καναλάρχες) που είδαν στο «Ναι» την επικράτηση των άμεσων και ευρύτερων, στρατηγικών τους συμφερόντων.

Αν κάτι αποκαλύφθηκε τελικά με τον πιο καθαρό τρόπο είναι η βαθιά ταξικότητα και η θεμελιώδης «υλική» ενότητα του πολιτικού μηχανισμού της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, του κράτους και των δυνάμεων του κεφαλαίου. Μια καλή εισαγωγή στο αλφάβητο του μαρξισμού με πρωτοβουλία του αντίπαλου.

Κάθε λοιπόν απάντηση μέσα στη συγκυρία πρέπει να ξεκινάει ακριβώς από αυτές τις βασικές διαπιστώσεις. Σήμερα χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, η μεγαλύτερη δυνατή εργατική και λαϊκή ενότητα για να οργανώσει άμεσα την ρήξη με το «ενιαίο μέτωπο» του αντίπαλου, την αστική τάξη, το κράτος της και την ΕΕ, να υπερασπιστεί την επιβίωση του λαού και να ανοίξει δρόμους προς την κοινωνική απελευθέρωση και την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Σε αυτή την βάση η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ και ο ταξικός – αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός της αναμέτρησης με το μεγάλο κεφάλαιο, τους τραπεζικούς και επιχειρηματικούς ομίλους για να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο, αποτελούν σημεία αφετηρίας βγαλμένα πλέον μέσα από την μαζική εμπειρία των εργαζόμενων.

Πολιτικές προτάσεις που αναζητούν απαντήσεις στην «έξοδο από την ευρωζώνη», αλλά «εντός της ΕΕ», σε μια συντεταγμένη πορεία ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου» με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, δηλαδή τελικά μια πολιτική πρόταση μιας νέας καπιταλιστικής ανάπτυξης με φιλολαϊκό πρόσημο παραγνωρίζουν ότι:

Πρώτον, η ΕΕ -και όχι απλά η ευρωζώνη- αποτελεί «υλοποιημένο νεοφιλελευθερισμό». Όλες οι συνθήκες της επιτροπείας, των ιδιωτικοποιήσεων, της λιτότητας και της παραγωγικής αποδιάρθρωσης (πχ ΚΑΠ κα) πηγάζουν από την συμμετοχή στην ΕΕ.

Δεύτερο, πολιτικά αποτελούν ένα και τον αυτό μηχανισμό, πράγμα που αν μη τι άλλο φάνηκε την αποφράδα εκείνη Κυριακή της 12ης Ιουλίου όταν κορυφώθηκε η «απειλή» του Grexit στην διπλή σύνοδο των ηγετών ευρωζώνης και ΕΕ.

Τρίτο: σήμερα υπάρχουν προτάσεις κύκλων του ιμπεριαλισμού για έξοδο από την ευρωζώνη, έτσι ώστε η προβολή της εξόδου πρέπει να συνδέεται πιο στενά με το σύνολο του αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Τέταρτο, η αστική τάξη δεν πρόκειται να παραδώσει τίποτα από τα αδιανόητα προνόμιά της και την εξουσία της χωρίς να δώσει λυσσασμένη μάχη όπως ακριβώς έκανε και με το δημοψήφισμα. Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν νέες αυταπάτες. Αρκετά πληρώσαμε και πληρώνουμε αυτές που υπήρχαν και οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση με την απίθανη πολιτική «ούτε ρήξη-ούτε υποταγή».

Αν φύγουμε από τον «αφρό» των εξελίξεων, μέσα στον λαό και τις πιο ανήσυχες δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς εκτυλίσσονται πολύ ελπιδοφόρες διαδικασίες. Οι «λαϊκές συνελεύσεις του Όχι» στις γειτονιές, στις οποίες έχουν συμμετάσχει χιλιάδες αγωνιστές σε όλη την Ελλάδα και η μεγάλη ανταπόκριση της κοινωνικοπολιτικής πρωτοβουλίας για το «Όχι μέχρι το τέλος» αποτελούν ένα παράδειγμα συσπείρωσης ενός πολύ σημαντικού εύρους δυνάμεων, πάνω στο αναγκαίο πρόγραμμα. Μπορεί να ενισχύσει ουσιαστικά την πάλη για να μην περάσει το νέο μνημόνιο, συνολικά την πάλη ενάντια στο μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Σηματοδοτούν την ανάπτυξη ενός βαθύτερου, πολύμορφου λαϊκού ριζοσπαστισμού, με τον οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς πρέπει να επικοινωνήσουν και να ενισχύσουν. Θα ήταν ασυγχώρητος σεχταρισμός απέναντι στην έκρηξη των αναζητήσεων και των προβληματισμών ενός ολόκληρου κόσμου να μην αναζητούσαμε μορφές διαλόγου και κοινής δράσης μαζί του.

Σήμερα δημιουργείται μια πολύ σημαντική «ζώνη» μέσα στον λαό, σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις και ρεύματα στους εργαζόμενους και την νεολαία, που αναζητούν και υιοθετούν στον ένα ή τον άλλο βαθμό βασικές πλευρές του αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει συμβάλει αποφασιστικά σε αυτό. Αν μιλάμε για μια πορεία προς τον πόλο της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς, για μια ανώτερη συνάντηση των σημερινών δυνάμεων με τον λαϊκό ριζοσπαστισμό τού «ΟΧΙ μέχρι το τέλος», με τις δυνάμεις που γεννιούνται από την δίδυμη ιστορική ανεπάρκεια της αριστεράς (υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ, αδιέξοδη γραμμή του ΚΚΕ) τότε αυτή είναι η πιο γόνιμη περίοδος.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή