Σήμερα: 24/06/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.



Οι εκλογές στην ΠΕΝΕΝ που ξεκίνησαν στις 14/11/2014 συνεχίζονται και ολοκληρώνονται στις 2/3/2015. Ήδη έχουν ασκήσει το εκλογικό τους δικαίωμα πάνω από το 80% των ταμειακά εντάξει μελών.

Η Διοίκηση της Ένωσής μας απευθύνει επείγον κάλεσμα στα μέλη μας που ακόμα δεν έχουν ψηφίσει να το κάνουν τις αμέσως επόμενες μέρες.

Κανείς δεν πρέπει να απέχει από την κρίσιμη εκλογική μάχη που δίνεται στην ΠΕΝΕΝ.

Όλοι να δώσουμε μαζικά, ενωτικά και αγωνιστικά το παρόν. Η συμμετοχή στις αρχαιρεσίες θα συμβάλει στην ενίσχυση του ρόλου του Σωματείου μας στο Ναυτεργατικό και εργατικό κίνημα της χώρας μας.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

 Οι ημέρες ψηφοφορίας είναι οι ακόλουθες:

 

  Ιανουάριος 2015

 

Δε

Τρ

Τε

Πε

Πα

Σα

Κυ

     

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

 

 

Φεβρουάριος 2015

Δε

Τρ

Τε

Πε

Πα

Σα

Κυ

           

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

 

 

Μάρτιος 2015

Δε

Τρ

Τε

Πε

Πα

Σα

Κυ

           

1

2

           
Ετικέτες

Την καθιέρωση ενός προληπτικού μηχανισμού στήριξης για την Ελλάδα, με τη χρήση ενός μηχανισμού «επιτήρησης» της ελληνικής οικονομίας, υπό την επωνυμία ECCL, ανακοίνωσε μετά το πέρας της συνεδρίασης του Eurogroup στις Βρυξέλλες ο επικεφαλής του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, Γερούν Ντάισελμπλουμ.

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που ακολούθησε της συνεδρίασης, ο επικεφαλής του Εurogroup τόνισε πως ο συγκεκριμένος μηχανισμός και οι όροι λειτουργίας του είναι ακόμη υπό διαμόρφωση. Ωστόσο επισήμανε πως η γραμμή ECCL προβλέπει συγκεκριμένους όρους για χρήση των διαθέσιμων χρημάτων στήριξης, που τυπικά θα επιτρέπουν στους εταίρους να «παγώσουν» τη γραμμή αν κριθεί απαραίτητο.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ απέφυγε, ωστόσο, να δεσμευθεί για το μέγεθος της γραμμής, σημειώνοντας μάλιστα πως θα πρέπει πρώτα να αποφασιστεί και ο ρόλος του ΔΝΤ. Νωρίτερα, πάντως, ο πρόεδρος του Eurogroup  διαβεβαίωσε, από την πλευρά του, πως υπάρχει η βούληση από πλευράς Ευρωζώνης να βοηθηθεί η Ελλάδα, «όταν ολοκληρώσει, με ικανοποιητικό τρόπο, την αξιολόγηση και θελήσει υποστήριξη».

Εν τω μεταξύ, επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, ώστε να ολοκληρωθεί άμεσα η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από το κλιμάκιο της τρόικα, ζήτησαν οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών από τον Έλληνα ομόλογό τους, Γκίκα Χαρδούβελη, κατά τη συνεδρίαση του Eurogroup.
 
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η βιωσιμότητα του χρέους και η συνάρτησή του με την τήρηση του προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, φαίνεται πως δυσκολεύει την κυβέρνηση, που ψάχνει ερείσματα, ώστε να καλλιεργήσει ένα ορθό εκλογικό δίλημμα. Αν και μέχρι στιγμής, δεν έχει καθοριστεί η ακριβής ημερομηνία επιστροφής των αντιπροσώπων της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στην Αθήνα, οι οδηγίες προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν σαφείς: κινηθείτε γρήγορα.

Η αβεβαιότητα των Ευρωπαίων αξιωματούχων για τις επιδόσεις της ελληνικής κυβέρνησης αποτυπώνονται στα όσα δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας,  Μισέλ Σαπέν, ο οποίος επισήμανε από το Παρίσι ότι «η Ελλάδα έχει ακόμη ανάγκη από τη στήριξή μας», αναγνωρίζοντας, ωστόσο, «τις σημαντικές προσπάθειες που έχει κάνει η χώρα». 

Μιλώντας σε δημοσιογράφους προσερχόμενος σε μια σύσκεψη στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Σαπέν είπε – μεταξύ άλλων: «Πράγματι, η Ελλάδα κάνει μεγάλες προσπάθειες και επιθυμεί να αναγνωριστούν οι προσπάθειες αυτές, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έκανε ο λαός της. Ωστόσο, θα πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός, όταν αποφασίζει να βγει ολομόναχος στις αγορές».

Όπως επισημαίνουν τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, «η Αθήνα, έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, επιθυμεί να συρρικνώσει τη διάρκεια ζωής του προγράμματος βοήθειας που συνδέει την Ελλάδα με το ΔΝΤ έως το 2016, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία στους υπολοίπους ευρωπαίους εταίρους της».

Απ' την πλευρά του, ο Γάλλος Επίτροπος οικονομικών υποθέσεων, Πιέρ Μοσκοβισί, τόνισε ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρεθούν λύσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο και ανακοίνωσε ότι προτίθεται να επισκεφθεί την Αθήνα ως το τέλος Νοεμβρίου.

Φινλανδική στήριξη προς Αθήνα μέσω ΤΧΣ

Εν τω μεταξύ, ο Φινλανδός υπουργός Οικονομικών, Άνντι Ρίννε, πρότεινε την Πέμπτη η Ελλάδα να κάνει χρήση των υπαρχόντων χρημάτων του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, σε μια προσπάθεια να βγει εκ νέου στις αγορές.

«Η Ελλάδα είναι μέλος της ευρωζώνης και πρέπει να την υποβοηθήσουμε να αποκτήσει και πάλι πρόσβαση στις αγορές - εμείς προτιμούμε την λύση των παλιών χρημάτων», επισήμανε ο κ. Ρίννε από τις Βρυξέλλες, όπου πραγματοποιείται η συνεδρίαση του Eurogroup.

«Γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα θέλει να βγει από το πρόγραμμα, αλλά μην με ρωτάτε πότε θα γίνει αυτό, δεν το ξέρουμε», είπε ο υπουργός Οικονομικών της Αυστρίας, Χανς Σέλινγκ.

ΠΗΓΗ: http://tvxs.gr

Ετικέτες

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή κάποιες τη μη-συμμόρφωση των (ελλειμματικών) προϋπολογισμών της Γαλλίας και της Ιταλίας με τα κριτήρια των ευρωπαϊκών συνθηκών, κυκλοφορεί στην Ελλάδα μια φιλολογία σύμφωνα με την οποία οι («σοσιαλιστικές» ή «κεντροαριστερές») κυβερνήσεις αυτών των χωρών «αμφισβητούν», εν μέρει ίσως αλλά τουλάχιστον εν τη πράξει, τις πολιτικές λιτότητας και τον «μερκελισμό» που τις ενσαρκώνει. Ορισμένοι έφθασαν μάλιστα στο σημείο να βλέπουν τους Ολάντ και Ρέντσι ως συμμάχους μιας μελλοντικής ελληνικής αριστερής κυβέρνησης που θα ακύρωνε τα Μνημόνια και θα αμφισβητούσε τον ζυγό του χρέους.

Ας επισημάνουμε κατ'αρχήν ότι αυτή η εκτίμηση ξεκινά από μια λανθασμένη παραδοχή. Οι πολιτικές λιτότητας που σαρώνουν σήμερα στην Ευρώπη δεν είναι θέμα «μερκελισμού» ή «γερμανικής επιβολής» αλλά η ίδια η ουσία του νεοφιλελευθερισμού ως ταξικής πολιτικής γύρω από την οποία υπάρχει στρατηγική σύγκλιση των αρχουσών τάξεων σε όλη την ΕΕ. Η ίδια η ΕΕ δεν είναι παρά το εργαλείο που «κλειδώνει» αυτόν τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό και τον οχυρώνει από κάθε ενδεχόμενη παρέκκλιση, γι αυτό και δεν αμφισβητείται από καμιά εθνική αστική τάξη (με εξαίρεση ίσως την βρετανική), συμπεριλαμβανομένων και αυτών που συγκαταλέγονται στους «χαμένους» του αδυσώπητου (ειδικά σε συνθήκες κρίσης) ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Και τούτο ακόμη και όταν, όπως στην περίπτωση των χωρών της περιφέρειας, η ίδια η δομή της ΕΕ και, πιο συγκεκριμένα, της ΟΝΕ παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εντεινόμενη περιθωριοποίησή τους και εξασφαλίζει στρατηγικά πλεονεκτήματα στο κεφάλαιο της Γερμανίας και των χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου.

Το θέμα λοιπόν, τουλάχιστον από μια αριστερή σκοπιά, δεν είναι η αμφισβήτηση του «μερκελισμού» αλλά η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που εφαρμόζονται παντού, χωρίς φυσικά να μας διαφεύγει ότι διαφορετικά τίθεται το ζήτημα στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, ή σε αυτές του κέντρου, από εκείνες που βρίσκονται σε καθεστώς μνημονίων και μετατροπής σε «αποικίες χρέους».

Πέρα όμως από τη λανθασμένη συλλογιστική, η «αισιόδοξη» εκτίμηση για τις πολιτικές που ακολουθούν οι Ολάντ και Ρέντσι υποδηλώνει απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών ακολουθούν πολιτικές λιτότητας, δημοσιονομικών περικοπών και διάλυσης του κοινωνικού κράτους απολύτως συγκρίσιμες, και από ορισμένες απόψεις σκληρότερες, από αυτές των δεξιών προκατόχων τους. Το ότι διατηρούν, προς ώρας, ελλειματικούς προϋπολογισμούς σημαίνει απλά ότι αφενός τα (οικονομικά και πολιτικά) περιθώρια ελιγμών που διαθέτει έναντι της Κομισιόν μια Γαλλία ή μια Ιταλία είναι άλλα από αυτά μιας επιτηρούμενης χώρας της περιφέρειας, αφετέρου ότι οι κυβερνήσεις αυτές αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους ιδιαίτερο πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Η προεδρία Ολάντ κυριολεκτικά καταρρέει κάτω από το βάρος μιας γενικευμένης λαϊκής κατακραυγής, ο δε Ρέντσι, παρά την δημοτικότητά του, δεν ξεχνά ότι η αναρρίχησή του στην εξουσία οφείλεται σε εσωκομματικό πραξικόπημα και όχι στην ψήφο του εκλογικού σώματος.

Σε κάθε περίπτωση, για να κερδίσουν χρόνο στο μέτωπο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, Ολάντ και Ρέντσι δεσμεύτηκαν να εντείνουν τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» στις εργασιακές σχέσεις και να συμπιέσουν περαιτέρω το «κόστος της εργασίας», δηλαδή τους μισθούς. Στην Ιταλία προωθείται η κατάργηση του άρθρου 18, μια βασική κατάκτηση της δεκαετίας του 1970 που δίνει δικαίωμα προσφυγής ενάντια στις απολύσεις, στη δε Γαλλία η εργατική νομοθεσία ξηλώνεται με ταχείς ρυθμούς ενώ, μέσα στο γενικότερο κλίμα περικοπών, περιορίζονται δραστικά τα δικαιώματα των ανέργων. Και επειδή βεβαίως αυτά τα μέτρα προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις, συνοδεύονται από την γνώριμη σκιά του νεοφιλελευθερισμού, τον αυταρχισμό. Στην Ιταλία, οι μαζικές διαδηλώσεις Ρώμης, όπου ενάμιση εκατομμύριο εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους, και, πιο πρόσφατα, της Μπρέσια αντιμετωπίστηκαν με σκληρή αστυνομική καταστολή. Ο ηγέτης του συνδικάτου του μετάλλου Fiom-Cgil Μαουρίτσιο Λαντίνι, δήλωσε ότι «ο επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης πρέπει να καταλάβει και να πειστεί ότι ανοίγοντας πόλεμο με τον κόσμο της εργασίας, θα βρεθεί σε αδιέξοδο».

Ο «πόλεμος» που έχει εξαπολυθεί ενάντια στην κοινωνική διαμαρτυρία πήρε όμως μια δραματική τροπή στη Γαλλία, με τη δολοφονία του 21χρονου Ρεμί Φρες από δυνάμεις της χωροφυλακής που εδώ και δύο μήνες επιδίδονται σε μια κλιμακούμενη επιχείρηση καταστολής όσων αντιτίθενται στην κατασκευή ενός φράγματος την προστατευμένη νοτιοδυτική περιοχή Τεστέ. Χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα μέχρι να εκδηλωθεί η παραμικρή αντίδραση από την πλευρά της κυβέρνησης. Και όταν αυτό έγινε, η κοινή γνώμη εμβρόντητη άκουσε τον υπουργό Εσωτερικών να δηλώνει ότι «δεν πρόκειται για παράπτωμα» και ότι είναι «υπερήφανος» για το έργο που επιτελούν οι δυνάμεις ασφαλείας. Ο δε πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς διευκρίνισε ότι «δεν έχει τίποτε να φοβηθεί» από την διεξαγόμενη έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του Φρες και αρνήθηκε να εκφράσει την οποιαδήποτε θλίψη για την απώλεια του νέου, αναγκάζοντας τον Φρανσουά Ολάντ να προβεί σε μια μίνιμουμ δήλωση που κάλυπτε πλήρως την αστυνομία αλλά εξέφραζε μονολεκτικά «συμπόνια».

Όσοι λοιπόν διατηρούν ακόμη κάποια αμφιβολία για το δόκιμο της έκφρασης «πειραματόζωο» για την μνημονιακή Ελλάδα δεν έχουν παρά να κοιτάξουν το πρόσωπο της Ευρώπης ως προχωρημένο φυλάκιο του νεοφιλελευθερισμού σε διεθνές επίπεδο, αυτό του εντεινόμενου αυταρχισμού και της κρατικής βίας.

ΠΗΓΗ: "Ελευθεροτυπία"

 

Ετικέτες

Του ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Η πρόσφατη παρουσίαση από το ΤΕΕ της μελέτης για την αξία του Ελληνικού απέδειξε τεκμηριωμένα το επιχειρούμενο ξεπούλημα του χώρου. Η μελέτη ανεβάζει την αξία του Ελληνικού στα 3 δισ ενώ η Lamda αγοράζει το χώρο με λιγότερα από το 30% αυτού του ποσού πληρωτέα σε βάθος αρκετών χρόνων.

Το ξεπούλημα λοιπόν τεκμηριώνεται. Είναι όμως απολύτως υπαρκτός ο κίνδυνος να θεωρηθεί ένα τίμημα 3 δισ ως «σωστό» για την πώληση. Τα πράγματα δεν έχουν έτσι.

Θυμίζουμε κατ’ αρχήν ότι στις αρχικές εξαγγελίες, των υπουργών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 2010 – 2011, για την εκποίηση, προβάλλονταν ο ισχυρισμός ότι θα εισέρεαν 5 δισ στα ταμεία της χώρας.

Η μελέτη που παρουσίασε το ΤΕΕ έγινε με το σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ και είχε ξεκινήσει προκειμένου να διαμορφωθεί μια τιμή εκκίνησης για το διαγωνισμό που θα ακολουθούσε.

Στο ΤΕΕ χρωστάμε την ολοκλήρωση της μελέτης αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως ο πρόεδρος του ΤΕΕ ανέφερε στην σχετική παρουσίαση, «Η σημερινή εκτίμηση, πέρα των υπολοίπων, βασίζεται στο σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ, ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση της τιμής πώλησης και της πραγματικής αξίας του Ελληνικού με αυτό το απαράδεκτο μοντέλο, που υιοθετήθηκε. Αν υιοθετούνταν άλλο μοντέλο διαγωνιστικών διαδικασιών, η εκτίμηση θα ήταν μεγαλύτερη και ίσως πολλαπλάσια της σημερινής[1]».

Συνεπώς όσοι αναφέρονται στο ζήτημα του Ελληνικού πρέπει να θυμούνται ότι η μελέτη σχεδιάστηκε για να βγάλει ένα νούμερο βολικό για τους στόχους του ΤΑΙΠΕΔ. Αλλά στα πλαίσια της λογικής «Δεν πουλάμε. Χαρίζουμε!» το ΤΑΙΠΕΔ, ξεπερνώντας τα όρια που το ίδιο είχε θέσει, προχώρησε στη σύμβαση εκποίησης του χώρου.

Η υπόθεση βέβαια δεν έχει κριθεί οριστικά και επιβάλλεται η επαγρύπνηση όσων νιώθουν πως ο πνεύμονας αυτός έχει αξία που καμιά τεχνική μελέτη δεν μπορεί να αποτιμήσει.

[1] βλ ΤΕΕ newsleter No 750

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή