Σήμερα: 19/12/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

 

elpidamet.jpg

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς

Βλέποντας τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, δύο δρόμους μπορεί να διακρίνει κανείς για το μέλλον.

Ο ένας είναι να παραδεχτούμε ότι το σύστημα είναι τόσο ισχυρό -τουλάχιστον τώρα – που δεν παλεύεται. Ότι τα μίντια είναι τόσο ισχυρά που μπορούν να στείλουν ακόμη και ηθικούς δολοφόνους στη βουλή ή και γραφικούς (για να μην πω μισότρελους) τύπους. Και, αποδεχόμενοι το αποτέλεσμα, να αράξουμε στον καναπέ.

Ο άλλος είναι να μπούμε όσο γίνεται πιο πολύ στη μάχη γι’ αυτό που είναι σήμερα απαραίτητο. Δηλαδή το μέτωπο των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Η μη συγκρότηση του βγάζει μάτι πια. Την αναγκαιότητα του σήμερα, την καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά.

Η δυσκολία είναι να την καταλάβουν και τα «μεγάλα παιδιά» που παίζουν με τις αγωνίες και τους καημούς του λαού μας. Και εννοώ την σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ αλλά και την ηγεσίες των διάφορων εξωκοινοβουλευτικών αριστερών ή κομμουνιστικής αναφοράς σχημάτων. Το «μαγαζί τους», μικρό ή μικρομέγαλο δεν έχει σημασία, δεν θα σωθεί αν αυτό έχουν ως πρώτη προτεραιότητα που δεν θέλουν το μέτωπο. Αν δεν αφυπνιστούν, τότε αντικειμενικά δουλεύουν για να στείλουν στον καναπέ (ή στον ΣΥΡΙΖΑ) και τα μέλη τους, και όσους θέλουν να αντισταθούν.

Η ζωή όμως δεν περιμένει. Και θα τους ξεπεράσει αν και τώρα εναντιωθούν στην αναγκαιότητα του μετώπου.

Δεν παραβλέπω τις δυσκολίες για να συγκροτηθεί το μέτωπο, ούτε τα εμπόδια που βάζουν εχθροί και «φίλοι». Αν ήταν εύκολο, θα είχε γίνει από καιρό.

Όμως αν ανοίξει κανείς κουβέντα στον περίγυρό του, στη δουλειά του, στο λεωφορείο παντού, θα διαπιστώσει αυτή την αναγκαιότητα.

Είναι καιρός να καλέσουμε όλους μαζί αλλά και έναν – έναν ξεχωριστά τους πρώην και νυν συντρόφους μας να πάρουν θέση. Τα αποτελέσματα των εκλογών (π.χ στασιμότητα ή και συρρίκνωση του ΚΚΕ σε περιβάλλον που αντικειμενικά είναι πολύ ευνοϊκό για να αυξήσει την επιρροή του, η εδραίωση -δυστυχώς- της Χρυσής Αυγής και όχι μόνο) δεν αφήνουν περιθώρια.

Τώρα!

Μπορούμε να τα καταφέρουμε!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

psifodeltiaa.jpg

1. Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου ανέδειξαν ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό περισσότερο συντηρητικό σε σχέση με το προηγούμενο καθώς σήμερα δεν υπάρχει στη νέα Βουλή πολιτικό κόμμα που να αμφισβητεί την παραμονή της χώρας στο ευρώ ή να αγωνίζεται για άμεση απομάκρυνση από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Το σύνολο της νέας Βουλής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρεί την παρουσία της χώρας στη ζώνη του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος δεδομένη και οποιαδήποτε άλλη επιλογή στην παρούσα φάση καταστροφική για τη χώρα και το λαό της.

Οι διαφορές μεταξύ των κοινοβουλευτικών δυνάμεων αφορούν στη διαχείριση της μνημονιακής πολιτικής καθώς χωρίς μνημόνια και δανειακές συμβάσεις η παραμονή μιας χρεοκοπημένης χώρας στην ευρωζώνη είναι αδύνατη. Η διαφοροποίηση του ΚΚΕ δεν αλλάζει τα προαναφερόμενα καθώς η πολιτική της ηγεσίας του δεν αμφισβητεί το στάτους κβο της χώρας όσο υπάρχει καπιταλισμός εναποθέτοντας τα πάντα στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Οι καθαρές μνημονιακές δυνάμεις (πλην ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής που καμία μεν σχέση δεν έχουν μεταξύ τους αλλά προσεγγίζονται διαφορετικά από μέρους μας λόγω των ιδιαίτερων ιστορικών και ιδεολογικοπολιτικών τους χαρακτηριστικών) συγκεντρώνουν αθροιστικά στη νέα Βουλή ένα ποσοστό της τάξης του 81,05%, ανάλογο δηλαδή των ποσοστών του κλασικού δικομματισμού στην περίοδο προ της κρίσης.

2. Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου για λόγους υποκειμενικούς (απογοήτευση από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων) και αντικειμενικούς (πλήρης οικονομική αδυναμία μετακινήσεων) η αποχή εκτοξεύθηκε στα ύψη. Με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους (που σημειωτέον είναι πλασματικοί) εκτοξεύθηκε στο 43,44% του εκλογικού σώματος από 36,38% που ήταν στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου. Δηλαδή παρουσιάζεται μια ποσοστιαία αύξηση της τάξης του 7,06% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές που σε απόλυτους αριθμούς σημαίνει ότι στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ψήφισαν 764.133 λιγότεροι ψηφοφόροι απ’ ότι τον Ιανουάριο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αποχή σε όλη την ιστορία των μεταπολιτευτικών εθνικών εκλογών. Μόνο στις ευρωεκλογές του 2009 η αποχή ήταν υψηλότερη, φθάνοντας το 47,37% του εκλογικού σώματος.

Η έκρηξη της αποχής επηρέασε και τα Λευκά/άκυρα ψηφοδέλτια που τον Ιανουάριο, αθροιστικά ήταν 149.484 και τον Σεπτέμβριο 134.445.

3. Στις τωρινές εκλογές του Σεπτεμβρίου ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 35,46% του εκλογικού σώματος, δηλαδή 0,88% μικρότερο ποσοστό από αυτό του Ιανουαρίου και 293.195 ψήφους λιγότερους από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα ότι η μετάλλαξη του σε μνημονιακή πολιτική δύναμη, η διάσπασή του και η αποχή τον επηρέασαν ανεπαίσθητα, γεγονός που μάλλον ερμηνεύεται από τον τρόπο που διαχειρίστηκε την όλη κατάσταση και από την αδυναμία των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων να προβάλλουν μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση υπέρ του λαού με άξονα και κεντρική επιδίωξη της την έξοδο από την ευρωζώνη και την αποδέσμευση από την ΕΕ. Για τις πλατιές λαϊκές μάζες η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ψήφο ανοχής σε μια δύναμη που έπεισε ότι διαπραγματεύεται με τους εταίρους και δεν είναι έτοιμη να παραδοθεί από την πρώτη στιγμή στους δανειστές. Οι ψηφοφόροι έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία (ψήφο ανοχής) στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα να αποδείξει ότι έστω και στο πλαίσιο του μνημονίου δεν είναι το ίδιο με τα κόμματα που στο παρελθόν είχαν κυβερνητικές ευθύνες. Παράλληλα, ο εργαζόμενος λαός δεν έχει νιώσει από την ίδια του την πείρα το βάρος του τρίτου μνημονίου κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ το αξιοποίησε δεόντως προσφεύγοντας στην κάλπη πριν αυτό συμβεί. Είναι απολύτως βέβαιο ότι το επόμενο διάστημα θα δυσκολέψει πολύ για τον ΣΥΡΙΖΑ η διαχείριση της νέας μνημονιακής πολιτικής- όταν τα μνημονιακά μέτρα θα φτάσουν στο λαό. Το αστικό πολιτικό σύστημα, δηλαδή το σύνολο των μνημονιακών δυνάμεων, όσο κι αν είναι- μετά τις εκλογές- ομοιογενοποιημένο σε ζητήματα πολιτικής στρατηγικής θα δυσκολευτεί να διαχειριστεί τη λαϊκή αγανάκτηση. Η δύναμή του είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του.

4. Η ΝΔ αύξησε ποσοστιαία τη δύναμή της κατά 0,29% σε σχέση με τον Ιανουάριο φτάνοντας το 28,10%. Σε απολυτούς αριθμούς έχασε σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές 192.671 ψήφους. Δηλαδή παραμένει μια σταθερή πολιτική δύναμη, ο δεύτερος πυλώνας του νέου δικομματισμού που είναι υπό διαμόρφωση. Το γεγονός ότι δεν αύξηση τη δύναμη της μετά την μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι οι ψηφοφόροι δεν την εμπιστεύονται περισσότερο από το κόμμα του Αλ. Τσίπρα ως διαχειριστή της πολιτικής των μνημονίων αλλά και δεν την απορρίπτουν. Η αστική τάξη έχει ανάγκη από το κόμμα της ΝΔ για να κρατάει την εξουσία και οπωσδήποτε θα συμβάλει στον μνημονιακό εκσυγχρονισμό της αποφεύγοντας όμως να ευνοήσει ισχυρούς εσωκομματικούς κραδασμούς.

5. Στο χώρο της παλιάς κεντροαριστεράς το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως έχει τον πρώτο λόγο. Το σχήμα ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ έλαβε το 6,28% του εκλογικού σώματος αυξημένο κατά 1,12% σε σχέση με το ποσοστό που είχαν λάβει αθροιστικά τα δύο κόμματα τον Ιανουάριο. Σε απόλυτους αριθμούς αυτό μεταφράζεται σε 21.892 περισσότερους ψήφους. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το ΠΟΤΑΜΙ του Στ. Θεοδωράκη υποχώρησε στο 4,09% (1,96% λιγότερο από τον Ιανουάριο) και κατά 151.759 λιγότερους ψήφους, καθιστά το κόμμα της κ. Γεννηματά σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων στο χώρο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Ο χώρος αυτός αθροιστικά μπορεί να κινηθεί λίγο πάνω από το 10% καθώς η νέα κεντροαριστερά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν υπάρχουν περιθώρια για κάτι καλύτερο. Εντούτοις οι διεργασίες στο χώρο του παλιού ΠΑΣΟΚ θα συνεχιστούν καθώς αποτελεί χρήσιμη εφεδρεία για το σύστημα και την διαιώνιση της αστικής μνημονιακής πολιτικής.

6. Το κόμμα των ΑΝΕΛ κατάφερε να επιβιώσει για άλλη μια φορά αν και έχασε 1,06% της δύναμής του και 92.888 ψήφους. Χωρίς αμφιβολία αποτελεί χρήσιμο εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ στην εποχή της μνημονιακής μετάλλαξης και των δύο.

Η είσοδος στη Βουλή του Κόμματος του Β. Λεβέντη είναι απόδειξη ότι, παρά τις προσπάθειες των ηγεσιών των αστικών δυνάμεων, σ’ αυτές τις εκλογές ισχυρά διλήμματα δεν υπήρξαν. Μοιάζει μάλλον συγκυριακό φαινόμενο που προκύπτει από το γεγονός ότι η απογοήτευση και η απελπισία των μαζών σε συνθήκες κρίσης οδηγεί και σε τέτοιες ψήφους διαμαρτυρίας.

7. Ανησυχητικό είναι το φαινόμενο της σταθεροποίησης της δύναμης της Χρυσής Αυγής. Το ναζιστικό αυτό μόρφωμα παρουσιάζει μια ποσοστιαία αύξηση της τάξης του 0.94% αλλά σε απόλυτους αριθμούς υπολείπεται κατά 8.870 ψήφους της δύναμής του των εκλογών του Ιανουαρίου. Είναι φανερό ότι μόνο ένα ισχυρό εργατικό κίνημα κι ένα πραγματικό εργατικό κόμμα μπορούν να αντιμετωπίσουνε το φασισμό.

8. Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ φανέρωσε την κρίση στην οποία βρίσκεται το κόμμα όσο κι αν η ηγεσία του προσπαθούσε να την αποκρύψει. Το ΚΚΕ εμφανίζει μια πλήρη στασιμότητα δυνάμεων. Το 5,55% που έλαβε στις εκλογές (αυξημένο κατά 0,08%) σε απολύτους αριθμούς ισοδυναμεί με 36.523 λιγότερες ψήφους από αυτές που έλαβε τον περασμένο Ιανουάριο. Τότε, δηλαδή μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου- που η ηγεσία του ΚΚΕ πανηγύριζε- σημειώναμε: «Το ΚΚΕ εμφανίζει μια σταθεροποίηση δυνάμεων γύρω από τον σκληρό πυρήνα της επιρροής του, δηλαδή γύρω από το 4,5% του εκλογικού σώματος. Η μικρή αριθμητική αύξηση των ψήφων του σε σχέση με τον Ιούνιο του ‘12 (60.911 ψήφοι) δεν προκύπτει από πουθενά ότι συνιστά επανασυσπείρωση- έστω και μικρή- παλαιότερων οπαδών του. Το σίγουρο είναι πως το ΚΚΕ έχασε ψηφοφόρους που τον Ιούνη του ’12 το ψήφισαν και κέρδισε άλλους είτε ως ψήφους διαμαρτυρίας είτε ως ψήφους δυσαρέσκειας από την δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως ψήφους στήριξης κάτω από το βάρος του φόβου ότι το κόμμα κινδύνευε να συρρικνωθεί επικίνδυνα λόγω του ρεύματος που εμφάνιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση το ΚΚΕ έχει χάσει την επαφή του με τις ευρύτερες λαϊκές μάζες. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα αν ληφθεί υπόψη ότι στις ευρωεκλογές πήρε 11.000 ψήφους περισσότερους απ’ ότι στις εκλογές του Ιανουαρίου παρά το γεγονός ότι τον περασμένο Μάιο ψήφισαν 400.000, σχεδόν, λιγότεροι ψηφοφόροι απ’ ότι τώρα».

Χωρίς αμφιβολία το τωρινό εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ βάζει επί τάπητος το ζήτημα της ανάληψης πρωτοβουλιών για το κόμμα της εργατικής τάξης για ένα πραγματικό μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα που θα τιμά της ιστορία του ΚΚΕ και θα ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες. Η ηγεσία του ΚΚΕ κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

9. Η μη είσοδος της ΛΑΕ στη Βουλή είναι μια αρνητική εξέλιξη παρά τα σοβαρά προβλήματα, τις αδυναμίες, τις παλινωδίες και τους συμβιβασμούς αυτού του σχήματος. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το αδιέξοδο (όπως φάνηκε και εκλογικά) των άλλων σχημάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βάζει επιτακτικά το καθήκον στους κομμουνιστές, στους μαρξιστές- λενινιστές, όπου κι αν βρίσκονται να συνεννοηθούν και να πρωταγωνιστήσουν τόσο για το κόμμα της εργατικής τάξης όσο και για το μέτωπο που πραγματικά χρειάζεται ο εργαζόμενος λαός.

Η πολιτική κατάσταση παραμένει ρευστή. Η κίνηση των μαζών προς την μία ή την άλλη πολιτική δύναμη έχει ισχυρά συγκυριακά χαρακτηριστικά. Η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου θα οδηγήσει σε νέες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Η Αριστερά που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κινείται σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική κατεύθυνση έχει μπροστά της μια μοναδική ευκαιρία να ανασυγκροτηθεί, να αναβαπτιστεί μέσα στις μάζες και να αναγεννηθεί. Δεν πρέπει να την χάσει. Οι κομμουνιστές οφείλουν να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μην τη χάσει.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

kkesimaies.jpg

Για το ΚΚΕ ήταν κεντρική στην πολιτική του επιχειρηματολογία, τα τελευταία κρίσιμα χρόνια των αγώνων ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια, η έννοια του «αναχώματος». Ήταν κεντρική γιατί ήταν απαραίτητη και αναντικατάστατη: χωρίς αυτήν δεν μπορούσε να ερμηνευτεί και να αιτιολογηθεί η γραμμή της «ουδετερότητας» αν όχι της αποχής, σε σχέση με τις μεγάλης κλίμακας πολιτικές διεργασίες της περιόδου.

Από τη στιγ­μή που το ΚΚΕ απο­ποιού­νταν την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη να ηγη­θεί ενός με­τώ­που πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, από τη στιγ­μή που με αυτή του τη στάση άφηνε ένα τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό κενό στ’ αρι­στε­ρά, από τη στιγ­μή που αυτό το πο­λι­τι­κό κενό το κά­λυ­ψαν ανα­πό­φευ­κτα άλλοι (συ­γκε­κρι­μέ­να ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), δεν υπήρ­χε άλλη υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή από τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος»: ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο» δεν ήταν παρά ένα «ανά­χω­μα» του συ­στή­μα­τος.  
Η θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος» συ­νε­χί­στη­κε με τη διά­σπα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τη συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ. «Ανά­χω­μα» και η ΛΑΕ, όπως και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πριν απ’ αυτήν. 
Ωστό­σο, οι εκλο­γές της 20ής Σε­πτεμ­βρί­ου απο­τε­λούν ένα πο­λι­τι­κό ορό­ση­μο που βάζει σε έσχα­τη δο­κι­μα­σία τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Το ΚΚΕ, τη στιγ­μή ακρι­βώς που υπο­τί­θε­ται ότι «έλαμ­ψε η αλή­θεια του», δη­λα­δή τη στιγ­μή που «επι­βε­βαιώ­θη­κε» η θε­ω­ρία του για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «ανά­χω­μα», όχι μόνο δεν επι­βρα­βεύ­τη­κε αλλά η πο­λι­τι­κή του επιρ­ροή έμει­νε στά­σι­μη. 

Τέλος επο­χής
Ύστε­ρα από τις εκλο­γές, δεν υπάρ­χει μέλ­λον για τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Η στα­σι­μό­τη­τα του ΚΚΕ και η ήττα της ΛΑΕ έχουν κοινό πα­ρο­νο­μα­στή: ότι η δυ­να­μι­κή τής έκ­φρα­σης της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας προς τα αρι­στε­ρά φαί­νε­ται να ανα­κό­πτε­ται. Υπό το φως αυτής της εξέ­λι­ξης, η ηγε­σία του ΚΚΕ είναι πο­λι­τι­κά έκ­θε­τη για το γε­γο­νός ότι δεν ανα­με­τρή­θη­κε κυ­ρί­αρ­χα με τον «δεξιό άνεμο», αλλά στο­χο­ποί­η­σε τη ΛΑΕ πε­ρισ­σό­τε­ρο κι απ’ τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.    
Τώρα το ΚΚΕ (όπως και η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και όλοι μας) θα κλη­θεί να απα­ντή­σει στο κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό ερώ­τη­μα: με ποιες πρω­το­βου­λί­ες, με ποια τα­κτι­κή, με ποιες συμ­μα­χί­ες θα κα­τα­φέ­ρου­με να μην αλ­λά­ξει κα­τεύ­θυν­ση, προς τα δεξιά, η πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας ή να μην εκ­φυ­λι­στεί σε πα­ρακ­μια­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις; Πώς, ποιοι και με ποιους θα επα­να­φέ­ρου­με την κα­τεύ­θυν­ση των μα­ζι­κών πο­λι­τι­κών διερ­γα­σιών σε αρι­στε­ρή ρότα; Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έπαψε να είναι πια «ανά­χω­μα» και έγινε «κα­νο­νι­κός» μνη­μο­νια­κός δια­χει­ρι­στής. Ότι η ΛΑΕ είναι ανά­χω­μα για τις μα­ζι­κές αρι­στε­ρές δια­θέ­σεις είναι πλέον μια ιδέα στα όρια του πο­λι­τι­κού ανέκ­δο­του. Αντί­θε­τα, ο «ελέ­φα­ντας στο δω­μά­τιο», η με­γά­λη απει­λή, είναι ο κίν­δυ­νος απο­γο­ή­τευ­σης, απο­συ­σπεί­ρω­σης και απο­θάρ­ρυν­σης, πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης όλων των εκ­φρά­σε­ων της Αρι­στε­ράς, «ιτα­λο­ποί­η­σης» της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς και του ελ­λη­νι­κού κι­νή­μα­τος. Η ενό­τη­τα της Αρι­στε­ράς στη δράση, στους κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους και στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης, αλλά και μορ­φές πο­λι­τι­κού ενιαί­ου με­τώ­που με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς, είναι πλέον ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας όρος για να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτή την απει­λή.     
Η θε­ω­ρία του ανα­χώ­μα­τος είναι πλέον χωρίς αντι­κεί­με­νο, αντί­θε­τα ανα­δει­κνύ­ε­ται σε πραγ­μα­τι­κό «αντι­κεί­με­νο» και ζη­τού­με­νο η τα­κτι­κή του ενιαί­ου με­τώ­που.  
 

Με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή
Στη θε­ώ­ρη­ση του ΚΚΕ, κε­ντρι­κή είναι η θέση ότι το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα έχει νόημα μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή. Πρό­κει­ται για ση­μα­ντι­κό ζή­τη­μα της επα­να­στα­τι­κής θε­ω­ρί­ας που δεν μπο­ρού­με να πραγ­μα­τευ­τού­με εδώ. Μπο­ρού­με όμως να υπο­γραμ­μί­σου­με τις προ­φα­νείς πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες αυτής τη θε­ω­ρη­τι­κής θέσης. Αν λοι­πόν με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα μπο­ρού­με και πρέ­πει να έχου­με μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή, και εφό­σον τέ­τοια άμεσα επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση δεν δια­μορ­φώ­θη­κε στην Ελ­λά­δα στα χρό­νια της κρί­σης (από το 2008 και ύστε­ρα) και των μνη­μο­νί­ων (από το 2010 και ύστε­ρα), τότε δεν μπο­ρού­σα­με να έχου­με με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα και σχέ­διο σε αυτή την πε­ρί­ο­δο. Δεν μπο­ρού­σα­με και δεν έπρε­πε, επο­μέ­νως, να έχου­με και πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής – σε μη επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση, θα οδη­γού­σαν ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. Άρα, όποιος πο­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός της Αρι­στε­ράς έθετε πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής («να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση των μνη­μο­νί­ων», «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς») δεν μπο­ρεί παρά να ήταν ανά­χω­μα που οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. 
Με αυτή την πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη, ανα­πό­φευ­κτα το ΚΚΕ βρί­σκε­ται διαρ­κώς μπρο­στά σε «ανα­χώ­μα­τα». Διότι κά­ποιοι άλλοι και όχι αυτό γί­νο­νται εκ­φρα­στές των λαϊ­κών δια­θέ­σε­ων για πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή. Διότι όσο αυτές οι δια­θέ­σεις υπάρ­χουν, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση. Και όταν είναι μα­ζι­κές, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν τη δυ­να­μι­κή μα­ζι­κού λαϊ­κού ρεύ­μα­τος. Τεκ­μη­ριώ­νο­ντας θε­ω­ρη­τι­κά την αποχή του από οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια να εκ­φρά­σει τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις, το ΚΚΕ βρί­σκε­ται σε μια συν­θή­κη ιδιό­μορ­φης «αντι­δι­κί­ας» με τον κόσμο που θέλει λύ­σεις πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής τώρα, στη σκλη­ρό σή­με­ρα, κι όχι στο θολό και μα­κρι­νό αύριο της λαϊ­κής εξου­σί­ας. Άλ­λω­στε, το με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα έχει ακρι­βώς αυτή τη λει­τουρ­γία: να φτιά­ξει μια «γέ­φυ­ρα» ανά­με­σα σε τέ­τοιες ώρι­μες δια­θέ­σεις και την ερ­γα­τι­κή εξου­σία. 
Θα συμ­φω­νού­σα­με με το ΚΚΕ αν έλεγε ότι αυτή η «γέ­φυ­ρα» δεν έχει νόημα αν δεν υπάρ­χουν τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις ή αν δεν υπάρ­χουν σε προ­δρο­μι­κή έστω μορφή τα στοι­χεία μιας πο­λι­τι­κής κρί­σης όπου οι η κυ­ρί­αρ­χη τάξη δεν μπο­ρεί να κυ­βερ­νά όπως πριν και οι κυ­ριαρ­χού­με­νες τά­ξεις δεν θέ­λουν να κυ­βερ­νώ­νται όπως πριν. Όμως, μπο­ρεί να μη γνω­ρί­σα­με στα τε­λευ­ταία 5 χρό­νια στην Ελ­λά­δα μια κα­τά­στα­ση άμεσα επα­να­στα­τι­κή, αλλά η βα­σι­κή αυτή συν­θή­κη υπήρ­ξε. Και άρα η «γέ­φυ­ρα» όχι μόνο είχε νόημα, αλλά ήταν και απα­ραί­τη­τη. Αυτό είναι που εξη­γεί γιατί το ΚΚΕ βρί­σκει συ­νέ­χεια μπρο­στά του «ανα­χώ­μα­τα»: είναι οι συ­νέ­πειες της δικής του απο­χής από τα με­τα­βα­τι­κά πο­λι­τι­κά κα­θή­κο­ντα του σή­με­ρα.

πηγη: rproject.gr

Ετικέτες

ea3445.jpg

Η κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη έδωσε στον Αλ. Τσίπρα μια καθαρή πολιτική νίκη. Μια νίκη που ο ίδιος ετοιμάζεται να στρέψει με δριμύτητα ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ο σχε­δια­σμός του καλ­πα­σμού προς τις εκλο­γές απέ­βλε­πε στην ανα­νέ­ω­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής «νο­μι­μο­ποί­η­σης», πριν η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία απο­κτή­σει –δια της εμπει­ρί­ας– σαφή και πικρή γνώση για το τι είναι το Μνη­μό­νιο 3 που έρ­χε­ται. Όμως, τώρα τα ψέ­μα­τα τε­λεί­ω­σαν. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να επι­χει­ρή­σει στην πράξη να επι­βά­λει μια πο­λι­τι­κή όχι απλώς συ­νέ­χειας, αλλά κλι­μά­κω­σης της άγριας λι­τό­τη­τας.

Ένα με­γά­λο τμήμα των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών στρω­μά­των ψή­φι­σαν τον Τσί­πρα ελ­πί­ζο­ντας σε μια πιο ήπια εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νί­ου, σε μια μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή «με αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο». Όμως και αυτή η ελ­πί­δα είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να απο­δει­χθεί αυ­τα­πά­τη. Η υπό­σχε­ση για «ισο­δύ­να­μα» ανα­κου­φι­στι­κά μέτρα ήταν προ­ε­κλο­γι­κή δη­μα­γω­γία. Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες ήδη προ­α­ναγ­γέλ­λουν ότι ο Οκτώ­βρης θα είναι μήνας κα­ται­γί­δας μνη­μο­νια­κών μέ­τρων. Και απέ­να­ντι σε χτυ­πή­μα­τα όπως αυτά που ετοι­μά­ζο­νται στο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό ή στο φο­ρο­λο­γι­κό δεν υπάρ­χει καμία «μαρ­με­λά­δα» που θα μπο­ρεί να γλυ­κά­νει το τε­ρά­στιο κό­στος που θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι, οι συ­ντα­ξιού­χοι, οι αγρό­τες, οι φτω­χοί…

Απέ­να­ντι σε αυτή την πο­λι­τι­κή μόνη λύση είναι οι αγώ­νες από τα κάτω: οι απερ­γί­ες, οι δια­δη­λώ­σεις, οι κα­τα­λή­ψεις για την υπε­ρά­σπι­ση των βα­σι­κών ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των. Η ανα­σύ­ντα­ξη μετά τη ζημιά που έγινε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου, και που επι­βε­βαιώ­θη­κε στην κάλπη του Σε­πτέμ­βρη, μπο­ρεί να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μόνο με μιαν αντε­πί­θε­ση των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων.

Αυτοί οι ανα­γκαί­οι αγώ­νες θα χρεια­στούν την Αρι­στε­ρά τους, θα χρεια­στούν τη συ­στη­μα­τι­κή δου­λειά ενός συ­γκρο­τη­μέ­νου τμή­μα­τος αγω­νι­στών-στριών, που θα πα­λέ­ψουν για να ξε­σπά­σουν και να νι­κή­σουν οι αγώ­νες της τάξης μας.

Ένας άλλος στό­χος του πο­λέ­μου τα­χύ­τη­τας που εξα­πέ­λυ­σε ο Αλ. Τσί­πρας ήταν η απο­μό­νω­ση και εξου­δε­τέ­ρω­ση αυτού ακρι­βώς του τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς, που αρ­νιό­ταν την υπο­τα­γή στα μνη­μό­νια και στις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. Με την ασύ­στο­λη βο­ή­θεια των ΜΜΕ και τι­νά­ζο­ντας στον αέρα το ίδιο του το κόμμα, ο Τσί­πρας πέ­τυ­χε να κρα­τή­σει τη Λαϊκή Ενό­τη­τα για ελά­χι­στες ψή­φους εκτός κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης και τα πο­σο­στά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ σε επί­πε­δα απλής κα­τα­γρα­φής. Ήταν μια μάχη που χά­θη­κε, αλλά σε έναν πό­λε­μο που τώρα αρ­χί­ζει.

Αυτό το τμήμα της Αρι­στε­ράς οφεί­λει να συ­νε­χί­σει, συν­δέ­ο­ντας τις προ­ο­πτι­κές του με τη δυ­να­μι­κή των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων. Ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ευ­θύ­νη για την ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Αλλά και χτί­ζο­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να πα­ρου­σια­στεί απέ­να­ντι στο μπλοκ των νέων μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων το πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο δέος που είναι πιο ανα­γκαίο από ποτέ, αλλά που είναι επί­σης και εφι­κτό.

πηγη: rproject.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή