Σήμερα: 23/05/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_συλλόγου_μου_η_σημαία_έχει_χρώμα.jpg

Κίμων Ρηγόπουλος

Κάθε ποδοσφαιρική Κυριακή χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο.

Του συλλόγου μου η σημαία έχει χρώμα κόκκινο. Κόκκινο και άσπρο για να είμαι απολύτως ακριβής. Έμαθα κυριολεκτικά ανάγνωση από το ΦΩΣ των σπορ πολύ πριν διαβώ το κατώφλι του δημοτικού σχολείου. Ο κυρ-Μιχάλης, ο περιπτεράς που με προμήθευε καθημερινά μ’ αυτό το άγιο ΦΩΣ, με αντιμετώπιζε περίπου σαν βλαμμένο: κάθε πρωί, μα κάθε πρωί ρε Κιμωνάκο!

Ο Σταμάτης ήταν ο άνθρωπος που με «στρατολόγησε» στον Ολυμπιακό και που με όρκισε να μην αλλάξω ποτέ ομάδα. Τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος δεν μετακινήθηκα σπιθαμή από τον πρώτο μου έρωτα. Μπορεί να μεσολάβησαν από τότε τεκτονικές κοινωνικές αλλαγές και κοσμογονικές μετατοπίσεις αλλά εγώ εκεί, αμετακίνητος σαν στήλη άλατος. Έβλεπα κάποιους συμμαθητές μου να αλλαξοπιστούν αντί πινακίου φακής ή επειδή το ρεύμα της εποχής σε Πολύγωνο και Γκύζη «έδειχνε» πράσινο και τρελαινόμουνα με αυτή την αβάσταχτη ελαφρότητα. Η οπαδική στράτευση ήταν και παραμένει ένας αδιαπραγμάτευτος λόγος και κώδικας τιμής, δεν είναι κάποιο επιπόλαιο γκομενιλίκι χωρίς χρέωση.

Once upon a time ή μια φορά κι έναν καιρό το θέμα για κάθε οπαδό δεν ήταν μόνο οι νίκες της ομάδας του, αλλά και η ηθική υπεροχή της. Ένας συνδυασμός, ας πούμε, Γιώργου Σιδέρη και Γιώργου Θαλάσση, του μικρού ήρωα. Ο κανονιέρης που ξεσκίζει τα δίχτυα των αντιπάλων είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με το ηρωικό παιδί που κατατροπώνει τον πάνοπλο κατακτητή. Στην περίπτωσή μου, όπως και πολλών ομοϊδεατών μου, συνέβαινε να κολλάει το ιδρωμένο φανελάκι του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στη σάρκα της κοσμοθεωρίας μας. Ή, αλλιώς, το ξυπόλητο τάγμα των μειοψηφικών και ηττημένων έβρισκε πάντα τρόπο να διεισδύει στις γραμμές του εχθρού και να του επιφέρει καίρια πλήγματα. Δεν είχαμε ανάγκη την εργολαβία του χουντικού Γουέμπλεϊ εμείς. Εμείς είχαμε τον Νικόλα τον Γιούτσο που αιωνίως «έμπαινε και γοήτευε», είχαμε τον Γιωργάκη τον Δεληκάρη που υποχρέωνε σε απεγνωσμένα ζεϊμπέκικα τα αντίπαλα μπακ, είχαμε και τον δαφνοστεφανωμένο με το κούτελό του καθαρό. Είχαμε…και τι δεν είχαμε!

Πενήντα χρόνια μετά δεν ζούμε το τέλος της ιστορίας, αλλά το τέλος μιας μυθοπλασίας που χάσκει. Και μαζί με αυτήν τρέμουν και τα θεμέλια του ναού που έχτισαν πιστοί με τον οβολό της ψυχής τους. Το ρήγμα προκαλεί δέος, συνασθενείς μου και αρρωστάκια των απέναντι ομάδων. Ανοίξτε όλα τα αθλητικά έντυπα και όλες τις «αδέσμευτες» ή οπαδικές ιστοσελίδες. Από φορείς μιας «καθαρότητας» πραγματικής ή νομιζόμενης, οι οπαδοί, στην πλειοψηφία τους, έχουν μετατραπεί σε πυρομαχικά αυτών που διαφεντεύουν τις τύχες των ομάδων τους. Ο «πληβειακός κυνισμός» , τα κυριακάτικα ρούχα της αλλοτρίωσης δηλαδή, χτυπάει κόκκινο. Χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο. Το καθαυτό παιχνίδι γίνεται το ασφαλές όχημα εκπόρνευσης και εκμηδένισης των ευαγών υλικών κάθε μυθοπλασίας. Οι οπαδοί π.χ. της ομάδας μου καλούνται να μαυρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ απ’ αυτούς θα το κάνουν, όχι για την πολιτική προστυχιά του αλλά γιατί είναι σε πόλεμο με τον πρόεδρο -όπου πρόεδρος η ομάδα, όπου ομάδα εγώ και όπερ έδει δείξαι. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ βολεύονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων διότι έχουν προέδρους που νταλαβερίζονται με την κυβέρνηση. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού σημαιοστολίζουν τη ματαιωμένη δίψα τους για τίτλους με τα ρετάλια μιας ευκαιριακής καθαρότητας, που είναι έτοιμοι να την υποστείλουν αν κάποιος ερχόμενος πρόεδρος τα …ρίξει επιτέλους και βγουν απ’ την αφάνεια βρώμικοι μεν τιτλούχοι δε.

Οι «υπερήφανοι» οπαδικοί λαοί αρνούνται να γίνουν λαός με ταξικό και απελευθερωτικό πρόσημο. Έχουν μετατραπεί σε αμοιβαία κεφάλαια των προέδρων τους και φαντασιώνονται ότι είναι επενδυτές και μεριδιούχοι.

Η έκβαση του παιχνιδιού μέσα σ’ αυτό το γήπεδο είναι προκαθορισμένη. Όταν η μπάλα κολλάει στη λάσπη, το στήσιμο γίνεται εύκολη υπόθεση. Ας αλλάξουμε γήπεδο λοιπόν. Ας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό χώρο στην Πανεπιστημίου, στην Σταδίου, στο Σύνταγμα, στην Εγνατία, στην Αριστοτέλους. Στο δρόμο μιας λυτρωτικής ανατροπής θα αποδειχτεί ή θα διαψευστεί το αν εκείνη η παιδική ανάγκη για μυθοπλασία περιέχει ακόμα την άρνηση της βρομιάς.

Πηγή: prin.gr

Ετικέτες

mais1968.png

Από το Δημήτρη Κατσορίδα, επιστημονικό συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

1] Η μη γραμμική εξέλιξη της Ιστορίας

Η εξέγερση του Μάη του 1968, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε μια σειρά αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου δεν ήταν προϊόν της οικονομικής κρίσης, ούτε της φτώχειας και της ανεργίας. Αντίθετα, έγινε σε μια περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού και κοινωνικής ευημερίας, διαψεύδοντας τις αναλύσεις ότι η Ιστορία ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία και ότι οι εξεγέρσεις είναι αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής ανέχειας.

Ο εργατικός Μάης του ’68 στη Γαλλία ήταν το αποτέλεσμα και η συμπύκνωση του συνόλου των εργατικών αγώνων της δεκαετίας του 1960, οι οποίοι αναπτύχθηκαν σε ευρεία κλίμακα σε όλες, σχεδόν, τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού με κύριο ενοποιητικό στοιχείο την αντίσταση στις αυταρχικές και αλλοτριωτικές σχέσεις εργασίας. Η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου μοντέλου οργάνωσης της εργασίας έθεσε παράλληλα σε αμφισβήτηση και όλες τις κοινωνικές σχέσεις.

Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι αυτές οι εξεγερτικές διαδικασίες δεν εντοπίζονται μόνο στον Μάη, αλλά εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα που ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως το 1975: από τα κινήματα για τη φυλετική ισότητα και τις διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ μέχρι τα αντάρτικα κινήματα ενάντια στην αποικιοκρατία, την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, την Ανοιξη της Πράγας στην Τσεχοσλοβακία, το Κίνημα των Αδεσμεύτων κ.λπ.

2] Η έφοδος της εργατικής τάξης στον ουρανό

Ο Μάης του ’68 έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών, όπως η ισότητα των δύο φύλων, το κίνημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, το δικαίωμα στην άμβλωση, οι τρόποι διαπαιδαγώγησης των παιδιών, τα προβλήματα της καθημερινής ζωής, το περιβάλλον, η αμφισβήτηση της καταναλωτικής κοινωνίας, τα κινήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ., ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους κρατούντες για να φανεί σαν νεολαιίστικο φαινόμενο μόνο, υποτιμώντας το εργατικό ζήτημα.

Ομως, ο Μάης ήταν πάνω από όλα μια γενική απεργία. Ξεκίνησε ως φοιτητική εξέγερση με καταλήψεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και συνεχίστηκε με γενική απεργία σε όλη τη Γαλλία, στην οποία έλαβαν μέρος 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι με καταλήψεις εργοστασίων, επιχειρήσεων, αλλά και ολόκληρων περιοχών της χώρας, οι οποίες βρίσκονταν στα χέρια απεργιακών ή αγροτικών επιτροπών. Οι καταλήψεις έθεσαν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στη διευθυντική εξουσία, ενώ έτειναν να δημιουργήσουν μια δυαρχία στην κοινωνία, η οποία να αντιτάσσεται στην κυριαρχία του κεφαλαίου. Ηταν τόσο μεγάλη η έκταση της εξέγερσης και τόσο ισχυρό το κίνημα, που απείλησε με κατάρρευση την κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκολ.

3] Η μεταβολή του ταξικού συσχετισμού τότε και σήμερα

Εν τούτοις, παρά την οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος, το γκολικό καθεστώς και οι εργοδότες αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν αρκετά πράγματα: αύξηση κατά 35% των κατώτατων μισθών, ολική αποζημίωση των ανέργων, αναγνώριση του συνδικαλισμού στις επιχειρήσεις, καθώς επίσης τη μείωση του χρόνου εργασίας κατά μία ώρα. Γενικά, οι εργατικοί αγώνες του Μάη οδήγησαν σε μια αύξηση των πραγματικών μισθών στη Δυτική Ευρώπη.

Σήμερα, 50 χρόνια μετά, δεν έχουμε, βέβαια, την επανάληψη της Ιστορίας αλλά νέα φαινόμενα, τα οποία για τις δυνάμεις της εργασίας μόνον ως τραγωδία μπορούν να φανούν. Η γενιά των 400 ευρώ και οι αγώνες ενάντια στα Μνημόνια δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική ιστορική περίοδο από τον Μάη του 1968.

● Τότε λέγανε ότι η εκπαίδευση είναι ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους – Σήμερα διεκδικούμε το δικαίωμα στη μόρφωση.

● Τότε λέγανε κατάργηση της μισθωτής εργασίας – Σήμερα λέμε δικαίωμα στην εργασία.

● Τότε κάνανε κριτική στον καταναλωτισμό – Σήμερα ζητάμε αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζομένων.

● Τότε το κοινωνικό κίνημα ήταν σε άνοδο – Σήμερα έχουμε αποσύνθεση σε όλα τα επίπεδα.

● Τότε οι κινητοποιήσεις και τα αιτήματα είχαν επιθετικό χαρακτήρα – Σήμερα έχουν αμυντικό, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής για τη διατήρηση των κατακτήσεων.

● Τότε υπήρχε αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος – Σήμερα αμφισβητείται ο ρόλος του.

● Τότε το ωράριο εργασίας ήταν εξασφαλισμένο – Σήμερα έχει γίνει λάστιχο.

● Τότε διεκδικούσαν τη μείωση του χρόνου εργασίας – Σήμερα ζητάμε να διασφαλιστεί το οκτάωρο.

● Τότε υπήρχε σταθερή απασχόληση – Σήμερα έχουμε υψηλά ποσοστά ανεργίας, ενώ τείνουν να κυριαρχήσουν οι κάθε μορφής ευελιξίες στην εργασία (μερική απασχόληση, ενοικιασμένοι εργαζόμενοι, μαύρη εργασία, εποχική εργασία, μπλοκάκια κ.λπ.).

● Τότε ήταν εξασφαλισμένος ο χαρακτήρας των δημόσιων επιχειρήσεων – Σήμερα παραδίδονται στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

● Τότε οι εργαζόμενοι καταλάμβαναν τις επιχειρήσεις και έθεταν ζητήματα εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης – Σήμερα υπάρχουν μόνο κάποιες δειλές φωνές που προβάλλουν αυτά τα αιτήματα.

● Τότε υπήρχαν ισχυρά συνδικάτα – Σήμερα η συνδικαλιστική πυκνότητα βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, ενώ στην Ελλάδα από περίπου 41% το 1989 είναι περίπου στο 21%.

4] Υπάρχουν τα υλικά για έναν νέο Μάη;

Κατά πώς φαίνεται, η πορεία του καπιταλισμού στα 50 χρόνια που πέρασαν από την εξέγερση του Μάη του ’68 έχει συσσωρεύσει νέα εκρηκτικά υλικά.

Σήμερα, έχουμε ένα νέο προλεταριάτο, κυρίως στον τομέα των λεγόμενων υπηρεσιών, το οποίο δεν έχει ακόμη οργανωθεί και κινητοποιηθεί, καθώς επίσης μαζικά φαινόμενα ανεργίας, φτώχειας, καταστροφής του περιβάλλοντος κ.λπ. Αυτή η πίεση κάπου θα τείνει να εκτονωθεί.

Η εργατική τάξη περνά σκληρά χρόνια μεγάλης ιδεολογικής και πολιτικής υποχώρησης. Από την άλλη, βέβαια, οι ιστορικές περίοδοι δεν μετρώνται με ένα και δύο χρόνια, αλλά πολλές φορές και με δεκαετίες.

Τελικά, ο Μάης του 1968 εξακολουθεί να είναι επίκαιρος. Και είναι επίκαιρος, διότι το ζητούμενο είναι με ποιον τρόπο θα απαντηθούν τα σύγχρονα προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο της εργασίας.

Πηγή: ergasianet.gr

 

Ετικέτες

_Ιλιγγιώδης_η_αύξηση_του_capacity_στην_δεκαετία.jpg

Ιλιγγιώδης αναμένεται να είναι η αύξηση του capacity στην δεκαετία στον τομέα της κρουαζιέρας.
Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς οι νεότευκτες μονάδες που ως γνωστόν σε αριθμό παραγγελιών έχουν ξεπεράσει τα εκατό πλοία όλων των μεγεθών θα αυξήσουν με γεωμετρική πρόοδο και τον αριθμό των επιβατών με τα ποσοστά να κυμαίνονται μεταξύ του 36% έως και 114% σε ορίζοντα δεκαετίας με την MSC να πιάνει την κορφή καθώς η αύξηση από τα 2,1 εκατομμύρια επιβάτες στα 4,6 εκατομμύρια αντιστοιχεί στο ποσοστιαίο 114%. Πάντα σύμφωνα με τους υπολογισμούς το global passenger capacity θα αυξηθεί κατά 7,9% το 2020 σε σχέση με το 2019. Ωστόσο παρά τα μεγέθη αυτά σε παγκόσμια κλίμακα και σε σχέση με τις επιλογές των ατόμων που επιλέγουν να πραγματοποιήσουν διακοπές επί πλοίου οι συσχετισμοί της κρουαζιέρας είναι σε χαμηλό επίπεδο γεγονός που διατηρεί την αισιοδοξία για μεταβολή αυτής της κατάστασης άρα και της αύξηση περεταίρω του global passenger capacity πέραν τις δεκαετίας σε διψήφιο νούμερο.
 
Πηγή: Theseanation.gr
Ετικέτες

karkinos-diaxeirisi.jpg

Τα 2/3 των περιπτώσεων καρκίνου είναι σήμερα διαχειρίσιμα, καθώς το 1/3 μπορεί να προληφθεί και το 1/3 να θεραπευτεί.

 

Βασικά «εργαλεία» για την επίτευξη του στόχου αυτού αποτελούν ο υγιεινός τρόπος ζωής και ο προσυμπτωματικός έλεγχος και, στη συνέχεια, η έναρξη της κατάλληλης για τον εκάστοτε ασθενή θεραπείας.

Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα της ημερίδας με τίτλο «Πρόληψη του καρκίνου, με έμφαση στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας», που διοργάνωσαν το Ινστιτούτο Γ.Ν Παπανικολάου, σε συνεργασία με την Π. Ε. Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, τον Δήμο Χαλκιδέων, τον Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, την 5η Υγειονομική Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας- Θεσσαλίας, τον Ιατρικό Σύλλογο Ευβοίας και το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, στην Χαλκίδα.

Περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο κάθε χρόνο, από τους οποίους τα 4 εκατομμύρια αφορούν τις ηλικίες 30 έως 69 ετών. Εάν δεν πάρουμε μέτρα, εκτιμάται ότι ο αριθμός θα αυξηθεί σε πάνω από 14 εκατομμύρια στα επόμενα δέκα χρόνια. Το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτουμε είναι η πρόληψη και ο ισχυρότερος σύμμαχός μας είναι η επιστήμη.

Σύμφωνα με τον κο Ευστράτιο Πατσούρη, καθηγητή Παθολογικής – Ανατομικής, ΕΚΠΑ, πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί εκπληκτικές πρόοδοι διεθνώς, τις οποίες αν μας έλεγαν μερικά χρόνια πριν, θα τις θεωρούσαμε επιστημονική φαντασία. «Από τη στιγμή που η μοριακή πληροφορία, η πληροφορία δηλαδή λειτουργίας και διαταραχών σε κάθε κύτταρο, έχει μπει στην καθημερινή κλινική πράξη, έχει ανατείλει πια διεθνώς μία νέα εποχή στην Ιατρική και σε επίπεδο πρόληψης αλλά και σε επίπεδο διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας. Είναι η λεγόμενη εποχή της εξατομικευμένης Ιατρικής και της στοχευμένης θεραπείας», επεσήμανε ο κος Πατσούρης.

«Η εισαγωγή και η εφαρμογή της Μοριακής Βιολογίας στη διερεύνηση των νεοπλασμάτων έχει τρεις σκοπούς: να υποβοηθήσει τη διάγνωση, να προβλέψει την ανταπόκριση στη στοχευμένη θεραπεία και να αναδείξει τις ομάδες αυτές που έχουν ανάγκη πρόληψης, ιδίως στους καρκίνους εκείνους που εξαρτώνται από τους ογκογόνους τύπους του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) και κυρίως στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας», σημείωσε ο κος Ιωάννης Παναγιωτίδης, καθηγητής Παθολογικής Ανατομικής, δ/ντης Β΄Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ με έδρα το ΠΓΝ Αττικό.

Πρωτογενής πρόληψη

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μπορούμε να προλάβουμε το 50% των πιο συχνών καρκίνων με αλλαγές στον τρόπο ζωής μας.

«Ο καρκίνος είναι δυνατόν να σταματήσει πριν ακόμα ξεκινήσει, ακόμη να μην εμφανισθεί ποτέ. Και αυτό το επιτυγχάνουμε ακολουθώντας τον σωστό τρόπο ζωής, κυρίως τη σωστή διατροφή, την κίνηση και άθληση, την αποφυγή παχυσαρκίας και την αποφυγή βλαβερών συνηθειών», ανέφερε ο κος Μιλτιάδης Χατζηγιαννάκης, ιατρός και πρώην δήμαρχος Σκύρου, τονίζοντας τη σημασία της πρωτογενούς πρόληψης.

Οι πιο σημαντικοί αιτιολογικοί παράγοντες του καρκίνου είναι η διατροφή και το κάπνισμα και ακολουθούν οι υπόλοιποι.
Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που παρουσίασε η καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, κα Νατάσσα Μπαρμπούνη, 1 στους 2 Έλληνες δεν τρώει φρούτα και λαχανικά καθημερινά, 1 στους 2 από 20 ετών και άνω είναι ανενεργός, 1-2 στους 5 καπνίζει και 1 στους 20, από 15 ετών και άνω, καταναλώνει καθημερινά αλκοόλ. «Όσον αφορά στην κατανάλωση αλκοόλ το πρόβλημα δεν είναι τόσο έντονο όσο στην υπόλοιπη Ευρώπη, είμαστε, όμως, πρωταθλητές στην απουσία φυσικής δραστηριότητας», τόνισε η κυρία Μπαρμπούνη.

Η σημασία του προσυμπτωματικού ελέγχου

Αναφερόμενος στην δευτερογενή πρόληψη, η οποία συνίσταται στον προσυμπτωματικό έλεγχο που οδηγεί στην έγκαιρη διάγνωση και έναρξη της θεραπείας και στην καλύτερη πρόγνωση, ο κος Χατζηγιαννάκης, κατέθεσε την προσωπική του εμπειρία, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου κάνοντας κολονοσκόπηση χωρίς να έχει κανένα σύμπτωμα. Ο προσυμπτωματικός έλεγχος μπορεί να εφαρμοστεί είτε σε ατομικό επίπεδο, είτε σε μαζικό.

Όπως τόνισε ο κος Γεώργιος Ραχιώτης, Επίκουρος καθηγητής Επιδημιολογίας και Επαγγελματικής Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας, στην Ελλάδα, παρότι έχουν σημειωθεί κάποιες σημαντικές πρόοδοι στην εφαρμογή του προσυμπτωματικού ελέγχου, η κάλυψη του ελληνικού πληθυσμού δεν είναι ακόμα ικανοποιητική και χρειάζεται εκπαίδευση τόσο του πληθυσμού, όσο και των επαγγελματιών υγείας.

«Μια σημαντική έλλειψη, η οποία είναι γνωστή στην πολιτική ηγεσία, αλλά θα πρέπει να διευθετηθεί σε συνεργασία με τις αντίστοιχες επιστημονικές εταιρείες, είναι η εκπόνηση Εθνικών Κατευθυντήριων Οδηγιών για τη δευτερογενή πρόληψη, τις οποίες θα ακολουθεί όλο το ιατρικό σώμα», τόνισε ο κος Ραχιώτης

Ειδικά όσον αφορά τον προσυμπτωματικό έλεγχο για τον καρκίνο του παχέος εντέρου, όπως ανέφερε ο κος Ιωάννης Τριγώνης, MRCP, PhD, παθολόγος – ογκολόγος στο Γ.Ν. Χαλκίδας, οι εγκεκριμένες μέθοδοι είναι η ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και ο ανατομικός έλεγχος, ο οποίος περιλαμβάνει κολονοσκόπηση ή εύκαμπτη σιγμοειδοσκόπηση. Λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι ελέγχου του παχέος εντέρου είναι η εικονική κωλονοσκόπηση και ο βαριούχος υποκλυσμός. Ο έλεγχος του παχέος εντέρου πρέπει να ξεκινάει από την ηλικία των 50 ετών στα άτομα με μέσο κίνδυνο, όταν υπάρχει ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό θα πρέπει να ξεκινάει από τα 40, ενώ όταν υπάρχουν συγκεκριμένα σύνδρομα που αυξάνουν τον κίνδυνο, πολύ νωρίτερα.

Στον προσυμπτωματικό έλεγχο για τον καρκίνο του μαστού αναφέρθηκε μεταξύ άλλων η κυρία Άννα Ηρακλέους, διευθύντρια Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Γ.Ν. Χαλκίδας, τονίζοντας ότι οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν μία μαστογραφία αναφοράς στα 35 έτη και από την ηλικία των 40 να υποβάλλονται στην εξέταση ανά έτος ή διετία, ανάλογα με τις οδηγίες του γιατρού τους, ενώ από 50 ετών και άνω κάθε έτος. Οι γυναίκες υψηλού κινδύνου, ωστόσο, θα πρέπει να υποβάλλονται σε έλεγχο 5-10 έτη νωρίτερα.

Η σημασία της πρόληψης για τα συστήματα Υγείας

Σε πολλές χώρες ο καρκίνος αποτελεί εμπόδιο για τη μελλοντική ανάπτυξη.

Η νοσηρότητα και θνησιμότητα του καρκίνου είναι άσκοπα υψηλές και τα ποσοστά αυτά μεταφράζονται σε ένα τεράστιο κόστος για την υγειονομική περίθαλψη και ένα καταστροφικό βάρος για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους.
Η δαπάνη μόνο 3% των προϋπολογισμών για την υγεία στην πρόληψη σε σύγκριση με το 80% για τη θεραπεία των ασθενών απλά δεν αρκεί.

Όπως ανέφερε ο κος Χατζηγιαννάκης, «πρέπει να κατοχυρώσουμε την προαγωγή υγείας και την πρόληψη των ασθενειών σε όλους τους τομείς πολιτικής για να μπορέσουμε να πετύχουμε όχι μόνο τη βελτίωση της υγείας των πολιτών αλλά και τη μείωση της πίεσης που δέχονται τα συστήματα υγείας».

Στο θέμα της πρωτογενούς πρόληψης, σύμφωνα με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρειάζονται παρεμβάσεις όχι μόνο από το Υπουργείο Υγείας αλλά και από τα Υπουργεία Παιδείας και Χωροταξίας.

Πρέπει να εφαρμοστούν μεγάλες καμπάνιες ενημέρωσης και εφαρμογή πολιτικών που βοηθούν την εύκολη πρόσβαση σε χώρους άθλησης, πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους, επιδότηση φρούτων και λαχανικών κλπ.
«Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας, χρόνια τώρα, δεν προώθησε την καθιέρωση της πρόληψης ως απόλυτα αναγκαίας διαδικασίας στη ζωή των πολιτών. Η Πολιτεία πρέπει να πρωταγωνιστήσει σε αυτό το κρίσιμο θέμα με συνέπεια και επιμονή. Από την πλευρά μας, έχουμε συνεργαστεί με το υπουργείο Υγείας και έχουμε την πρόθεση να συνεχίσουμε αυτήν την συνεργασία. Οι ενέργειές μας πρέπει να έχουν την έγκριση και -όπου είναι εφικτό- τη συμμετοχή του υπουργείου Υγείας», τόνισε ο κος Αθανάσιος Μπουραντάς, δήμαρχος Κύμης-Αλιβερίου, πρόεδρος Δ.Σ. του Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου.

Όπως τόνισε ο αντιπρόεδρος του το Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου και πρώην υπουργός Υγείας, κος Εμμανουήλ Σκουλάκης, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής ίδρυσης του Ινστιτούτου το 1998, ως υπουργός Υγείας,

«Το ζητούμενο είναι μέσα από όλες αυτές τις εκδηλώσεις να προωθηθεί το μήνυμα της κουλτούρας πρόληψης, ενός τομέα στον οποίο είμαστε πολύ πίσω σαν χώρα και πρέπει να σημάνουμε συναγερμό. Τα ποσοστά εφαρμογής προσυμπτωματικού ελέγχου στη χώρα μας δεν είναι ικανοποιητικά. Έχει ήδη γίνει μία επαφή με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων και σύντομα θα παρουσιαστεί η δράση μας στη Βουλή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Κοινοβούλιο θα στηρίξει την προσπάθειά μας».

karkinos diaxeirisi

Πηγή: onmed.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή