Σήμερα: 29/11/2020
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Την στιγμή που το μισό του παγκόσμιου πλούτου βρίσκεται στα χέρια του 1%, νέα έκθεση της Oxfam προειδοποιεί για την διεύρυνση των ανισοτήτων, λίγες ημέρες πριν από την Σύνοδο Κορυφής του οικονομικού φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας.
 

 

Πολιτικοί και δισεκατομμυριούχοι συγκεντρώνονται στην Ελβετία αυτή την βδομάδα στο πλαίσιο του οικονομικού φόρουμ. Την ίδια ώρα, η νέα έκθεση της Oxfam δείχνει ότι έως το 2016, με βάση τις σημερινές τάσεις, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα κατέχει περισσότερο πλούτο απ' ότι το υπόλοιπο 99%.
 
Πριν από την ετήσια συνεδρίαση αυτής της εβδομάδας του παγκόσμιου φόρουμ, η φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam θα ζητήσει από τους συμμετέχοντες στο Νταβός να κάνουν πράξη τις δεσμεύσεις τους για να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Σύμφωνα με μελέτη της βρετανικής οργάνωσης, το μερίδιο της περιουσίας που κατέχει το 1% παγκοσμίως διαμορφώθηκε στο 44% το 2009, στο 48% το 2014 και θα ξεπεράσει το 50% το 2016.


 
Η Oxfam ζητά από τα κράτη την υιοθέτηση ενός σχεδίου καταπολέμησης των ανισοτήτων, με αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, προώθηση των δωρεάν δημόσιων υπηρεσιών, μεγαλύτερη φορολόγηση του κεφαλαίου έναντι της εργασίας, θεσμοθέτηση κατώτερων μισθών και θέσπιση μέτρων κοινωνικής προστασίας για τους φτωχότερους.
 
Το 2014, τα μέλη της παγκόσμιας ελίτ κατείχαν κατά μέσο όρο 2,7 εκατομμύρια δολάρια ανά ενήλικα. Το υπόλοιπο του ενός πέμπτου (20%) των πλουσιοτέρων κατέχει το 46% της παγκόσμιας περιουσίας, τη στιγμή που το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν μοιράζεται παρά το 5,5% που απομένει σύμφωνα με την Oxfam.
 
Η διευθύντρια της οργάνωσης, Γουίνι Μπιανγίμα, ζητά την «οργάνωση εντός του έτους παγκόσμιας συνόδου κορυφής για τις χρηματοπιστωτικές-φορολογικές υποθέσεις, ώστε να ξαναγραφτούν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί κανόνες».
 
Σε συνέντευξη της στην Guardian είπε ότι «οι διαστάσεις των ανισοτήτων σε παγκόσμια κλίμακα είναι κολοσσιαίες, το χάσμα ανάμεσα στις μεγάλες περιουσίες και τον υπόλοιπο πληθυσμό μεγαλώνει με ταχείς ρυθμού» και κάλεσε τους ηγέτες των χωρών του κόσμου να πλήξουν «τα ιδιωτικά συμφέροντα των μεγάλων που θέτουν εμπόδια στη διαμόρφωση ενός κόσμου μεγαλύτερης δικαιοσύνης και ευημερίας».

Πέρυσι η Oxfam είχε παρουσιάσει στο Νταβός έκθεση που έδειχνε ότι οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη κατέχουν τον ίδιο πλούτο με αυτόν που κατέχουν οι 3,5 δισεκατομμύρια των φτωχότερων ανθρώπων του παγκόσμιου πληθυσμού.
 
Ο πλούτος των 80 πλουσιότερων ανθρώπων διπλασιάστηκε το διάστημα 2009-2014. Πάνω από το 1/3 των 1.645 δισεκατομμυριούχων που περιλαμβάνονται στη λίστα του Forbes κληρονόμησαν ένα μέρος ή όλο τον πλούτο τους, ενώ το 20% έχουν συμφέροντα στον χρηματοοικονομικό τομέα. Οι πλουσιότεροι είναι αυτοί που υπόκεινται στο προνομιακό καθεστώς της υποφορολόγησης.

πηγη: tvxs.gr

Ετικέτες

Γράφει ο Κ. Αγραφιώτης

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα της 11ης Ιανουαρίου ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας έλεγε: «Θα έχετε ασφαλώς παρατηρήσει ότι το ΚΚΕ δεν θέτει τυχοδιωκτικά, γενικά και αφηρημένα, έξοδο μόνο από το νόμισμα, από το ευρώ. Αν η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ δεν συνδυαστεί με συγκεκριμένο σχέδιο - πρόγραμμα στην οικονομία, στην κοινωνία, με νέα κοινωνική οργάνωση σοσιαλιστική, με μονομερή διαγραφή του χρέους, με εργατική λαϊκή εξουσία, τότε θα είναι τυχοδιωκτισμός, πορεία στα τυφλά».

Είναι γεγονός ότι αυτή η τοποθέτηση προβλημάτισε πολλά μέλη και ψηφοφόρους του ΚΚΕ και ο λόγος είναι ότι το αίτημα για έξοδο από την ΕΕ χαρακτηρίζεται τυχοδιωκτισμός. Θα τεθεί το αίτημα αυτό, κατά το ΚΚΕ, μόνο με εργατική λαϊκή εξουσία. Δηλαδή, με απλά λόγια, όταν η εργατική τάξη και το ΚΚΕ θα έχουν την εξουσία. Δηλαδή, μετά την επανάσταση και τη νίκη. Ως τότε, κανένα τέτοιο ζήτημα δεν πρέπει να τίθεται. Γι' αυτό και από την δράση του το ΚΚΕ το έχει εξοβελίσει. Μέχρι πριν λίγο καιρό, δεν γινόταν καμιά αναφορά στην έξοδο από την ΕΕ ώσπου -κάτω από την κατακραυγή- η ηγεσία επανέφερε το σύνθημα. Δεν αρνείται την ανάγκη εξόδου από την ΕΕ, αλλά το ζήτημα αυτό το μεταθέτει μετά την επανάσταση. Μέχρι τότε, δεν πρέπει να τίθεται ως σύνθημα και μέτωπο δράσης που θα διαμορφώνει τη συνείδηση των εργαζομένων και θα δίνει ώθηση στο εργατικό και το λαϊκό κίνημα.

Σ’ αυτούς που θέτουν το ζήτημα της σύγκρουσης με την ΕΕ και το στόχο της αποδέσμευσης αποδίδει την κατηγορία ότι δρουν τυχοδιωκτικά τουλάχιστον, αν δεν είναι τυχοδιώκτες. Δύο ακόμη συνέπειες αυτής της θέσης είναι ότι ουσιαστικά το ΚΚΕ διαμηνύει στους ταξικούς αντιπάλους του και ιδιαίτερα στην ΕΕ και το μονοπωλιακό κεφάλαιο, ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν σχετικά με αυτή τη στρατηγική επιλογή τους. Ως την επανάσταση και τη νίκη της εργατικής τάξης δεν πρόκειται να αμφισβητήσει την ΕΕ. Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι ουσιαστικά ταυτίζεται με την αστική τάξη και τα κόμματα της όσον αφορά την ανάγκη η χώρα να είναι εντός του ευρώ και της ΕΕ. Ακούσαμε ότι θα βρεθεί μπροστά σε κίνδυνο καταστροφής, ότι μόνο τους κεφαλαιούχους συμφέρει η εξέλιξη αυτή, αφού θα αγοράσουν τον πλούτο της χώρας μπιρ παρά. Ο φόβος μπροστά στην ανάληψη πρωτοβουλιών που οδηγούν σε σύγκρουση με τον αντίπαλο είναι ολοφάνερος. Μετάθεση όμως των μεγάλων αλλαγών κόντρα και ενάντια στην αστική τάξη για μετά την επανάσταση δυστυχώς οδηγεί στην αδράνεια, το λαό στην αποστράτευση και την υποταγή, σε τελική ανάλυση στο συμβιβασμό.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι η επιλογή της αστικής τάξης να εντάξει τη χώρα στην ΕΕ είναι στρατηγική επιλογή. Θα λέγαμε πιο συγκεκριμένα ότι η ΕΕ είναι ο σημαντικότερος πυλώνας της αστικής στρατηγικής όχι μόνο για την ελληνική αστική τάξη, αλλά πανευρωπαϊκά. Σύγκρουση και πλήγματα στην ΕΕ και αγώνας για να διαμορφωθούν οι όροι για την αποδέσμευση σημαίνει πλήγματα στην βασικότερη επιλογή της αστικής τάξης, και τυχόν επιτυχία του, δηλαδή μεγάλη κρίση της ΕΕ, διάσπαση ή διάλυση της, θα σημάνει πολύ μεγάλη κρίση του ίδιου του καπιταλισμού. Μια μεγάλη δηλαδή ευκαιρία για το εργατικό κίνημα.

Κατά διαστήματα η ηγεσία του ΚΚΕ αμφισβητεί τη σημασία που έχει για την ελληνική αστική τάξη η ένταξη και η πορεία της χώρας στην ΕΕ. Αναφέρει ότι ισχυρά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου έχουν συμφέροντα στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Ρωσία και την Κίνα και η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ θα τα ωφελούσε σημαντικά και γι' αυτό την επιδιώκουν και την προωθούν. Τίποτα αναληθέστερο. Η ελληνική αστική τάξη καθώς και τα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων που συμμαχούν μαζί της, ανεξαρτήτως επιμέρους συμφερόντων, ομόθυμα στηρίζουν την επιλογή της ένταξης στην ΕΕ και αυτό γιατί ακριβώς πρόκειται για στρατηγική επιλογή, για το πραγματικό και ουσιαστικό στήριγμα του ελληνικού κεφαλαίου. Δεν το βλέπει όποιος εθελοτυφλεί. Δεν αποκλείεται στην πορεία η ίδια, η αστική τάξη πανευρωπαϊκά να επιλέξει όχι αυτή τη μορφή της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, αλλά κάτι άλλο. Μπορεί οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις να οδηγήσουν σε διάσπαση της ΕΕ. Όλα αυτά είναι θεωρητικά. Μ’ αυτή την έννοια δεν αποκλείεται να συμβούν. Σήμερα όμως για την αστική τάξη είναι τεράστιας σημασίας η παρουσία της Ελλάδας στην ΕΕ και την υπεράσπιση αυτής επιλογής την έχει σε πρώτη προτεραιότητα.

Το ΚΚΕ, από την εποχή της σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ, ήταν κατηγορηματικά αντίθετο. Στη συνέχεια αντιτάχθηκε στην ένταξη, δούλεψε εναντίον των συνεπειών της για την εργατική τάξη και το λαό, θέτοντας μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της αποδέσμευσης και αναπτύσσοντας μεγάλους αγώνες. Αντιτάχθηκε στη συνθήκη του Μάαστριχτ και στη μετατροπή της ΕΟΚ σε ΕΕ, εναντίον της ΟΝΕ και του ευρώ. Οι θέσεις αυτές και οι αγώνες αυτοί βοήθησαν το κόμμα να ξεχωρίσει στην εργατική τάξη και στο λαό, να αποκτήσει κύρος και επιρροή. Ως την… κοσμοσωτήρια ημέρα που η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ μετέθεσε τον αγώνα και τη λύση του προβλήματος της ΕΕ μετά την επανάσταση και ακύρωσε τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία, φαίνεται ότι το ΚΚΕ βάδιζε σε τυχοδιωκτικό δρόμο. Μετά την αμφισβήτηση ολόκληρης της ιστορικής διαδρομής του, την αμφισβήτηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του μαρξισμού λενινισμού ήρθε η ώρα να απευθυνθεί στο ΚΚΕ και η κατηγορία του τυχοδιωκτισμού.

Το ερώτημα που θέτουμε είναι: «Αν είναι τυχοδιωκτισμός ο αγώνας εναντίον της ΕΕ τότε τι είναι η υποστολή του αγώνα εναντίον της; Τι είναι η ταύτιση με τη ΝΔ και γενικότερα τον αστικό πολιτικό κόσμο στο τεράστιας σημασίας ζήτημα: να μείνει η Ελλάδα εντός ευρώ και ΕΕ ή -με τον αγώνα των εργαζομένων- να διεκδικήσει την αποδέσμευση της;».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ετικέτες

Το χρέος τους και το Xρέος μας

Νίκος Μπογιόπουλος:

 

Μας λένε ότι πρέπει να μείνουμε στα γόνατα, να είμαστε φρόνιμοι, υπάκουοι, να εισπνέουμε αιθαλομίχλη και να τρώμε ληγμένα τρόφιμα διότι «έχουμε χρέος».

    Ως προς το τελευταίο συμφωνούμε απολύτως. Πράγματι έχουμε χρέος. Μόνο που το ευγενέστερο των «χρεών» του λαού, συνώνυμο της ίδιας της ύπαρξης, είναι να οργανωθεί, να αντισταθεί και να επιβάλει μονομερώς -πως αλλιώς;- εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα διαγράψουν το χρέος. Εξηγούμαστε:

***

    Παρατήρηση πρώτη: Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη 298 δισ. ευρώ. Σήμερα (Προϋπολογισμός 2014, Πίνακας 4.2, σελ 139) μετά από πέντε χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από δύο Μνημόνια, χαράτσια και «κουρέματα», το χρέος εκτινάχτηκε στο 175% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη πάνω από 320 δις.

    Συμπέρασμα πρώτο: Η πολιτική αυτή όχι μόνο δε μειώνει το χρέος αλλά το μεγαλώνει, το διογκώνει, το εκτινάσσει. Το χρέος είναι κατά 50 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν!

***

    Παρατήρηση δεύτερη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να ενισχύσουν το κράτος και το λαό. Ψέματα! Μέχρι τώρα από το πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο τα συνολικά δάνεια που έχουν εκταμιευτεί ανέρχονται σε 225 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τα στοιχεία τόσο του κ.Σταϊκούρα που κατατέθηκαν στη Βουλή μετά από ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, όσο και της Τράπεζας της Ελλάδας, οι τράπεζες με τη μορφή πακέτων και ενισχύσεων έχουν λάβει πάνω από 250 δισ. ευρώ.

    Συμπέρασμα δεύτερο: Τα δάνεια, που αυξάνουν και δεν μειώνουν το χρέος,  όχι μόνο δεν πάνε στον λαό και στην ενίσχυση της οικονομίας, αλλά στο σύνολό τους και ακόμα περισσότερα πάνε στους τραπεζίτες και κανείς άλλος δεν τα έχει δει. Τι τα κάνουν οι τραπεζίτες καλό θα ήταν να μας το εξηγήσουν οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που τους τα δίνουν.   

***

    Παρατήρηση τρίτη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Ψέματα. Την ίδια περίοδο που οι κυβερνήσεις δανείστηκαν τα 225 δισ. ευρώ της τρόικας, ο ελληνικός λαός, για το διάστημα 2010 – 2014 σε τόκους, σε χρεολύσια, σε δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους έχει καταβάλει 164,5 δισ. ευρώ και για  εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει επιβαρυνθεί με δαπάνες ύψους 267,7 δισ. ευρώ! Δηλαδή 200 δισ. ευρώ παραπάνω (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακες 4.6 και 4.7 σελ 178).

    Συμπέρασμα τρίτο: Με τα δάνεια δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις.  Αντίθετα: Είναι οι κομμένοι μισθοί, είναι οι κομμένες συντάξεις, είναι η δυστυχία και η καταστροφή του ελληνικού λαού μέσω των οποίων πληρώνονται τα δάνεια. Συνάπτουν δάνεια για να πληρώνουν με τόκο τα προηγούμενα δάνεια και κόβουν μισθούς και συντάξεις υποβάλλοντας τον λαό να πληρώνει με το αίμα του και τα παλιά και τα νέα δάνεια.

***

    Παρατήρηση τέταρτη: Λένε ότι η Ελλάδα παίρνει δάνεια γιατί έχει χρέη. Ψέματα! Ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: Η Ελλάδα – και κάθε κράτος – έχει χρέη επειδή ακριβώς παίρνει δάνεια τα οποία άλλοι τα ξεκοκαλίζουν και άλλοι τα πληρώνουν. Υπενθυμίζουμε: Στην Ελλάδα είχαμε χρέος πριν ακόμα δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, ως απόρροια των λεγόμενων «δανείων της ανεξαρτησίας» που φυσικά δεν έφτασαν ποτέ στον ελληνικό λαό. Σημειώστε: Ο Ψυρούκης, ο ιστορικός Καρολίδης καθώς και ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» έχουν καταγράψει ότι από την Επανάσταση του 1821 μέχρι την χρεοκοπία του 1932 επί Βενιζέλου, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2 δισ. φράγκα, είχε καταβάλει στους δανειστές 2,4 δισ. φράγκα κι όμως τους χρωστούσε ακόμα 2 δισ. φράγκα, όσα δηλαδή είχε δανειστεί εξ αρχής!  Σημειώστε επίσης: Από το 1992 μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για αποπληρωμές δανείων (Εισηγητική Έκθεση Προϋπολογισμού 2015, σελ. 178) το αστρονομικό ποσό του 1,027 τρισ. ευρώ! Το ποσό είναι αδιανόητο. Ακόμα όμως πιο αδιανόητο είναι το γεγονός ότι ενώ ο λαός έχει πληρώσει ένα σκασμό σε τοκογλυφικά, οι σωτήρες, εντός και εκτός Ελλάδας του λένε ότι τους χρωστάει κι άλλα 320 δισ. ευρώ, που αφού τους τα πληρώσει κι αυτά τότε το 2020 θα χρωστάει κι άλλα 300 κοκ.

    Συμπέρασμα τέταρτο: Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν ούτε τα Μνημόνια που τώρα θα τα βαφτίσουν «πιστοληπτική γραμμή», ούτε οι επιμηκύνσεις, ούτε οι «αναδιαρθρώσεις», ούτε οι τρόικες που τώρα τους ψάχνουν άλλο όνομα, μπορεί να τις πούνε ακόμα και… «περεστρόικες». Με αυτές τις «τεχνικές», το αποτέλεσμα είναι σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών να επέρχεται - όπως περιέγραφε ο Λένιν - ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

***

    Παρατήρηση πέμπτη: Λένε ότι τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται στο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», ότι οφείλονται στην αμεριμνησία του λαού, στην ευμάρεια, στο γεγονός ότι - κατά ορισμένους – ο λαός είναι τεμπελχανάς και κοπρίτης. Ότι οφείλονται στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Πρόκειται για άθλιο ψέμα. Σημειώστε: Οι φόροι που θα πληρώσει ο λαός το 2015 ανέρχονται στα 50,3 δισ. ευρώ (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακας 3.6, σελ 106). Οι μισθοί και οι συντάξεις μετά βίας φτάνουν στα 18 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.10, σελ. 113). Συνολικά, δε, ο λαός έχει πληρώσει σε φόρους από το 2005 μέχρι το 2015 το ποσό των 563,7 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.6, σελ. 106). Δηλαδή και οι μισθοί και οι συντάξεις, ό,τι έχει απομείνει δηλαδή, πληρώνονται από τους φόρους του λαού, και όλοι οι υπόλοιποι φόροι αντί να γυρίζουν στο λαό, πάνε κατά δεκάδες δισ. ευρώ σε τοκογλύφους σε δανειστές και πιστωτές.

    Συμπέρασμα πέμπτο: Όσοι τα λένε αυτά λοιπόν περί «κοπρίτη» λαού είναι οι πραγματικοί πολιτικοί κοπρίτες. Τα χρέη, τα ελλείμματα αλλά και τα πλεονάσματα είναι κομμάτια του συνολικού δημόσιου πλούτου που κάποιοι λίγοι κηφήνες τον υπεξαιρούν διαχρονικά. Τα δάνεια που προκαλούν τα χρέη δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) σε μισθούς και συντάξεις εργαζομένων, όπως με θρασύτητα ισχυρίζονται οι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους σε δανειστές και τοκογλύφους! Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στην Υγεία και την Παιδεία. Πάνε στους τραπεζίτες, στους κεφαλαιοκράτες που τα απομυζούν για να χρηματοδοτούν τις μπίζνες και τις ανακεφαλαιώσεις τους. Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στο ανύπαρκτο κράτος Πρόνοιας. Πάνε για να καλύπτονται οι τρύπες από τις φοροαπαλλαγές, τις φοροελαφρύνσεις, τα «πακέτα» ενισχύσεων, τις επιχορηγήσεις προς την ολιγαρχία. Πάνε για το μεγάλο φαγοπότι που άλλοτε λέγεται Ολυμπιάδα, άλλοτε λέγεται υποβρύχια που γέρνουν και  μονίμως λέγεται «ΝΑΤΟικοί εξοπλισμοί».

***

    Παρατήρηση έκτη: Για να βρούμε τι είδους είναι το χρέος δεν έχουμε παρά να κάνουμε το εξής: Παίρνουμε τις διαρκείς φοροαπαλλαγές, τα θαλασσοδάνεια, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς μονοπώλια, πολυεθνικές, εργολάβους και τραπεζίτες,  προσθέτουμε τις ΝΑΤΟικές δαπάνες στις οποίες οφείλεται τουλάχιστον το ¼ του χρέους, σε αυτά προσθέτουμε την υπέροχη Ολυμπιάδα που ακόμα δεν ξέρουμε πόσο κόστισε, πάνω σε αυτά βάζουμε τις διαρκείς υπερκοστολογήσεις των δημόσιων έργων, προσθέτουμε τις ολέθριες συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ με την καταβαράθρωση της παραγωγικής βάσης, προσθέτουμε τις επίσης ολέθριες συνέπειες της λεγόμενης «απελευθέρωσης της αγοράς» ειδικά στον τομέα της μεταφοράς κεφαλαίων στο εξωτερικό, βάζουμε ως κερασάκι στην τούρτα την πολιτική της υπονόμευσης και της διαφθοράς στις κρατικές επιχειρήσεις, και θα έχουμε βρει και το μέγεθος και τα αίτια του χρέους.

    Συμπέρασμα έκτο (και βασικό): Αυτό το χρέος είναι όλο ειδεχθές, είναι όλο επαχθές, είναι όλο ληστρικό, και είναι όλο παράνομο. Και δεν εννοούμε παράνομο με την «στενή» νομική έννοια. Εννοούμε ότι είναι πολιτικά παράνομο. Η αντιμετώπισή του, επομένως, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Που σημαίνει: Άλλη πολιτική λύση, προς όφελος του λαού, από την άρνηση πληρωμής ενός χρέους που ο λαός και δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει (!) δεν υπάρχει.

***

    Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «επιμήκυνση» του χρέους, ούτε με τα «κουρέματα», ούτε με λογιστικούς προσδιορισμούς για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο πληρωμένο από έναν λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε. Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.

    Με άλλα λόγια: Μιλάμε για πλήρη, ολική και οριστική διαγραφή του χρέους. Και εδώ έρχεται η ερώτηση: Και πώς θα γίνει αυτό; Μονομερώς; Απάντηση: Μα φυσικά μονομερώς! Τι περιμένετε; Να τείνουν ευήκοον ους, μέσα από διαπραγματεύσεις και επαναδιαπραγματεύσεις, ποιοι; Οι κερδοσκόποι; Οι τοκογλύφοι; Το πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια αυτό;

    Εμείς, αντιθέτως, πιστεύουμε αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ: Κανείς εκτός από κάποιον ζητιάνο δεν επιλέγει να εξαρτάται από την γενναιοδωρία των συμπολιτών του.

    Αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στις σχέσεις μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ισχύει 1.000 φορές. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Ο Άνταμ Σμιθ δεν ήταν κομμουνιστής. Πατέρας του καπιταλισμού θεωρείται.

 πηγη: enikos.gr 

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή