Σήμερα: 21/09/2018
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_ζωολογικός_κήπος_Ένα_τέρας_με_πολλά_ποδάρια.jpg

Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου στη Σουηδία, οι Σουηδοί Δημοκράτες (Sverigedemokraterna) ήταν οι μεγάλοι νικητές μιας και κατάφεραν να αυξήσουν τα ποσοστά τους κατά 4,7 μονάδες και να σκαρφαλώσουν στο 17,5%. Για όσους ζούμε και εργαζόμαστε στη Σουηδία (και έχουμε διάθεση να σκεφτούμε πέρα από το μικρόκοσμό μας) η άνοδος του κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών ήταν αναμενόμενη. Η χώρα «μύριζε μπαρούτι» καιρό τώρα και για αυτό δεν έφταιγε ούτε κατά διάνοια το μεταναστευτικό!

Οι Σουηδοί Δημοκράτες είναι ένα κόμμα το οποίο έχει τις ρίζες του στο ναζισμό. Ευτυχώς για τους Σουηδούς και για την υπόλοιπη Ευρώπη πρόκειται για ένα γελοίο κόμμα που αλλάζει συνεχώς τις θέσεις του καταπώς το συμφέρει. Δυστυχώς όμως και για τους Σουηδούς αλλά και για όσους ζούμε εδώ η αντίπερα οχθη, οι Σοσιαλδημοκράτες (Socialdemokraterna), είναι και έξυπνοι και καπάτσοι (για αυτούς θα τα πούμε άλλη φορά)!

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση στη χώρα πάει προς το χειρότερο. Αυτό είναι γνωστό στους Σουηδούς μιας και το βιώνουν καθημερινά, αλλά άγνωστο στους υπόλοιπους Ευρωπαίους μιας και η «έξωθεν μαρτυρία» παρουσιάζει τη Σουηδία ως τη γη της επαγγελίας. Το επίπεδο της υγείας είναι παρα πολύ χαμηλό (άνθρωποι πεθαίνουν περιμένοντας στην ουρά για μια χημειοθεραπεία ή για ένα χειρουργείο, η αναμονή για επίσκεψη σε ειδικό γιατρό μπορεί να ξεπεράσει και το τρίμηνο και οι ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές είναι τεράστιες), η διαφθορά ανθεί (το σκάνδαλο για τα ρουσφέτια και την κατάχρηση δημόσιου χρήματος στο καινούριο Πανεπιστημιακό Νοσοκοείο Nya Karolinska της Στοκχόλμης έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο), η παιδεία είναι αναποτελεσματική λόγω της σοβαρής έλλειψης δασκάλων, η φορολογία είναι τεράστια, η σχέση εισοδήματος-κόστους ζωής είναι δυσανάλογη και το κοινωνικό κράτος καθημερινά εξανεμίζεται. Όλα αυτά οδήγησαν – ίσως για πρώτη φορά – το μέσο Σουηδό να χάσει την εμπιστοσύνη του στο Κράτος-φίλο του και η δυσαρέσκεια αυτή φάνηκε ήδη από τις πρώτες δημοσκοπήσεις. Εάν στη δυσαρέσκεια αυτή προσθέσει κανείς την προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες (έπαιξε πολύ το ίδιο που παίζει χρόνια και στην Ελλάδα… «Μόνο οι κακοί μετανάστες κάνουν εγκλήματα») καθώς επίσης και τη ρατσιστική φύση του Σουηδού (τα προγράμματα ευγονικής στη Σουηδία σταμάτησαν επίσημα το 1996!) τότε μπορεί εύκολα να καταλάβει για ποιο λόγο συνέβη η άνοδος των Σουηδών Δημοκρατών.

Για το Σουηδό ο καλύτερος του φίλος είναι το Κράτος. Του έχει τυφλή και απόλυτη εμπιστοσύνη. Τα τελευταία χρόνια το Κράτος φαίνεται να απογοητεύει το Σουηδό ο οποίος όμως αδυνατεί να το χωνέψει (του Σουηδού πιο εύκολα του αλλάζεις φύλο παρά τρόπο σκέψης) και πρέπει να βρει κάτι άλλο να κατηγορήσει για τη δυσαρέσκειά του. Τι πιο εύκολο λοιπόν από το ανά τους αιώνες εύκολο θύμα και στόχο… Τον ξένο!

Από τη μια λοιπόν έχουμε την προπαγάνδα για τον “εγκληματία” πρόσφυγα πολέμου ή το “λιγούρη” Ευρωπαίο μετανάστη που υποτίθεται πως έρχονται στη Σουηδία ο μεν πρώτος για να βιάσει και να κλέψει, ο δε δεύτερος για να πάρει τις δουλειές από τους Σουηδούς και οι δυο μαζί να ξεζουμίσουν το σουηδικό κράτος με τα επιδόματα που παίρνουν, και από την άλλη έχουμε την ατομικιστική φύση του ίδιου του Σουηδού που δε θέλει πολλά πολλά με τους άλλους (ακόμη κι αν ειναι Σουηδοί), που ο καλύτερος του φίλος είναι το Κράτος, που βάζει όρια στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων του, που αδυνατεί να δεχτεί την εξωτερίκευση των συναισθημάτων των άλλων, που δέχεται το διαφορετικό μόνο και για όσο καιρό έχει να κερδίσει κάτι από αυτό και που όλη του η ζωή βασίζεται σε κανόνες τους οποίους πρέπει να ακολουθεί ακόμη κι αν δε συμφωνεί μαζί τους. Πάνω σε αυτό στήριξαν λοιπόν οι Σουηδοί Δημοκράτες την προπαγάνδα τους και, όπως έδειξαν τα γεγονότα, το εγχείρημα έπιασε.

Οι Σουηδοί Δημοκράτες θα μπορούσαν να πάνε ακόμη καλύτερα. Σύμφωνα με κάποιους θα μπορούσαν να φτάσουν ακόμη και το 30%. Καθόλου απίθανο κατά τη γνώμη μου. Γιατί δεν το έφτασαν; Μα γιατί, όπως είπα στην αρχή, οι Σοσιαλδημοκράτες ξέρουν το παιχνίδι της προπαγάνδας πολύ καλύτερα κι έχουν κι αυτοί μακρύ ποδάρι. Κι αυτό το παιχνίδι (και το ποδάρι!) είχε πολύ ενδιαφέρον για όσους το παρακολουθήσαμε…

Maribor

πηγη: katiousa.gr

Ετικέτες

_μικροσκόπιο_των_θεσμών_προαπαιτούμενα_ανάπτυξη_και_έσοδα.jpg

Της Δήμητρας Καδδά

Έως αργά χθες το απόγευμα συνεχίστηκαν οι συσκέψεις της 1ης ημέρας μεταμνημονιακού ελέγχου της χώρας σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων των Θεσμών. Έλαβαν χώρα συναντήσεις στον... αρχικό τόπο των διαβουλεύσεων (δηλαδή αυτών που διεξήχθησαν το 2010 για το 1ο MoU), στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Συναντήσεις έγιναν και σε άλλους χώρους, ενώ υπήρξε και σειρά εσωτερικών συσκέψεων των θεσμών, ώστε να συντονιστούν μεταξύ τους αλλά και να αποτιμήσουν, μία προς μία, τις εξαγγελίες.

Ο λόγος για τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού που θα πρέπει να "χωρέσουν" στον δημοσιονομικό χώρο (δηλαδή στην υπέρβαση από τον στόχο για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ), στο σενάριο μη περικοπής των συντάξεων και του αφορολόγητου. Υπενθυμίζεται ότι τα πιο πολλά από τα μέτρα που ονοματίστηκαν από την Θεσσαλονίκη (εξαίρεση αποτελούν τα αναδρομικά και οι μειώσεις εισφορών) ουσιαστικά είναι ένα μέρος - πολλές φορές "κουτσουρεμένο" - από τα αντίμετρα του 2019-2020. Με ηχηρές "απουσίες" την μείωση φόρου εισοδήματος και εισφοράς αλληλεγγύης, της αύξησης κατά 300 εκατ. ευρώ του ΠΔΕ, καθώς και μέρους του κοινωνικού πακέτου του 2019.

Το "κλείσιμο" του 2018

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν οι δανειστές είναι υπολογίσουν αν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος και πόσος είναι αυτός. Δηλαδή αν θα επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενή πλεονάσματα στο 3,5% του ΑΕΠ φέτος και αν θα υπάρχει υπέρβαση στόχου τόσο το 2018 (ώστε να μοιραστεί μέρισμα μία κίνηση για την οποία ήταν φειδωλές οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού), όσο και τα επόμενα χρόνια.

Προς το σκοπό αυτό υπολογίζονται τα στοιχεία που δείχνουν την πορεία του ΑΕΠ αλλά και την εκτέλεση του προϋπολογισμού σύμφωνα και με τα στοιχεία Αυγούστου (επισήμως αναμένονται την Παρασκευή).

Αλλά και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής έδωσε χθες μία πρώτη γεύση των συνολικών δεδομένων για το 7μηνο, αποτυπώνοντας υπέρβαση στόχου κατά 600 εκατ. ευρώ (σε σχέση με τις περσινές επιδόσεις) η οποία όμως προς το παρόν βασίζεται σε πεδία τα οποία μένει να φανεί αν θα χουν ευστάθεια (σ.σ. όπως είναι οι χαμηλότερες σε αξία ληξιπρόθεσμες οφειλές φέτος σε σχέση με πέρυσι, αφού κατά το πρώτο εξάμηνο είχαν εισρεύσει 2 πακέτα δόσεων από τους δανειστές)…

Το άλλο μεγάλο μέτωπο είναι αυτό των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και του πακέτου προαπαιτούμενων της αξιολόγησης, τα οποία βρίσκονται στο στόχαστρο των δανειστών όπως φάνηκε και από τις χθεσινές αυστηρές προειδοποιήσεις του επικεφαλής του ESM  Κλάους Ρέγκλινγκ. Έκανε σαφές ότι για να διανεμηθεί η παρέμβαση στο χρέος μου που συνδέεται με προαπαιτούμενα πρέπει οι μεταρρυθμίσεις να γίνουν πράξη.

 

Σύσκεψη στο ΥΠΟΙΚ

Η ελληνική πλευρά οριστικοποίησε την θέση της  αλλά και το "πλάνο" επαφών (ακόμη και το ποιοι υπουργοί θα μετέχουν), σε κυβερνητική σύσκεψη προετοιμασίας που  έλαβε χώρα χθες στο κτίριο του Υπουργείου Οικονομικών. Μετείχαν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομίας Γιάννης Δραγασάκης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου και ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας, υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Τα επόμενα βήματα

Η διαπραγμάτευση σε επίπεδο "κορυφής" θα εξελιχθεί το τριήμερο  12 -  14 Σεπτεμβρίου και μετά οι θεσμοί θα συνεχίσουν εξ αποστάσεως διαβουλεύσεις για την κατάθεση του Προσχεδίου Προϋπολογισμού την 1η Οκτωβρίου στη  Βουλή και στις Βρυξέλλες (στις 15 Οκτωβρίου), στο πλαίσιο της διαδικασίας του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Το πόρισμα αναμένεται τον Νοέμβριο. Οι πολιτικές αποφάσεις μπορεί να ληφθούν ακόμη και στο Eurogroup του Δεκεμβρίου (ή και αργότερα, αναφορικά με το μέρισμα του 2018, λίγο πριν το τέλος του έτους).

Το αίτημα για τις συντάξεις, σύμφωνα με πληροφορίες, συνδέεται με το χρέος: μία ανατροπή στο σχετικό άρθρο του νόμου θα πρέπει να οδηγήσει σε επαναϋπολογισμό της έκθεσης βιωσιμότητας. Η απάντηση του πρωθυπουργού χθες, κατά τη συνέντευξη Τύπου, ήταν ότι δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα λόγω της ώριμης ηλικίας των "παλαιών" συνταξιούχων που επηρεάζει η κατάργηση ή όχι της προσωπικής διαφοράς.

ΠΗΓΗ: capital.gr

Ετικέτες

_κρίση_αποκαθήλωσε_την_ΤΙΝΑ_του_νεοφιλευθερισμού.jpg

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Ως νέα μεγάλη ιδέα του κεφαλαίου προβάλλεται η διηνεκής ανάπτυξη που εξασφαλίζεται από τη νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του καπιταλισμού, με κύριο μοχλό το «μικρό κράτος», την κατακρήμνιση των κοινωνικών δαπανών, την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης ακόμη και σε επίπεδο φυσικής εξαθλίωσης, τον σφετερισμό δικαιωμάτων και ελευθεριών για την αποφυγή ή την καταστολή αντιδράσεων.

Η νεοφιλελεύθερη διαχείριση καταβαραθρώθηκε παρά την απουσία έντονων και παρατεταμένων αντιδράσεων (με εξαιρέσεις, όπως το κίνημα των πλατειών, το κίνημα Occupy Wall Street, κά).

Πρωταρχική στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη είναι η θέση για το «αόρατο χέρι της αγοράς», την ικανότητα δηλαδή αυτορρύθμισης της καπιταλιστικής αγοράς, χωρίς ή με ελάχιστη ρυθμιστική  παρέμβαση του κράτους.

Ο νεοφιλελευθερισμός, από τη δεκαετία του ’70, με τη σταδιακή εφαρμογή του στις καπιταλιστικές κοινωνίες σε αντικατάσταση της κεϊνσιανής διαχείρισης και ιδίως μετά τη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989-1990, προβλήθηκε ως η αιώνια κοινωνία, ως «το τέλος της ιστορίας» κατά τον Φουκουγιάμα. Τη «χρυσή» δεκαετία του ’90 και μέχρι τη μεγάλη κρίση του 2008, που είχε προαναγγελθεί από μικρότερες κρίσεις, αξίωσε ότι κατέχει το ελιξήριο της διαρκούς ανάπτυξης και της καθολικής ευημερίας.

Πανάκεια του ιδεολογήματος αποτέλεσε η απελευθέρωση των αγορών, η διατήρηση ελάχιστων κρατικών ρυθμίσεων στην καπιταλιστική δραστηριότητα, η δραστική μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου και των εισφορών του για την εργασία. Θέση αυταπόδεικτου δόγματος κατέλαβε η αντίληψη ότι το κράτος από τη φύση του αποτελεί κακό επιχειρηματία, κάτι που οδήγησε σε κύματα ιδιωτικοποιήσεων βασικών κρατικών υποδομών (ενέργεια, μεταφορές, τράπεζες, υγεία, παιδεία, κά). Οι κοινωνικές δαπάνες (αστικό κράτος πρόνοιας) από κοινωνική πρόνοια συρρικνώθηκαν στα άκρως αναξιοπαθούντα άτομα (επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης), με το σκεπτικό της υπερβάλλουσας και άδικης προστασίας από τη γέννηση ως το θάνατο.

Κυριαρχεί η κατεύθυνση της καθολικοποίησης των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων. Ιδιωτικοποιούνται τα πάντα. Έτσι, απελευθερώνονται οι αγορές εργατικής δύναμης, αγαθών και υπηρεσιών, εμπορευματοποιούνται οι φυσικοί πόροι, ακόμη και οι ατμοσφαιρικοί ρύποι και η διαχείριση απορριμμάτων, η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης σ’όλες τις πλευρές της, ενώ αξιοποιούνται για κέρδος και τα προσωπικά δεδομένα. Άλλη συνιστώσα είναι και η αποθέωση των νέων τεχνολογιών. Η τεχνολογία εξετάζεται ανεξάρτητα απ’ τις παραγωγικές σχέσεις. Η νεοφιλελεύθερη διαχείριση απαιτεί κι εξασφαλίζει κολοσσιαίες δαπάνες απ’το κράτος για έρευνα και νέα τεχνολογία. Ανάγει την τελευταία σε πανάκεια για την αύξηση της παραγωγικότητας και της παραγωγής προς το συμφέρον του κεφαλαίου, της κερδοφορίας του και της ανταγωνιστικότητάς του.

Κομβική θέση στο νεοφιλελεύθερο αφήγημα έχουν η παγκοσμιοποίηση και η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η παγκόσμια επέκταση της αντικειμενικά δεσπόζουσας τάσης της καπιταλιστικής διεθνοποίησης, η δημιουργία οικονομικών ολοκληρώσεων και εν γένει η παγκοσμιοποίηση δημιούργησαν αυταπάτες για καθολική και αιώνια ειρήνη, αρμονική συνεργασία και γενική ευημερία. Τεράστιες προσδοκίες δημιούργησε η χρηματοπιστωτική απελευθέρωση με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ. Ο διαχωρισμός χρηματοπιστωτικών και επενδυτικών τραπεζών που επιβλήθηκε στη κρίση του 1929-’30, για να αποτραπούν οι επικίνδυνες κερδοσκοπίες και οι ανεξέλεγκτες καταστροφικές φούσκες, ήρθη επί κυβέρνησης Κλίντον το 1979. Τα υψηλά επιτόκια θεωρήθηκαν λύση για την απορρόφηση των λιμναζόντων κεφαλαίων λόγω μη ικανοποιητικής κερδοφορίας απ’την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους. Τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα θεωρήθηκαν πηγή πλούτου οχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τα νοικοκυριά, οδηγώντας στον παροξυσμό της φούσκας του 2008.

Θεμελιακό ισχυρισμό των νεοφιλελευθέρων αποτελεί η θέση ότι η ελεύθερη αγορά μεταφράζεται και σε πολιτική και προσωπική ελευθερία. Ο περιορισμός του όγκου και του ρόλου της κρατικής γραφειοκρατίας και των πολιτικών παρεμβάσεων θεωρείται ότι αυξάνει το βαθμό ελευθερίας όχι μόνο των επιχειρήσεων, αλλά και των πολιτών, αφού οι τελευταίοι δεν καταπιέζονται από ένα πανίσχυρο κράτος ούτε από πανίσχυρα ολιγοπώλια (υπάρχουν και νομικές ρυθμίσεις για τον «περιορισμό» τους). Στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς υποτίθεται ότι ο εργαζόμενος δεν εκβιάζεται απ’τον εργοδότη του,αφού γνωρίζει ότι έχει περισσότερες ή και καλύτερες ευκαιρίες αναζήτησης εργασίας στη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

Συνοψίζοντας, από τη δεκαετία του ’70, οι νεοφιλελεύθεροι παλεύοντας για απόλυτη ελευθερία της αγοράς προβάλλουν το βασικό επιχείρημα ότι η εξασφάλιση αυτής της ελευθερίας αποτελεί το κλειδί για μιαν «αυξανόμενη παλίρροια  που σηκώνει ψηλά όλες τις βάρκες». Όπερ μεθερμηνευόμενο, σημαίνει ότι εξασφαλίζει την καθολική ευημερία. Όμως, δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής δομικής κρίσης του 2008 και παρά τις καταλυτικές νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού έχουν συντριβεί ένα προς ένα.

Το ελιξήριο της αέναης δυναμικής ανάπτυξης περιορίστηκε σε μιαν αναιμική ανάπτυξη του 2,5% στα επόμενα σαράντα χρόνια σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ενώ το πλασματικό κεφάλαιο, που θεωρήθηκε υπεύθυνο για την κρίση, από 11πλάσιο της πραγματικής οικονομίας το 2008 έχει γίνει το 2018 20πλάσιο! Η «αόρατη χείρ» της αγοράς δεν απέτρεψε ούτε υπερέβη την κρίση με τους δικούς της μηχανισμούς, αλλά με κρουνούς χρηματοδότησης απ’το απαξιωμένο αστικό κράτος,  με την άγρια φορολογία και τη βάρβαρη λιτότητα. Το «μικρό» και υποβαθμισμένο κράτος του νεοφιλελευθερισμού αποδείχθηκε όντως μικρό για τις κοινωνικές δαπάνες, την προστασία της εργασίας και των δικαιωμάτων, αλλά μεγάλο στην υπερχρηματοδότηση του κεφαλαίου, το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας, την υπερδιόγκωση του κατασταλτικού τομέα για την περιφρούρηση της νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρύθμισης, όπως και για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Η τεχνολογική έκρηξη που φετιχοποιείται απ’ τους ιδεολόγους του νεοφιλελευθερισμού αυξάνει για ένα διάστημα τα καπιταλιστικά κέρδη, αλλά μεσομακροπρόθεσμα οδηγεί στην πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, ενώ συρρικνώνει τις θέσεις εργασίας. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παρά τον περιορισμό των χρηματοπιστωτικών προϊόντων και κάποιους ελέγχους, διογκώνεται επικίνδυνα, αφού το πλασματικό κεφάλαιο είναι σήμερα 20πλάσιο απ’το πραγματικό. Οι κεντρικές τράπεζες ιδίως των μεγάλων δυνάμεων εξακολουθούν περιοδικά να εκδίδουν πλασματικό χρήμα για την τροφοδοσία του κεφαλαίου, ιδίως στις ΗΠΑ και την ΕΕ, ωθώντας σε νέα φούσκα…

Κατέρρευσε πανηγυρικά και ο μύθος της παγκοσμιοποίησης, που θα εξασφάλιζε τη διεθνή ειρήνη, την αρμονική συνεργασία και την καθολική ανάπτυξη. Απεναντίας, ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός για αναδιανομή σφαιρών επιρροής, πηγών ενέργειας και αγορών για ανάταξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας υπονομεύει τη διεθνοποίηση, χωρίς να την καταργεί, οξύνει τον ανταγωνισμό σε όλα τα πεδία, υποθάλπει πολέμους που διακυβεύουν την παγκόσμια ειρήνη.

Η φτωχοποίηση του πληθυσμού απέδειξε ότι ήταν φληνάφημα η καθολική ευημερία. Όσο για το ιδεολόγημα που μεταμφιέζει την ανεργία σε επιλογή νέας απασχόλησης συντριπτική είναι η απάντηση της κάθετης αύξησης των ανέργων και των ελαστικά εργαζομένων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ετικέτες

anergos-pianei-prosopo.jpg

Παρά τα βήματα που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα, οι έλληνες μαθητές (και κατ’ επέκταση οι οικογένειές τους, που έχουν αποφασιστικό λόγο στις επιλογές των παιδιών) προτιμούν να εισαχθούν σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα αντί της τεχνικής εκπαίδευσης, σε ποσοστό υψηλότερο μάλιστα από τα άλλα κράτη της Δύσης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τη φετινή έκθεση του ΟΟΣΑ με τίτλο «Εκπαίδευση με μια ματιά» που παρουσιάστηκε χθες, οι επτά στους δέκα έλληνες μαθητές (71% το ακριβές ποσοστό) αποφοιτούν από Γενικά Λύκεια έναντι 22% από τα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ) (υπάρχει ένα μη καταγεγραμμένο ποσοστό). Κατόπιν, το μεγαλύτερο ποσοστό των φοιτητών αποκτούν ένα πτυχίο ΑΕΙ.

Ωστόσο, η ανεργία δεν έχει αφήσει αλώβητη καμία κατηγορία πτυχιούχων. Μέσα σε μία δεκαετία (2007-2017), οι δείκτες απασχόλησης έχουν πέσει κατά 12 ποσοστιαίες μονάδες για τους πτυχιούχους ΑΕΙ, κατά 14 ποσοστιαίες μονάδες για τους κατόχους απολυτηρίου Λυκείου, ενώ για τους κατόχους βασικής εκπαίδευσης η πτώση κατά 17 ποσοστιαίες μονάδες. Η Ελλάδα έχει και μεγάλο ποσοστό νέων (26%) που βρίσκεται εκτός εκπαίδευσης και εργασίας, μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία. Μάλιστα, στην έκθεση επισημαίνεται ότι στην περίπτωση της Ελλάδας η κρίση είναι αυτή που έχει αποκλείσει αυτά τα άτομα από την εκπαίδευση και την εργασία.

Αναφορά γίνεται και στην υποχρεωτική εκπαίδευση, με τον ΟΟΣΑ να καταγράφει ελαφρώς λιγότερες διδακτικές ώρες για τους μαθητές όλων των βαθμίδων σε σχέση με τα άλλα κράτη-μέλη. Βέβαια, το ίδιο στοιχείο εμφανίζεται σε όλες τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ τα τελευταία χρόνια και οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες -και δη η ΟΛΜΕ- το αποδίδουν στη συντομότερη λήξη των μαθημάτων ώστε να πραγματοποιηθούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Τέλος, στην έκθεση γίνεται αναφορά στους μισθούς των ελλήνων εκπαιδευτικών, οι οποίοι είναι αισθητά χαμηλότεροι από τους συναδέλφους τους σε άλλα κράτη. Και αυτό παρατηρείται όχι μόνο στην αρχή της καριέρας των εκπαιδευτικών αλλά και όταν φθάνουν στα υψηλότερα μισθολογικά κλιμάκια, λόγω προϋπηρεσίας.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή