Σήμερα: 22/06/2018
04/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

anergia-ergazomenoi-neoi.jpg

«Άρωμα εκλογών» με φτηνά «μπαλώματα», που αποτελούν «καθρεφτάκια για ιθαγενείς»  αντί πραγματικά θετικών για την κοινωνία μέτρων, καταγγέλλει η ΛΑ.Ε. ότι αποπνέει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας για την αδήλωτη εργασία, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση. Η κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας ότι η αντίστροφη μέτρηση, ακόμη και για μια μακρά προεκλογική περίοδο έχει αρχίσει, προχωρά σε διαγραφές προστίμων, «δωράκια» προς τους εργοδότες (ένταξη του ΣΒΒΕ στους κοινωνικούς εταίρους) και χάρισμα χρεών σε ΟΤΑ και εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ.

Από την άλλη μεριά δεν υπάρχει καμία αναφορά για την απλήρωτη εργασία, για την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, για την αντιμετώπιση της ανεργίας.

Τα μέτρα ασπιρίνες, τα οποία προτείνονται μόνο για λόγους επικοινωνιακούς και απευθύνονται στους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους καθώς και στους αστέγους που δημιούργησαν οι αντιλαϊκές πολιτικές των μνημονίων, ουσιαστικά αποτελούν εμπαιγμό και δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, που έχουν μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Η τραγική πραγματικότητα, το δράμα που συνεχίζουν να ζουν μέσα σε ακόμη πιο δυσμενείς συνθήκες, στη μεγάλη πλειονότητα τους, τα νοικοκυριά, οι νέοι, οι γυναίκες και οι συνταξιούχοι δεν καλύπτεται πίσω από επικοινωνιακές «φούσκες».

Η κοινωνία θα δώσει την ηχηρή απάντηση της απέναντι στις ασκούμενες αντιλαϊκές πολιτικές με κοινωνικούς αγώνες αλλά και στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, όσα επικοινωνιακά παιχνίδια κι αν κάνει η κυβέρνηση με τη στήριξη, σιωπηρή και μη, των παλαιομνημονιακών κομμάτων.

Πηγή: iskra.gr

04/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

.jpg

Η ίδια έλεγε πως είναι πιο θαρραλέα από κάθε άνδρα και θα έσπαγε την προκατάληψη της κοινωνίας προς τις γυναίκες που μάχονται. Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ τη δολοφόνησε, μόλις στα 20 χρόνια της, και την έκανε αθάνατο σύμβολο του αγώνα των Παλαιστίνων για ελευθερία και επιβίωση.

Η Ραζάν Αλ Ναζιάρ, η 21χρονη εθελόντρια νοσηλεύτρια από την Παλαιστίνη που εκτέλεσε προχτές εν ψυχρώ ο Ισραηλινός στρατός ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει ένα συμπατριώτη της διαδηλωτή, έγινε σύμβολο του αγώνα του λαού της με την αυταπάρνηση και τη θυσία της. Οι New York Times έφεραν στη δημοσιότητα ένα βίντεο στο οποίο καταγράφονται οι τελευταίες πιθανότατα δημόσιες δηλώσεις της Ραζάν.

Μεταξύ άλλων λέει πως με την παρουσία τους οι γυναίκες στέλνουν το μήνυμα πως “χωρίς όπλα, μπορούν να πετύχουν τα πάντα”. Πως δεν το κάνει για τα λεφτά, αλλά για την πατρίδα της και δε θέλει να πληρωθεί. Πως η ίδια δεν υστερεί σε τίποτα σε σχέση με έναν άνδρα και κανείς δεν έδειξε τόσο θάρρος, όσο αυτή. Ότι ο πατέρας της είναι περήφανος για αυτό που κάνει, μολονότι οι γυναίκες επικρίνονται συχνά στην κοινωνία τους. Και ότι αν η τελευταία δε θέλει να τους δεχτεί, θα αναγκαστούν να το κάνουν, γιατί έχουν περισσότερη δύναμη από κάθε άνδρα.

Αξίζει να δείτε το παραπάνω βίντεο, ακόμα κι αν δεν έχετε πολύ καλή εξοικείωση με τα αγγλικά.

Η Ραζάν μπορεί να έσπασε τα στερεότυπα κάποιων συμπατριωτών της, που αλλάζουν μες στον αγώνα. Δεν άλλαξε όμως ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ, που εκτέλεσε εν ψυχρώ μια άοπλη γυναίκα, ανεβάζοντας έτσι στους 119 τους νεκρούς των τελευταίων μηνών, από τότε που άρχισαν οι διαδηλώσεις κοντά στο φράχτη με τον οποίο έχουν αποκλείσει οι Ισραηλινοί τη Λωρίδα της Γάζας.

Πηγή: katiousa.gr

04/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

ekl.jpg

– του Δημήτρη Μηλάκα

Υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) προσεγγίσεις για την εκλογική διαδικασία. Η μία υποστηρίζει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δυτικού τύπου) είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα για την όσο το δυνατόν πιο πιστή έκφραση της λαϊκής βούλησης. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη άποψη, η οποία συνοψίζεται στη γνωστή φράση: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία είναι μια καλή ευκαιρία για να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτήν τη δεύτερη προσέγγιση. Στην ειδησεογραφία οι εξελίξεις στην Ιταλία καταγράφονται, λίγο – πολύ, ως εξής: «Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Ιταλός Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα με την άρνησή του να αποδεχτεί ως υπουργό Οικονομικών τον καθηγητή Πάολο Σαβόνα, προκαλώντας την κατάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα της πλειοψηφίας και την ανάθεσή της στον άνθρωπο του ΔΝΤ και των οίκων αξιολόγησης Κάρλο Κοταρέλι».

Αυτή η σωστή, σε γενικές γραμμές, περιγραφή της κατάστασης στην Ιταλία, ωστόσο, ξεκινά με μια λάθος διαπίστωση: τον ασκό του Αιόλου δεν τον άνοιξε ο σημερινός Πρόεδρος Ματαρέλα. Τον έχουν ανοίξει άλλοι – αν ποτέ υπήρξε ερμητικά κλειστός…

Η παρέμβαση του Ιταλού Προέδρου για να… διορθωθεί η λαϊκή βούληση που προσφάτως διατυπώθηκε μέσα από την εκλογική διαδικασία δεν είναι μια πρωτοφανής κίνηση.

Αν την τοποθετήσει κάποιος μέσα στα πολλά παραδείγματα τα οποία περιγράφουν τη διάρθρωση των σχέσεων του πολιτικού προσωπικού (στις δυτικές δημοκρατίες) με ισχυρά οικονομικά κέντρα αποφάσεων, η παρέμβαση του Ιταλού Προέδρου ήταν απροκάλυπτα αναμενόμενη, όσο ακριβώς απροκάλυπτη είναι η επιβολή της σφαίρας των οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων στο πολιτικό «επιφαινόμενο».

Ποιος κυβερνά;

Μερικά παραδείγματα από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν είναι αρκετά και ικανά για να βοηθήσουν όποιον εξακολουθεί να έχει απορίες για το ποιος (και πώς) κυβερνάει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες – πρότυπα… Οι περισσότερο απροκάλυπτοι – κατά μια διαφορετική έννοια οι πιο ειλικρινείς – είναι οι Αμερικανοί. Εκεί, στο μοντέλο της δυτικής δημοκρατίας (το οποίο η αμερικανική αυτοκρατορία έχει βαλθεί να μεταλαμπαδεύσει όπου Γης), το χρήμα εμφανίζεται αυτοπροσώπως στις ανώτατες πολιτικές καρέκλες.

Ο Ντικ Τσέινι, για παράδειγμα, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ στην κυβέρνηση του «μικρού» Μπους, ήταν ταυτόχρονα το αφεντικό της Χαλιμπάρτον, εταιρείας με πολυσχιδή δραστηριότητα, που ξεκινά από την κατασκευή κτηρίων, δρόμων, φραγμάτων, επεκτείνεται στην κατασκευή εξοπλισμού για την πετρελαϊκή βιομηχανία και φτάνει μέχρι την τροφοδοσία του αμερικανικού στρατού κατοχής στο Αφγανιστάν και το Ιράκ…

Σε εκείνη την αμερικανική κυβέρνηση η Κοντολίζα Ράις, πριν αρχίσει να περιδιαβαίνει τον κόσμο ως υπουργός Εξωτερικών, άρχισε να τον περιδιαβαίνει ως… τάνκερ, αφού για τις «καλές υπηρεσίες» της στην εταιρεία, η Texaco – Chevron βάφτισε με το όνομά της ένα από τα πετρελαιοφόρα της.

Ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι ο ίδιος «χρήμα» αυτοπροσώπως και δεν έκανε καμία εντύπωση το ότι ο πρώτος του υπουργός Εξωτερικών ήταν επίσης «χρήμα» προσωποποιημένο: Ο Ρεξ Τίλερσον ηγείται του πετρελαϊκού κολοσσού Exxon-Mobil και έκανε ένα πέρασμα από την κυβέρνηση προφανώς για μια καλύτερη εποπτεία των συμφερόντων της εταιρείας του.

Ευρωπαϊκά προσχήματα

Στην Ευρώπη η προσπάθεια διατήρησης των προσχημάτων της υποτιθέμενης απόστασης της πολιτικής εξουσίας από το χρήμα και το ωμό διαρθρωμένο οικονομικό συμφέρον ολοένα και γίνεται δυσκολότερη.

Το 2005 είχε προκληθεί σάλος στη Γερμανία με την ανακοίνωση της απόφασης του πρώην καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ να αναλάβει καθήκοντα προέδρου της επιτροπής των μετόχων στη ρωσογερμανική κοινοπραξία (NEGP) που θα αναλάβει την κατασκευή υπόγειου αγωγού για τη μεταφορά φυσικού αερίου της Gazprom, στην προώθηση του οποίου συνέβαλε ως καγκελάριος.

O Σρέντερ δέχθηκε έντονη κριτική και από μέλη του κόμματός του, ενώ οι πρώην σύμμαχοί του, οι Πράσινοι, έκαναν λόγο για υπόθεση που «βρομάει».

Το 2016 αντιδράσεις είχε προκαλέσει και η κίνηση της Goldman Sachs να τοποθετήσει σε θέση συμβούλου και μη εκτελεστικού προέδρου της τον πρώην επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο. Μιλώντας ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης, ο Γάλλος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Αρλέμ Ντεζίρ έκανε λόγο για μια σκανδαλώδη κίνηση που εγείρει αμφιβολίες ως προς τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς περί της σύγκρουσης συμφερόντων.

Συνηθισμένη πρακτική στην Ευρώπη είναι άλλωστε η ανταμοιβή των αξιωματούχων της Κομισιόν μετά το τέλος της θητείας τους με συμβόλαια από πολυεθνικούς κολοσσούς, τους οποίους προφανώς εξυπηρέτησαν όσο είχαν δημόσιο αξίωμα.

Τα πιστόλια των αγορών

Με αυτόν τον τρόπο το πολιτικό προσωπικό μετατρέπεται σε μαριονέτα των οικονομικών συμφερόντων με βασική αποστολή το παραμύθιασμα των ψηφοφόρων. Αν παρ’ ελπίδα οι ψηφοφόροι αγνοήσουν τις υποδείξεις, εμφανίζονται οι δικλίδες προστασίας του συστήματος λειτουργώντας απροκάλυπτα και επιβάλλοντας αυτούς που πρέπει για να κάνουν αυτό που πρέπει.

Κάπως έτσι εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο ο τεχνοκράτης του ΔΝΤ Κάρλο Κοταρέλι, που αναλαμβάνει την αποστολή να «βγάλει την Ιταλία από την πολιτική κρίση» που δημιούργησε, ας μην το ξεχνάμε, το πραξικόπημα του Ιταλού Προέδρου εις βάρος της λαϊκής βούλησης. Τέτοιου είδους καταδρομικές αποστολές μισθοφόρων των αγορών σε βάρος της υποτιθέμενης δημοκρατίας πολλαπλασιάζονται το τελευταίο διάστημα, καθώς γίνεται ολοένα και δυσκολότερη η χειραγώγηση των μαζών που αγνοεί το συμφέρον της και χρειάζεται έναν μεσσία των αγορών για να δει το φως της…

Στην Ιταλία ένας τέτοιος εμφανίστηκε και το 2011. Ο Μάριο Μόντι υπηρέτησε ως Ευρωπαίος επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, Υπηρεσιών, Τελωνείων και Φορολογίας από το 1995 έως το 1999 και στη συνέχεια ως Ευρωπαίος επίτροπος Ανταγωνισμού κατά την περίοδο 1999 έως 2004.

Στις 16 Νοεμβρίου του 2011 κλήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας και ανέλαβε πρωθυπουργός όταν οι αγορές κατάφεραν να ξεμπερδέψουν με τον Μπερλουσκόνι…

Έναν τέτοιον δοτό «ηγεμόνα» γνωρίσαμε και εμείς εδώ στα πρώτα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων. Ο Λουκάς Παπαδήμος το 2010 τοποθετήθηκε άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Από τη θέση αυτή διαπραγματευόταν με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον δανεισμό της Ελλάδας στο πλαίσιο της κρίσης χρέους της χώρας.

Στις 31 Οκτωβρίου 2011 ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ πρότεινε να τεθεί σε δημοψήφισμα η νέα δανειακή σύμβαση. Το προτεινόμενο δημοψήφισμα συζητήθηκε στη σύνοδο των G20 στις Κάννες την 1η Νοεμβρίου 2011 με έντονες διαφωνίες και εμφανή άρνηση των υπόλοιπων αρχηγών κρατών, όπως αποκάλυψαν οι «Financial Times», ενώ ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είδε στο δημοψήφισμα μία ευκαιρία εθελοντικής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Στο ίδιο άρθρο οι «F.T.» αποκάλυψαν τότε και την πρόταση του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (ανθρώπου, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, της Goldman Sachs) για την αντικατάσταση της κυβέρνησης Παπανδρέου με μία τεχνοκρατική κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος χάραξε τον δρόμο που ακολούθησαν όλες οι επόμενες κυβερνήσεις…

Συμπέρασμα: Ευτυχώς που υπάρχουν μηχανισμοί και άνθρωποι που μας φροντίζουν όταν ψηφίζουμε λάθος…

Πηγή: topontiki.gr

 

04/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

_πλοίο_έχασε_83_κοντέινερ_-_Η_θάλασσα_γέμισε_με.πάνες_και_σερβιέτες.jpg

Φορτηγό πλοίο έχασε ογδόντα τρία εμπορευματοκιβώτια, τα οποία έπεσαν στη θάλασσα στα ανοικτά της Αυστραλίας εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών και πολλά αντικείμενα, μεταξύ των οποίων πάνες και σερβιέτες, ξεβράζονται τώρα στις ακτές της χώρας, ενώ υπάρχουν φόβοι ότι τα κοντέινερ θα θέσουν σε κίνδυνο άλλα πλοία αλλά και φάλαινες.

Το πλοίο YM Efficiency, της ταϊβανέζικης ναυτιλιακής εταιρείας Yang Ming Marine Transport Corporation, ταξίδευε την Πέμπτη από την Ταϊβάν με προορισμό το Σίνδεϊ, όταν βρέθηκε σε θαλασσοταραχή στη θάλασσα της Τασμανίας, περίπου 30 χιλιόμετρα από τις ανατολικές ακτές της Αυστραλίας.

Ογδόντα τρία από τα εμπορευματοκιβώτια που μετέφερε το πλοίο με σημαία Λιβερίας έπεσαν στη θάλασσα, ενώ ακόμη 30 υπέστησαν ζημιές, ανακοίνωσαν χθες Σάββατο οι αρχές της Νέας Νότιας Ουαλίας.

Εικόνες από τηλεοπτικά δίκτυα δείχνουν κάποια εμπορευματοκιβώτια να έχουν ανοίξει και να κρέμονται επικίνδυνα από το κατάστρωμα του πλοίου.

Στο μεταξύ πάνες, χειρουργικές μάσκες και σερβιέτες ξεβράζονται στις ακτές βόρεια του Σίδνεϊ, όπως μετέδωσαν τα αυστραλιανά μέσα AAP και ABC.

Ο επικεφαλής των θαλάσσιων υπηρεσιών της Νέας Νότιας Ουαλίας Άνγκους Μίτσελ εξήγησε ότι το εμπόρευμα που μετέφερε το πλοίο δεν είναι επικίνδυνο, αν και δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό το ακριβές του περιεχόμενο.

Φιλοζωικές οργανώσεις κάνουν λόγο για άμεσο κίνδυνο για τις φάλαινες που ζουν κατά μήκος των βόρειων ακτών της Αυστραλίας.

Πηγή: ABC, ΑΠΕ -enikos.gr

04/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

wejifjweiflwe.jpg

Σύμφωνα με νέα έρευνα βρισκόμαστε στο χείλος -ακόμη- μίας κλιματικής καταστροφής. Η οποία, εκτός των άλλων, θα φέρει την Ευρώπη αλλά και τη Βόρεια Αμερική αντιμέτωπες με έναν νέο μεγάλο λιμό. Το δυσοίωνο σενάριο που οι επιστήμονες πίστευαν ότι θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον επόμενο αιώνα, συμβαίνει ήδη. 

Οι περισσότεροι έχουμε μία τουλάχιστον αόριστη εικόνα του Ιρλανδικού Λιμού της Πατάτας το 1845 -όταν εξαιτίας της Μεγάλης Πείνας εκατομμύρια Ιρλανδοί εγκατέλειψαν την πατρίδα τους για να επιβιώσουν, αναζητώντας το μέλλον τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Επίσης, μπορεί οι Αμερικανοί να μην γνωρίζουν πολλά για τον λιμό του 1816, οι Ευρωπαίοι ωστόσο, ακόμη και εάν δεν ξέρουν τις λεπτομέρειες, έχουν ακούσει για το «Έτος χωρίς καλοκαίρι» (έτσι χαρακτηρίστηκε το 1816, η χρονιά που ακολούθησε την έκρηξη του όρους Ταμπόρα στην Ινδονησία που σημειώθηκε το 1815 και είχε ως αποτέλεσμα έναν ηφαιστειακό χειμώνα μέσα στο καλοκαίρι του 1816). Η παγκόσμια θερμοκρασία μειώθηκε κατά 0,4 - 0,7 βαθμούς Κελσίου και η έλλειψη τροφής σε όλο το βόρειο ημισφαίριο -καθώς οι καλλιέργειες καταστράφηκαν είτε από τον παγετό, είτε από την παντελή έλλειψη ηλιοφάνειας- έφεραν πείνα, θανάτους και εξεγέρσεις. Το «Έτος χωρίς καλοκαίρι» επανέρχεται με αφορμή τις δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, καθώς παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους φόβους για την Ευρώπη.

Ο λόγος για τον οποίον ο λιμός εκείνος, πριν από δύο αιώνες, τρομάζει ακόμη τους Ευρωπαίους είναι επειδή, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι πιθανότητες να επανέλθει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής είναι εξαιρετικά αυξημένες, με τη διαφορά ότι, τώρα, η διάρκεια θα είναι πολύ μεγαλύτερη του ενός έτους. Ως εκ τούτου, θα μπορούσε να προκαλέσει στην Ευρώπη, αλλά και σε μεγάλο μέρος της Βόρειας Αμερικής παρατεταμένο λιμό, ασθένειες, μετακινήσεις πληθυσμών, ερημοποίηση, συγκρούσεις.

Το «Έτος χωρίς Καλοκαίρι»

Το 1815, το ηφαίστειο Ταμπόρα στις τότε Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες εξερράγη εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες τέφρας στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Με εκτιμώμενο όγκο εκτινασσόμενου υλικού ίσο με 160 χλμ³, η έκρηξη ήταν η μεγαλύτερη ηφαιστειακή έκρηξη στην καταγραμμένη ιστορία. Η τέφρα τύλιξε τον πλανήτη ρίχνοντας κατακόρυφα τη θερμοκρασία. Αυτό ήταν αρκετό για να φέρει στην Ευρώπη τον χειρότερο λιμό του 19ου και 20ού αιώνα από φυσικά φαινόμενα.

«Οι χαμηλές θερμοκρασίες και οι έντονες βροχοπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή της συγκομιδής στη Βρετανία και την Ιρλανδία. Οι οικογένειες στην Ουαλία εξαναγκάστηκαν σε επαιτεία, παρακαλώντας για λίγη τροφή διανύοντας μεγάλες χιλιομετρικές αποστάσεις στην άλλη άκρη της χώρας. Οι καταστροφές στις καλλιέργειες του σταριού, της βρώμης και της πατάτας -από την τελευταία οι Ιρλανδοί ήταν απόλυτα εξαρτημένοι- στη βόρεια και τη νοτιοδυτική Ιρλανδία, προκάλεσαν πρωτοφανή επισιτιστική κρίση. Στη Γερμανία οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύθηκαν και οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν επιδρομές σε αποθήκες σιτηρών και αρτοποιεία. Οι ευρωπαϊκές πόλεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με εμπρησμούς, λεηλασίες και ταραχές. Κι όμως, το χάος αυτό δημιουργήθηκε επειδή για μία και μόνη χρονιά, η θερμοκρασία έπεσε λιγότερο από έναν βαθμό κελσίου.

Η υπόθεση και μόνο ότι το κρύο μπορεί να επιμένει και να συνεχίζεται από τη μία δεκαετία στην άλλη και επιπλέον, η πτώση της θερμοκρασίας να είναι μεγαλύτερη του ενός βαθμού, είναι αρκετή για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι, σε μία τέτοια περίπτωση, η Ευρώπη θα ζήσει ένα εφιαλτικό σενάριο, με μια κοινωνική και οικονομική κρίση, το ακριβές μέγεθος της οποίας είναι αδύνατο να εκτιμηθεί, εξαιτίας μιας απρόβλεπτης αλληλουχίας εξελίξεων. 

Η κλιματική αλλαγή βεβαίως και δεν είναι υπόθεση εργασίας. Είναι σε εξέλιξη και οι επιστήμονες -μεταξύ αυτών και οι πολιτικοί επιστήμονες- γνωρίζουν ότι τα τελευταία 30 χρόνια η υπερθέρμανση του πλανήτη έσπρωξε την έρημο νότια της Συρίας (όπως συνέβη και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής), εκτοπίζοντας πάνω από 1 εκατομμύριο οικογένειες αγροτών, καθώς οι καλλιέργειες τους έγιναν σκόνη και άμμος, παράλληλα με τον πόλεμο και τις συγκρούσεις σε Αίγυπτο, Λιβύη και Τυνησία.

Μόλις μερικά χρόνια παρατεταμένης κακοκαιρίας είναι αρκετά για να γίνει η Ευρώπη ακόμη χειρότερη από τη σημερινή Συρία. Πάνω από την ήπειρο θα πλανάται ο θάνατος, η πείνα και οι ασθένειες, ενώ η τεράστια ζήτηση για τρόφιμα θα πυροδοτήσει κρίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η «μεγάλη ζώνη μεταφοράς του ωκεανού»

Αλλά πώς η υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να παγώσει το ανατολικό τμήμα της Βόρειας Αμερικής και ολόκληρη την Ευρώπη; Ένα βαθύ ρεύμα των ωκεανών που ονομάζεται «μεγάλη ζώνη μεταφοράς του ωκεανού» (επιστημονικά γνωστή με τα αρχικά AMOC) φέρνει το θερμό νερό του Νότιου Ειρηνικού κάτω από τη νότια άκρη της Αφρικής και στη συνέχεια μέχρι την ανατολική ακτή της Νότιας και Βόρειας Αμερικής -ο λόγος για το Gulf Stream- στη Δυτική Ευρώπη.

Αυτό το ρεύμα, ο «ποταμός νερού» -μεγαλύτερος σε όγκο από όλους τους χερσαίους ποταμούς στον κόσμο- στέλνει εκατομμύρια τόνους θερμού ύδατος το λεπτό σε ένα τελικό σημείο που βρίσκεται ακριβώς νότια της Γροιλανδίας και δυτικά της Βρετανίας. Στο σημείο αυτό ένα μεγάλο μέρος της θερμότητας του νερού ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα για να ζεστάνει την Ευρώπη. Στη συνέχεια, το δροσερό πια και αλατώδες νερό της θάλασσας καταλήγει βαθιά στον ωκεανό προκειμένου να ξεκινήσει το πολυετές ταξίδι του πίσω στον Νότιο Ειρηνικό.

Η «παγκόσμια ζώνη μεταφοράς του ωκεανού», με την οποία είναι ίσως πιο εξοικειωμένοι όσοι έχουν παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ «Μια Άβολη Αλήθεια», μεταφέρει θερμά, επιφανειακά ύδατα από τον Ατλαντικό προς την Αρκτική. Στην πορεία, το νερό αυτό θερμαίνει τον αέρα σε μεγάλα γεωμετρικά πλάτη και έπειτα ψυχραίνεται, βυθίζεται και αναδύεται ξανά στον ισημερινό, όπου κυκλοφορεί ως ρεύμα σε μικρότερα βάθη.

Επειδή το σύστημα τίθεται σε λειτουργία τόσο από τη θερμοκρασία όσο και από την ξαφνική αύξηση της αλατότητας καθώς χάνει θερμότητα στον Βόρειο Ατλαντικό, ονομάζεται thermohaline. Σημειώνεται ότι, το γλυκό νερό παγώνει σε υψηλότερη θερμοκρασία από το θαλασσινό.

 

Στο Λονδίνο και το Άμστερνταμ, που βρίσκονται σε γεωγραφικό πλάτος παρόμοιο με το Κάλγκαρι και το Έντμοντον, επικρατούν οι ίδιες καιρικές συνθήκες με την Ευρώπη επειδή στον Ατλαντικό Ωκεανό που «ρυθμίζεται» από τη θερμότητα και το αλάτι.

Η Βρετανία, η Γερμανία, η Ολλανδία η Πολωνία, όλη η Βόρεια Ευρώπη και η Σκανδιναβία είναι περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με την περιοχή που ξεκινά από τον κεντρικό Καναδά και φτάνει μέχρι την Αλάσκα. Το μόνο που τους δίνει θερμοκρασίες ικανές ιδανικές για πλούσιες καλλιέργειες (σε αντίθεση με την Αλάσκα) είναι η θερμότητα που διανέμεται από τη Μεγάλη Ζώνη Μεταφοράς.

Ο βασικός ρυθμιστής της συνεχούς κίνησης της AMOC είναι η απίστευτη αλατότητα που σχηματίζεται στον Βόρειο Ατλαντικό, καθώς το ρεύμα δίνει θερμότητα στον αέρα της Ευρώπης. Επειδή το έντονα αλατούχο νερό είναι πολύ πιο πυκνό και βαρύτερο από το φυσιολογικό θαλασσινό νερό, βυθίζεται προς τα βαθύτερα μέρη του ωκεανού, τραβώντας το υπόλοιπο ρεύμα πίσω του και βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο στη διατήρηση της ροής της AMOC.

Αν «κάτι» αρχίσει να τροφοδοτεί με φρέσκο νερό την περιοχή αυτή, διαλύοντας την αλατότητα της AMOC στο σημείο εκείνο, τότε η πυκνότητα του νερού θα μειωθεί, που σημαίνει μείωση της ροής -επιβράδυνση του υδάτινου «ιμάντα μεταφοράς» -σαν να κατεβάζει κάποιος τον διακόπτη παροχής της κύριας πηγής θερμότητας της Ευρώπης.

Το δυσοίωνο σενάριο συμβαίνει ήδη 

Σύμφωνα με το alternet.org, πρόκειται για ένα σενάριο που οι περισσότεροι επιστήμονες του κλίματος -μέχρι τώρα- θεωρούσαν πολύ μακρινό, ακόμη και σε σχέση με τον επόμενο αιώνα. Με τη διαφορά ότι, συμβαίνει ήδη, τόσο στην Ανταρκτική όσο και στα ανοιχτά των ακτών της Γροιλανδίας εξαιτίας των παγετώνων που λιώνουν. Μόλις πριν από έναν μήνα, τον περασμένο Απρίλιο, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οκτώ από τους μεγαλύτερους παγετώνες της Ανταρκτικής παρουσιάζουν σημάδια διάλυσης.

Ένα μέρος της κυκλοφορίας της AMOC τρέχει γύρω από την Ανταρκτική. Και λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η Ανταρκτική ρίχνει εκατοντάδες δισεκατομμύρια τόνους παγωμένου γλυκού νερού στον ωκεανό κάθε χρόνο -το οποίο αραιώνει και ψύχει το θαλασσινό νερό και επιπλέον, μειώνει την τοπική κυκλοφορία του ρεύματος.

Ο Chris Mooney έγραφε στην Washington Post στις 14 Μαρτίου 2018 σε άρθρο του με τίτλο «Μια από τις πιο συγκλονιστικές προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή μπορεί να γίνει πραγματικότητα»: «Νέα έρευνα, βασισμένη στις μετρήσεις των ωκεανών στα ανοικτά των ακτών της Ανατολικής Ανταρκτικής, δείχνει ότι η τήξη των παγετώνων της Ανταρκτικής πράγματι τροφοδοτεί με ‘φρέσκο νερό’ τον ωκεανό που τις περιβάλλει. Και αυτό με τη σειρά του, εμποδίζει τη διαδικασία στην οποία το ψυχρό και το αλμυρό νερό του ωκεανού βυθίζονται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας το χειμώνα, σχηματίζοντας 'το πυκνότερο νερό στη Γη'…»

Εν τω μεταξύ, το βόρειο τμήμα της Μεγάλης Ζώνης Μεταφοράς που θερμαίνει την Ευρώπη παρουσιάζει πρόβλημα στον Βόρειο Ατλαντικό, καθώς κάθε χρόνο πέφτουν σε αυτό εκατοντάδες δισεκατομμυρίων τόνων κρύου, γλυκού νερού από τον λιωμένο παγετώνα της Γροιλανδίας η τήξη των οποίων οφείλεται στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole το πρόβλημα στη Μεγάλη Ζώνη Μεταφοράς ξεκίνησε την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, όταν για πρώτη φορά μετά από εκατομμύρια χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης άρχισε η εκπομπή δισεκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα από ορυκτά καύσιμα. Η Μεγάλη Ζώνη Μεταφοράς έχει έκτοτε διαταραχθεί και η ταχύτητα αποδιοργάνωσης -διάλυσης- της έχει σημάνει συναγερμό στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Οι επιστήμονες πλέον ανησυχούν ότι υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να είμαστε κοντά στο σημείο καμπής, στη «στιγμή» κατά την οποία αυτός ο ποταμός θερμού και αλμυρού ύδατος θα υποστεί αλλαγές ή, ακόμη και ότι θα «καταρρεύσει» γρήγορα, σχεδόν χωρίς προειδοποίηση, μια δραματική αλλαγή που θα χρειαζόταν δεκάδες χιλιάδες χρόνια για να αναστραφεί ή, να αποκατασταθεί.

Όπως δήλωσε ο δρ Michael Mann, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους επιστήμονες του κλίματος στον κόσμο και ιδρυτής του «stick hockey» που ο Αλ Γκορ έκανε δημοφιλές, σε τηλεοπτική εκπομπή στις 24 Απριλίου «πρόκειται για ένα εν δυνάμει σημείο καμπής, το οποίο από τη στιγμή που θα αρχίσει να συμβαίνει θα εξελιχθεί ταχύτατα. Ο κίνδυνος είναι ότι καταγράφεται ήδη μια σημαντική επιβράδυνση στο ωκεάνιο πατρόν κυκλοφορίας [και αυτό] αυξάνει την πιθανότητα να είμαστε ακριβώς στο σημείο κατά το οποίο ουσιαστικά απλά θα κλείσει».

Πρόσθεσε επίσης, ότι μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες πίστευαν ότι είχαμε 100 χρόνια έως ότου κληθούμε να αντιμετωπίσουμε το καταστροφικό αυτό σενάριο: «Εάν μιλήσουμε λαμβάνοντας υπόψιν τα κλιματικά μοντέλα, ακόμα και μέχρι πριν από 5 ή 6 χρόνια, θα λέγαμε ότι αυτό το σενάριο δεν είναι πιθανό, για τουλάχιστον ακόμη έναν αιώνα. Δεν το περιμέναμε, αλλά συμβαίνει ήδη».

Μπορεί οι Αμερικανοί να θεωρούν ότι, δεν είναι δικό τους πρόβλημα, ότι είναι μία εξέλιξη που αφορά την Ευρώπη, αλλά οι συνέπειες θα είναι επίσης καταστροφικές για τις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Όπως σημειώνουν οι επιστήμονες της NASA σε μία από τις ελάχιστες ιστοσελίδες για την κλιματική αλλαγή που οι οπαδοί τoυ Τραμπ δεν έχουν ακόμη «κατεβάσει»: «Χωρίς την τεράστια θερμότητα που παράγουν αυτά τα ωκεάνια ρεύματα -η οποία ισούται με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας 1 εκατομμυρίου πυρηνικών σταθμών -η μέση θερμοκρασία της Ευρώπης θα πέσει πιθανώς από 5 έως 10 βαθμούς Κελσίου. Μια τέτοια πτώση παραπέμπει στις μέσες παγκόσμιες θερμοκρασίες προς το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων πριν από περίπου 20.000 χρόνια».

Συνεπώς, δεν διακυβεύεται πλέον μόνο η ζωή των παιδιών και των απογόνων αυτών. Εάν οι δυσοίωνες αυτές προβλέψεις επιβεβαιωθούν άμεσα, τότε η ζωή μας είναι υπό απειλή.

Πηγή: tvxs.gr

01/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

ksenodoxeia-1.jpg

Σε μπλόκο στην εκταμίευση κονδυλίων ύψους από 10.000 ευρώ έως 160.000 ευρώ σε τουλάχιστον 300 μικρές επιχειρήσεις  που προορίζονταν να εκταμιευτούν  ως επιχορηγήσεις του προγράμματος  “Κοινωνία της Πληροφορίας” που υπάγεται στο ΕΣΠΑ προχώρησε το ΣΔΟΕ  μετά από ενδελεχή έλεγχο που διενήργησε στις παραπάνω επιχειρήσεις.

Με δελτία πληροφοριών που απέστειλε στις Εφορίες τις καλεί να μην εγκρίνουν την εκταμίευση των επιχορηγήσεων που θα εδίδοντο στις επιχειρήσεις για αναβάθμιση ηλεκτρολογικού εξοπλισμού, συστημάτων πληροφορικής κ.λ.π., καθώς όπως προέκυψε από τον έλεγχο οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις (από φούρνους έως  ιστοσελίδες στο διαδίκτυο) είχαν προσκομίσει στο φάκελο  έγκρισης των επιχορηγήσεων ατελή ή και “μαϊμού” δικαιολογητικά ή εμφάνισαν εικονικές δαπάνες.

25 ξενοδόχοι “τσέπωσαν”  δεκάδες εκατομμύρια
Την ίδια ώρα, όπως αποκαλύπτεται μετά από άλλο έλεγχο που διενήργησε  το ΣΔΟΕ, τουλάχιστον 25  ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που ενισχύθηκαν από το 2004-2010 με επιχορηγήσεις, μέσω επενδυτικού νόμου, για την υλοποίηση  επενδυτικών τους σχεδίων,  καταχράστηκαν τουλάχιστον 70 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεων, καθώς δεν υλοποίησαν ή υλοποίησαν μερικώς  τα επενδυτικά τους  σχέδια  αλλά και τις επενδυτικές δράσεις  που ανέλαβαν για τη στήριξη της απασχόλησης και των ανέργων.. Αντ’ αυτού, όπως εικάζεται, οι επιχορηγήσεις κατέληξαν  στην τσέπη ορισμένων  επιχειρηματιών, στα ταμεία των επιχειρήσεών τους ή ακόμη και ως καταθέσεις σε offshore.

Ήδη έχουν συνταχθεί από το ΣΔΟΕ  εκθέσεις με  παρατυπίες   για 25 ξενοδοχεία, οι οποίες έχουν αποσταλεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης ώστε να επιληφθεί για τα περαιτέρω, δηλαδή να προχωρήσει στην ανάκτηση των επιχορηγήσεων που δόθηκαν  στα 25  αυτά ξενοδοχεία και οι οποίες αγγίζουν, μαζί με τον καταλογισμό φόρων, τα 70 εκατομμύρια ευρώ.

Οι επιδοτήσεις που αποτελούνταν από εθνικούς πόρους και κοινοτικά κονδύλια  χορηγήθηκαν προκειμένου τα ξενοδοχεία να προχωρήσουν  σε  ανακαινίσεις  και  επεκτάσεις των  ξενοδοχειακών τους μονάδων, ενώ άλλα ξενοδοχεία υπήχθησαν σε προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης για ορισμένο χρονικό διάστημα… Μάλιστα κάποιοι επιχειρηματίες που είχαν επιχορηγηθεί  για  προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης προχώρησαν κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη του προγράμματος σε απολύσεις εργαζομένων..

πηγή: iskra.gr

01/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

fotia_se_ploio123_.jpg

Στις 21 Μαΐου το οχηματαγωγό πλοίο βρισκόταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι του Incheon της Νοτίου κορεας.Το πλοίο είχε αποπλεύσει απο τις ΗΠΑ και σήμερα ήταν προγραμματισμένο να αναχωρήσει με προορισμό την Λιβύη.

Περίπου στις 9:40 το πρωί το πληρωμα είδα πρώτα σπίθες φωτιάς, οι οποίες προέρχονταν απο υπερθέρμανση ενος αυτοκινήτου, σύμφωνα με επίσημες πηγές.

Η πυρκαγιά ξεκίνησε απο ενα όχημα το οποίο βρισκόταν στο 11 κατάστρωμα, στο οποίο υπήρχαν περίπου 200 ακόμα οχήματα. Συνολικά το πλοίο μετέφερε 2,100 οχήματα.

Όπως φαίνεται και στα βίντεο απο το Yonhap News, οι μαύροι καπνοί κάλυψαν το ουρανό, την ίδια στιγμή που οι πυροσβέστες έδιναν μάχη με τις φλόγες απο θάλασσα και αέρος, ώστε να θέσουν υπό έλεγχο την φωτιά.

πηγή: e-nautilia.gr

01/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

_τσιπρασ.jpg

«Μαϊμού» η έξοδος

Γεράσιμος Λιβιτσάνο

Με ένα αναπτυξιακό σχέδιο που αποτελεί συνέχεια των επεξεργασιών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και ο Μητσοτάκης θεωρεί ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Έτσι «οραματίζεται» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την λεγόμενη «καθαρή έξοδο» και την μετα-μνημονιακή περίοδο. Πίσω από τις θριαμβολογίες της δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά το… μνημόνιο διαρκείας που συνιστά η «συνέχεια του κράτους» εντός της Ε.Ε. Δηλαδή, το γαϊτανάκι των δεσμεύσεων των διαδοχικών κυβερνήσεων που, είτε δηλώνουν «δεξιές» είτε «κεντρώες» είτε «αριστερές», υποτάσσονται στον ευρωμονόδρομο των υπερπλεονασμάτων, όπως και της αποπληρωμής του χρέους με «εγγύηση» την απομύζηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών την προηγούμενη Τετάρτη ήταν αποκαλυπτική. Αν και ειδησεογραφικά «πνίγηκε» στις κοκορομαχίες Τσίπρα – Μητσοτάκη και στην προσπάθειά τους να εμφανιστούν «διαφορετικοί», μια προσεκτική ματιά δείχνει πως περισσότερα είναι αυτά που τους ενώνουν.

Ο Τσίπρας, για πολλοστή φορά, επανέλαβε πως η καθαρή έξοδος είναι «αμετάκλητη και αδιαπραγμάτευτη» και ότι «η Ελλάδα μετά από 8 χρόνια κρίσης βγαίνει επιτέλους από αυτή την περιπέτεια. Τον Αύγουστο του 2018 τα μνημόνια αποτελούν οριστικά παρελθόν». Όμως, δεν έκανε καμία αναφορά στην ουσία: Δηλαδή, στο ότι κανένας από τους νόμους των μνημονίων δεν πρόκειται να καταργηθεί. Είτε αφορά τα εργασιακά είτε τις ιδιωτικοποιήσεις είτε τη φορολογία. Προσπέρασε το γεγονός ότι έχει ήδη νομοθετηθεί το βασικό μέρος της λεγόμενης μεταμνημονιακής εποχής, που περιλαμβάνει δραστικές περικοπές συντάξεων έως και 40% και φορολογικές επιβαρύνσεις ακόμη και για όσους έχουν εισόδημα 600 ευρώ, με αυξήσεις στους φόρους έως και 500 ευρώ ανά φυσικό πρόσωπο.

Ο πρωθυπουργός θέλησε να παρουσιάσει ως παράδεισο την ευρω-κανονικότητα, δηλαδή την υπαγωγή στους «χρυσούς κανόνες» της ευρωζώνης. Κι αυτό ενώ σε όλη την Ευρώπη και ιδίως στην Γαλλία του Μακρόν, που αποτελεί πρότυπο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, προωθείται η κατακρεούργηση μισθών και εργατικών δικαιωμάτων. Όπως είπε για «το καθεστώς της μετα-προγραμματικής εποπτείας», στην πραγματικότητα «πρόκειται για διαδικασία που ακολουθήθηκε και για τις υπόλοιπες χώρες που βγήκαν από προγράμματα στήριξης και δεν αντιστοιχεί σε αυτό για το οποίο κάποιοι προσεύχονται καθημερινά, την επέκταση των μνημονίων». Επίσης, τάχθηκε υπέρ της «καλής επιχειρηματικότητας», μιλώντας για ενίσχυση του «επιχειρηματία που ρισκάρει», καθώς και την προαγωγή της «καινοτομίας». Υποστήριξε δε ότι θέση της κυβέρνησης είναι η ανάπτυξη μέσω της «αυξημένης προστιθέμενης αξίας».

Κατατοπιστική υπήρξε και η αναφορά που έκανε στο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης ο Μητσοτάκης, αναγνωρίζοντας ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Ενδεικτικά, όπως είπε από το βήμα της Βουλής, πρόκειται για «ένα αόριστο ευχολόγιο στο οποίο όμως υπάρχουν κάποιες σωστές μεταρρυθμίσεις», αν και αντιπρότεινε «έναν συγκεκριμένο χάρτη με τολμηρές αλλαγές».

Όμως – ως συνήθως- ο πλέον αποκαλυπτικός ήταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Δραγασάκης. Όπως δήλωσε, «μια πρώτη απόπειρα διαμόρφωσης ενός αναπτυξιακού σχεδίου επιχειρήθηκε πριν από τη δική μας κυβέρνηση, στη θητεία της προηγούμενης, η οποία στηριζόμενη στις προηγούμενες μελέτες McKinsey, ΙΟΒΕ, ΚΕΠΕ, παρουσίασε στο Eurogroup της 5ης Μαΐου 2014 μία ολιγοσέλιδη περίληψη κειμένου με τίτλο <Ελλάδα 2021>».

Στην συνέχεια, ξεκαθάρισε πώς με αυτή την αφετηρία φθάσαμε στο «σχέδιο το οποίο η παρούσα κυβέρνηση κατέθεσε, που έχει λάβει υπόψη του όλες τις προηγούμενες προσπάθειες (και της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου), βασίστηκε όμως κυρίως στην προεργασία που προηγήθηκε τα τρία τελευταία χρόνια», όπως και «τις παρατηρήσεις που δεχτήκαμε και τις προτάσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς», καθώς και από παραγωγικούς φορείς. Μεταξύ αυτών, προφανώς περιλαμβάνονται ο ΣΕΒ, οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, αλλά και η ΓΣΕΕ του ταξικού συμβιβασμού και της «κοινωνικής συμμαχίας».

Μάλιστα, δεν έκρυψε πως «πολλά από τα μέτρα μπορεί να τα βρει κανείς σε προγράμματα και άλλων κομμάτων. Πολλά αποτελούν διεθνείς καλές πρακτικές και εμπειρίες. Συνολικά, όμως, το σχέδιο ειδικά για τα μέτρα τα δικά μας τα ελληνικά αποτελεί μία σαφή ρήξη με το παρελθόν, έχει σαφές ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο» και «είναι η βάση για μία ευρεία, προοδευτική πολιτική και κοινωνική συμμαχία, η οποία ακριβώς και μπορεί να το φέρει σε πέρας». Όσο για την ουσιαστική διαφορά του από τα προηγούμενα σχέδια, είπε ότι δεν θεωρεί την κοινωνική πολιτική τροχοπέδη και μπορεί να την εντάξει (μαζί με τις οικολογικές ευαισθησίες) στην αναπτυξιακή διαδικασία – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον όρο οι συλλογικές συμβάσεις να εξαρτώνται από την επίδρασή τους στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων…

Με απλά λόγια: Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται τις απαιτήσεις Ε.Ε και κεφαλαίου έχουν σαφώς βρει τον βηματισμό τους. Ολοκληρώνεται η διαμόρφωση της πολιτικής βάσης ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι εφικτό να ξεπεράσουν τις δευτερεύουσες αντιπαραθέσεις τους και να λειτουργήσουν ενιαία. Υπό αυτό το πρίσμα -και με βάση τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις στους δανειστές- το πολιτικό σκηνικό μπορεί να αλλάζει συσχετισμούς, συμμαχίες και σχήματα, χωρίς να αλλοιώνεται η κατεύθυνση των πολιτικών που θα εφαρμόζει.

Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς και για την ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση που δέχεται σήμερα και το εργατικό κίνημα. Μαζί με τα μέτρα καταστολής της δράσης του, προωθείται πλέον αποφασιστικά ένα μέτωπο κοινωνικού εταιρισμού και ταξικής συναίνεσης. Στόχος του, η ενσωμάτωση συνειδήσεων ακριβώς σε αυτές τις μονοδρομικές λογικές. Η αποτροπή κάθε διεκδίκησης ενός διαφορετικού παρόντος και μέλλοντος για τους εργαζόμενους.

Ακριβώς γι’ αυτό είναι ακόμη πιο αναγκαία η ανάπτυξη ταξικών αγώνων με ολοένα πιο ενισχυμένο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Την πολιτική τακτική δηλαδή που βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της επιχείρησης.

πηγή: prin.gr

01/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

Ακολουθούν οι Κύπριοι, οι Ισπανοί και οι Γάλλοι

Περίπου οι μισοί Έλληνες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην πληρωμή των οφειλών τους, είτε για λογαριασμούς δημοσίων υπηρεσιών ή για αποπληρωμή δανείων, σύμφωνα με έρευνα της Eurostat για το 2016, με τη χώρα να καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην καθυστέρηση των πληρωμών.

Όπως αναφέρει η έρευνα της Eurostat, 1 στους 10 πολίτες της ΕΕ είχαν τέτοιου είδους οφειλές και καθυστερημένες πληρωμές το 2016. Όσον αφορά τις ληξιπρόθεσμες οφειλές για στεγαστικά δάνεια ή πληρωμές ενοικίων, το ποσοστό διαμορφώνεται στο 3,5% σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα περίπου το 47,9% των πολιτών καθυστερούσε να πληρώσει το ενοίκιο, το στεγαστικό δάνειο, τους λογαριασμούς ή άλλες υπηρεσίες, το 2016. Αντίστοιχες δυσκολίες παρατηρήθηκαν και στο ένα τρίτο του πληθυσμού στη Βουλγαρία (34,2%), και πάνω από το ένα τέταρτο στην Κύπρο (26,6%) και στην Κροατία (26,4%).

Στο αντίποδα τα μικρότερα ποσοστά καταγράφτηκαν στην Ολλανδία (5%), στην Τσεχία (4,4%) και στη Γερμανία 4,2%. Γενικότερα, σχεδόν στους μισούς πολίτες της ΕΕ ποσοστό μικρότερο από το 10% του πληθυσμού είχε ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις σε ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο.

Την πρωτιά ωστόσο στην καθυστέρηση καταλαμβάνει η Ελλάδα, δεδομένου ότι το 15,3% του πληθυσμού έχει τέτοιες υποχρεώσεις. το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές τριπλασιάστηκε, από το 2008, το 2016 στην Ελλάδα, από το 5,5% στο 15,3%, αντιστοίχως.

Αμέσως μετά την Ελλάδα έρχεται η Κύπρος με ποσοστό 8,6% και ακολουθούν Ισπανία και Γαλλία με 5,2%, Ουγγαρία με 5,1%, Φινλανδία με 4,9% και Ιταλία 4,2%. Το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές διπλασιάστηκε στην Κύπρο (από το 3,4% στο 8,6%) και στο Λουξεμβούργο (από το 1,1% στο 2,7%) και στην Πολωνία (από το 0,6% στο 1,3%).

Αντίθετα, σε επτά κράτη-μέλη το ποσοστό αυτών των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων ήταν κάτω του 2%, και συγκεκριμένα στην Εσθονία (1,8%), στη Γερμανία (1,6%), στις Ιρλανδία και Λιθουανία (1,4%), Κροατία και Πολωνία (1,3%) και Ρουμανία (0,9%).

Πηγή: ergasianet.gr

01/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

.jpg

Ιωάννα Θώμου

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, όπως και άλλοι αγωνιστές της Αριστεράς και του κινήματος, είχαν στοχοποιηθεί από τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, που αναλάμβαναν τη βρόμικη δουλειά, αποτελούμενοι συχνά από συνεργάτες των ναζί. Οι δολοφόνοι του Γρ. Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη ήταν τέτοια στοιχεία, τα οποία όμως δρούσαν υπό τις οδηγίες και την κάλυψη της αστυνομίας και της ΕΡΕ.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1961 – ο Γρηγόρης Λαμπράκης εκλέγεται βουλευτής του ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), εκλογικό συνασπισμό με κορμό την ΕΔΑ

1963, 21η Απριλίου – απαγορεύεται η Μαραθώνια πορεία ειρήνης, συλλαμβάνεται για μερικές ώρες ο Γρ. Λαμπράκης που αψήφησε την απαγόρευση

1963, 22 Μαΐου – θανάσιμος τραυματισμός του Γρ. Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη από όργανα της ακροδεξιάς οργάνωσης «Καρφίτσα», μετά από κρατικό σχέδιο

1963, 27 Μαΐου – ο αγωνιστής αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ

1964, Σεπτέμβριος – ίδρυση της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη

Ήταν ολοφάνερη η ευθύνη της κυβέρνησης της ΕΡΕ και προσωπικά του Καραμανλή, το πολιτικό γραφείο του οποίου οργάνωνε και καθοδηγούσε τις παρακρατικές οργανώσεις

«Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Σαν εκπρόσωπος του Έθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου…», δήλωνε το βράδυ της 22 Μάη 1963, ο βουλευτής ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, από την εκδήλωση των «Φίλων της Ειρήνης» στη έδρα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος στη Θεσσαλονίκη, στη συμβολή των οδών Σπανδωνή και Ερμού. Λίγες ώρα μετά θα ήταν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ βαριά τραυματισμένος από τα δολοφονικά χτυπήματα των παρακρατικών. Πέντε μέρες άντεξε ο δυνατός γιατρός και στις 27 Μάη υπέκυψε στα τραύματά του.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν γυναικολόγος, αλλά και κορυφαίος αθλητής στίβου, βαλκανιονίκης και κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ στο άλμα εις μήκος για 23 χρόνια. Στελέχωσε το κίνημα ειρήνης που συγκρούονταν με το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου και των επεμβάσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ συμμετέχοντας στην ίδρυση της ΕΕΔΥΕ, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη. Στις εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 εκλέχτηκε βουλευτής Πειραιά με το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), τον εκλογικό συνασπισμό με κορμό την ΕΔΑ.

Βρισκόταν στο στόχαστρο του μετεμφυλιακού καθεστώτος, με τον ακραίο αντικομμουνισμό και αυταρχισμό. Για την ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή που κυβερνούσε ελέω νοθείας, το στρατό και το παλάτι, ο εμφύλιος συνεχιζόταν και οι αριστεροί ήταν πολίτες β’ κατηγορίας και «μιάσματα», όπως είπε το 1966 ο πρώην βασιλιάς Κωνσταντίνος Γλίξμπουργκ. Η συμμετοχή του Λαμπράκη στο κίνημα αλληλεγγύης στο φυλακισμένο αγωνιστή Α. Αμπατιέλο και η παλικαρίσια στάση του στη Βουλή απέναντι στους τραμπουκισμούς του βουλευτή της ΕΡΕ Κ. Παπαδόπουλου, γερμανοντυμένου της Κατοχής, τον είχαν στοχοποιήσει. Την οργή της κυβέρνησης προκαλούσαν οι διεθνείς πρωτοβουλίες του κινήματος Ειρήνης.

Στις 21 Απρίλη ήταν προγραμματισμένη η 1η Μαραθώνια πορεία ειρήνης για την οποία κατέφθαναν αγωνιστές από διάφορες χώρες. Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε απαγορεύσει την πορεία και άρχισε να απελαύνει τις ξένες αντιπροσωπίες. Η Αθήνα βρέθηκε σε καθεστώς αστυνομοκρατίας, ενώ επιστρατεύονται και τα πρώτα ΜΑΤ της εποχής, που «προστατεύουν» ολόκληρο το δρόμο που θα διεξαγόταν ο Μαραθώνιος. Η Αθήνα τελούσε υπό καθεστώς τρομοκρατίας και ο κόσμος που αμφισβητούσε τις εντολές διώχνονταν βίαια. Όμως, ο βουλευτής Λαμπράκης παρακούει όλες αυτές τις εντολές και τρέχει ένα μεγάλο μέρος του Μαραθωνίου, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να κρατηθεί για λίγες ώρες.

Στις 22 Μάη ο Λαμπράκης πήγε στη Θεσσαλονίκη, για να μιλήσει σε προγραμματισμένη εκδήλωση υπέρ της ειρήνης. Η πολιτική κατάσταση ήταν σχεδόν ίδια και στην συμπρωτεύουσα, μόνο που αυτήν τη φορά το παρακράτος ήταν που ανέλαβε να τελεί χρέη αστυνομίας. Παράλληλα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης, το παρακράτος ετοίμαζε αντισυγκέντρωση στην ίδια περιοχή με τη γενική εποπτεία αστυνομίας και χωροφυλακής που είχε μαζική παρουσία με κορυφαία στελέχη επικεφαλής, όπως ο στρατηγός Μήτσου. Παρά τις διάφορες συστάσεις να διαλυθεί η αντισυγκέντρωση, μιας και την ίδια ώρα ο βουλευτής της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, χτυπήθηκε σφοδρά από παρακρατικούς, στην προσπάθεια του να πλησιάσει στον χώρο της εκδήλωσης, η αστυνομία έμεινε αμέτοχη. Τον Τσαρουχά τον εκδικήθηκε η χούντα σκοτώνοντας με βασανιστήρια το 1968.

Λίγες στιγμές αργότερα, και ενώ ο Λαμπράκης είχε εκφράσει δημόσια την ανησυχία του για τη διασφάλιση της σωματικής του ακεραιότητας, ένα τρίκυκλο το οποίο οδηγούσε ο Γκοτζαμάνης, ένα λούμπεν στοιχείο, έπεσε πάνω του και με ένα λοστό τον χτύπησε στο κεφάλι ο Εμμανουηλίδης, ένας καταδικασμένος για βιασμό και παιδεραστία. Ο Λαμπράκης έπεσε αιμόφυρτος κάτω. Βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση και από την πρώτη στιγμή οι διαγνώσεις ήταν πως επρόκειτο για θανάσιμο χτύπημα. Ο Γρέβιας που τον μετέφερε στο νοσοκομείο δήλωσε αργότερα πως ακόμα και στο νοσοκομείο δεν του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες, αφήνοντας τον να πεθάνει. Στις 27 Μαΐου ο Γρηγόρης Λαμπράκης εξέπνευσε.

Οι δολοφόνοι δε θα συλλαμβάνονταν αν ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο θρυλικός «Τίγρης», δεν αψηφούσε όλους τους κινδύνους και δεν πήδαγε πάνω στο τρίκυκλο, παλεύοντας μαζί τους για να μη διαφύγουν.

Στη δίκη που ακολούθησε αυτουργοί θεωρήθηκαν οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης, μέλη της οργάνωσης «Καρφίτσα», υπό τον Φον Γιοσμά όπως ήταν γνωστός, ένα εγκληματικό στοιχείο της Κατοχής με καταδίκη για δοσιλογισμό. Η πολιτική αυτή δολοφονία, όμως, δεν θα μπορούσε να χρεωθεί σε τρεις μόνο ανθρώπους που απλά την υλοποίησαν. Ήταν ολοφάνερη η ευθύνη της κυβέρνησης της ΕΡΕ και προσωπικά του Καραμανλή, το πολιτικό γραφείο του οποίου οργάνωνε και καθοδηγούσε τις παρακρατικές οργανώσεις. Λίγες μέρες πριν τη δολοφονία Λαμπράκη, ο ίδιος σκοτεινός κόσμος είχε επιστρατευτεί, εξοπλιστεί και χρηματοδοτηθεί ως επικουρικές δυνάμεις ασφαλείας κατά την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Ντε Γκολ. Αναμφίβολα η δολοφονία Λαμπράκη έπαιξε έναν καθοριστικό λόγο για την πτώση, λίγους μήνες αργότερα, της κυβέρνησης Καραμανλή.

Η δίκη των δολοφόνων υπήρξε ένα σκάνδαλο. Οι δολοφόνοι έπεσαν στα μαλακά, με την απόφαση να λέει ότι «εξ αμελείας προήλθε ο θάνατός του», ενώ αναγνωρίστηκαν στοιχεία «προτέρου έντιμου βίου» και ότι δεν «ενήργησαν από ταπεινά αίτια»… Η χούντα τους αμνήστευσε. Την ίδια στιγμή το καθεστώς προχώρησε σε διώξεις σε βάρος της πολιτικής αγωγής, των μαρτύρων, δημοσιογράφων, δικαστικών και παραγόντων της δίκης που επιδίωξαν την τιμωρία των ενόχων.

Το Σεπτέμβρη του 1964 με πρωτοβουλία της ΕΔΑ οργανώθηκε η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, ένα πραγματικό κίνημα νεολαίας, η μεγαλύτερη νεολαιίστικη οργάνωση μετά την ΕΠΟΝ, που εκπροσώπησε την ανάγκη της νέας γενιάς να ανασάνει και να παλέψει για ένα καλύτερο κόσμο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τίμησε την Τρίτη τη μνήμη του Λαμπράκη με εκδήλωση στο μνημείο στο χώρο της δολοφονίας, ενώ οι ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης οργάνωσαν αντιπολεμική πορεία την ίδια μέρα.

πηγή: prin.gr

  • Τελευταια
  • Δημοφιλή