Σήμερα: 22/06/2018
13/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

tsakalotos-vlema-1.jpg

Εισάγεται προς ψήφιση στη Βουλή - Φόρος και σε όσους ζουν με 500 ευρώ το μήνα - Θα πάρουν μέτρα 43 δισ. ευρώ - Κατατίθεται ο νέος και μεγαλύτερος ΕΝΦΙΑ για 1 εκατ. ιδιοκτήτες

 
Μόνιμα και συνεχώς αυξανόμενα πρωτογενή πλεονάσματα (43 δισ. σωρευτικά ως το 2022) τα οποία -όπως έλεγε πριν τέσσεαρ ακριβώς χρόνια ο Ευκλείδης Τσακαλώτος- καμία χώρα δεν πέτυχε (πλην της Νορβηγίας που έχει πετρέλαια) και αποδεικνύουν το «καθεστώς Μνημονίου» μετά το Μνημόνιο, προβλέπει το νέο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που εισάγεται προς ψήφιση στη Βουλή με το Πολυνομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση.

Μέχρι τώρα όλοι γνώριζαν πως τα μέτρα του 2019 θα κόψουν 1,8 δισ. ευρώ από συντάξεις (1% του ΑΕΠ) και άλλα τόσα από τη μείωση στο αφορολόγητο. Το Μεσοπρόθεσμο όμως αποκαλύπτει ότι ο επαναϋπολογισμός των παλαιών συντάξεων θα αφαιρέσει τελικά 2,555 δισ. ευρώ (1,121 δισ. με αναπροσαρμογή των κύριων συντάξεων του Δημοσίου και 1,434 των κύριων συντάξεων των υπολοίπων Ταμείων). Άλλα 232 εκατ. ευρώ θα κοπούν από τις επικουρικές συντάξεις. Επιπλέον, από την μείωση στο αφορολόγητο η κυβέρνηση προβλέπει αφαίμαξη 1,920 δισ. ευρώ.

 
sidaxeis-pinakas-1
 
Κόβουν 3 συντάξεις, δίνουν 1

Το πολυνομοσχέδιο επιβεβαιώνει ότι τα νέα μέτρα, συνδυαστικά, αφαιρούν ακόμη και τρεις συντάξεις το χρόνο από το εισόδημα των συνταξιούχων. Ιδού πώς:
Οι περικοπές στις συντάξεις φτάνουν το 18% σε κύριες και επικουρικές και αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι χάνονται 2,16 από τις 12 συντάξεις το χρόνο. Ταυτόχρονα χάνουν μισή σύνταξη ακόμα ή περίπου 400-500 ευρώ, αφού από 1.1.2019 καταργείται το οικογενειακό επίδομα συζύγου (περίπου 30- 40 ευρώ το μήνα για όσους συνταξιούχους δεν είναι χήροι ή χήρες). Άλλη μισή σύνταξη –έως 650 ευρώ- χάνουν το 2020 και από τη μείωση του αφορολογήτου ορίου, από τα 1.900 στα 1.250 ευρώ το χρόνο.

Το νέο στοιχείο, μετά την αποτυχία της προσπάθειας να μην εφαρμοστούν ή να αναβληθούν τα μέτρα, είναι ότι η κυβέρνηση κλείνει το μάτι για παροχές όπως η «13η σύνταξη» χωρίς όμως να εξηγεί τι σημαίνει. Τα περί «13ης σύνταξης» μπερδεύουν τους συνταξιούχους καθώς ακόμη κι αν δοθεί στο τέλος του έτους θα είναι εφάπαξ ως διανομή του υπερ-πλεονάσματος, κάτι που όντως προβλέπεται στο πολυνομοσχέδιο (και συγκεκριμένα στο Μεσοπρόθεσμο) από την υπέρβαση του πλεονάσματος κατά 111 εκατ. ευρώ φέτος και 866 εκατ. ευρώ το 2019. Κανείς δεν εγγυάται ότι θα δίνεται κάθε χρόνο ενώ οι απώλειες ακόμη και τριών συντάξεων από τα μέτρα ​ είναι μόνιμες.

Το τέλος των Μνημονίων φέρνει δεσμεύσεις για πρωτογενή πλεονάσματα 42,9 δισ. ευρώ σωρευτικά στην προσεχή πενταετία.  Τι σημαίνει αυτό; Ότι αναλογούν επιπλέον βάρη ύψους 7.000 ευρώ κατά μέσο όρο μέχρι το 2022, για τα 6 εκατομμύρια νοικοκυριά της χώρας που θα «χρηματοδοτήσουν» τα πλεονάσματα ύψους 43 δισ. ευρώ, με μέτρα όπως μόνιμες μειώσεις παροχών και συντάξεων έως 18%, αλλά και με συνεχείς αυξήσεις φόρων (κατά 6,1%), την ίδια ώρα που για τις επιχειρήσεις προβλέπονται φοροελαφρύνσεις.

Νέος ΕΝΦΙΑ

Τα πιο δύσκολα μέτρα έρχονται μετά το 3ου Μνημόνιο. Το κτύπημα για τους πολίτες θα είναι τριπλό:

- 1 εκατομμύριο ιδιοκτήτες θα δουν άμεσα, από τον Αυγουστο φέτος, αυξήσεις στα κκαθαριστικά ΕΝΦΙΑ από περίπου 20 ευρώ οι περισσότεροι, έως και 100 ευρώ. Οι αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ αναμένεται να αποκαλυφθούν σήμερα ή αύριο, με τροπολογία που θα καταθέσει η κυβέρνηση. Ωστόσο οι αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ «μονιμοποιούνται» καθώς οι αντικειμενικές θα αλλάζουν πλέον ανά πάσα ώρα και στιγμή και όχι μια φορά τον χρόνο για όλη την Ελλάδα όπως γινόταν ως τώρα, μέσω ενός μηχανισμού υπολογισμού της τρέχουσας αξίας των ακινήτων, ο οποίος δημιουργείται με ειδική διάταξη στο πολυνομοσχέδιο.

- 1 εκατομμύριο συνταξιούχοι θα δουν μόνιμες περικοπές έως 18% στην κύρια σύνταξη από τον Δεκέμβριο του 2018.

- 1 εκατομμύριο μισθωτοί, συνταξιούχοι και αγρότες που ζουν με 400-500 ευρώ και έμεναν ως τώρα αφορολόγητοι, θα υποστούν «για πρώτη φορά» μεγαλύτερη παρακράτηση φόρου και μείωση εισοδήματος, επειδή μειώνεται από 1.1.2020 το αφορολόγητο στα 5.600 ευρώ.

Πλεονάσματα αντί … «χαλάρωση» λιτότητας

Από το 2018 που τελειώνει το Μνημόνιο έως το 2022, το υπουργείο Οικονομικών προϋπολογίζει ότι τα μέτρα λιτότητας θα φέρουν πρωτογενή πλεονάσματα 42,86 δισ. ευρώ, αντί για 34,93 δισ. που προβλέπει η συμφωνία με τους δανειστές για να θεωρηθεί βιώσιμο το χρέος. Για να τα επιτύχει, προβλέπει νέα λιτότητα 18,5 δισ. ευρώ, ενώ τα αντίμετρα (Προνοιακά επιδόματα, σχολικά συσσίτια, βρεφονηπιακοί σταθμοί κλπ) ανέρχονται σε 14 δισ. σωρευτικά ως το 2022.

50% μεγαλύτερα πλεονάσματα!

Με την θηριώδη λιτότητα, η κυβέρνηση ακυρώνει την ρητορική της με την οποία αναδείχθηκε στην εξουσία, αλλά και τα επιχειρήματα του ΔΝΤ που υποστήριζε πως τέτοια πλεονάσματα είναι ανέφικτα ή καταστροφικά.

Ειδικά το 2022 μάλιστα, 5 χρόνια από σήμερα και το τέλος του 3ου Μνημονίου, το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει ότι η χώρα θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα 11 δισ. ευρώ, δηλαδή 50% από τα 7 δισ. ευρώ που είχε 2017! Την χρονιά εκείνη η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει χρέη 6 δισ. ευρώ. Θα μπορεί δηλαδή από τα υπερπλεονάσματα, «χωρίς δεκανίκια» και ελάφρυνση των δανειακών βαρών, η χώρα να πληρώνει τα χρέη της ή -όπως δεικτικά σχολιάζουν κάποιοι στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών- «ακόμα και να δανείζει την Γερμανία"!

Δεν βγαίνει ο λογαριασμός

Παρά το «πλεόνασμα» θυσιών για τα νοικοκυριά (7.000 ευρώ κατά μέσο όρο για την πενταετία ως το 2022) η κυβέρνηση προβλέπει αύξηση της εσωτερικής ζήτησης και της ιδιωτικής κατανάλωσης, για να στηρίξει τις προβλέψεις της ότι θα συνεχιστεί η αύξηση του ΑΕΠ.

Η Έκθεση του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, που συνοδεύει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα το οποίο φέρνει η κυβέρνηση στην Βουλή, περιγράφει ως υπερ-αισιόδοξες όλες σχεδόν τις βασικές παραδοχές της. Συγκεκριμένα διαπιστώνει:

1ον: Πολύ δύσκολοι στόχοι: «Τόσο οι προβλέψεις που αφορούν στη διαμόρφωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, όσο και αυτές που αφορούν στην εξέλιξη του πραγματικού Α.Ε.Π. είναι κατά βάση αισιόδοξες».

2ον: Οι νέες περικοπές συντάξεων είναι βέβαιες: «Η εφαρμογή της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης μπορεί να συντελέσει στη σταθεροποίηση του απόλυτου ύψους της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε σταθερές τιμές και το σταδιακό περιορισμό της σε χαμηλότερα επίπεδα, ως ποσοστό του ΑΕΠ».

3ον: Τα νοικοκυριά θα πληρώνουν ετησίως 6,1% περισσότερους φόρους: «Η πρόβλεψη για αύξηση των εισπράξεων άμεσων φόρων εδράζεται κυρίως στην υψηλή εκτιμώμενη απόδοση άμεσων φόρων Φυσικών και Νομικών Προσώπων με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 6,1% και 5,3% αντίστοιχα την πενταετία 2018-2022. Η αύξηση των εισπράξεων φόρων Φυσικών Προσώπων ειδικά από το 2020 και μετά προβλέπεται να στηριχθεί και στη θεσμοθετημένη μείωση του αφορολόγητου ορίου».

4ον: «Πίεση» στο λαϊκό εισόδημα: «Στην Ελλάδα το ποσοστό της ιδιωτικής κατανάλωσης στη διάρθρωση του Α.Ε.Π. κυμαίνεται περί το 70%. Συνεπώς είναι το μέγεθος του οποίου η εξέλιξη έχει την πλέον ισχυρή, βραχυχρόνια επίπτωση στη μεγέθυνση (…) Ωστόσο στο ΜΠΔΣ ο «πήχυς» τίθεται πολύ ψηλά, προβλέποντας αύξηση με μέσο ετήσιο ρυθμό 1,1% μεταξύ 2018 και 2022. Η πίεση που ασκούν στο διαθέσιμο εισόδημα οι φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις των νοικοκυριών δεν φαίνεται να στηρίζουν μια τέτοια αισιοδοξία».

5ον: "Αναιμικές" Επενδύσεις: «Οι προβλέψεις του ΜΠΔΣ για αύξηση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου καθίστανται αρκετά αισιόδοξες σε σχέση με τις προβλέψεις για τις υπόλοιπες συνιστώσες του Α.Ε.Π. (…) Ο στόχος του Υπουργείου για μέσο ρυθμό αύξησης των επενδύσεων στην οικοδομή περί το 7,9% κρίνεται υπεραισιόδοξος».

 

sidaxeis-pinakas-2
ΠΗΓΗ: protothema.gr
13/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

zarianopoulos.jpg

Σε κατάσχεση σε βάρος του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Σωτήρη Ζαριανόπουλου, προχώρησαν οι χρυσαυγίτες Ματθαιόπουλος, Ζησιμόπουλος και Γρέγος (κατηγορούμενοι όλοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στη δίκη της Χρυσής Αυγής). Εσπευσαν δηλαδή να εισπράξουν με κατάσχεση τα ποσά που τους επιδίκασε η 174/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, αποτελούμενου από την εφέτη Δ. Σίσκου. Θυμίζουμε ότι η απόφαση αυτή υποχρέωνε τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ να καταβάλει στους χρυσαυγίτες χρηματική ικανοποίηση για «ηθική βλάβη» τους, επειδή σε συνέντευξή του άσκησε κριτική σε δημάρχους και περιφερειάρχες γιατί στις εκδηλώσεις εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, μέρας τιμής και μνήμης της πάλης του ελληνικού λαού κατά του φασισμού, προσκάλεσαν βουλευτές και στελέχη της εγκληματικής – ναζιστικής οργάνωσης. Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ υπενθύμισε ότι η Χρυσή Αυγή και τα στελέχη της αποτελούν τους ιδεολογικούς και πολιτικούς απογόνους των κουκουλοφόρων καταδοτών, των δοσίλογων συνεργατών των ναζί κατακτητών της χώρας μας, των «ταγματασφαλιτών» που πλάι – πλάι με τα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα διέπραξαν απάνθρωπα, τερατώδη και φρικιαστικά εγκλήματα σε βάρος του λαού μας.

Αυτή η εγκληματική ιδεολογία αποτελεί τη βάση συγκρότησης της ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, της οποίας τα στελέχη είναι υπόδικοι και δικάζονται για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Άρθρο στο Ριζοσπάστη

Η δικαστική απόφαση του Εφετείου θεώρησε «εξύβριση» αυτό το οποίο αποτελεί κοινή παραδοχή και για το οποίο επαίρεται και «καμαρώνει» το ίδιο το φασιστικό μόρφωμα: Οτι δηλαδή αποτελεί ναζιστική οργάνωση, εγκληματική ακριβώς γιατί είναι φασιστική. Να τι έγραφε ο Μιχαλολιάκος σε άρθρο του για τον Χίτλερ στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» (τ. 26, 1987): «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νοιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί (…) με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ηλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!».Η σπουδή των χρυσαυγιτών για την κατάσχεση των χρημάτων που τους επιδίκασε η παραπάνω δικαστική απόφαση θέτει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα, που αφορά το σκοπό για τον οποίο θα χρησιμοποιηθούν: Γιατί κανείς δεν είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι θα χρησιμεύσουν ως «παρηγοριά» των τριών χρυσαυγιτών για τη θιγμένη «τιμή» τους και όχι για τη χρηματοδότηση μιας εγκληματικής – ναζιστικής οργάνωσης!Η απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη, γιατί αντιμετωπίζει τη Χρυσή Αυγή με όρους «κανονικού» αστικού πολιτικού κόμματος, που βρίσκεται απλά στο «άκρο» του συντηρητικού πολιτικού φάσματος. Τα γεγονότα όμως που αποδεικνύουν την εγκληματική δράση και το χαρακτήρα του ναζιστικού αυτού μορφώματος και όσων το απαρτίζουν είναι αμείλικτα, ιδίως μετά τον καταιγισμό των στοιχείων που αποκαλύπτονται καθημερινά στη δίκη της Χρυσής Αυγής.Κανένας δεν μπορεί πλέον να επικαλείται άγνοια. Κανένας άνθρωπος καλής πίστης, κανένας δικαστής, κρατικός υπάλληλος, στρατιωτικός δεν πρέπει να παρέχει οποιοδήποτε έδαφος νομιμοποίησης ή ανοχής στο φασισμό, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει το εγκληματικό ναζιστικό μόρφωμα και τα τάγματα εφόδου ως «φυσιολογικό» αστικό πολιτικό κόμμα ή να θεωρεί τις απάνθρωπες, ρατσιστικές και διεστραμμένες ιδεοληψίες του απλά «ακραίες» απόψεις που δικαιούνται να προβάλλονται στο πλαίσιο θεμιτής ιδεολογικής διαπάλης.Είναι άλλωστε γνωστές οι πολύμορφες προσπάθειες από πολλές διαφορετικές πηγές για να νομιμοποιηθεί πολιτικά μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Μόνο που ο ναζισμός δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να απαρνηθεί την εγκληματική βία. Δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ναζιστική οργάνωση, είτε στην αντιπολίτευση είτε στην εξουσία, που να μην τη χρησιμοποιεί.Αυτή η υπόθεση δεν κλείνει εδώ. Ο Αρειος Πάγος, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, θα κληθεί να τοποθετηθεί στα σοβαρά ζητήματα που ανέκυψαν από την παραπάνω απαράδεκτη απόφαση της εφέτη Σίσκου.Απαιτείται στάση ευθύνης. Ο φασισμός αποτελεί το πιο αρρωστημένο αποκύημα του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, ταγμένος να υπηρετεί με μισάνθρωπη αγριότητα τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ο λαός μας, όπως και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, έχει ιστορική μνήμη. Γνώρισε και δεν ξεχνάει το αποκρουστικό πρόσωπο των ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους. Τους αντιμετώπισε παλικαρίσια, με μπροστάρη το ΚΚΕ, και τους νίκησε. Την ίδια τύχη πρέπει να επιφυλάξει και στους σημερινούς απογόνους τους, τους εγκληματίες νοσταλγούς της ναζιστικής θηριωδίας.
Ε.

*Πηγή: atexnos.gr

13/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

_θέσεις_για_τη_λαϊκή_αντεπίθεση.jpg

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

 Ο «άλλος», αντικαπιταλιστικός δρόμος

Το ιταλικό προεδρικό «μπούλινγκ» στην υποψία αντιΕΕ στάσης ξαναθέτει το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει απελευθέρωση από την κυρίαρχη πολιτική. Επίκαιρο, ειδικά όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται «καθαρή έξοδο». Σκιαγραφούμε σήμερα ένα πρόγραμμα εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης, αντιΕΕ ρήξης και αντικαπιταλιστικής ανατροπής που μπορεί να βγάλει τον λαό από το διαρκές ευρωμνημονιακό σφαγείο.

 

Κι όμως υπάρχει (δι)έξοδος που είναι απαγορευμένη

Τον περασμένο μήνα, ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, δήλωσε ρητά ότι δε θα αποδεχόταν να σχηματιστεί κυβέρνηση της οποίας ο Υπουργός Οικονομικών, θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη! Στην πραγματικότητα, κανένας πραγματικός κίνδυνος εξόδου από την ευρωζώνη δεν υπήρχε από τη μεριά της «παρδαλής» μεν, αστικής και ακροδεξιάς δε, κυβέρνησης συνασπισμού του λαϊκίστικου κόμματος των Πέντε Αστέρων και της φασιστικής Λέγκας του Βορρά.

Ωστόσο η παρέμβαση αυτή είχε σοβαρή πολιτική σημασία.

Ήταν αντιγραφή της αντίστοιχης συζήτησης για τοn συνασπισμό κυβέρνησης στην Πορτογαλία το 2015, επίσης «παρδαλής» και αστικής, αλλά υποτίθεται «αριστερόστροφης» με συμμετοχή των Σοσιαλιστών, του Αριστερού Μπλόκου και του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Το μήνυμα ήταν το ίδιο: Η πλανητική εκδοχή της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας, επιτρέπει απρόσκοπτα την είσοδο χωρών και λαών σε οργανισμούς που στηρίζονται στο μονοθεϊσμό της αγοράς και του κέρδους, αλλά απαγορεύει σαφώς την έξοδο.
Τόσο απλά! Η είσοδος και η παραμονή στη “στρούγκα” είναι το σήμα κατατεθέν της αστικής πολιτικής, αλλά και κάθε διαχειριστικής πολιτικής, δεξιάς λαϊκίστικης απόχρωσης ή αριστερής ρεφορμιστικής κοπής. Διότι, κακά τα ψέματα, δεν ήταν μόνο το μήνυμα ίδιο στις δύο χώρες, αλλά ήταν ίδιο και το αποτέλεσμα: πλήρης συμμόρφωση και υποταγή στην ευρωκρατία.

Τα παραπάνω αρκούν για να φανεί η αξία της αλά ΣΥΡΙΖΑ δήθεν «εξόδου» από τα μνημόνια. Στην ουσία πρόκειται για ακόμη πιο βαθιά είσοδο στο καθεστώς εφαρμογής των ήδη επιβεβλημένων μνημονιακών μέτρων, μηχανισμών επιβολής επιτροπείας διαρκείας και δανεισμού στο εξής από τις «αγορές». Διέξοδος υπάρχει όμως; Και προς τα πού;

 

Οι βασικές θέσεις που αναπτύσσονται στη συνέχεια βασίζονται στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε μια προσπάθεια παραπέρα επεξεργασίας και συνεκτικής απόδοσής του με κατανοητό τρόπο.

 

 

  1. Για την λαϊκή κυριαρχία και εργατική δημοκρατία

Στην πιο εργατική εποχή όπου η συντριπτική πλειοψηφία ανήκει στα εργατικά μισθωτά στρώματα, σχεδόν όλοι θεωρούνται «εκ γενετής» δεσμευμένοι σε ένα σύνολο δημοσιονομικών κανόνων, πληρωμών χρέους, ορίων λιτότητας, εργασιακής ανασφάλειας και γενικής φτώχειας. Το πιο επείγον όσο και νόμιμο γενικό πολιτικό αίτημα είναι η κατάργηση αυτού ακριβώς του προκαθορισμένου πλαισίου που αφαιρεί όλο το «χώρο» και «χρόνο» αξιοπρεπούς ύπαρξης της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Με αποχώρηση τόσο από τους διεθνείς οργανισμούς στερέωσης αυτής της ιδιότυπης σκλαβιάς, όσο και την έξοδο από το πλαίσιο και τη λογική του κεφαλαίου και της επιχειρηματικότητας που επικάθεται ως καρκίνωμα πάνω στο σύνολο της κοινωνικής ζωής. Με ανάπτυξη μορφών εργατικής δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας με κυρίαρχα τα στοιχεία του ελέγχου, της εκλογής και ανάκλησης, της λογοδοσίας, των δημοψηφισμάτων και άλλα.

  1. Για την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών ενάντια στον πόλεμο

Η έξοδος από το ΝΑΤΟ, η απομάκρυνση των Αμερικάνικων βάσεων, η ριζική μείωση των πολεμικών εξοπλισμών, η σταθερή εναντίωση στους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς των αστικών τάξεων και κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Τουρκία και σε οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή, η άρνηση να ματώσουν οι νέοι άνθρωποι για χάρη των πολυεθνικών εξόρυξης υδρογονανθράκων και τα παιχνίδια ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποτελούν το δρόμο για την αποτροπή του πολεμικού κινδύνου και την ειρήνη μεταξύ των λαών.

  1. Για τα δημοκρατικά δικαιώματα και την δικαιοσύνη

Τα δημοκρατικά δικαιώματα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό βρίσκονται σε διωγμό. Τόσο σε ότι αφορά τα ατομικά δικαιώματα όσο και κυρίως σε ότι αφορά τα συλλογικά πολιτικά δικαιώματα και ειδικά αυτά που αφορούν τη συλλογική δράση, με κορυφαίες εκφράσεις την διαμόρφωση της λεγόμενης «αντιτρομοκρατικής» νομοθεσίας, το πλαίσιο δικαστικής δίωξης καταληψιών, διαδηλωτών, αγωνιζόμενων ενάντια σε πλειστηριασμούς, αγροτών των μπλόκων καθώς και το μνημονιακό μέτρο που περιστέλει το δικαίωμα της απεργίας. Η δήθεν «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, γίνεται όλο και πιο απροκάλυπτη αστική και θεματοφύλακας του αστικού καθεστώτος. Είμαστε απέναντι συνολικά στο αστικό πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα στον σκληρό πυρήνα του δηλ. στην αστυνομία, το στρατό, τους δικαστές, στην ανώτερη υπαλληλία και στη φασιστική πτέρυγα του, από τη σκοπιά μιας ανώτερης δημοκρατίας, της εργατικής δημοκρατίας.

  1. Για την έξοδο από την ΕΕ, το «στρατηγείο» των μνημονίων διαρκείας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως συνασπισμός καπιταλιστικών κρατών και δυνάμεων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, αποδεικνύεται ο σχεδιαστής, εγγυητής και «επίτροπος» εφαρμογής της αστικής μνημονιακής πολιτικής, με την ενεργητική φυσικά συμμετοχή της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων και κομμάτων της στην Ελλάδα και αλλού. Η έξοδος από την ΕΕ και την ευρωζώνη, καθώς και η διαγραφή του εξωτερικού χρέους, αποτελούν σημεία αφετηρίας για έναν άλλο αντικαπιταλιστικό δρόμο, από τη στιγμή που είναι ακριβώς η ΕΕ που απαγορεύει τις δημόσιες κοινωνικές πολιτικές στο όνομα του «ανταγωνισμού», στήνει τη χρεομηχανή που ληστεύει τα λαϊκά στρώματα, αρνείται την παραμικρή εκδοχή λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε χώρα, αιχμαλωτίζει κάθε προοπτική προόδου μέσω της νομισματικής και δημοσιονομικής δικτατορίας που επιβάλει, υψώνει τείχη θανάτου για τους πρόσφυγες, φουσκώνοντας παράλληλα τα πανιά της φασιστικής ακροδεξιάς.

  1. Για την εργασία και τα εργατικά δικαιώματα

Μέτρο και κριτήριο μιας διεξόδου σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση είναι η ριζική βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, με αυξήσεις μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας κ, άμεση μείωση των ωρών εργασίας σε 35 τη βδομάδα και περιστολή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή μερικής απασχόλησης με άμεση αυξημένη εργοδοτική επιβάρυνση της χρήσης της. Διεκδικούμε ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και συλλογική διεκδίκηση συμβάσεων από ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα με διαδικασίες βάσης και μαζικές διεκδικήσεις με χαρακτηριστικά διάρκειας και σύγκρουσης με εργοδότες και κράτος. Κατάργηση κάθε μισθολογικής και άλλης διάκρισης σε βάρος των γυναικών, των νέων ή των μεταναστών εργαζομένων.

  1. Με κέντρο τη δημόσια ιδιοκτησία, για την άμεση αναδιανομή του πλούτου

Απάντηση στο δικαίωμα της δουλειάς για όλους, με όλα τα δικαιώματα, δεν μπορεί παρά να δοθεί από την τοποθέτηση της δημόσιας κοινωνικής ιδιοκτησίας στο κέντρο της οικονομίας. Αυτό προϋποθέτει εθνικοποίηση τόσο του πιστωτικού συστήματος όσο και των βασικών τομέων της παραγωγής και «υπηρεσιών», με παράλληλη οργανική ανάπτυξη θεσμών εργατικού και δημοκρατικού ελέγχου. Μόνο σε μια παραγωγή με κριτήριο το δημόσιο κοινωνικό όφελος και σε οικολογική ισορροπία, μπορεί να θεμελιωθεί μια διαφορετική κοινωνική ζωή, χωρίς ανεργία, αποκλεισμό, ενεργειακή φτώχεια ή πολιτιστικό μαρασμό. Αυτή η επιλογή ρήξης με την μεγάλη ιδιωτική ιδιοκτησία, είναι αναπόσπαστη συνδεδεμένη με την άρνηση του Δημοσιονομικού Συμφώνου και την έξοδο από την ΕΕ. Παράλληλα, είναι αναγκαία και δυνατή μια άμεση αναδιανομή του πλούτου με αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, φορολόγηση των εφοπλιστών και ταυτόχρονη ριζική μείωση της φορολογίας για τους μισθωτούς και την κατάργησή της για τα χαμηλά εισοδήματα και τους ανέργους.

 

  1. Αναβάθμιση δομών πρόνοιας, περίθαλψης και γενικά κοινωνικής πολιτικής, ενάντια στη φτωχοποίηση και την εμπέδωση της επαιτείας.

Υποστηρίζουμε την καθολική, ποιοτική, δημόσια και δωρεάν κάλυψη των βασικών αναγκών της εργαζομένης πλειοψηφίας, σε όλη τη διάρκεια του βίου και σε όλες τις μορφές της κοινωνικής ζωής. Από τους παιδικούς σταθμούς ως τα γηροκομεία, από το δημόσιο σύστημα πρωτοβάθμιας υγείας ως τη βοήθεια στο σπίτι και τις δομές για άτομα με ειδικές ανάγκες, απαιτείται γενναία αύξηση της χρηματοδότησης, χιλιάδες προσλήψεις και φυσικά κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, αύξηση των συντάξεων και μείωση της ηλικίας εξόδου στη σύνταξη.

  1. Για δημόσια, καθολική, δωρεάν εκπαίδευση

Η μαζική, δημόσια, κριτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, αποτελεί πυλώνα ενός δημιουργικού πολιτισμού και μιας διαφορετικής πορείας στην κοινωνία, έξω από την προκρούστεια κλίνη της επιχειρηματικότητας. Υποστηρίζουμε την αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου, με μείωση των μαθητών μέσα στην τάξη, μαζικούς διορισμούς και αυξήσεις στους μισθούς των εκπαιδευτικών, αναβάθμιση και αύξηση της δημόσιας έρευνας και για κοινωνικούς σκοπούς, κατάργηση του αίσχους της μαθητείας και της εκμετάλλευσης των ερευνητών στα πανεπιστήμια, με ανατροπή των κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ, της ΕΕ και του ΣΕΒ που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

  1. Για την εργαζόμενη και φτωχομεσαία αγροτιά

Υπερασπίζουμε τα δικαιώματα των εργατών γης, απαιτούμε τη στήριξη της μικρής και μεσαίας αγροτιάς και των πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών της, στην κατεύθυνση της φτηνής και ποιοτικής αγροτοδιατροφικής επάρκειας του λαού, ενάντια στο αγροτοβιομηχανικό κεφάλαιο, την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ και τις άλλες διεθνείς συμφωνίες του κεφαλαίου. Παλεύουμε για την κατάργηση του μητρώου αγροτών, το σταμάτημα των κατασχέσεων και πλειστηριασμών των κατοικιών γης και περιουσίας των φτωχομεσαίων αγροτών, διαγραφή των χρεών.

  1. Για το δικαίωμα στην κατοικία και στη ζωή σε αξιοβίωτες πόλεις

Η κατοικία αποτελεί δημόσιο κοινωνικό αγαθό και όχι ατομικό «Γολγοθά», εμπόρευμα ή αντικείμενο πλειστηριασμού και κατάσχεσης από το κεφάλαιο. Υποστηρίζουμε την απαλλαγή/διαγραφή των χρεών στα εργατικά νοικοκυριά για δάνεια πρώτης κατοικίας ή προς τα ασφαλιστικά ταμεία, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την υπερφορολόγηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, καθώς και τον έλεγχο των τιμών ενοικίασης κατοικίας. Μια αξιοπρεπής ζωή σε αξιοβίωτες πόλεις προϋποθέτει πολλαπλασιασμό δημόσιων ελεύθερων χώρων, έξω από κάθε εμπορευματοποίηση μέσω των ιδιωτών ή/και των Δήμων, επαρκείς δημόσιες συγκοινωνίες (ειδικά σταθερής τροχιάς), δημόσιες επενδύσεις στους τομείς της διαχείρισης των αποβλήτων.

  1. Ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες και για όλους τους ανθρώπους

Μέτρο μιας κοινωνίας προόδου, αποτελεί η θέση των γυναικών και γενικά η θέσπιση ίσων δικαιωμάτων και προϋποθέσεων πρόσβασης παντού όλων των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, εθνικότητα, σεξουαλικό προσανατολισμό, θρησκεία. Δε μιλούμε μόνο για τα απαραίτητα θεσμικά νομικά δικαιώματα σε αυτό που ονομάζουν «κοινωνία των πολιτών», αλλά σε όλους τους τομείς της παραγωγής και εργασίας με την ευρύτερη έννοια, της αναπαραγωγής και γενικά του κοινωνικού πολιτισμού. Η διεκδίκηση ίσων μισθών και άλλων δικαιωμάτων για τις γυναίκες, οφείλει να συμπληρώνεται με την αναγνώριση ότι η συρρίκνωση των όποιων κοινωνικών λειτουργιών στην αναπαραγωγή στο σύγχρονο καπιταλισμό, έχει συντριπτικά φορτωθεί στις πλάτες των γυναικών, είτε άμεσα είτε έμμεσα εργαζόμενων στη δουλειά ή στο σπίτι και φυσικά και την αντίστοιχη δράση ενάντια σε αυτή την επιβάρυνση.

  1. Στο πλάι κάθε μετανάστη που έρχεται ή φεύγει και κάθε πρόσφυγα πολέμου ή φτώχειας

Για μας δεν υπάρχουν παράνομοι μετανάστες ή πρόσφυγες. Έτσι τους βλέπουν τα μάτια της καπιταλιστικής εξουσίας, καθώς κρίνουν τους ανθρώπους από την τσέπη τους ή τη διαθεσιμότητά τους προς φτηνή εκμετάλλευση χωρίς δικαιώματα. Απαιτούμε την κατάργηση όλων των αντι-μεταναστευτικών και αντι-προσφυγικών συμφώνων και πολιτικών της ΕΕ και της Ελλάδας. Υποστηρίζουμε τα πλήρη και ίσα δικαιώματα μεταναστών, είτε Ελλήνων στο εξωτερικό, είτε αλλοεθνών στην Ελλάδα, με τους άλλους εργαζόμενους, καθώς και την παροχή αξιοπρεπούς φιλοξενίας και ασύλου στους πρόσφυγες πολέμου και φτώχειας, ενάντια στο δουλεμπόριο, τα στρατόπεδα κράτησης ή τις επαιτείες μέσω ΜΚΟ ή και της ίδιου του ελληνικού κράτους.

  1. Για την κοινωνική πολιτιστική δημιουργία, την πληροφόρηση και επικοινωνία

Η έκρηξη της πληροφορίας και η υπερανάπτυξη των μέσων επικοινωνίας και του διαδικτύου στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, είναι συνώνυμα του ελέγχου της συμπεριφοράς και σκέψης, της διαμόρφωσης καταναλωτών φτηνών καταναλωτικών και εύπεπτων «πολιτιστικών» προϊόντων, με κυριαρχία των μεγάλων μεγιστάνων των ΜΜΕ, της πολιτιστικής βιομηχανίας και της ενσωματωμένης στα κυρίαρχα πρότυπα πληροφόρησης. Υποστηρίζουμε τις δημόσιες μορφές επικοινωνίας και πληροφόρησης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο κλπ), έξω από τον έλεγχο του κεφαλαίου και τον κυβερνητικό εναγκαλισμό, με μορφές κοινωνικού ελέγχου και ανοιχτό βήμα στη δράση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και άλλων συλλογικοτήτων. Απαιτούμε τη δημόσια ενίσχυση της πολιτιστικής δημιουργίας, ειδικά στη μορφή των ανεξάρτητων παραγωγών και των δράσεων των κοινωνικών συλλογικοτήτων, μαζί με την προστασία της ιστορικής, πολιτιστικής κληρονομιάς και την αναβάθμιση της θέσης των εργαζομένων στον πολιτισμό σε όλους τους τομείς.

  1. Για ένα βιώσιμο περιβάλλον

Υποστηρίζουμε την δυνατότητα μιας κοινωνικής ανάπτυξης συμβατής με την οικολογική ισορροπία, που εκκινεί από μια αντίληψη της βέλτιστης (και όχι μέγιστης) δυνατής και συνδυασμένης χρήσης των πόρων που παρέχει η φύση, θεωρώντας τις ανθρώπινες κοινωνίες μέρος αλλά όχι κυρίαρχες του ευρύτερου φυσικού περιβάλλοντος. Αποκρούουμε τόσο την προκλητική καταπάτηση κάθε είδους προστασιών του περιβάλλοντος ή της αρχαιολογικής και ευρύτερης πολιτιστικής κληρονομιάς στο όνομα των επενδύσεων, όσο και μια καπιταλιστική δήθεν «πράσινη οικονομία», που εμπορευματοποιεί την ίδια την περιβαλλοντική ευαισθησία. Κομβικό ζήτημα στο θέμα αυτό αποτελεί η ορθολογική, δημόσια, περιβαλλοντικά συμβατή και με σεβασμό στους αξιοπρεπείς όρους ζωής των κατοίκων κάθε περιοχής αξιοποίηση του ενεργειακού και γενικά του φυσικού πλούτου στην Ελλάδα και από τη σκοπιά αυτή στηρίζουμε τη δράση του μαζικού κινήματος ενάντια στην ιδιωτική εκποίηση και παράδοσή του στις πολυεθνικές εταιρείες (χρυσός, εξορύξεις πετρελαίου κλπ), καθώς και στον συνακόλουθο βιασμό του φυσικού περιβάλλοντος. Υποστηρίζουμε ένα δημόσιο σύστημα ανακύκλωσης των αστικών και βιομηχανικών στερεών αποβλήτων, που θα αντιμετωπίζει το ζήτημα των πόρων χρηματοδότησής του με επιβάρυνση των παραγωγών, χωρίς μετακύλησή του στους δημότες μέσω δημοτικής ή άλλης φορολογίας.

Πρόγραμμα: «Ιδεολογικό» ή «πολιτικά εφικτό και εφαρμόσιμο»;

Ανατροπή ή αποδοχή του αστικού πλαισίου ως δεδομένου, αιώνιου και αδιατάρακτου;

 

 

 

Σε εκείνη τη φλογισμένη από λαϊκή αυτοπεποίθηση και δράση περίοδο 2010-2012, ένας αγωνιστής αναφώνησε σε μια λαϊκή συνέλευση, με ειλικρινή απορία: «Μα είναι δυνατό να χωριζόμαστε ιδεολογικά, απλά και μόνο για δύο λέξεις;». Οι δύο αυτές λέξεις ήταν: Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί αυτή η αντίδραση να ήταν πηγαία, στην ουσία ωστόσο αντανακλούσε την επιβολή των στερεότυπων της αστικής πολιτικής, που ως σχεδόν αυτονόητα «κεκτημένα», έδιναν φτερά στις «μαγικές λύσεις» της πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, είναι πλέον περισσότερο κατανοητό ότι το ζήτημα της εξόδου ή παραμονής στην ΕΕ, δεν ήταν ένα μακρινό «ιδεολογικό» ερώτημα, αλλά έκρινε σχεδόν τα πάντα.

Έχει όμως αυτή η συζήτηση μια ευρύτερη σημασία σε ότι αφορά το χαρακτήρα του αντικαπιταλιστικού, αλλά και κάθε άλλου προγράμματος. Τυπικά η διάκριση είναι μεταξύ «ιδεολογικών» προγραμμάτων όπου κυριαρχεί κάποια υψηλή «στρατηγική» και «πολιτικά εφικτών και άμεσα ρεαλιστικών» προγραμμάτων, στη βάση μιας «ευλύγιστης τακτικής». Στην πραγματικότητα, σε αυτή τη συλλογιστική, η «ιδεολογία» δεν αποτελεί κάποιο κατοπτρισμό της υπαρκτής πραγματικότητας, με τη συνακόλουθη θεωρητική γενίκευση και επέκτασή της, αλλά προσδιορίζει τη θέση όσων αρνούνται να δεχθούν τον κόσμο όπως είναι και προτείνουν μια διέξοδο, δίκαιη ίσως, αλλά σίγουρα μη εφαρμόσιμη.

Η «ιδεολογία» και τα (δήθεν) «ιδεολογικά προγράμματα» λοιπόν, συνιστούν κατηγορία και ενοχή. Ο μόνος τρόπος απόδειξης της «αθωότητας», είναι να αποδεχθεί κανείς το αστικό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο ως δεδομένο, αιώνιο και αδιατάρακτο, επιδεχόμενο μόνο εσωτερικές αλλαγές, που δε μεταβάλλουν τα όρια και την εντροπία του. Πρόκειται για την πλήρη αντιστροφή: Τα κοινωνικά αδιανόητα, εμπεδώνονται τελικά ως λογικά και «φυσικά». Είναι ο ορισμός της συστημικής πολιτικής ή της υποταγής σε αυτήν.

 

Δίνοντας καθολικότητα στην εναλλακτική απάντηση

Καταχτήσεις, επανάσταση και σοσιαλιστικός μετασχηματισμός

 

Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, συχνά προσδιορίζεται ως «μεταβατικό». Αν κάτι είναι σίγουρο, είναι ότι δε θα υλοποιηθεί στο σύνολό του σε κάποιο ιδιαίτερο «μεταβατικό» καθεστώς που θα προκύψει μετέωρο, μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

Ως «σχέδιο για το μέλλον», δηλαδή ως ενότητα ώριμων κοινωνικών και πολιτικών στόχων, αλλά και στην προβολή τους στο επίπεδο των κομμουνιστικών κοινωνικών μετασχηματισμών, μπορεί να προσδίδει καθολικότητα στην εναλλακτική απάντηση στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, σπάζοντας στη λαϊκή συνείδηση το δόγμα «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αν δε φανταστεί κανείς ένα άλλο κόσμο, αυτός δε θα υπάρξει. Ωστόσο, δεν αρκεί να τον φανταστεί κανείς!

Μια δεύτερη ζωτική λειτουργία του προγράμματος είναι η κατανόησή του ως προγράμματος μάχης, για την απόσπαση καταχτήσεων, αλλά και την κλιμάκωση των πολιτικών αναμετρήσεων ως την δημιουργία επαναστατικής κρίσης και την επανάσταση. Αυτή η δυνατότητα δε μετριέται κυρίως με σταδιακή «αποδοχή» του προγράμματος σε μια εκλογική διαδικασία, αλλά μέσα από άλματα στην ταξική πάλη.

Θρυαλλίδα μπορεί να αποτελέσει ο ένας ή ο άλλος στόχος, ανάλογα με την κρισιμότητά του ή την συνόψιση των αντιθέσεων και της μεταβολής των συσχετισμών γύρω από αυτόν. Η αντιπολεμική πάλη ή μια απόφαση σταθμός όπως η έξοδος από την ευρωζώνη ή μια άρνηση πληρωμής δόσεων χρέους ή μια πανεργατική απεργία γύρω από επιθετικούς εργατικούς στόχους ή ένα κορυφαίο ζήτημα δημοκρατίας, μπορούν να απελευθερώσουν το τζίνι από το μπουκάλι.

Ταυτόχρονα, μετά την επανάσταση, οι ίδιοι στόχοι υλοποιούνται και ποιοτικά μετασχηματισμένοι, εκκινούν τη μακρά πορεία μετάβασης του σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού μετασχηματισμού, που κάθε άλλο παρά είναι «ακαριαίος».

ΠΗΓΗ: prin.gr

13/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

apergia_4_2a.jpg

Με απεργιακές κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και πολύμορφες δράσεις, ενάντια σε κυβέρνηση – κεφάλαιο- ΕΕ

Απεργιακή συγκέντρωση ενάντια στην ψήφιση των νέων μέτρων, Πέμπτη 14 Ιουνίου, 1.00μμ, πλατεία Κολοκοτρώνη και πορεία στην Βουλή

Στον δρόμο θα κριθεί το δίκιο!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να μας πείσει για την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια και την «ανάπτυξη» που έρχεται. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι πρόκειται για ένα μνημόνιο δεκαετιών. Η άθλια συμφωνία της με τους δανειστές προβλέπει (απόφαση Eurogroup 24/5) ένα νέο δυσβάσταχτο πακέτο μέτρων για την συνέχιση των μνηνονίων ως το 2022. Το μεσημέρι της 14ης Ιουνίου επιδιώκει να ψηφίσει στη Βουλή τα 55 προαπαιτούμενα ώστε να κλείσει την 4η αξιολόγηση.

Στο νέο «μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής 2019-22» περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:

  • πλήρης παράδοση στους δανειστές της δημόσιας περιουσίας. Μάλιστα κάθε φορά που δεν θα καταβάλλεται κάποια δόση στους δανειστές αυτοί θα μπορούν να κατάσχουν τμήματα της δημόσιας περιουσίας
  • συνοπτικές διαδικασίες ώστε να πωλούνται τα «κόκκινα» δάνεια από τις τράπεζες στα funds
  • αιματηρά πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022
  • μείωση του αφορολόγητου, μείωση των συντάξεων μέχρι 35% και κατάργηση του ΕΚΑΣ μέχρι το τέλος του 2019
  • πλαφόν ως το 2022 στις προσλήψεις του Δημοσίου, το μισθολόγιο και τον αριθμό των συμβασιούχων και αναπληρωτών στα επίπεδα του 2018
  • καμιά πρόβλεψη για μόνιμους διορισμούς σε εκπαίδευση, υγεία κ.ά. παρά μόνο στην ΑΑΔΕ, δηλ. το μηχανισμό κατασχέσεων και φοροληστείας
  • συγκέντρωση των αποθεματικών του δημοσίου σε έναν ενιαίο λογαριασμό, ώστε οι μισθοί και οι συντάξει να εγγυηθούν την ομαλή αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους
  • αναδιοργάνωση ΕΝΦΙΑ, νέες αυξήσεις και επιβολή του και σε εκτός σχεδίου εκτάσεις
  • άμεσο ξεπούλημα ΔΕΣΦΑ, ΔΕΗ. Διευκόλυνση της ιδιωτικοποίησης του Ελληνικού, για χάρη του ομίλου Λάτση
  • νέο χτύπημα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, την στιγμή που η κυβέρνηση αρνείται να επαναφέρει τις ΣΣΕ και τους κατώτατους μισθούς,
  • νέες φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, ενώ την αύξηση των λίγων ευρώ στον κατώτατο «μισθό πείνας» περνάνε από δεκάδες κόσκινα και προϋποθέσεις, καθώς θα εξαρτάται από την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μας κοροϊδεύουν για άλλη μια φορά

Η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει για ενισχυμένη επιτροπεία με μόνιμη παρουσία τοποτηρητών της Ε.Ε. και των δανειστών και αξιολόγηση ανά τρίμηνο! Είναι φανερό ότι η πολυδιαφημιζόμενη “ανάπτυξη” τους και η «έξοδος» από τα μνημόνια περνάει πάνω από την ισοπέδωση κάθε εργατικής κατάκτησης και δικαιώματος.

Η προσπάθεια της «Κοινωνικής Συμμαχίας» ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-εργοδοτών για τον πλήρη παροπλισμό του εργατικού κινήματος, δεν πρόκειται να σταματήσει. Μετά την πανεθνική μέρα δράσης στις 30 Μάη, ο υποταγμένος συνδικαλισμός ισχυρίζεται πως δεν «υπάρχει χρόνος» για απεργία ενόψει της ψήφισης των προαπαιτούμενων μέτρων της 4ης αξιολόγησης, διευκολύνοντας έτσι το μνημονιακό έργο της κυβέρνησης. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι η πανεθνική μέρα δράσης στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή χωρίς εναντίωση στα προ απαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης επιλέχτηκε έτσι ώστε να παρεμποδίσει την εκδήλωση πανεργατικής απεργίας ενάντια στην 4η αξιολόγηση και όπως το Γενάρη στην 3η αξιολόγηση, να ψηφίζεται τα μέτρα χωρίς έστω μια 24ωρη απεργία από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Το ταξικό εργατικό κίνημα οφείλει να σηκώσει το γάντι και να χαράξει έναν άλλο, αγωνιστικό δρόμο και απέναντι στην συναίνεση, την απραξία και την ενεργητική στήριξη των αντιλαϊκών πολιτικών από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Για να βγουν οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο, να αναδειχτούν οι διεκδικήσεις, τα δικαιώματα και οι αγωνίες τους, για να γίνουν και νικήσουν οι ταξικοί αγώνες.

Επιμένουμε ότι η καλύτερη απέναντι στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο και τους δανειστές αποτελεί η κήρυξη 24ωρης πανεργατικής απεργίας. Για αυτό καλούμε κάθε αγωνιστική, ταξική δύναμη να ανταποκριθεί θετικά σε αυτή την αναγκαία απεργιακή μάχη. Σε κάθε περίπτωση, προτείνουμε στα σωματεία να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και πολύμορφες δράσεις στις 13 και 14 Ιούνη.

Καλούμε σε απεργιακή συγκέντρωση ενάντια στα νέα μέτρα, την Πέμπτη 14 Ιουνίου, 1.00μμ, στην πλατεία Κολοκοτρώνη και σε πορεία στην Βουλή

Απέναντι στη νέα αντιλαϊκή επίθεση και τα μνημόνια δια βίου να οργανώσουμε τη δική μας αντίσταση για:

  • να μην περάσουν τα νέα μέτρα
  • την κατάργηση των μνημονίων και όλου του αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου
  • δουλειά-μισθό-ζωή με αξιοπρέπεια για όλους

Η γραμματεία της πρωτοβουλίας πρωτοβάθμιων σωματείων

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

13/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

g71.jpg

Η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ αρνήθηκαν χθες Σάββατο να υπογράψουν μια νέα δέσμευση της G7 κατά της ρύπανσης των ωκεανών από το πλαστικό, ένα θέμα που δίχασε την Ομάδα των Επτά ακόμη περισσότερο απ' ό,τι το εμπόριο ή η κλιματική αλλαγή.

Ο Καναδάς, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία και η Ιταλία, καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν έναν νέο χάρτη κατά της ρύπανσης των ωκεανών από το πλαστικό, όμως η Ιαπωνία αντιτάχθηκε σ' αυτόν μαζί με τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα στο τέλος της συνόδου κορυφής που οργανώθηκε στον Καναδά.

Σε κάθε περίπτωση, ο Ντόναλντ Τραμπ, λίγο μετά την ολοκλήρωση της ολοκλήρωση της συνόδου, απέσυρε την υποστήριξή του από το σύνολο αυτού του ανακοινωθέντος από 28 σημεία, το οποίο είχε εγκριθεί από τις επτά χώρες, επειδή ο Τζάστιν Τριντό επανέλαβε επικρίσεις για τους αμερικανικους τελωνειακούς δασμούς στον χάλυβα και το αλουμίνιο.

Σύμφωνα με την Άγγελα Μέρκελ και τον Εμανουέλ Μακρόν, ο νέος «χάρτης», ο οποίος δεν είχε ακόμη δημοσιοποιηθεί από τους καναδούς οργανωτές της συνόδου κορυφής, προβλέπει ότι μέχρι το 2030 θα ανακυκλώνεται το 100% των πλαστικών ενώ θα αναπτυχθούν όσο το δυνατόν περισσότερες εναλλακτικές επιλογές στις πλαστικές συσκευασίες.

Ανακυκλώνοντας το πλαστικό στον μέγιστο βαθμό, οι χώρες θα περιορίσουν τα απορρίμματα που καταλήγουν στους ποταμούς και τελικά στους ωκεανούς.

Η γερμανίδα καγκελάριος εξήγησε πως η Ουάσινγκτον δεν θέλει να δεσμευθεί σε αριθμητικούς στόχους. Δεν μίλησε για τη θέση της Ιαπωνίας.

«Οι ηγέτες οφείλουν τώρα να μετατρέψουν αυτό το κύμα συλλογικής ανησυχίας σε πραγματικές προόδους», σχολίασε ο Τζον Τάνζερ της μη κυβερνητικής οργάνωσης WWF.

Η δέσμευση των τεσσάρων ευρωπαϊκών χωρών εντάσσεται σ' αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Κομισιόν πρότεινε στα τέλη Μαΐου την απαγόρευση των πλαστικών προϊόντων μιας χρήσης και έθεσε ως στόχο ότι μέχρι το 2025 θα ανακυκλώνεται το 90% των πλαστικών φιαλών.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

12/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

ponolaimos.jpg

Ο λαρυγγικός καρκίνος εκδηλώνεται συχνότερα σε άτομα άνω των 60 ετών.

 

Η ακριβής αιτία του καρκίνου του λάρυγγα δεν είναι γνωστή. Παράγοντες ωστόσο που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής αυξάνουν τον κίνδυνο.

Σε αυτούς ανήκουν το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου κεφαλής και τραχήλου, η συστηματική κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα, η ανθυγιεινή διατροφή και η έκθεση σε χημικές ουσίες, όπως ο αμίαντος και η σκόνη άνθρακα.

Λόγω της απουσίας ειδικών συμπτωμάτων πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι πρόκειται για κοινό κρυολόγημα.

sore throat

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Μ. Βρετανίας (NHS), τα έξι συμπτώματα του καρκίνου του λάρυγγα είναι τα εξής:

- Αλλοίωση της φωνής

- Πόνος ή/και δυσκολία στην κατάποση

- Όγκος ή πρήξιμο στη λαιμό

- Βήχας που δεν υποχωρεί

- Επίμονος πόνος στο λαιμό ή το αυτί

- Σε σοβαρές περιπτώσεις, δυσκολία στην αναπνοή

Κάποιοι άνθρωποι εκδηλώνουν και άλλα συμπτώματα, όπως δύσοσμη αναπνοή, δύσπνοια, συριγμό, ανεξήγητη απώλεια βάρους ή υπερβολική κούραση.

Ο επίμονος πονόλαιμος αποτελεί συχνά σύμπτωμα καρκίνου του θυρεοειδούς, μιας σπάνιας μορφής καρκίνου.

Η πάθηση επηρεάζει τον θυρεοειδή αδένα, ο οποίος παράγει τις σχετικές ορμόνες.

Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου του θυρεοειδούς αποτελούν η έκθεση σε ακτινοβολία, ειδικά σε νεαρή ηλικία, οι παθήσεις του θυρεοειδούς, κληρονομικές παθήσεις, όπως το σύνδρομο πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας τύπου 2 και η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση, καθώς και το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς.

Πηγή: express.co.uk

ΠΗΓΗ: onmed.gr

12/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

SeaDiamond.jpg

Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα
Θηραίων Πολιτών για την Ανέλκυση
του Κ/Ζ SeaDiamond
Φηρά Σαντορίνης
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 
Σαντορίνη, 10 Ιουνίου 2018
 
Προς:
ΜΜΕ Ελλάδος
Απανταχού φίλους της Σαντορίνης
 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Εδώ και έντεκα χρόνια από το ναυάγιο του SeaDiamond στη Σαντορίνη, λίγες εκατοντάδες μέτρα από το λιμάνι του Αθηνιού και μέσα στη μοναδική, από άποψη φυσικού κάλους, καλντέρα του νησιού, βρίσκεται ακόμη το κουφάρι του SeaDiamond φορτωμένο με εκατοντάδες τόνους μαζούτ αλλά και πολλά χημικά και τοξικά υλικά στο εσωτερικό του.

Ως μέτρο προστασίας μας από το τοξικό αυτό μίγμα, το υπουργείο Ναυτιλίας σε συνεργασία με το υπουργείο Περιβάλλοντος, έχουν επιβάλει στην πλοιοκτήτρια εταιρεία LouisCruises, και στην συνδιαχειρίστρια Core Marine LTD, την πόντιση ενός επιφανειακού φράγματος ανάσχεσης πετρελαιοειδών προκειμένου να περιορίζει τη ρύπανση που προκαλείται καθημερινά από το βυθισμένο πλοίο.

Πάρα πολλές φορές οι κάτοικοι της Σαντορίνης έχουμε διαμαρτυρηθεί για την ανεπάρκεια της «λύσης» που έχει επιβάλει η πολιτεία στην πλοιοκτήτρια για το ναυάγιο του SeaDiamond. Επιστημονικές μελέτες και μετρήσεις από το Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης έχουν αναδείξει το πρόβλημα της ανεπαρκούς προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και της ανθρώπινης υγείας. Η επιβάρυνση της θαλάσσιας στήλης, των ιζημάτων αλλά και των ζωντανών οργανισμών που αλιεύθηκαν στην περιοχή του ναυαγίου είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Οι συγκεντρώσεις ρύπων που αφορούν βαρέα μέταλλα, αλλά και πετρελαϊκά και οργανικά υπολείμματα (TPHs, PAHs), έχουν σε πολλές περιπτώσεις υπερβεί κατά πολύ τα ανώτατα επιτρεπτά όρια για την ανθρώπινη υγεία. Η διάβρωση των μεταλλικών μερών του ναυαγίου έχει ξεκινήσει προ πολλού και είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί και στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση οι απομένουσες στο ναυάγιο ποσότητες πετρελαιοειδών και βαρέων ελαίων θα διαρρεύσουν κάποια στιγμή ανεξέλεγκτα στο θαλάσσιο περιβάλλον, ενώ η διάβρωση και η συνακόλουθη αποδέσμευση τοξικών μετάλλων θα γίνει εντονότερη. Και όλα αυτά είναι διαπιστώσεις που έχει κάνει και η Ελληνική Δικαιοσύνη στον ανώτατο βαθμό της, όταν με την τελεσίδικη απόφαση 515/2016 του Αρείου Πάγου, αναγνωρίστηκε η ύπαρξη σοβαρής και εξακολουθητικής θαλάσσιας ρύπανσης που συνέβη και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνηςκαι κατ’ επέκταση η ανάγκη ανέλκυσης του ναυαγίου. Παρά όμως τις αποφάσεις των δικαστηρίων, τις διαμαρτυρίες των κατοίκων, αλλά και τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων, η πολιτεία αδρανεί και το κουφάρι του SeaDiamond παραμένει στο βυθό της καλντέρας της Σαντορίνης.
Τα ξημερώματα της Κυριακής 10/6/2018 και χωρίς δυσμενείς καιρικές συνθήκες, το μεγαλύτερο μέρος του φράγματος ανάσχεσης βυθίστηκε και οι ρύποι που διαρρέουν από το ναυάγιο διαχέονται ελεύθερα στη θαλάσσια περιοχή. Η ανεπάρκεια της πολιτείας όλα αυτά τα χρόνια να αντιμετωπίσει άλλη μία περιβαλλοντική καταστροφή είναι χαρακτηριστική. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης να εφαρμοστεί ο νόμος 2881/2001 περί ανέλκυσης ναυαγίων και να αποκατασταθεί η τάξη είναι εμφανής. Παρά την πρόσφατη εντολή ανέλκυσης από τον υπουργό περιβάλλοντος κ. Κουρουμπλή, παρά την τελεσίδικη απόφαση της Δικαιοσύνης για τις ποινικές ευθύνες του ναυαγίου εις βάρος της πλοιοκτήτριας LouisCruises, παρά τις υποσχέσεις των πολιτικών όλα αυτά τα χρόνια, τίποτε δεν δείχνει ότι υπάρχει θέληση να ανελκυθεί το ναυάγιο, να επανέλθει το φυσικό περιβάλλον στην προηγούμενη κατάστασή του και να προστατεύσουμε την ανθρώπινη υγεία, την πολιτιστική μας κληρονομιά και την τουριστική βιομηχανία της χώρας μας.
 
Φαίνεται πως η περίοδος των διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων και της κρατικής αδράνειας, που είχε αναφέρει και ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Τσίπρας το 2009, (https://www.youtube.com/watch?v=Q1v95xAHFxI) ακόμη καλά κρατεί. Φαίνεται πως η νομοθεσία και τα άρθρα του συντάγματος δεν μπορούν να έχουν την ίδια εφαρμογή σε όλες τις περιπτώσεις των παραβάσεων και των εγκλημάτων κατά του περιβάλλοντος αλλά και της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Για άλλη μία φορά καλούμε την πολιτεία να αναλάβει το ρόλο που της αναλογεί και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, προστατεύοντας το δίκαιο, τους πολίτες της χώρας και την ίδια την κληρονομιά της από τους επίδοξους κερδοσκόπους και την καταστροφή που φέρουν αυτοί στο βωμό του χρήματος.
Απαιτούμε την ανέλκυση του ναυαγίου του SeaDiamond, ανεξαρτήτως του οικονομικού κόστους που θα επιφέρει αυτό στην πλοιοκτήτρια και τον αλληλοασφαλιστικό της οργανισμό, όπως γίνεται σε όλα τα ευνομούμενα και πολιτισμένα κράτη του πλανήτη. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο εμπαιγμό και κοροϊδία!! Έντεκα χρόνια είναι ήδη πολλά!!
 
   Μετά τιμής,
Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Θηραίων Πολιτών

για την Ανέλκυση του Κ/Ζ SeaDiamond

ΠΗΓΗ: peiratikoreportaz.blogspot.com

12/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

Vouli-polynomoschedio-e1528491808641.jpg

Με το πολυνομοσχέδιο εξπρές, που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή, διαψεύδονται όλοι οι μύθοι και τα μεγάλα ψέματα ότι η Ελλάδα τελειώνει με τα μνημόνια.

Αντίθετα, οι ρυθμίσεις του απαράδεκτου πολυνομοσχεδίου, το οποίο εισάγεται και πάει να ψηφιστεί πραξικοπηματικά στη Βουλή, προβλέπουν νέα βάρη στον λαό ύψους 18,5 δισ. ευρώ έως το 2022.

Συγκεκριμένα τα μέτρα σε βάρος των πολιτών αφορούν δραστικές περικοπές στις συντάξεις και νέα βάρη στα φτωχότερα κυρίως στρώματα του ελληνικού λαού, που θα προκύψουν από την δραστική μείωση του αφορολόγητου ορίου.

Συγκεκριμένα οι μειώσεις των συντάξεων θα ανέλθουν:

  • Για το 2019 σε 3.020 εκ. ευρώ,
  • Για το 2020 σε 3.107 εκ. ευρώ,
  • Για το 2021 σε 3.258 εκ. ευρώ,
  • Για το 2022 σε 3.061 εκ. ευρώ.

Οι επιβαρύνσεις, επίσης, από την μείωση του αφορολόγητου θα ανέλθουν:

  • Για το 2020 σε 1.920 εκ. ευρώ,
  • Για το 2021 σε 2.058 εκ. ευρώ,
  • Για το 2022 σε 2.058 εκ. ευρώ.

Το σύνολο, λοιπόν, των βαρών θα ανέλθει σε 18,5 δισ. ευρώ μέχρι το 2022.

Έναντι όλων αυτών των εξωφρενικών βαρών που στα σίγουρα θα πέσουν στις πλάτες του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση προπαγανδίζει ότι θα υπάρξουν εξισορροπητικές κοινωνικές και φορολογικές παρεμβάσεις που θα προκύψουν από τα προβλεπόμενα αλλά και αρκετά αμφίβολα και προπαγανδιστικά υπερπλεονάσματα των προϋπολογισμών μέχρι το 2022.

Αυτά τα υπερπλεονάσματα για κοινωνικές και φορολογικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση, παραπλανητικά, πολύ φιλόδοξα και για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους, τα υπολογίζει περίπου σε 12 δισ. ευρώ.

Πέραν αυτού, το ισοζύγιο μεταξύ βαρών στους πολίτες και δήθεν εξισορροπητικών κοινωνικών παρεμβάσεων, δεν είναι μόνο άνισο και έχει μια διαφορά πολύ πάνω από τα 6,5 δισ. ευρώ, αλλά και αυτό καθ’ εαυτό το ισοζύγιο είναι εντελώς ασύμφορο και απολύτως αντιαναπτυξιακό ως οικονομικό αποτέλεσμα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

12/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

_η_αγωνία_για_χιλιάδες_εργαζόμενους_στους_Δήμους_Δίκτυο_εργαζομένων_στους_ΟΤΑ.jpg

Το επόμενο διάστημα και κυρίως το Σεπτέμβριο φαίνεται πώς θα κορυφωθεί η αγωνία και θα κριθεί από τα δικαστήρια η παραμονή τους ή όχι στην εργασία.

Φόβοι ότι αρκετοί δήμοι θα τους απασχολήσουν το καλοκαίρι, για να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες και στη συνέχεια θα τους δείξουν την πόρτα της εξόδου προς την ανεργία.

Παρατείνεται η παραμονή στην εργασία- είτε μέσω προσωρινών διαταγών, είτε μέσω των αναβολών της εκδίκασης ασφαλιστικών μέτρων σε πολλές περιπτώσεις- για πάρα πολλούς εργαζόμενους που εργάστηκαν στους Δήμους ως συμβασιούχοι, παρατασιούχοι και οι συμβάσεις τους έληξαν στις 31 Μαρτίου 2018.

Πρόκειται για εργαζόμενους συμβασιούχους, παρατασιούχους , που ενώ πήραν μέρος στο διαγωνισμό της προκήρυξης 3Κ, δεν επιλέγησαν και έμειναν εκτός από τους προσωρινούς πίνακες, αναμένουν τα οριστικά αποτελέσματα της και έχουν καταφύγει στα δικαστήρια καταθέτοντας ασφαλιστικά μετρά παραμονής στην εργασία.

Οι περισσότερες αποφάσεις των δικαστηρίων είναι προς το παρών ευνοϊκές για τους εργαζόμενους αφού είτε δίνουν προσωρινή διαταγή παραμονής στην εργασία, είτε αναβάλλεται η εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, με τη συναίνεση τις περισσότερες φορές και των δήμων, με αποτέλεσμα να παραμένουν στην εργασία τους έστω και προσωρινά, αφού οι εργαζόμενοι αυτοί καλύπτουν ουσιαστικές καθημερινές και πάγιες ανάγκες των δήμων.

Πρόσφατα παραδείγματα μεταξύ άλλων είναι οι αποφάσεις για τους εργαζόμενους των Δήμων Ν. Σμύρνης, Πειραιά, Χανίων, Ηρακλείου Κρήτης. Στο Δήμο Βύρωνα αναβλήθηκαν τα δικαστήρια και ορίστηκε δικάσιμος για τις 11 Ιουλίου, έτσι οι 18 εργαζόμενοι μέχρι τότε θα παραμείνουν στην εργασία τους.

Υπάρχουν βέβαια και αρνητικές αποφάσεις δικαστών, που δεν δίνουν προσωρινή διαταγή για παραμονή στην εργασία και οι εργαζόμενοι βγαίνουν στην ανεργία, με πιο πρόσφατες αποφάσεις για τους εργαζόμενους των Δήμων Τρικκαίων και Αγ. Παρασκευής.

Η κατάσταση αυτή έχει ανεβάσει στα ύψη την αγωνία χιλιάδων εργαζομένων που εργάστηκαν με συμβάσεις στους Δήμους. Μπορεί η προσωρινή διαταγή να αποτελεί μια ανάσα μικρής πνοής για τους ανθρώπους αυτούς και τις οικογένειες τους, σίγουρα οι Δήμοι καλύπτουν με αυτό τον τρόπο τις καθημερινές τους ανάγκες για την καθαριότητα των δήμων, ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο και σε αναμονή των οριστικών αποτελεσμάτων της 3Κ προκήρυξης και την οριστική πρόσληψη 8.100 εργαζομένων με μόνιμη σχέση εργασίας.

Είναι πολύ πιθανό η στάση των Δήμων να αλλάξει, αφού κάνουν προσωρινά την δουλειά τους, γίνουν οι προσλήψεις μέσω του προγράμματος της κοινωφελούς εργασίας (υπερεκμετάλλευσης και ανακύκλωσης των ανέργων) για 8 μήνες 25.000 ανέργων με υποκατώτατο μισθό, όπου οι Δήμοι δεν έχουν κανένα οικονομικό κόστος για το πρόγραμμα αυτό, από το Σεπτέμβριο και μετά, να αντιδικούν σε βάρος των εργαζομένων, συμβασιούχων -παρατασιούχων ζητώντας την απόλυση τους στα έδρανα των δικαστηρίων.

Για να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων, να περισυλλέγονται τα απορρίμματα, να καθαρίζονται οι δρόμοι, τα πάρκα, οι πλατείες κ. λ. π., με τρόπο που να εξυπηρετούνται οι ανάγκες των πολιτών που πληρώνουν υπέρογκα δημοτικά τέλη, να υπάρχουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους σε αυτή την βαριά, ανθυγιεινή και δύσκολη εργασία, χωρίς εντατικοποίηση και εργατικά ατυχήματα χρειάζονται να γίνουν δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις με μόνιμη σχέση εργασίας. Να σταματήσουν οι πολιτικές κυβέρνησης και Δήμων που ανακυκλώνουν την ανεργία και συνεχίζουν το αίσχος της ελαστικής εργασίας, μέσω διαφόρων προγραμμάτων, για την κάλυψη καθημερινών και πάγιων αναγκών των Δήμων.

Οι εργαζόμενοι χρειάζεται με ενότητα και αλληλεγγύη όλοι μαζί να οργανώσουμε τον αγώνα μας κυρίως εκτός των δικαστηρίων, απαιτώντας από κυβέρνηση και Δήμους μόνιμη σταθερή εργασία με δικαιώματα και αξιοπρεπή μισθό για όλους.

Φτάνει πια η κοροϊδία κυβέρνησης και δημάρχων. Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας.  Όχι στον εργασιακό μεσαίωνα.

Να σταματήσουν τα προγράμματα υπερεκμετάλλευσης των ανέργων που έχουν ημερομηνία λήξης, και επιβάλουν έναν υποκατώτατο μισθό φτώχιας και εξαθλίωσης.

Καμία απόλυση εργαζόμενου.

Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στους ΟΤΑ τώρα!

Εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης εργασίας για όλους. Ίση αμοιβή για ίση εργασία.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

12/Ιουν/2018 Γράφτηκε από

worlddomination.jpg

Του Cristian Fuchs.

Ένας αιώνας πέρασε τώρα από τον Ιμπεριαλισμό, το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού (1916) του Λένιν και το Ιμπεριαλισμός και την Παγκόσμια Οικονομία του Μπουχάριν (1915), καθώς επίσης και από το Η Συσσώρευση του Κεφαλαίου της Ρόζας Λούξεμπουργκ του 1913, τα οποία μιλούν για τον ιμπεριαλισμό ως δύναμη και εργαλείο του καπιταλισμού. Ήταν μια εποχή παγκοσμίου πολέμου, μονοπωλίων, αντιμονοπωλιακών νόμων, απεργιών για αυξήσεις στους μισθούς, ανάπτυξης της γραμμής παραγωγής του Ford, της Οκτωβριανής Επανάστασης, της Μεξικανικής επανάστασης , της αποτυχημένης Γερμανικής επανάστασης και πολλών άλλων. Μια εποχή που είδε την εξάπλωση και εμβάθυνση των παγκόσμιων προκλήσεων στον καπιταλισμό.

Αυτό το άρθρο ανασκοπεί τον ρόλο του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας στις κλασσικές μαρξιστικές έννοιες του ιμπεριαλισμού και επεκτείνει αυτές τις ιδέες στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας στην παραγωγή της πληροφορίας και την τεχνολογία της πληροφορικής στο σήμερα. Θα υποστηρίξω ότι η ψηφιακή εργασία, ως το νεότερο σύνορο της καπιταλιστικής καινοτομίας και εκμετάλλευσης, παίζει κεντρικό ρόλο στις δομές του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Πατώντας πάνω σε αυτές τις κλασικές έννοιες, η ανάλυσή μου δείχνει ότι στον νέο ιμπεριαλισμό οι βιομηχανίες της πληροφορικής αποτελούν έναν από τους πιο συγκεντροποιημένους οικονομικούς τομείς, ότι η υπερ-βιομηχανοποίηση, η χρηματιστικοποίηση και η ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας πάνε μαζί, ότι οι πολυεθνικές εταιρείες πληροφορικής βασίζονται σε εθνικά κράτη, αλλά λειτουργούν σε παγκόσμιο επίπεδο και ότι η τεχνολογία της πληροφορικής έχει μετατραπεί σε μέσο πολέμου.[1]

Ορίζοντας τον Ιμπεριαλισμό

Στο "εκλαϊκευμένο σκιαγράφημά" του, όπως υποτιτλίζει το έργο του ο Λένιν, ορίζει τον ιμπεριαλισμό ως καπιταλισμό στο στάδιο εκείνο της ανάπτυξης, στο οποίο έχει καθιερωθεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η εξαγωγή κεφαλαίου έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία, έχει αρχίσει η διάσπαση του κόσμου μεταξύ των διεθνών τραστ, έχει ολοκληρωθεί η διαίρεση του συνόλου των εδαφών της υφηλίου μεταξύ των μεγαλύτερων καπιταλιστικών δυνάμεων[2].

Ο Μπουχάριν και ο Πρεομπραζένσκι αντιλαμβάνονταν τον ιμπεριαλισμό ως «την πολιτική των κατακτήσεων που επιδιώκει το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο στον αγώνα του για την εξεύρεση αγορών πηγών πρώτων υλών και τόπους όπου μπορεί να επενδυθεί κεφάλαιο»[3]. Ο Μπουχάριν, σύγχρονος του Λένιν και εκδότης της Πράβντα από το 1917 έως το 1929, κατέληξε σε συμπεράσματα όμοια με τον Λένιν όσων αφορά τα βασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού, ορίζοντας τον ιμπεριαλισμό ως ένα «προϊόν του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και υποστηρίζοντας ότι «το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν μπορεί να ακολουθήσει άλλη πολιτική από τον ιμπεριαλισμό»[4].

Για τον Μπουχάριν, ο ιμπεριαλισμός είναι αναγκαστικά μια μορφή κρατικού καπιταλισμού, δύσκολη έννοια να εφαρμοστεί στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος βασίζεται περισσότερο στην παγκόσμια κυριαρχία των εταιρειών παρά από των εθνών-κρατών. Έβλεπε τα έθνη ως «κρατικο-καπιταλιστικά τραστ», κλειδωμένα σε έναν «παγκόσμιο αγώνα» που οδηγεί σε παγκόσμιους πολέμους[5]. Για τον Μπουχάριν, ο ιμπεριαλισμός είναι απλώς «η έκφραση του ανταγωνισμού» μεταξύ αυτών των τραστ, που στοχεύουν στο «να συγκεντρώσουν και να συγκεντροποιήσουν κεφαλαίο στα χέρια τους»[6]. Ο Λένιν, αντιθέτως, έγραψε ότι «ένα βασικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι η αντιπαλότητα μεταξύ διαφόρων μεγάλων δυνάμεων στην προσπάθεια τους να επιτύχουν την ηγεμονία, δηλαδή την κατάκτηση επικράτειας, όχι απαραίτητα άμεσα για τον εαυτό τους, όσο για να αποδυναμώσουν τον αντίπαλο και να υπονομεύσουν την δική του ηγεμονία του»[7]. Η διατύπωση του Λένιν για έναν ανταγωνισμό μεταξύ των «μεγάλων δυνάμεων» είναι πιο προσεκτική από την αντίληψη του Μπουχάριν σχετικά με τα τραστ των καπιταλιστών εντός του κράτους, διότι περιλαμβάνει τόσο επιχειρήσεις όσο και κράτη.

Εν τω μεταξύ, για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ ο ιμπεριαλισμός είναι η βίαιη γεωγραφική και πολιτική επέκταση της συσσώρευσης κεφαλαίου, η

ανταγωνιστική πάλη για αυτό που παραμένει ανοιχτό από το μη καπιταλιστικό περιβάλλον .... Με την υψηλή ανάπτυξη των καπιταλιστικών χωρών και τον όλο και πιο έντονο ανταγωνισμό τους στην απόκτηση μη καπιταλιστικών περιοχών, ο ιμπεριαλισμός μεγαλώνει σε ανομία και βία, τόσο στην επιθετικότητα έναντι του μη καπιταλιστικού κόσμου όσο και στις όλο και πιο σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ των ανταγωνιζόμενων καπιταλιστικών χωρών. Όμως, όσο πιο βίαια, αδίστακτα και συντεταγμένα επιφέρει ο ιμπεριαλισμός την παρακμή των μη καπιταλιστικών πολιτισμών, τόσο ταχύτερα τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της καπιταλιστικής συσσώρευσης[8].

Η Λούξεμπουργκ επιχειρηματολογεί για το στόχο του κεφαλαίου να επεκτείνει την εκμετάλλευση παγκόσμια, να «κινητοποιήσει την παγκόσμια εργατική δύναμη χωρίς περιορισμούς, με στόχο να χρησιμοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της υφηλίου»[9].

Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, και οι τρείς, ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ, συμμερίζονται την πεποίθηση ότι ο ιμπεριαλισμός είναι «η τελική φάση του καπιταλισμού»[10] ή μια μορφή «καπιταλισμού σε παρακμή»[11] και ότι κατά συνέπεια η «καταστροφή της αστικής τάξης είναι αναπόφευκτη»[12]. Τέτοιες δηλώσεις δεν αντικατοπτρίζουν μόνο την πολιτική αισιοδοξία των επαναστατών της εποχής, αλλά και μια στρουκτουραλιστική και λειτουργική αντίληψη του καπιταλισμού που θεωρούσε αναπόφευκτη την παρακμή του συστήματος. Πράγματι, γράφουν την ίδια περίοδο με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, το οποίο έμελλε να ακολουθηθεί μετά από μια μικρή περίοδο ευημερίας από τη Μεγάλη Ύφεση και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο- μια πραγματικότητα που πρόσφερε αρκετή στήριξη στα επιχειρήματά τους για την παγκόσμια αστάθεια του συστήματος. Εκατό χρόνια μετά όμως, ο καπιταλισμός συνεχίζει. Αλλά ενώ μπορεί να έχει πάρει νέες μορφές, ο καπιταλισμός μπορεί ακόμα να χαρακτηριστεί ως ιμπεριαλισμός και συνεχίζει να αντιμετωπίζει μεγάλα ξεσπάσματα εξ’ αιτίας των εγγενών τάσεων του να προκαλεί κρίσεις.[13]

Εργασία και ιμπεριαλισμός

Και οι τρεις, ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ, αντιλαμβάνονταν τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας ως κεντρικό στοιχείο του ιμπεριαλισμού. Ο Λένιν χρησιμοποιεί την έννοια του καταμερισμού της εργασίας αναφερόμενος στη διαίρεση μεταξύ των βιομηχανιών στις οποίες συγκεκριμένες τράπεζες επικεντρώνουν τις επενδυτικές τους δραστηριότητες[14]. Βλέπει την εξαγωγή κεφαλαίου, σε αντίθεση με την εξαγωγή αγαθών, ως ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού:

Όσο ο καπιταλισμός παραμένει αυτό που είναι, το πλεόνασμα κεφαλαίου θα χρησιμοποιηθεί όχι για να αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο των μαζών μίας χώρας, μια και αυτό θα σήμαινε μείωση των κερδών για τους καπιταλιστές, αλλά με σκοπό την αύξηση των κερδών από την εξαγωγή κεφαλαίου στο εξωτερικό προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σε αυτές τα κέρδη είναι συνήθως υψηλά, επειδή το κεφάλαιο είναι σπάνιο, η τιμή της γης σχετικά χαμηλή, οι μισθοί χαμηλοί, [και] οι πρώτες ύλες φθηνές[15].

Ομοίως, ο Μπουχάριν, βασιζόμενος στον Μαρξ, ισχυρίστηκε ότι ένας κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας μεταξύ πόλης και υπαίθρου καθώς και μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομικών υποδιαιρέσεων και εθνών - ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας - αποτελεί καθοριστικό στοιχείο του καπιταλισμού[16]. Αυτή η διαίρεση βασίζεται εν μέρει σε φυσικά (για παράδειγμα, το «κακάο μπορεί να παραχθεί μόνο σε τροπικές χώρες»[17]) και εν μέρει σε κοινωνικά αίτια, στην «άνιση ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων», η οποία «δημιουργεί διαφορετικά οικονομικά μοντέλα και διαφορετικές σφαίρες παραγωγής, επεκτείνοντας έτσι το πεδίο το διεθνούς κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας[18]… Η εργατική δύναμη κάθε μεμονωμένης χώρας γίνεται μέρος αυτής της παγκόσμιας κοινωνικής εργασίας μέσω της ανταλλαγής που λαμβάνει χώρα σε διεθνή κλίμακα» [19]. Λαμβάνοντας υπόψη την παγκόσμια αγορά και την άνιση παραγωγικότητα, οι λιγότερο παραγωγικές χώρες αναγκάζονται να πουλούν εμπορεύματα τιμές χαμηλότερες από την αξία τους για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν, πράγμα που οδηγεί σε ένα σύστημα άνισων συναλλαγών.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ στην έννοια που έδωσε η ίδια στον ιμπεριαλισμό, επικέντρωσε την προσοχή της στις «σχέσεις μεταξύ καπιταλιστικού και μη καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής», στις οποίες

κυριαρχικές μέθοδοι είναι η αποικιοκρατική πολιτική, ένα διεθνές σύστημα δανεισμού- η πολιτική των σφαιρών επιρροής- και ο πόλεμος. Η επιβολή, η απάτη, η καταπίεση, η λεηλάτηση χρησιμοποιούνται ανοιχτά χωρίς καμία απόπειρα απόκρυψης και χρειάζεται προσπάθεια για να ανακαλύψει κανείς, μέσα σε αυτή την αλληλεπίδραση πολιτικής βίας και ανταγωνισμών ισχύος, τους βλοσυρούς νόμους της οικονομικής διαδικασίας[20].

Για τη Λούξεμπουργκ, οι διεθνείς σχέσεις του ιμπεριαλισμού απαιτούν καταλήστευση και εκμετάλλευση της εργασίας: «Το κεφάλαιο χρειάζεται τα μέσα παραγωγής και την εργατική δύναμη ολόκληρης της υφηλίου για την αδιάκοπη συσσώρευση του». Συνεπώς, «δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς τους φυσικούς πόρους και την εργατική δύναμη όλων των χωρών ... “ιδρώτας, αίμα και βρωμιά σε κάθε πόρο από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα” χαρακτηρίζει όχι μόνο τη γέννηση του κεφαλαίου αλλά και την πρόοδό του στον κόσμο σε κάθε του βήμα»[21].

Αν και ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ διέφεραν πολιτικά από πολλές απόψεις πάνω στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού, ειδικά σε θέματα σχετικά με τον ρόλο του εθνικισμού στους ταξικούς αγώνες και την απελευθέρωση, την εθνική αυτοδιάθεση και τη χρήση ξένων αγορών στον καπιταλισμό, είναι σαφές ότι και για τους τρεις θεωρητικούς η περιφέρεια δεν είναι απλώς πηγή πρώτων υλών και αγορά για την πώληση εμπορευμάτων αλλά κομμάτι ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας[22].Ως κομμάτι αυτού του καταμερισμού, η εκμετάλλευση των εργατών στην περιφέρεια επιτρέπει την εξαγωγή και οικειοποίηση πλεονάσματος από τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Ο διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας

Οι παγκόσμιες επικοινωνίες, με τη μορφή του τηλέγραφου και των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων, έπαιξαν ήδη ρόλο στον ιμπεριαλισμό από την εποχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, συμβάλλοντας στην οργάνωση και τον συντονισμό του εμπορίου, των επενδύσεων, της συσσώρευσης, της εκμετάλλευσης και του πολέμου[23]. Εκατό χρόνια αργότερα, ποιοτικά διαφορετικά μέσα πληροφόρησης και επικοινωνίας όπως οι υπερυπολογιστές, το διαδίκτυο, οι φορητοί υπολογιστές, τα tablet, τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Αλλά όπως ακριβώς και η εργασία των εργατών στην περιφέρεια κατά τα πρώιμα στάδια του ιμπεριαλισμού, η παραγωγή της πληροφορίας και της τεχνολογίας της πληροφορικής αποτελεί μέρος ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας, που συνεχίζει να διαμορφώνει τρόπους παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης[24].

Οι θεωρητικοί της κριτικής θεωρίας εισήγαγαν την δεκαετία του ’80 την έννοια του νέου διεθνούς καταμερισμού της εργασίας για να τονίσουν ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες είχαν γίνει φτηνές πηγές μεταποιητικής εργασίας και να παρακολουθήσουν την άνοδο των πολυεθνικών εταιρειών[25]. Στο βιβλίο τους «Κρίση χωρίς τέλος», ο Τζον Μπέλαμι Φόστερ και ο Ρόμπερτ Μακ Τσίσνεϊ αναλύουν την αύξηση των πολυεθνικών ως την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει τη μακροπρόθεσμη οικονομική στασιμότητα και να επιτύχει παγκόσμια μονοπωλιακά κέρδη[26]. Οι πολυεθνικές στοχεύουν να μειώσουν το μερίδιο των μισθών σε παγκόσμιο επίπεδο και να αυξήσουν τα κέρδη τους, εγκαθιστώντας ένα σύστημα παγκόσμιου ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων. Η συνέπεια είναι μια παγκόσμια αύξηση της εκμετάλλευσης που ο οι δυο τους, βασιζόμενοι στο έργο του Stephen Hymer, αποκαλούν «στρατηγική διαίρεσης και διακυβέρνησης»[27].

Ο Πίνακας 1 παρουσιάζει συγκριτικά στοιχεία για τις 2.000 μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες παγκοσμίως, για τα έτη 2004 και 2014. Τα έσοδα αυτών των εταιρειών αντιπροσώπευαν πάνω από το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πράγμα που δείχνει ότι οι πολυεθνικές ανταγωνίζονται για το μονοπώλιο σε παγκόσμιο επίπεδο. Και στα δύο αυτά χρόνια, σχεδόν τα τρία τέταρτα του ενεργητικού τους σε πάγιο κεφάλαιο εξαγόταν από χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες - χρηματοδοτήσεις, ασφάλιση, ακίνητα - γεγονός που επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό των Φόστερ και Μακ Τσίσνεϊ, ότι μπορούμε να μιλάμε με ακρίβεια για ένα σύστημα παγκόσμιου μονοπωλιακού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού[28]. Παρ’ όλα αυτά, το εν λόγω ενεργητικό περιλαμβάνει επίσης σημαντικά μερίδια στις βιομηχανίες μεταφορών (υποδομές μεταφορών, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, οχήματα), στην παραγωγή και στην πληροφορική (από τα τηλεπικοινωνιακά εξαρτήματα, λογισμικά και ημιαγωγούς έως τη διαφήμιση, το διαδίκτυο, τις εκδόσεις και τις εκπομπές). Όλα αυτά δείχνουν ότι σε διαφορετικές κλίμακες, ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν στοχεύει μόνο στον μονοπωλιακό χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, αλλά και στον μονοπωλιακό καπιταλισμό στον τομέα των μεταφορών, τον μονοπωλιακό υπερ-βιομηχανικό καπιταλισμό και τον μονοπωλιακό πληροφοριακό καπιταλισμό[29].

Πίνακας 1. Συγκριτικός πίνακας των 2000 μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών, 2004-2014

Μια σημαντική αλλαγή μεταξύ του 2004 και του 2014 ήταν η αύξηση των κινεζικών πολυεθνικών, των οποίων τα μερίδια των περιουσιακών στοιχείων, των εσόδων και των κερδών αυξήθηκαν δραματικά. Οι ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες δεν ελέγχουν πλέον τα τρία τέταρτα, αλλά τα δύο τρίτα του παγκόσμιου κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει ότι εξακολουθούν παρ’ όλα αυτά να κυριαρχούν. Το ότι οι κινεζικές πολυεθνικές παίζουν σημαντικότερο ρόλο δεν σηματοδοτεί θεμελιώδη τομή, αλλά μάλλον δείχνει ότι η Κίνα μιμείται τον καπιταλισμό του δυτικού τύπου, προς την εμφάνιση ενός «καπιταλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά».

Ο νέος διεθνής καταμερισμός της εργασίας βρίσκεται στην καρδιά της πληροφορικής και της ψηφιακής οικονομίας που παράγει τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας (ΤΠΕ) καθώς και πληροφορία καθ’ εαυτή. Οι διάφορες μορφές φυσικής εργασίας παράγουν τεχνολογίες πληροφοριών οι οποίες στη συνέχεια χρησιμοποιούνται από τους εργαζόμενους των μέσων ενημέρωσης και της βιομηχανίας του πολιτισμού για να δημιουργήσουν ψηφιακό υλικό, όπως μουσική, ταινίες, δεδομένα, στατιστικά στοιχεία, πολυμέσα, εικόνες, βίντεο, κινούμενα σχέδια, κείμενα και άρθρα. Συνεπώς, η τεχνολογία και το παραγόμενο υλικό αλληλοσυνδέονται διαλεκτικά, έτσι ώστε η οικονομία της πληροφορίας να είναι ταυτόχρονα φυσική και μη φυσική. Η οικονομία της πληροφορίας δεν αποτελεί εποικοδόμημα ούτε είναι και άυλη, αλλά μάλλον μια συγκεκριμένη μορφή της οργάνωσης των παραγωγικών δυνάμεων που διασχίζει το χάσμα μεταξύ βάσης και εποικοδομήματος.

Το σχήμα 1 δείχνει ένα μοντέλο των κυριότερων διαδικασιών παραγωγής που εμπλέκονται στον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας. Κάθε στάδιο παραγωγής περιλαμβάνει ανθρώπινα υποκείμενα (S) που χρησιμοποιούν τεχνολογίες εργασίας (Τ) σε αντικείμενα εργασίας (Ο), παράγοντας ένα νέο προϊόν. Το ίδιο το θεμέλιο της παγκόσμιας ψηφιακής εργασίας είναι ο γεωργικός κύκλος εργασίας με βάση τον οποίο οι ανθρακωρύχοι εξορύσσουν μεταλλεύματα. Αυτά τα ορυκτά μετατρέπονται σε αντικείμενα στο επόμενο στάδιο παραγωγής, καθώς μετατρέπονται σε στοιχεία ΤΠΕ, τα οποία με τη σειρά τους εισέρχονται στον επόμενο εργασιακό κύκλο ως αντικείμενα: οι εργαζόμενοι στη συναρμολόγηση κατασκευάζουν τεχνολογίες ψηφιακών μέσων χρησιμοποιώντας στοιχεία ΤΠΕ ως εισροές. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των εργασιών είναι οι τεχνολογίες ψηφιακών μέσων, οι οποίες διαχειρίζονται την παραγωγή, τη διανομή, την κυκλοφορία και την κατανάλωση διαφόρων τύπων πληροφοριών.

Σχήμα 1: Ο διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας

Με τον όρο «ψηφιακή εργασία», επομένως, δεν εννοούμε μόνο την παραγωγή ψηφιακού περιεχομένου. Πρόκειται για μια κατηγορία που καλύπτει μάλλον το σύνολο του τρόπου της ψηφιακής παραγωγής, ένα δίκτυο γεωργικών, βιομηχανικών και πληροφοριακών εργασιών που επιτρέπει την ύπαρξη και χρήση ψηφιακών μέσων. Τα υποκείμενα (S) που εμπλέκονται στον ψηφιακό τρόπο παραγωγής -ανθρακωρύχοι, μεταποιητές, συναρμολογητές και εργαζόμενοι στον τομέα των πληροφοριών- βρίσκονται σε συγκεκριμένες παραγωγικές σχέσεις. Επομένως, αυτό που ορίζεται ως S στο σχήμα 1 είναι στην πραγματικότητα μια σχέση S1–S2 μεταξύ των διαφορετικών αυτών υποκειμένων ή ομάδων υποκειμένων.

Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές τις ψηφιακές σχέσεις παραγωγής διαμορφώνονται από τη μισθωτή εργασία, τη δουλεία, την απλήρωτη εργασία, την επισφαλή εργασία και την αυτοαπασχόληση, καθιστώντας το διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας ένα τεράστιο και σύνθετο δίκτυο αλληλοσυνδεόμενων, παγκόσμιων διεργασιών εκμετάλλευσης. Αυτά κυμαίνονται από τους σκλάβους ανθρακωρύχους του Κονγκό που εξορύσσουν μεταλλεύματα για την κατασκευή των συστατικών μερών των ΤΠΕ, τους υπερ-εκμεταλλεύσιμους μισθωτούς στα εργοστάσια της Foxconn και τους χαμηλόμισθους μηχανικούς λογισμικού στην Ινδία, στους υπεραμειβόμενους μηχανικούς λογισμικού της Google και άλλων δυτικών εταιρειών, τους επισφαλώς αυτοαπασχολούμενους που δημιουργούν και διαδίδουν κουλτούρα και τους εργάτες στα ηλεκτρονικά απόβλητα που αποσυναρμολογούν τις ΤΠΕ, εκθέτοντας τον εαυτό τους σε τοξικά υλικά.

Ας δούμε ένα παράδειγμα ψηφιακής εργασίας. Το 2015, σύμφωνα με τον κατάλογο Fortune των μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών, η Apple ήταν η δωδέκατη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως[30].Τα κέρδη της αυξήθηκαν από 37 δισεκατομμύρια δολάρια το 2013 σε 39,5 δισεκατομμύρια δολάρια το 2014 και 44,5 δισεκατομμύρια δολάρια το 2015[31]. Αυτή τη χρονιά, το iPhone ανερχόταν στο 56% των πωλήσεων της εταιρείας, τα iPad σε 17%, τα Mac σε 13% και τα iTune, το λογισμικό και άλλες υπηρεσίες σε 10%[32]. Η εργασία των κινέζων εργατών που ασχολούνται στην κατασκευή ενός iPhone αποτελούσαν μόνο το 1,8% της τιμής του iPhone, ενώ τα κέρδη της Apple από τις πωλήσεις του iPhone ήταν 58,5% και οι προμηθευτές της Apple, όπως η ταϊβανέζικη εταιρεία Foxconn, κέρδισαν από αυτό 14,3%[33]. Έτσι, το iPhone 6 Plus δεν κοστίζει 299 δολάρια λόγω του κόστους εργασίας, αλλά μάλλον επειδή για κάθε τηλέφωνο, η Apple κερδίζει κατά μέσο όρο 175 δολάρια και η Foxconn 43 δολάρια, ενώ οι εργαζόμενοι που συναρμολογούν τα τηλέφωνα σε ένα εργοστάσιο της Foxconn λαμβάνουν μόλις 5 δολάρια. Το υψηλό κόστος των iPhone και άλλων προϊόντων είναι συνέπεια ενός υψηλού ποσοστού κέρδους και ενός υψηλού ποσοστού εκμετάλλευσης-άμεσα αποτελέσματα του διεθνούς καταμερισμού της ψηφιακής εργασίας. Η Κίνα είναι, όπως γράφουν οι Φόστερ και ΜακΤσίσνεϊ, «ο παγκόσμιος κόμβος συναρμολόγησης» σε ένα σύστημα «παγκόσμιου αρμπιτράζ της εργασίας και ... υπερεκμετάλλευσης»[34].

Σύμφωνα με τη λίστα Fortune των 500 μεγαλύτερων εταιρειών παγκοσμίως, η Foxconn είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εταιρικός εργοδότης στον κόσμο, με περισσότερους από ένα εκατομμύριο εργαζόμενους, κυρίως από νέοι μετανάστες από την ύπαιθρο[35]. Η Foxconn συναρμολογεί τα iPad, iMac, iPhone και το Amazon Kindle, καθώς και κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών των Sony, Nintendo και Microsoft. Όταν δεκαεφτά εργαζόμενοι της Foxconn προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου του 2010, οι περισσότεροι με επιτυχία, το ζήτημα των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας στην κινεζική βιομηχανία της πληροφορικής άρχισε να προσελκύει ευρύτερη προσοχή. Ένας αριθμός ακαδημαϊκών μελετών έχουν καταγράψει από τότε την καθημερινή πραγματικότητα στα εργοστάσια της Foxconn, όπου οι εργαζόμενοι πρέπει να υπομένουν τις χαμηλές αμοιβές, τις πολλές ώρες και τις συχνές μεταβολές στα προγράμματα εργασίας τους, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας, τα υπερπλήρη καταλύματα που μοιάζουν με φυλακές, τα ξεπουλημένα συνδικάτα που ελέγχονται από τους αξιωματούχους της εταιρείας και που οι εργαζόμενοι θεωρούν αναξιόπιστα, τις απαγορεύσεις της επικοινωνίας και της ομιλίας κατά τη διάρκεια της εργασίας, τους ξυλοδαρμούς και την παρενόχληση από τους φύλακες και το αηδιαστικό φαγητό[36].

Την ίδια στιγμή, η Apple διατυμπανίζει στην Έκθεση Προόδου για την Υπευθυνότητα Προμηθευτών της του 2014 ότι η εταιρεία απαιτεί από τους "προμηθευτές της να επιτυγχάνουν κατά μέσο όρο 95% συμμόρφωση με το ανώτατο 60 ώρες εργασίας τη βδομάδα"[37]. Η Σύμβαση C030 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με το ωράριο εργασίας συνιστά ένα ανώτατο όριο σαράντα οκτώ ώρες ανά εργάσιμη εβδομάδα και όχι περισσότερες από οκτώ ώρες την ημέρα. Το γεγονός ότι η Apple υπερηφανεύεται για την επιβολή μιας εξηντάωρης εβδομαδιαίας εργασίας για στην αλυσίδα εφοδιασμού της δείχνει ότι ο σύγχρονος ιμπεριαλιστικός διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας δεν είναι απλώς εκμεταλλευτικός αλλά και αποτελεσματικά ρατσιστικός: η Apple θεωρεί ότι για τους ανθρώπους στην Κίνα, οι εξήντα ώρες εργασίας είναι ένα κατάλληλο στάνταρ.

Η έκθεση της Apple για το 2014 υποστηρίζει επίσης ότι η εταιρεία έχει ελέγξει τις συνθήκες εργασίας των περισσότερων από ένα εκατομμύριο εργαζομένων. Ωστόσο, αυτοί οι έλεγχοι δεν διεξάγονται ανεξάρτητα και ούτε τα αποτελέσματά τους αναφέρονται ανεξάρτητα. Από τη στιγμή που η Apple δεν βασίζεται σε ανεξάρτητες εταιρικές οργανώσεις όπως οι Φοιτητές και Πανεπιστημιακοί ενάντια στην Εταιρική Εκμετάλλευση (Students And Sholars against Corporate Misbehavior - SACOM), οι εκθέσεις της πρέπει να θεωρούνται εγγενώς προκατειλημμένες: οι εργαζόμενοι που γίνονται αντικείμενα έρευνας από τους ίδιους τους εργοδότες τους σίγουρα δεν θα αναφέρουν τις καταγγελίες τους, αν δεν θέλουν να χάσουν τις δουλειές τους.

Όσο για τις πολυάριθμες παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων που αναφέρονται παραπάνω, το ύφος και η γλώσσα της έκθεσης αφήνουν να εννοηθεί ότι το πρόβλημα βρίσκεται στους προμηθευτές και στις τοπικές αρχές: «Οι προμηθευτές μας πρέπει να τηρούν τα αυστηρά πρότυπα του Κώδικα Συμπεριφοράς του Προμηθευτή της Apple και κάθε χρόνο ανεβάζουμε τον πήχη των απαιτήσεών μας ... Ελέγχουμε όλους τους προμηθευτές τελικής συναρμολόγησης κάθε χρόνο». Η έκθεση δεν θα μπορούσε ποτέ να αναγνωρίσει ότι η συμπεριφορά αυτή εκπορεύεται από την ανάγκη των ίδιων των πολυεθνικών να παράγουν φτηνά και γρήγορα. Η ιδεολογική στρατηγική της Apple αποσπά την προσοχή από δική της ευθύνη για την εκμετάλλευση των Κινέζων εργατών.

Συμπέρασμα: Ιδεολογία και Αντίσταση

Η Apple έχει προωθήσει το iPhone 5 ως υπέρ της «πολυχρωμίας» και το iPhone 6 ως «μεγαλύτερο από το μεγάλο». Τέτοιου είδους συνθήματα υποδηλώνουν ότι η επανάσταση της ψηφιακής τεχνολογίας έχει δημιουργήσει μια νέα και καλύτερη κοινωνία που ωφελεί όλους. Παρόμοιες ιδεολογικές υποσχέσεις και αξιώσεις προωθούνται για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το cloud computing, τα bigdata, το crowd sourcing και τα υπόλοιπα παρόμοια φαινόμενα. Τέτοιοι ισχυρισμοί αποτελούν μορφές τεχνολογικού φετιχισμού που υποθέτουν ότι η τεχνολογία από τη φύση της προωθεί μια καλή κοινωνία χωρίς να αναλύει τις κοινωνικές σχέσεις των οποίων είναι μέρος. Στον τεχνολογικό φετιχισμό, όπως ακριβώς έγραψε ο Μαρξ για τον κλασικό φετιχισμό των αγαθών, η «σαφής κοινωνική σχέση μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων» παίρνει «τη φαντασιακή μορφή μιας σχέσης μεταξύ πραγμάτων»[38].

Αντιμετωπίζοντας τον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας με τις κλασσικές έννοιες του ιμπεριαλισμού του Λένιν, της Λούξεμπουργκ και του Μπουχάριν, μας βοηθά να αποκαλύψουμε αυτόν τον τεχνολογικό φετιχισμό. Το παράδειγμα της Apple δείχνει ότι η ψηφιακή τεχνολογία και οι ιδεολογίες που την πλαισιώνουν στη διαφήμιση και την πολιτική συγκαλύπτονται από τη γοητεία του νέου που αγνοεί αναγκαστικά τη συνέχιση της παγκόσμιας εκμετάλλευσης.

Η Apple επιτυγχάνει υψηλά κέρδη στον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας με την εξωτερική ανάθεση της μεταποιητικής εργασίας στην Κίνα, όπου η δυτική στρατηγική της «εξαγωγής κεφαλαίου» επιτυγχάνει υψηλά κέρδη, επειδή οι μισθοί είναι χαμηλοί και ο ρυθμός εκμετάλλευσης υψηλός[39]. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων στη Foxconn, την Pegatron και άλλες εταιρίες δείχνει ότι «ο ιδρώτας το αίμα και η βρωμιά σε κάθε πόρο από το κεφάλι μέχρι το δάκτυλο χαρακτηρίζει όχι μόνο τη γέννηση του κεφαλαίου, αλλά και την πρόοδό του στον κόσμο σε κάθε του βήμα»[40]. Μέσα από όλα αυτά, οι αναλύσεις του Λένιν και της Λούξεμπουργκ παραμένουν τόσο αληθινές στον εικοστό πρώτο αιώνα όσο και πριν εκατό χρόνια.

Οι Φόστερ και Μακ Τσίσνεϊ υποστηρίζουν ότι οι «αντιθέσεις του καπιταλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά» περιλαμβάνουν την υπερεπένδυση στον τομέα των κατασκευών και την αστική ακίνητη περιουσία, χαμηλή κατανάλωση, ακραία εκμετάλλευση, αυξανόμενη ανισότητα, αχρησιμοποίητες υποδομές, διακρίσεις ενάντια των εργατών-μεταναστών προερχόμενων από τις αγροτικές περιοχές, ρύπανση και περιβαλλοντική υποβάθμιση[41]. Ωστόσο, οι αναφορές των μέσων ενημέρωσης στη Δύση για την Κίνα τείνει να αγνοεί την ενεργή πολιτική κουλτούρα της χώρας των εργατικών και κοινωνικών αγώνων που απορρέουν από αυτές ακριβώς τις αντιφάσεις. Σύμφωνα με στοιχεία του Εργατικού Δελτίου της Κίνας, 1.276 απεργίες έλαβαν χώρα στην Κίνα το 2014[42]. Η Κίνα δεν είναι μονολιθική, είναι μία κοινωνία με δραστήριους και έντονους αγώνες της εργατικής τάξης κατά της εκμετάλλευσης. Τον Οκτώβριο του 2014 και μετά από τις εργατικές αναταραχές του Ιουνίου του ίδιου χρόνου, χίλιοι εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργία για αυξήσεις μισθών στο εργοστάσιο της Foxconn στο Chongqing[43].

Ο βραχυπρόθεσμος και μεσοπρόθεσμος στόχος των αγώνων της «ψηφιακής» εργατικής τάξης θα πρέπει να είναι ο σχηματισμός εταιρειών που ελέγχονται από τους εργαζόμενους στην ψηφιακή βιομηχανία και τη βιομηχανία του πολιτισμού σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής και σε ολόκληρο τον πλανήτη ανεξάρτητα από το αν διαταράσσει τη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την ανεξάρτητη οικονομία, την εξόρυξη ορυκτών ή τη συναρμολόγηση. Μακροπρόθεσμα, ο στόχος θα πρέπει να είναι η υπέρβαση της καπιταλιστικής οργάνωσης σε αυτές τις σφαίρες, μαζί με την ίδια την καπιταλιστική κοινωνία. Το ζήτημα του ρόλου που πρέπει να διαδραματίσει η εθνική ή διεθνής διάσταση των κοινωνικών αγώνων ενάντια στον ψηφιακό καπιταλισμό είναι θέμα στρατηγικών πολιτικών συζητήσεων. Σε μια επιστολή του 1867 προς τη Διεθνή Ένωση των Εργατών, ο Μαρξ υποστήριξε ότι «για να αντιταχθούν στους εργάτες τους, οι εργοδότες είτε φέρνουν εργάτες από το εξωτερικό είτε μεταφέρουν την παραγωγή σε χώρες που υπάρχει φθηνό εργατικό δυναμικό»[44]. Είναι τόσο αλήθεια στο σήμερα όσο ήταν και τότε, το ότι εάν η «εργατική τάξη επιθυμεί να συνεχίσει τον αγώνα της έχοντας κάποιες πιθανότητες επιτυχίας», τότε η μόνη απάντηση στην παγκόσμια καπιταλιστική κυριαρχία είναι ότι «οι εθνικές οργανώσεις θα πρέπει να γίνουν διεθνείς»[45].

Πηγή: Monthly Review

Μετάφραση: Νάσια Πλιακογιάννη

Αρχική δημοσίευση: antapocrisis.gr


[1]Γιαμιαπιολεπτομερήανάλυση: Christian Fuchs, “Media, War and Information Technology,” in Des Freedman and Daya Kishan Thussu, eds., Media and Terrorism: Global Perspectives (London: Sage, 2012), 47–62; Christian Fuchs, “Critical Globalization Studies: An Empirical and Theoretical Analysis of the New Imperialism,” Science & Society 74, no. 2 (2010): 215–47; Christian Fuchs, “Critical Globalization Studies and the New Imperialism,” Critical Sociology 36, no. 6 (2010): 839–67; and Christian Fuchs, “New Imperialism: Information and Media Imperialism?” Global Media and Communication 6, no. 1 (2010): 33–60.

[2] Vladimir I. Lenin, “Imperialism, the Highest Stage of Capitalism,” in Collected Works, vol. 22 (London: Lawrence and Wishart, 1927), 266–67.

[3] Nikolai Bukharin and Evgenii Preobrazhensky, The ABC of Communism (Monmouth, UK: Merlin Press, 2007 [1920]), 119.

[4] Nikolai Bukharin, Imperialism and World Economy (New York: Monthly Review Press, 1973), 140.

[5]Στο ίδιο, σελ. 158.

[6]Στο ίδιο, σελ. 120-121.

[7] Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 269 (έκδοση αναφέρεται παραπάνω)

[8] Rosa Luxemburg, The Accumulation of Capital (New York: Routledge, 2003 [1913]), 426–27.

[9]Στο ίδιο, σελ. 343.

[10]Στο ίδιο, σελ. 427.

[11]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ.300.

[12] Bukharin and Preobrazhensky, ABC of Communism, 143.

[13]Περισσότεραγιαπαράδειγμα: John Bellamy Foster and Robert W. McChesney, The Endless Crisis: How Monopoly-Finance Capitalism Produces Stagnation and Upheaval from the USA to China (New York: Monthly Review Press, 2012); David Harvey, The New Imperialism (Oxford: Oxford University Press, 2003); and Ellen Meiksins Wood, Empire of Capital (London: Verso, 2003).

[14]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 221-222.

[15]Στο ίδιο, σελ. 241.

[16] Bukharin, Imperialism and World Economy, σελ. 18, 21.

[17]Στο ίδιο, σελ. 19.

[18]Στο ίδιο, σελ. 20.

[19]Στοίδιο, σελ. 22.

[20] Luxemburg, The Accumulation of Capital, σελ. 432.

[21]Στοίδιο, σελ. 345-46, 433.

[22]Βλέπετηνέκθεσητου Paul Mattick του 1935 «ΛούξεμπουργκεναντίoνΛένιν» στο Anti-Bolshevik Communism (Monmouth, UK: Merlin Press, 1978).

[23] Christian Fuchs, Digital Labor and Karl Marx (New York: Routledge, 2014).

[24]Στοίδιο.

[25] Folker Fröbel, Jürgen Heinrichs and Otto Kreye, The New International Division of Labor (Cambridge: Cambridge University Press, 1981).

[26]Foster and McChesney, The Endless Crisis.

[27]Στο ίδιο, σελ. 114-15, 119.

[28]Στοίδιο.

[29]Στοίδιο.

[30]Fortune Global 500 list 2015, available at http://fortune.com.

[31] Apple Inc., 10-K Report 2014. Available at http://sec.gov.

[32]Στοίδιο.

[33] Jenny Chan, Ngai Pun and Mark Selden, “The Politics of Global Production: Apple, Foxconn and China’s New Working Class,” New Technology, Work and Employment 28, no. 2 (2013): 100–15.

[34] Foster and McChesney, The Endless Crisis, σελ. 172.

[35] Christian Fuchs, Culture and Economy in the Age of Social Media (New York: Routledge, 2015).

[36]Βλέπε Jenny Chan, “A Suicide Survivor: The Life of a Chinese Worker,” New Technology, Work and Employment 2, no. 2 (2013): 84–99; Chan, Pun, and Selden, “The Politics of Global Production”; Foster and McChesney, The Endless Crisis, 119–20, 139–40, 173; Ngai Pun and Jenny Chan, “Global Capital, the State, and Chinese Workers: The Foxconn Experience,” Modern China 38, no. 4 (2012): 383–410; Jack L. Qiu, “Network Labor: Beyond the Shadow of Foxconn,” in Larissa Hjorth, Jean Burgess and Ingrid Richardson, eds., Studying Mobile Media: Cultural Technologies, Mobile Communication, and the iPhone (New York: Routledge, 2012), 173–89; Jack L. Qiu, Goodbye iSlave: Rethinking Labor, Capitalism, and Digital Media (Champaign, IL: University of Illinois Press, 2016); and Marisol Sandoval, “Foxconned: Labor as the Dark Side of the Information Age,” tripleC 11, no. 2 (2013): 318–47.

[37] Apple Inc., Supplier Responsibility 2014 Progress Report, http://apple.com.

[38] Karl Marx, Capital, vol. 1 (London: Penguin, 1976), 165.

[39]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 241.

[40] Λούξεμπουργκ, Η συσσώρευση του κεφαλαίου, σελ. 433.

[41] Foster and McChesney, The Endless Crisis, 157.

[42] Απεργιακός Χάρτης του Εργατικού Δελτίου της Κίνας, http://strikemap.clb.org.hk.

[43] “Thousands of Foxconn Workers Strike Again in Chongqing for Better Wages, Benefits, Κινεζικό Παρατηρητήριο Εργατών, http://chinalaborwatch.org.

[44] Karl Marx, “On the Lausanne Congress,” in MECW, vol. 20 (London: Lawrence and Wishart 1984), σελ. 421–423.

[45]Στο ίδιο, σελ. 422

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

  • Τελευταια
  • Δημοφιλή