Σήμερα: 12/12/2018
12/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

imf-tomsen.jpg

Μέτρα που να αντιστοιχούν στο 4-5% του ελληνικού ΑΕΠ, ποσοστό που μεταφράζεται σε περίπου 8-9 δισ. ευρώ, ζητεί ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν, ενώ αναφέρεται κατηγορηματικά στην ανάγκη περικοπής των συντάξεων τις οποίες μάλιστα χαρακτηρίζει εξαιρετικά «γενναιόδωρες».

Σε άρθρο του που αναρτήθηκε αργά το βράδυ της Πέμπτης στην ιστοσελίδα του IMF, o Τόμσεν επιχειρεί σε τρεις σελίδες να αποσαφηνίσει τη στάση του ΔΝΤ επί του ελληνικού ζητήματος. Μεταξύ άλλων τάσσεται υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους ενώ θεωρεί επιβεβλημένη την περικοπή της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Υποστηρίζει επίσης ότι η κοινωνική προστασία δεν μπορεί να γίνεται μέσα από το συνταξιοδοτικό και ότι γι’ αυτό το σκοπό απαιτείται ένα βιώσιμο κοινωνικό πρόγραμμα. Ουσιαστικά, εκτιμά ότι τα περιθώρια αύξησης της φορολογίας έχουν εξαντληθεί ενώ εκτιμά ότι το επόμενο χρονικό διάστημα τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι ευρωπαίοι εταίροι θα πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις.

Ολόκληρο το άρθρο του Πολ Τόμσεν έχει ως εξής:


Έχοντας τραβήξει την Ελλάδα με επιτυχία από το χείλος του γκρεμού πέρυσι το καλοκαίρι, και ακόλουθα αφού σταθεροποίησε την οικονομία, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τώρα συζητά με τους Ευρωπαίους εταίρους της και με το ΔΝΤ ένα περιεκτικό πολυετές πρόγραμμα που μπορεί να εξασφαλίσει μια διαρκή ανάκαμψη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. Ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται, υπήρξαν ορισμένες παρανοήσεις σχετικά με τις απόψεις και το ρόλο του ΔΝΤ στην όλη διαδικασία. Θεώρησα λοιπόν χρήσιμο να αποσαφηνίσω τα θέματα αυτά.

Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι το ΔΝΤ έχει συνδέσει τη συμμετοχή του με δρακόντειες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό. Αυτό δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Σε τελική ανάλυση, τα νούμερα ενός προγράμματος πρέπει να βγαίνουν: ο συνδυασμός των μεταρρυθμίσεων συν την ελάφρυνση του χρέους πρέπει να δίνουν σε εμάς και στη διεθνή κοινότητα εύλογες διασφαλίσεις ότι στο τέλος του επόμενου ελληνικού προγράμματος, σχεδόν μετά από μια δεκαετία εξάρτησης από τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα μπορέσει τελικά να σταθεί στα πόδια της. Αυτό προϋποθέτει μια αντίστροφη εξισορρόπηση της φιλοδοξίας των μεταρρυθμίσεων και του ύψους της ελάφρυνσης του χρέους -μπορούμε σίγουρα να υποστηρίξουμε ένα πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, όμως αυτό αναπόφευκτα θα ενείχε μια μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους.

Με αυτό κατά νου, όσες μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς την ελάφρυνση του, και από την άλλη μεριά, όσες ελαφρύνσεις του χρέους και να γίνουν δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν βιώσιμο το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα χωρίς ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να γίνουν και τα δύο. Αναμφίβολα, η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της θα πρέπει να πάρουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις στους επόμενους μήνες, ώστε να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που είναι βιώσιμο -ένα πρόγραμμα με νούμερα που βγαίνουν.

Τέτοιες δύσκολες αποφάσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται επιδερμικά κάνοντας μη ρεαλιστικές υποθέσεις. Αν και υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την αύξηση της παραγωγικότητας με μεταρρυθμίσεις, η τελευταία εξαετία έδειξε ότι το εύρος και ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων που μπορεί να αποδεχτεί η Ελληνική κοινωνία δεν συνάδει με την πρώιμη βελτίωση της παραγωγικότητας και με τη βιώσιμη ανάπτυξη. ‘Έτσι λοιπόν, οι υποθέσεις ότι η Ελλάδα μπορεί απλά να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της χωρίς την ελάφρυνσή του -με μια γρήγορη μετάβαση από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη αύξηση της παραγωγικότητας μέσα στην Ευρωζώνη- δεν είναι αξιόπιστες. Ομοίως, η κατά πολύ περιορισμένη επιτυχία στην καταπολέμηση της περιβόητης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα - για να πληρώσουν οι ευκατάστατοι το δίκαιο μερίδιό τους- σημαίνει ότι οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό δεν μπορούν να αποφευχθούν κάνοντας απλά υποθέσεις ότι θα γίνουν υψηλότερες εισπράξεις φόρων στο μέλλον.

Γιατί τόση μεγάλη επικέντρωση στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις; Παρά τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις του 2010 και του 2012, το Ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα παραμένει σε οικονομικά- απλησίαστα και γενναιόδωρα επίπεδα. Για παράδειγμα, οι τυπικές συντάξεις σε ονομαστικούς όρους Ευρώ, είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιες στην Ελλάδα και στη Γερμανία, αν και η Γερμανία -με μέτρο το μέσο μισθό- είναι δύο φορές πιο πλούσια από την Ελλάδα. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι οι Έλληνες εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται πολύ πιο νωρίς από τους Γερμανούς, και ότι οι Γερμανία είναι πιο αποτελεσματική στην είσπραξη των ασφαλιστικών εισφορών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Ελληνικός προϋπολογισμός χρειάζεται να μεταφέρει περίπου το 10% του ΑΕΠ για να καλύψει το μεγάλο κενό στο ασφαλιστικό σύστημα, σε σύγκριση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 2½ τοις εκατό. Σαφώς, αυτό δεν είναι βιώσιμο.

Δεν μπορεί όμως η Ελλάδα να προστατέψει τους συνταξιούχους κάνοντας περικοπές αλλού ή αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστές; Υπάρχει κάποιο περιθώριο για τα μέτρα αυτά, όμως είναι πολύ περιορισμένο. Το μεγαλύτερο μέρος των άλλων δαπανών έχει ήδη κοπεί δραστικά στην προσπάθεια να προστατευτούν οι συντάξεις και οι κοινωνικές παροχές, ενώ η δυστοκία στη διεύρυνση της βάσης και στη βελτίωση της συμμόρφωσης έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη εξάρτηση από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές. Για να πετύχει τον φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο της για πρωτογενές πλεόνασμα 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα πρέπει να πάρει μέτρα της τάξης περίπου του 4-5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Δεν μπορούμε να δούμε πώς μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα χωρίς σημαντικές εξοικονομήσεις στις συντάξεις.

Βέβαια, οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό θα είναι κοινωνικά δύσκολες για τον Ελληνικό λαό, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες τα τελευταία χρόνια. Στην πράξη, οι κοινωνικές πιέσεις έχουν ήδη εξαναγκάσει τόσο τις προηγούμενες όσο και την τωρινή κυβέρνηση να κάνουν αναστροφές στην πορεία και, δυστυχώς, η Ελλάδα έχει απομακρυνθεί περισσότερο από την επίτευξη των μεσοπρόθεσμων στόχων της συγκριτικά με τα μέσα του 2014, πριν από την εξάλειψη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος που αποδείχθηκε προσωρινό, από μια σημαντική δημοσιονομική χαλάρωση. Από την άποψη αυτή, η Κυβέρνηση έχει δίκιο να επισημαίνει ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα έχουν μια ευρύτερη κοινωνική λειτουργία. Όμως, η χρήση των συντάξεων με τον τρόπο αυτό δεν αποτελεί βιώσιμη λύση. Αυτό που χρειάζεται -και που είναι κάτι που το ΔΝΤ υποστηρίζει- είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας που είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμο.

Θα μπορούσε ένας στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα πολύ χαμηλότερος από το 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ να κάνει την απαραίτητη ασφαλιστική μεταρρύθμιση λιγότερο απαιτητική; Αυτό εύλογα αποτελεί ένα επίμαχο θέμα ανάμεσα στους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, κατά ένα μέρος γιατί αρκετοί εταίροι είναι αναγκασμένοι να έχουν παρόμοια υψηλά πλεονάσματα για να διατηρήσουν τη βιωσιμότητα του χρέους τους, και κατά ένα άλλο μέρος γιατί ορισμένες από τις χώρες που στην πραγματικότητα θα κληθούν να πληρώσουν την ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους είναι πιο φτωχές από την Ελλάδα και πληρώνουν λιγότερο γενναιόδωρες συντάξεις στους δικούς τους λαούς. Με την Ευρωζώνη να βρίσκεται ακόμη μακριά από την επίτευξη μιας πολιτικής ένωσης, ένας συμβιβασμός θα πρέπει να αντανακλά αυτούς τους πολιτικούς περιορισμούς. Το ΔΝΤ είναι διατεθειμένο να εργαστεί με το συνδυασμό μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους που μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της. Όμως, και πάλι τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν.

Το ΔΝΤ δεν θέλει να εφαρμόσει η Ελλάδα μια δρακόντεια δημοσιονομική προσαρμογή σε μια οικονομία που ήδη βρίσκεται σε σοβαρή ύφεση. Στην πράξη έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει μια πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζει περισσότερο μια πιο βραχυπρόθεσμη ανάκαμψη η οποία μεσοπρόθεσμα είναι πιο ρεαλιστική. Ακόμη δεν έχουμε δει ένα αξιόπιστο σχέδιο για τον τρόπο που η Ελλάδα θα πετύχει τον πολύ φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο του πλεονάσματος, που είναι το κλειδί στα τα σχέδια της Κυβέρνησης για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους. Αυτή η έμφαση στην αξιοπιστία έχει καίρια σημασία για τη δημιουργία εμπιστοσύνης στους επενδυτές, που είναι ζωτική για την αναζωογόνηση της Ελλάδας. Ένα σχέδιο που είναι βασισμένο σε υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές σύντομα θα προκαλέσει την επανεμφάνιση φόβων για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και θα καταπνίξει το επενδυτικό κλίμα.

Ο απώτερος στόχος της συνεργασίας του ΔΝΤ με την Ελλάδα είναι να βοηθήσει τη χώρα να ξαναμπεί στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, που θα ωφελήσει τον Ελληνικό λαό. Το ΔΝΤ θα υποστηρίξει τις Ελληνικές Αρχές και τους Ευρωπαίους εταίρους τους στην κατάρτιση ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους στο οποίο τα νούμερα θα βγαίνουν. Υπάρχουν δύσκολες επιλογές που πρέπει να γίνουν, όμως είναι σημαντικό να γίνουν για να μην χαθούν οι προσπάθειες που έκανε η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

12/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

_ευρωπαϊκά_καλοκαίρια_είναι_τα_πιο_ζεστά_των_τελευταίων_2000_ετών.jpg

Μπορεί το πρόβλημα της θέρμανσης να ταλανίζει τους χειμώνες μας, τα πράγματα δεν είναι όμως καλύτερα το καλοκαίρι που το πρόβλημα της υπερθέρμανσης παραμονεύει.

 

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, έχει βιώσει τα πιο ζεστά καλοκαίρια των τελευταίων δύο περίπου χιλιετιών, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα. Το αποκορύφωμα μάλιστα το ζήσαμε στους καύσωνες των ετών 2003, 2010 και 2015.

Σύμφωνα με την μελέτη, ζεστά καλοκαίρια υπήρχαν κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, έως τον 3ο αιώνα μ.Χ., ενώ μεταξύ 4ου και 7ου αι. τα ευρωπαϊκά καλοκαίρια ήταν πιο ψυχρά. Τον γενικά ζεστό Μεσαίωνα ακολούθησε η κρύα Μικρή Εποχή των Πάγων μεταξύ 13ου και 18ου αιώνα. Από τις αρχές του 20ού αιώνα τα καλοκαίρια στην Ευρώπη έγιναν σταδιακά πιο θερμά, κυρίως λόγω της ανθρωπογενούς δραστηριότητας που επιδεινώνει την κλιματική αλλαγή.

Τα τελευταία 30 χρόνια, τα ευρωπαϊκά καλοκαίρια είναι τα πιο ζεστά εδώ και 2.100 χρόνια περίπου, ιδίως στη Νότια Ευρώπη. Σύμφωνα με την μελέτη, μεταξύ 1986-2015 στην Ευρώπη τους θερινούς μήνες Ιούνιο έως Αύγουστο έχει σημειωθεί μια μέση αύξηση της θερμοκρασίας γύρω στους 1,3 βαθμούς Κελσίου. Εξάλλου, οι καύσωνες τείνουν να γίνονται συχνότεροι, πιο έντονοι και μεγαλύτερης διάρκειας. Η μελέτη δεν αποκλείει ότι στο μέλλον οι καύσωνες μπορεί να διαρκούν ακόμη και ολόκληρες δεκαετίες.

Η νέα μελέτη 45 επιστημόνων από 13 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών «Environmental Research Letters».

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

10/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

.jpg

Πειραιάς 8.2.16              

                 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

 

Το ΔΣ/ΟΜΥΛΕ στις 28.01.2016 και τα ΔΣ της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ και του Συνδέσμου Εποπτών-Αρχιεργατών ΟΛΠ στις 08.02.2016 σε συνεδρίασή τους εκτίμησαν την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σχετικά με την απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ για την αποδοχή της μοναδικής οικονομικής προσφοράς για την πώληση του 51%+16% του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΛΠ, την δρομολόγηση της ίδιας πολιτικής για τον ΟΛΘ, αλλά και την ιδιωτικοποίηση όλων των Λιμανιών.

Συγκεκριμένα :

  • Εκτίμησαν ότι η εμμονή της Κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ στην ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών δεν αποτελεί αναπτυξιακό λιμενικό μοντέλο, αλλά πολιτικό και οικονομικό ξεπούλημα των Λιμανιών. Αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία, την κοινωνία και τους επιλιμένιους Δήμους, αλλά και για την εργασιακή προοπτική των εργαζομένων.

 

  • Η Κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ, στην προσπάθειά τους να ολοκληρώσουν το εγχείρημα ξεπουλήματος των ΟΛΠ και ΟΛΘ και των άλλων Λιμανιών, μετέρχονται ακραίων πολιτικών και νομικών ακροβασιών. Η τροποποίηση της Σύμβασης Παραχώρησης μεταξύ ΟΛΠ και Ελληνικού Δημοσίου έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και COSCO, με αποτέλεσμα η κατάθεση των οικονομικών προσφορών να έχει γίνει σε ανύπαρκτο νομικά κείμενο, χωρίς υπογραφές του ΟΛΠ και των αρμοδίων Υπουργείων.
  • Η Κυβέρνηση δεν έχει προσδιορίσει και δεν έχει θεσμοθετήσει την αναγκαία Δημόσια Αρχή Λιμένος και η οποιαδήποτε θεσμοθέτηση μετατίθεται στις ορέξεις της COSCO, καταλύοντας έτσι την κυριαρχία της Ελληνικής Βουλής και του Ελληνικού Κράτους.
  • Προκλητικά και απροκάλυπτα ξεπουλάνε την κυριαρχία επί του ΟΛΠ, αντί του ευτελούς τιμήματος των 280 εκ. ευρώ, ενώ ταυτόχρονα χαρίζουν στην COSCO, σύμφωνα με υπολογισμούς του ΤΑΙΠΕΔ, ενοίκια Καθαρής Παρούσας Αξίας πλέον του ενός (1) δις ευρώ.
  • Μιλάνε γενικά και αόριστα, Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ, για επενδύσεις, όταν είναι γνωστό ότι στοχεύουν στις χρηματοδοτήσεις από τα ΕΣΠΑ, τις οποίες έχει εξασφαλίσει ο Δημόσιος ΟΛΠ (π.χ. Κρουαζιέρα).
  • Δεν έχουν την πολιτική ευθιξία να αναμένουν την έκδοση της απόφασης του ΣτΕ σε προσφυγή που έχει εκδικαστεί από τον Οκτώβριο του 2015 για τους ΟΛΠ και ΟΛΘ.
  • Τέλος η Κυβέρνηση αδιαφορεί για τους εργαζόμενους και το κορυφαίο θέμα των εργασιακών σχέσεων και απαντάει με γενικόλογες αναφορές στα συγκεκριμένα θέματα που θέτουν οι εργαζόμενοι.

 

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση τα ΔΣ της ΟΜΥΛΕ, της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ καιΣυνδέσμου Εποπτών-Αρχιεργατών ΟΛΠ αποφάσισαν να δώσουν αγωνιστική απάντηση και να αναδείξουν τις θέσεις του Συνδικαλιστικού Κινήματος απέναντι στα προπαγανδιστικά τεχνάσματα Κυβέρνησης και ΤΑΙΠΕΔ.

Συγκεκριμένα αποφάσισαν :

  • 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση στις 16 & 17 Φεβρουαρίου σε όλα τα Λιμάνια της χώρας.
  • Την Τρίτη 16 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθούν δυναμικές πολύμορφες κινητοποιήσεις στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη.
  • Την Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην Αθήνα και πορεία. Θα απαιτήσουμε συνάντηση με την Κυβέρνηση, προκειμένου να δοθούν απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα που αφορούν το μεγάλο ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ.
  • Την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου και ώρα 13:00 στο Μέγαρο του ΟΛΠ (αίθουσα εκδηλώσεων) θα πραγματοποιηθεί πανλιμενική συγκέντρωση των εργαζομένων στον ΟΛΠ, προκειμένου να οργανώσουν και να προετοιμάσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

05/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

_είναι_η_ανεργία_ανόητοι.jpg

Του Γιάννη Περάκη

«Εντονη» αντιπαράθεση στη βουλή, οι πολιτικοί αρχηγοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν για να σωθεί το ασφαλιστικό, κλπ είναι οι χαρακτηριστικοί τίτλοι της συζήτησης στη βουλή για το ασφαλιστικό.

Ο πολίτης αυτής της χώρας αισθάνεται ότι έχει την δυνατότητα «επιλογής». Η πρώτη επιλογή είναι να του κατακρεουργήσουν την σύνταξη με το αριστερό χέρι, η δεύτερη με το δεξί και οι «κεντρώοι» μαζί με τον  Λεβέντη να προσφέρουν το απαραίτητο back-up και στις δύο επιλογές. Για το αύριο τσιμουδιά.  

Αυτή είναι η άποψη παίζει στα κανάλια για τις συντάξεις.

Συγκλονιστικά1 είναι τα στοιχεία για τον αριθμό των εργαζόμενων στην Ελλάδα αλλά και εκείνων που δεν εργάζονται. Ο πληθυσμός της Ελλάδας, ο οποίος δεν εργάζεται υπερβαίνει αυτή την στιγμή τα 7 εκατομμύρια!.
«Μια χώρα όπως η Ελλάδα, με 4.740.000 άτομα εργατικό δυναμικό 3.500.000 άτομα στην απασχόληση, 1.240.000 άτομα στην ανεργία και 2.650.000 άτομα στη σύνταξη δεν μπορεί να προσδοκά ούτε αποκατάσταση των σοβαρών ανισορροπιών στη βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικό-τητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ούτε ανάταξη του κοινωνικοοικο-νομικού σχηματισμού».
Ο αριθμός των συνταξιούχων (στοιχεία 2015) της χώρας ανέρχεται σε 2.656.007 άτομα. Έως 50% είναι οι μειώσεις στις συντάξεις λόγω μνημονίων ενώ έρχεται και νέο ψαλίδι λόγω των μέτρων που προβλέπει το τρίτο μνημόνιο.


Οι 6 στους 10 συνταξιούχους στη χώρα μας έχουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ και μάλιστα το 44,8% παίρνει σύνταξη κάτω από το όριο της σχετικής φτώχειας των 665 ευρώ.


Ο αριθμός των ανέργων κινείται στα 1.196.736 άτομα. Οι προβλέψεις της Κομισιόν για την ανεργία στη χώρα μας προβλέπουν ότι φέτος θα διαμορφωθεί στο 25,7% και το 2016 στο 25,8%.

Σε 350.000 οικογένειες δεν υπάρχει εργαζόμενο μέλος. Η μακροχρόνια ανεργία κινείται στο 73,1% όταν κάθε άνεργος είναι περισσότερο από δυόμισι έτη άνεργος. Σήμερα καταγράφεται ένα παρατεταμένο υψηλό επίπεδο ανεργίας (25% φέτος -9,5% το 2009) από το οποίο το 48,5% πλήττει τους νέους και τις νέες (18-24 ετών). 


Οι 9 στους 10 ανέργους βρίσκονται στο περιθώριο και δεν λαμβάνουν καμία 

απολύτως στήριξη από τον ΟΑΕΔ ούτε ως επίδομα ανεργίας ούτε ως επιδότηση απασχόλησης.

Ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός (όσοι δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία) ανήλθε σε 3.296.280 άτομα.

Το σύνολο των απασχολούμενων αριθμεί 3.591.407 άτομα. Ο μέσος καθαρός  μισθός σήμερα είναι κάτω από τα 815 ευρώ ενώ με μηνιαίο μισθό 346 ευρώ απασχολείται μισό εκατομμύριο μερικώς απασχολούμενων. Παράλληλα ένα εκατομμύριο είναι οι απλήρωτοι (από 1 έως 5 μήνες) εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.   

Οι 7 στις 10 θέσεις εργασίας που ανοίγουν είναι προσωρινής απασχόλησης οι λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας.

Το κυρίαρχο στο ασφαλιστικό είναι η αναλογία των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση;

Στο κείμενο2 κωδικοποιούνται τα βασικά σημεία ενός προγράμματος οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα. Το πρόγραμμα στοχεύει στην ανάταξη και, εν συνεχεία, ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και της κοινωνικής παραγωγής, με γνώμονα τα γενικά εθνικά συμφέροντα, αλλά δίνοντας προτεραιότητα σε εκείνα των μισθωτών. Eπικεντρώνεται στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, στο ζήτημα της ανάπτυξης και στην ΟΝΕ. Υποστηρίζει ότι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη είναι ασυμβίβαστη με την υλοποίηση προγράμματος απελευθέρωσης από τον βρόχο των Μνημονίων.

Για να αρχίζει να μειώνεται η ανεργία πρέπει να σημειωθούν ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ άνω του 2%. Ενδεικτικά, η εντός περιόδου 5 ετών συμπίεση της ανεργίας στο ποσοστό του 10% προαπαιτεί μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ κατά 5.4% και δημιουργία 181 χιλ. θέσεων εργασίας ανά έτος.

Πολλαπλασιάζοντας τους 181.000 (εργαζόμενους)  Χ 700 (μηνιαίο μισθό) Χ 14 (μήνες) Χ 40,56% (ποσοστό εισφορών) = 720 εκατομ. ευρώ ετησίως, επι 5 έτη περίπου 3,5 δις. ευρώ.  Μήπως αυτό δεν είναι το έλλειμα στις συντάξεις ;

Αμάν πια, η ανοησία έχει και τα όρια της.

Γιάννης  Περάκης

Οικονομολόγος

1. Τα Νέα (09-11-2015) : Σάββας Ρομπόλης ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

2. Σχέδιο Β-Θεόδωρος Μαριόλης:  Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο,  και πρόεδρος του Ινστιτούτου Κοινωνικών  Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης.

πηγη: sxedio-b.gr

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

bogiopoulos.jpg

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  

Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης βάζει ταφόπλακα στα ασφαλιστικά δικαιώματα του λαού. Δεν αφήνει όρθιο τίποτα απ’ ό,τι απέμεινε από την προηγούμενη μνημονιακή λεηλασία.  

Το «αριστερό» νομοσχέδιο της «αριστερής» κυβέρνησης  

  • μονιμοποιεί όλους τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους,

  • καταργεί δια παντός την 13η και 14η σύνταξη,

  • επιφέρει νέες ληστρικές εισφορές για μια «ανταποδοτική» σύνταξη που ισοδυναμεί με φιλοδώρημα κι αυτή στα βαθιά γεράματα,

  • δεν εξαιρεί καμιά κατηγορία εργαζόμενων από την επίθεση,

  • επιβάλλει ως θεμέλιο λίθο της ασφάλισης την «ανταποδοτικότητα» που σημαίνει πως  «ό,τι πληρώνεις–παίρνεις» αφού προηγουμένως κράτος και μεγάλο κεφάλαιο έχουν  απαλλαγεί από τα «βάρη» για την κοινωνική ασφάλιση η οποία μετατρέπεται σε ιδιωτική υπόθεση προς δόξα των ιδιωτικών ασφαλιστικών.

  Οι συντάξεις που θα αποδίδονται στο εξής, θα είναι μειωμένες σε σχέση με τις σημερινές, αλλά και σε σχέση με εκείνες που θα δίνονταν με το νόμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη (3863/2010). 

Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους:  

  • Πρώτον, επειδή τα ποσοστά αναπλήρωσης σύμφωνα με το κυβερνητικό σχέδιο «βυθίζονται» στο 38,68% για τα 35 χρόνια Ασφάλισης, όταν στο ισχύον σύστημα έφταναν το 70% και στον 3863/2010 το 45,85%.

  • Δεύτερον, επειδή τα ποσοστά αυτά θα υπολογίζονται και σε πολύ μικρότερο συντάξιμο μισθό, αφού αυτός πλέον θα είναι ο μέσος μισθός ολόκληρου του και όχι της τελευταίας πενταετίας (π.χ. ΙΚΑ) που ίσχυε πριν.

  Το νομοσχέδιο «κουρεύει» τις συντάξεις για τους μισθωτούς σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τους μισθωτούς με μπλοκάκι και τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους.  

Υπερδιπλασιάζει τις εισφορές για μισθωτούς με μπλοκάκι και  αυτοαπασχολούμενους, κλέβει έτσι σχεδόν το 40% των αποδοχών τους.  

Ένας νέος εργαζόμενος με μπλοκάκι ή αυτοαπασχολούμενος επιστήμονας καλείται να πληρώνει το 33,5% του εισοδήματός του την πρώτη τριετία και το 35,5% την επόμενη διετία και ισοβίως!  

Κόβουν τις συντάξεις ακόμα και σε περίπτωση αναπηρίας! Ο ασφαλισμένος που χάνει την ικανότητα προς εργασία με ποσοστό αναπηρίας από 50% έως 67% θα λαμβάνει μόνο το 50% της «εθνικής σύνταξης», ενώ με ποσοστό αναπηρίας από 67% έως 79% θα λαμβάνει το 75%...  

Λένε ότι με τον επανυπολογισμό δεν θα μειωθεί το ύψος των ήδη αποδιδόμενων συντάξεων. Λένε ψέματα! Αν ένας παλιός συνταξιούχος παίρνει σήμερα 800 ευρώ σύνταξη και με τον επανυπολογισμό προκύπτει σύνταξη 700 ευρώ, θα συνεχίσει να παίρνει τα 800 μέχρι και το 2018. Από εκεί και πέρα, η σύνταξη θα προσαρμόζεται σταδιακά στα 700.  

Προχωρούν σε αφαίμαξη των αγροτών. Ανεξάρτητα από το χρόνο υπαγωγής στην Ασφάλιση, οι εισφορές τους για κύρια σύνταξη αυξάνονται από το 7% στο 20% που σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα αντιαγροτικά μέτρα (αύξηση ΦΠΑ, πενταπλασιασμός κόστους πετρελαίου, μείωση επιδοτήσεων κλπ) οδηγεί σε οριστικό ξεκλήρισμα της αγροτιάς.  

Διαλύουν τις επικουρικές, καταργούν το ΕΚΑΣ, εξαϋλώνουν το εφάπαξ.  

Σημείωση: Όλα αυτά έρχονται μετά από διαδοχικές μειώσεις συντάξεων που επέφεραν μείωση του συντάξιμου μισθού κατά 40% και 50%! Έρχονται να επιβληθούν πάνω σε ένα καθεστώς που ήδη σήμερα εκείνο που «παρέχει» στους συνταξιούχους είναι συντάξεις πείνας! Έρχονται να επιβληθούν σε συνθήκες ανεργίας 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων, με μια νέα γενιά που η ανεργία την μαστίζει κατά 60%, πράγμα που σημαίνει ότι οι επόμενες γενιές – με την αύξηση της ηλικίας των ήδη εργαζομένων – δεν θα πάρουν σύνταξη ποτέ διότι πολύ απλά δεν θα βρουν δουλειά ποτέ!  

Αυτό το νομοσχέδιο «έκτρωμα» δεν διορθώνεται!  

Η αυριανή απεργία είναι το στοιχειώδες. Και πρέπει να είναι μόνο η αρχή. Μια αρχή που η λαοθάλασσα στην Ομόνοια και σε όλες τις πόλεις και στα χωριά της χώρας θα πρέπει να σημάνει ταυτόχρονα και την αρχή του τέλους αυτού του φαύλου κύκλου του λαϊκού εξανδραποδισμού.  

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.grτην Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

kokkinh.jpg

ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Μετά από συνάντηση αντιπροσωπειών ΛΑΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση, που αφορά το ζήτημα της συμβολής τους στην κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο:

«Η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζουν τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, που ξεσπούν σε όλη τη χώρα. Οι κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, των -νέων κυρίως- ελαστικά εργαζόμενων με «μπλοκάκι», της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών, έχουν κοινό στόχο: την πολιτική των μνημονίων, την επίθεση που δέχονται από την πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, που θέλουν να μετατρέψουν την ασφάλιση από κοινωνικό δικαίωμα σε ατομική υποχρέωση, να αφαιρέσουν δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες. Οι δύο δυνάμεις υποστηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτούς τους αγώνες. Στηρίζουν την ανάγκη να συντονιστούν και να κλιμακωθούν για να μην περάσει και να ανατραπεί το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και συνολικότερα η μνημονιακή αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όλου του αστικού μνημονιακού μπλοκ.

Σε αυτή τη μεγάλη μάχη επιδιώκουμε, να βρούμε τρόπους κοινής δράσης  και συνεργασίας

- Για να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στην αντιασφαλιστική «μεταρρύθμιση», που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή στον σφαγιασμό των λαϊκών δικαιωμάτων με όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς, για να μην περάσει το νομοσχέδιο ασφαλιστικής κατεδάφισης και να διεκδικήσουμε καθολικό, δημόσιο, αναδιανεμητικό σύστημα ασφάλισης, δωρεάν και δημόσιο σύστημα περίθαλψης για όλους, πλήρη και σταθερή δουλειά, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις.

-Για να συμβάλλουμε στον αναγκαίο παλλαϊκό ξεσηκωμό, στον κοινό αγώνα σε όλα τα επίπεδα, από το πανεθνικό μέχρι τη γειτονιά, του εργατικού κινήματος με τους αυτοαπασχολούμενους, τη νεολαία και την φτωχή και μικρομεσαία αγροτιά, που παλεύει στα αγροτικά μπλόκα, την εργατική τάξη. Για να συμβάλλουμε στις προσπάθειες που γίνονταιγια τον ενωτικό αγωνιστικό συντονισμό σωματείων και συνδικαλιστικών οργανώσεων, και πρώτα από όλα στην βάση των πρωτοβάθμιων σωματείων, για την συγκρότηση ενός ενωτικού κέντρου αγώνα ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση σε διάκριση από τον εργοδοτικό, συμβιβασμένοκαι τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Με κοινές επιτροπές και συνελεύσεις αγώνα στη γειτονιά, με πρωτοπόρα κοινή στάση στα συλλογικά όργανα του λαϊκού κινήματος.

- Για να κλιμακώσουμε την πάλη μας, για να στηρίξουμε, όχι κινητοποιήσεις «για την τιμή των όπλων», αλλά ένα μεγάλο κύμα απεργιών (που ήδη ξεκίνησαν όπως στους ναυτεργάτες, ΝΑΤ, ΕΡΓΟΣΕ, SOFTEX κα), ενωτικών διαδηλώσεων, καταλήψεων, πολύμορφων αγώνων, με αφετηρία την Πανεργατική Απεργία της 4ης Φλεβάρη και παραπέρα κλιμάκωση αμέσως μετά.

- Για να συνδέσουμε τους αγώνες κατά της διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης, με την πάλη για την απαλλαγή συνολικά από τα μνημόνια, για τη διαγραφή του χρέους, για τη σύγκρουση και ρήξη με την πολιτική των μεγαλοεπιχειρηματιών, των τραπεζιτών, της ΕΕ και των κυβερνήσεών τους, των συνεχών θυσιών στο όνομα του ευρωμονόδρομου, για την ανατροπή όλου του μνημονιακού αστικού μπλοκ.

Οι δύο αντιπροσωπείες, παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις που υπάρχουν, συμφώνησαν να συνεχίσουν τις αναγκαίες συνεννοήσεις και κοινές ενέργειες για να συμβάλλουν με τον καλύτερο τρόπο στις μάχες που έρχονται.

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

ΠΗΓΗ: iskra.gr

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

delastik_giorgos.jpg

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Αποκάλεσε «ηλίθιο» τον Αλέξη Τσίπρα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. «Γελοίο» χαρακτήρισε τον Έλληνα πρωθυπουργό η γερμανική φιλοκυβερνητική εφημερίδα Ντι Βελτ. Σαν να μην έφταναν αυτά, τώρα απειλούν οι Γερμαναράδες και τα φερέφωνά τους την Ελλάδα με αποβολή ντε φάκτο από τη ζώνη Σένγκεν, αν δεν βάλει η χώρα μας το Πολεμικό Ναυτικό της να …πνίγει τους πρόσφυγες που προσπαθούν να έρθουν στην Ελλάδα από τα τουρκικά παράλια!

«Κάρφωσε» δημοσίως ο Έλληνας αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας – και πολύ καλά έκανε – τι είπε ο Βέλγος υφυπουργός για το Άσυλο και τη Μετανάστευση Τέο Φράνκεν τη Δευτέρα, στο άτυπο συμβούλιο των υπουργών της ΕΕ για το προσφυγικό και μεταναστευτικό θέμα: «Πνίξτε τους μετανάστες!. Αυτό είπε ο Βέλγος. Είναι ποινικό αδίκημα, δεν μπορεί να το λέει» είπε στον Σκάι ο Γ. Μουζάλας. Την Τετάρτη θυμήθηκε ο Φράνκεν να «διαψεύσει» όσα είχε όντως πει τη Δευτέρα, μετά προφανώς από το «άγριο χέρι» που θα του είχαν βάλει και οι υπόλοιποι υπουργοί της βελγικής κυβέρνησης, καθώς είχε αποκαλύψει δημόσια αυτά που η βελγική κυβέρνηση συζητούσε στους κόλπους της εν κρυπτώ και παραβύστω. «Ουδέποτε κάλεσα τον Έλληνα συνάδελφό μου να προχωρήσει σε απωθήσεις μεταναστών, ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι θα πνίγονταν. Λυπάμαι βαθύτατα για τις γκροτέσκες (σ.σ. η λέξη σημαίνει «υπερβολικές σε βαθμό γελοιότητας») αυτές δηλώσεις» δήλωσε στο βελγικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπέλγκα. Η ουσία είναι ότι οι Γερμανοί και τα φερέφωνά τους, από τη στιγμή που διαπίστωσαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας «έσπασε», γίνονται όλο και πιο επιθετικοί εναντίον της χώρας μας. Τώρα απειλούν και μεθοδεύουν την αποβολή της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν, αν η χώρα μας δεν αρχίσει να πνίγει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν την Κομισιόν ως όπλο εναντίον της Ελλάδας προκειμένου να παρατείνουν τα μέτρα ελέγχου στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ. Αν η Κομισιόν ισχυριστεί σε έκθεσή της ότι υπάρχουν «σοβαρές και συνεχιζόμενες εξελίξεις στη φύλαξη των συνόρων» της Ελλάδας, αναφερόμενη φυσικά στα θαλάσσια σύνορα της χώρας μας, τότε θα ενεργοποιηθούν τα άρθρα 19 και 26 του Κώδικα Σένγκεν. Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία, η Αυστρία και άλλες χώρες που ήδη έχουν επιβάλει ελέγχους στα εσωτερικά τους σύνορα για έξι μήνες, θα μπορούν κατά τη βούλησή τους να παρατείνουν τους ελέγχους αυτούς μέχρι και δύο χρόνια. Παράλληλα, η κάθε χώρα της ζώνης Σένγκεν θα έχει το δικαίωμα να επιβάλει ελέγχους ακόμη και στους Έλληνες που θέλουν να ταξιδέψουν στις χώρες αυτές! Ακόμη και …βίζα μπορεί να μας ζητούν!!! Άντε μέσα στις συνθήκες αυτές, να τολμήσει ο Τσίπρας να ζητήσει «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους! Θα τον κατασπαράξουν οι Γερμαναράδες.

Σε ένα βαθύτερο επίπεδο αντιμετωπίζοντας το θέμα, διαπιστώνουμε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αφού διάλεξαν τους μορφωμένους μετανάστες (γιατρούς, μηχανικούς κ.λπ.) από τις αραβικές χώρες που χτύπησαν την πόρτα της Ευρώπης, δεν επιθυμούν πλέον την ενσωμάτωση των υπόλοιπων προσφύγων και μεταναστών, κάτω από το βάρος και των αντιδράσεων των λαών στις χώρες τους σε συνθήκες κρίσης, τις οποίες είχαν υποτιμήσει. Υποκρίνονται όμως ότι ξεχνούν οι χώρες της ΕΕ ότι αιτία των προσφυγικών ροών από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Λιβύη κλπ. , είναι τα ευρωπαϊκά εγκλήματα εναντίον των χωρών αυτών, με τους πολέμους που οργάνωσαν και έκαναν για να ανατρέψουν τα προηγούμενα καθεστώτα, τα οποία ήταν συμβιβασμένα με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, αλλά δεν ήταν τυφλά όργανά τους. Προείχε για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους η εξόντωση των καθεστώτων αυτών ως θυλάκων διαφοροποιήσεων. Τώρα όμως που ήρθε για τις ΗΠΑ και την ΕΕ η ώρα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των εγκλημάτων τους, καθόλου δεν τους αρέσει. Και οι μεν ΗΠΑ που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γης, κανένα πρόβλημα δεν αντιμετωπίζουν πρακτικά. Η Ευρώπη όμως πώς να σταματήσει τις προσφυγικές ροές; Έχουν φυσικά αρνηθεί να ρωτήσουν τον πληθυσμό του Ιράκ, αν προτιμούσε τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τα τρία ντε φάκτο ιρακινά κράτη που δημιούργησε ο πόλεμος, με τους τζιχαντιστές να λυμαίνονται τα δυτικά τμήματα κυρίως της σουνιτικής περιοχής, αλλά και κάποια κομμάτια της σιιτικής και της κουρδικής περιοχής – κράτους; Ρώτησαν τους Λίβυους αν προτιμούσαν τον Καντάφι ή τις σημερινές δύο Λιβύες των φυλάρχων; Προφανώς και αδιαφορούν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, αν οι Αφγανοί προτιμούσαν τον Νατζιμπουλάχ ή τους πολιτικούς κανίβαλους των ταλιμπάν.

Αυτό όμως που για τις ΗΠΑ και την ΕΕ είναι ζήτημα θεωρίας, για τους Ιρακινούς, τους Λίβυους, τους Σύριους, τους Αφγανούς – δηλαδή για πάνω από 80 εκατομμύρια ανθρώπους – είναι η αφόρητη καθημερινότητα από την οποία βασανίζονται σε όλη τη ζωή τους από τότε που επήλθαν αυτές οι αλλαγές. Λογικό είναι να θέλουν να φύγουν από τη ζωή αυτή, όσοι μπορούν. Γι’ αυτό και λέμε ότι το πρόβλημα με τους πρόσφυγες είναι άλυτο για την Ευρώπη χωρίς αλλαγή, ριζική αλλαγή πολιτικής.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

isodima.jpg

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια τυπική επιχείρηση αντιστροφής της πραγματικότητας,  επιχειρεί να παρουσιάσει την αντεργατική τομή στο ασφαλιστικό, ως «ταξική μεροληπτικότητα» υπέρ των  φτωχών εργατικών και λαϊκών στρωμάτων!

Στη συλλογιστική αυτή εισοδήματα άνω των 12.000 ανήκουν σε …πλούσιους εργαζόμενους, μεταξύ 5.500 και 12.000 συνωστίζονται οι ..μεσαίου εισοδήματος και πιο κάτω  κινούνται αυτοί για τους οποίους  έχει δήθεν έγνοια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η φιλολογία περί ‘’προστασίας των πλέον αδυνάτων’’, εν μέσω συνολικής κοινωνικής γενοκτονίας, όχι μόνο  δεν αποτελεί  (μίνι έστω) αντι-νεοφιλελεύθερη πολιτική «ανακούφισης», αλλά, αντίθετα, αναδεικνύει την πλήρη ηγεμονία της τελευταίας-σε εκδοχή Μπλερισμού- στον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική της κυβέρνησης.

Η κλασσική εκδοχή του «κράτους πρόνοιας» στον καπιταλισμό, αφορούσε την παροχή κάποιας ασφάλειας στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα. Ακριβώς επειδή οι  βασικοί κανόνες έδιναν προτεραιότητα στην ελευθερία δράσης τους κεφαλαίου, υπήρχε παράλληλα η υπόσχεση της κάλυψης των «παράπλευρων απωλειών» (ανεργία, χαμηλά εισοδήματα σε τμήματα των εργαζομένων, αποκατάσταση υγείας κ.α.) από το κράτος πρόνοιας.

Η μερική αναδιανομή αποτελούσε  συμπληρωματική λειτουργία, ενώ προϋπόθετε φυσικά σκληρούς κοινωνικούς αγώνες. Συνιστούσε ταυτόχρονα τη νομιμοποιητική βάση λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας.

Η εποχή αυτή ανήκει  στο παρελθόν. Στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ειδικά σε συνθήκες παροξυσμού της κρίσης του και της εφαρμογής προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής, συντελείται μαράζωμα όλων των θεσμών του παλιού κράτους πρόνοιας, ταυτόχρονα με την απογείωση των «ελευθεριών της αγοράς».

Οι προστατευτικές λειτουργίες περιορίζονται πλέον σε οριακά χαμηλά επίπεδα και μόνο σε ειδικές κατηγορίες (απόλυτα εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, κοινωνικά αποκλεισμένοι, ανάπηροι κ.α.).

Την ίδια ώρα αλλάζει ο χαρακτήρας τους καθώς από κοινωνικό δικαίωμα, μετατρέπονται σε φιλεύσπλαχνες χάριτες προς «ανίκανους» ή «δύστυχους» ταπεινωμένους ανθρώπους.

Το κόστος δε για αυτές δεν αποτελεί πλέον προϊόν αναιμικής ανακατανομής πλούτου μεταξύ αστών και εργατικών στρωμάτων, αλλά αποτέλεσμα εσωτερικής αναδιανομής εντός της εργατικής τάξης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Τρίτο Μνημόνιο ρητά αναφέρεται ότι η σταδιακή εφαρμογή πολιτικών Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος , θα γίνει με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος, δηλαδή θα πληρωθεί εξ ολοκλήρου από τους υπόλοιπους εργαζόμενους  με τις ταπεινωμένες αποδοχές!

Όσο θα δυναμώνει η γενική εικόνα της συνολικής καθίζησης του εργατικού εισοδήματος με ταυτόχρονη μαζική μόνιμη ανεργία, θα πολλαπλασιάζονται οι φανφάρες για ‘’προστασία των αδυνάτων». Είναι το «δίχτυ προστασίας» όχι των ιδίων, αλλά της συνοχής του συστήματος.

Τα έχει πει και ο Χάγιεκ, εκ των  πατριαρχών του νεοφιλελευθερισμού…

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 31/1/16

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

tarpagkos.jpg

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Σε ολόκληρη την τελευταία 35ετία οι αστικές κυβερνήσεις, του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, έφερναν προς ψήφιση και εφάρμοζαν αναπτυξιακούς νόμους ( από το Ν.1262 / 1982 μέχρι το Ν. 3294 / 2004), προκειμένου να ενισχύσουν τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, δημιουργώντας ένα σχετικό περιβάλλον ενθαρρυντικό για την επενδυτική δραστηριότητα της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Προφανώς σε κάθε περίπτωση δεν επρόκειτο για διαδικασίες εθνικής παραγωγικής δημοκρατικής ρύθμισης και σχεδιασμού, αλλά για δευτερογενείς παρεμβάσεις, παράλληλα με την κύρια διαδικασία ανάπτυξης του ιδιωτικού ελληνικού καπιταλισμού, προς την οποία έρχονταν να λειτουργήσουν ενισχυτικά, και με περιθωριακά πάντοτε αποτελέσματα. Έτσι λ.χ. η εργατική απασχόληση, είτε προσαυξάνονταν, όπως στη δεκαετία του 1990, είτε συρρικνώνονταν όπως στην τελευταία επταετία της κεφαλαιοκρατικής κρίσης, σε ελάχιστο βαθμό επηρεάζονταν από αυτές τις αστικές κρατικές δράσεις. Αρκεί να δει κανείς ότι στη διάρκεια της περιόδου 1982 – 2008, οι θέσεις απασχόλησης που δημιουργήθηκαν, και οι οποίες μάλιστα ήταν πάντοτε βραχύβιες, δεν ξεπερνούν συνολικά τις 160 χιλιάδες. Και μάλιστα το ίδιο το κόστος των πενιχρών και σύντομων σε διάρκεια θέσεων εργασίας, ήταν δυσθεώρητο, φτάνοντας τις 362 χιλιάδες ευρώ, ως επί το πλείστον με χρήματα του ελληνικού δημοσίου που κατευθύνονταν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, και που επιβάρυναν τον κάθε φορά κρατικό προϋπολογισμό [ Χ. Λιάγγου «Η πρόταση του ΣΕΒ για τον νέο αναπτυξιακό νόμο», Οικονομική Καθημερινή, 24-1-2016 ].

Ορόσημα μιας αστικής αναπτυξιακής επενδυτικής πολιτικής

Στην πορεία μιας τέτοιας κατεύθυνσης έρχεται να προστεθεί αυτή την περίοδο η πρόταση αναπτυξιακού νόμου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να ξεφεύγει από τις κατευθύνσεις της πεπατημένης όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Πολύ περισσότερο που στη σημερινή συγκυρία ηοικονομική καταστροφή που έχει πλήξει τη βιομηχανία, το εμπόριο και τις υπηρεσίες είναι πρωτοφανής, παράλληλα με την εξολόθρευση του ενός τρίτου της ζωντανής εργασίας με την ανεργία, σε σχέση με την αναπτυξιακή νομοθεσία στην προηγούμενη περίοδο, που χαρακτηρίζονταν από μια σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη και ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 2% - 3%. Μ’ άλλες λέξεις παρόλο που οι ανάγκες οικονομικής ανάταξης της χώρας είναι τεράστιες, το μέγεθος της νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Από μια γενική άποψη αυτό που κάνει αυτή η πολυδιαφημισμένη αναπτυξιακή πρωτοβουλία της κυβέρνησης είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης όρων για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, μια και εκτιμάται ότι το επενδυτικό κενό που έχει δημιουργήσει η καπιταλιστική κρίση φτάνει τα 103 δισεκατ. ευρώ. Έτσι παρέχονται κίνητρα με την μορφή των φοροαπαλλαγών της επιχειρηματικής δραστηριότητας, όπως και άμεσες κεφαλαιακές ενισχύσεις : Κίνητρα επιχορηγήσεων, φορολογικών απαλλαγών και επιδοτήσεων leasing στα ανώτατα επιτρεπόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση ποσοστά [ Α. Γκίτση « 5+2 κίνητρα για την προσέλκυση επενδύσεων », Αυγή 24-1-2016 ]. Αυτή είναι με δυο λέξεις η αναπτυξιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στο σημερινό τοπίο οικονομικού ολέθρου : κίνητρα, επιδοτήσεις, απαλλαγές, ενισχύσεις στην υπηρεσία του επιχειρηματικού κεφαλαίου.

Μ’ αυτά τα δεδομένα της αναπτυξιακής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης, και με δεδομένα επίσης όλα τα προγραμματικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ που εγκαταλείφθηκαν (αποκατάσταση κατώτερου μισθού και αμοιβών συλλογικών συμβάσεων κλπ.), επόμενο είναι να διαμορφώνεται μια σύγκλιση, σχεδόν πλήρης ταύτιση με τους προσανατολισμούς της καπιταλιστικής εργοδοσίας. Έτσι, διαπιστώνοντας ότι οι δημοσιονομικοί περιορισμοί δεν επιτρέπουν μια πλατειά χρηματοδοτική ενίσχυση των βιομηχανικών επενδύσεων, εκείνο που επιδιώκει ο ΣΕΒ, σε παραλληλία με την πολιτική της κυβέρνησης, είναι η καθιέρωση ισχυρών φορολογικών απαλλαγών για κάθε επιχείρηση που πραγματοποιεί παραγωγικές επενδύσεις. Οι φοροαπαλλαγές αυτές υποτίθεται ότι μετατρέπονται σε νέες επενδύσεις, μια διαρκής δηλαδή «επιβράβευση» κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα επιζητείται η άρση αντικινήτρων όπως είναι οι ασφαλιστικές και εργοδοτικές εισφορές για την κοινωνική ασφάλιση, και η ριζική τους μείωση, πράγμα που σε συνδυασμό με τις απαλλαγές φόρου, θα οδηγήσουν υποτίθεται, σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας και σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης.

Τέλος πάγιος στόχος του ΣΕΒ είναι η οριοθέτηση συγκεκριμένων γεωγραφικών ζωνών, στις οποίες ισχύουν κυριολεκτικά υψηλά ποσοστά φοροαπαλλαγής, και εντελώς χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές που φτάνουν μέχρι το 9% επί των καθαρών κερδών. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι κατ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνον δεν φορολογούνται τα κέρδη του επιχειρηματικού κεφαλαίου, όχι μόνον δεν διασφαλίζονται οι πόροι για την κοινωνική ασφάλιση, όχι μόνον μειώνεται δραστικά η φορολόγηση των επενδύσεων, αλλά η αρχή της δίκαιης φορολόγησης παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Πρόκειται για μια οικονομική πολιτική που συρρικνώνει τα μέγιστα τα δημοσιονομικά έσοδα, αναδιανεμητική από την μισθωτή εργασία προς όφελος του επιχειρηματικού κεφαλαίου, «ταξικά μεροληπτική» προς το συμφέρον της καπιταλιστικής εργοδοσίας. Και προφανώς και αφετηρία συνεχούς διόγκωσης του δημόσιου χρέους, εφόσον το κεφάλαιο, προκειμένου να τεθεί σε παραγωγική κίνηση, απαιτεί κάθε διευκόλυνση, κίνητρο, ενίσχυση, αποφεύγοντας νόμιμα την καταβολή της φορολόγησης που του αντιστοιχεί.

Αυτή η ταύτιση επιδιώξεων και η σύγκλιση πολιτικών ΣΥΡΙΖΑ και ΣΕΒ είναι άλλωστε εμφανέστατη και ανοιχτά ομολογημένη, όπως συμβαίνει με τους πολιτικούς εκπροσώπους του Υπουργείου Ανάπτυξης [ Λ. Λαμπριανίδης, Γ.Γ. Ιδιωτικών Επενδύσεων «Οδικός χάρτης για τον αναπτυξιακό νόμο», Ναυτεμπορική, 26-1-2016 ]. Ρητά δηλώνεται ότι δεν υπάρχει άλλη προοπτική για να αντιστραφεί το κλίμα στη χώρα, πέρα από την πραγματοποίηση ιδιωτικών επενδύσεων. Προβλέπεται απροσχημάτιστα η χορήγηση φορολογικών απαλλαγών από την καταβολή φόρου εισοδήματος επί των πραγματοποιουμένων προ φόρων κερδών για το σύνολο των δραστηριοτήτων των επιχειρήσεων. Επίσης η επιδότηση του κόστους της όποιας δημιουργούμενης απασχόλησης ,με την κάλυψη από το Δημόσιο του μισθολογικού κόστους των νέων θέσεων εργασίας, που δημιουργούνται και συνδέονται με το κάθε φορά επενδυτικό σχέδιο. Μάλιστα ακόμη και το σχετικό επιχειρηματικό ρίσκο καλύπτεται με χρηματοδοτήσεις του επιχειρηματικού κινδύνου, μέσω ταμείου συμμετοχών, με παροχή ιδίων κεφαλαίων, δανείων ή εγγύησης κάλυψης ζημιών. Η φορολογική απαλλαγή μάλιστα μπορεί να φτάσει και στο 100% της επιχορήγησης, ομοίως και η επιδότηση του μισθολογικού κόστους κλπ. Δεν θα μπορούσε προφανώς να υπάρξει άλλη, τόσο «ταξικά μεροληπτική» πολιτική προς όφελος του επιχειρηματικού κεφαλαίου, με απαλλαγές και ενισχύσεις που γίνονται σε βάρος των λαϊκών τάξεων.

Στήριξη της δημόσιας επενδυτικής αναδιανεμητικής πολιτικής

Προφανέστατα και τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αναπτυξιακής οικονομικής πολιτικής θα είναι εξαιρετικά πενιχρά, όπως συνέβη και με τους προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους της τελευταίας τριακονταετίας, με εξαιρετικά ακριβό κόστος για τις όποιες δημιουργούμενες θέσεις εργασίας, προσωρινού ως επί το πλείστον χαρακτήρα, που βρίσκονται σε εντελώς χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την συνολική σημερινή ανεργία. Ο μόνος λόγος που προωθούνται αυτά τα μέτρα δεν είναι άλλος από την χορήγηση μέγιστων διευκολύνσεων προς τις ήδη κερδοφόρες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, προκειμένου να πραγματοποιήσουν μικρές επενδυτικές επεκτάσεις, μεταθέτοντας το βάρος χρηματοδότησης στον κρατικό προϋπολογισμό, και ταυτόχρονα αφαιρώντας του πόρους από την υπερμεγέθη φορολογική ασυλία.

Ποια είναι κατά συνέπεια τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από μια τέτοια κριτική ανάλυση του σχεδίου του νέου αναπτυξιακού νόμου της μνημονιακής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ;

Πρώτα από όλα ότι η οικονομική ανάταξη της χώρας από την καταστροφή της τελευταίας πενταετίας εναποτίθεται για μια καινούρια φορά στην προαίρεση του ιδιωτικού επιχειρηματικού κεφαλαίου. Αυτό τη στιγμή που οι μέχρι σήμερα εκκαθαρίσεις εκατοντάδων μεγάλων επιχειρήσεων, δεν είναι προϊόν των ενεργειών της εργατικής τάξης, αλλά των συμφερόντων της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Το ελληνικό επιχειρηματικό κεφάλαιο είναι αυτό, που με την κρίση αναπαραγωγής του, έχει δημιουργήσει τις στρατιές εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, έχει επιβάλλει πολιτικά (από κοινού με τα ευρωπαϊκά οικονομικά και νομισματικά κέντρα) τα αλλεπάλληλα μνημόνια, έχει επιφέρει την εξαθλίωση της λαϊκής πλειονότητας προκειμένου να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Και μετά από όλα αυτά, μια κυβέρνηση που ακυρώνει κάθε αριστερή ιστορική παρακαταθήκη, εναποθέτει εκ νέου τις τύχες οικονομικής ανάπτυξης της χώρας στην ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία. Δεν πρόκειται για πολιτικό μαζοχισμό, ανοησία ή αστοχία, αλλά για το ξεδίπλωμα του οικονομικού αναπτυξιακού σχεδίου μιας κυβερνητικής εξουσίας που εξυπηρετεί ευθέως και απροσχημάτιστα την αστική πολιτική.

Αν πραγματικά υπήρχε η πολιτική βούληση για την προώθηση της ανάταξης της ελληνικής οικονομίας μέσα από την κυβερνητική αναπτυξιακή πολιτική, τότε σ’ αυτή την περίπτωση, οι κάθε μορφής επιδοτήσεις και κίνητρα θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στις δημόσιες κοινωφελείς επιχειρήσεις, αντί να ιδιωτικοποιούνται (Περιφερειακά αεροδρόμια, ΟΛΠ, ΟΛΘ, Θριάσιο Πεδίο κλπ.). Μάλιστα αν στην δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο περιέρχονταν το σύνολο αυτών των εταιριών που έχουν αποκρατικοποιηθεί, τότε μια τέτοια επενδυτική πολιτική θα ήταν σε θέση να στηρίξει την κοινωνική παραγωγή ενός σημαντικού τμήματος της οικονομικής δραστηριότητας, με κοινωφελή κριτήρια και λαϊκό έλεγχο. Αντί γι’ αυτό συνεχίζεται και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ η μνημονιακή πολιτική που επιδιώκει την εκχώρηση των δημόσιων επιχειρήσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, με εισπρακτική καθαρά λογική για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημόσιου χρέους. Άλλωστε η κερδοφόρα δραστηριότητα των τριών και μόνον επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί στην προηγούμενη περίοδο, και που βρίσκονται στην κορυφή του τομέα των υπηρεσιών (ΟΤΕ, COSMOTE και ΟΠΑΠ), έχει οδηγήσει για την οικονομική χρήση 2014 σε συνολική κερδοφορία 1,347 δισεκατ. ευρώ, έσοδα που θα μπορούσαν, εφόσον ανήκαν στο δημόσιο, να χρηματοδοτήσουν και άλλες δημόσιες επενδυτικές δράσεις [ ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς 2015» ] . Το ότι δεν συμβαίνει αυτό, αλλά απεναντίας όλες οι ενισχύσεις και διευκολύνσεις παραχωρούνται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την «ταξική μεροληψία» του ΣΥΡΙΖΑ προς όφελος του επιχειρηματικού κόσμου, και σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Επιπρόσθετα, μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι δεν αναδεικνύονται επενδυτικά κύματα στην καπιταλιστική οικονομία, γιατί η λιτότητα και τα μνημόνια, έχουν συρρικνώσει τα μέγιστα την καταναλωτική ισχύ των εργατικών νοικοκυριών, πράγμα που ευθέως αντανακλάται στην σοβαρή πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, του εμπορίου και των υπηρεσιών. Άρα, οποιεσδήποτε φορολογικές απαλλαγές και οποιαδήποτε χρηματοδότηση των ήδη κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων, που προβλέπει ο αναπτυξιακός νόμος, δεν θα έχουν καμία ευεργετική επίδραση στην τόνωση και ανάπτυξη της παραγωγής της ιδιωτικής οικονομίας. Απεναντίας, μόνον η κατάργηση των τριών μνημονίων της περιόδου 2010 – 16, και έτσι η αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, δηλαδή μια ισχυρή αναδιανεμητική πολιτική προς όφελος των λαϊκών τάξεων, μπορούν να επιφέρουν αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και των συνταξιούχων, και έτσι να προκαλέσουν αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής και των εμπορικών δραστηριοτήτων. Το αποτέλεσμα θα είναι αναγκαστικά η ενίσχυση των επενδύσεων, από τις ίδιες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, προκειμένου να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην διεύρυνση της ζήτησης, και έτσι στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης.

πηγη: iskra.gr

04/Φεβ/2016 Γράφτηκε από

koinianakoin.jpg

Για μια ακόμα φορά οι εργαζόμενοι και ο λαός βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη επίθεση. Η «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που προωθείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «κουαρτέτο» των «θεσμών» των ΕΕ-ΔΝΤ, στο πλαίσιο των τριών μνημονίων και των αντίστοιχων δανειακών συμβάσεων, επιχειρεί να επιφέρει μια βαθύτερη και ποιοτική αντιδραστική τομή υπέρ του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης του, με μακροπρόθεσμες καταστροφικές επιπτώσεις για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την εργασία, το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, την υγεία και γενικότερα τη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματά τους, οι εργοδοτικές ενώσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, οι παρατάξεις τους στους εργασιακούς χώρους κ.ά., παρά τις επιμέρους διαφορές τους, συνασπίζονται στην κατεύθυνση της επιβολής της ουσίας αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες της, ουσιαστικά ευθυγραμμίζεται με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία με τον συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ αλλά και οι ηγεσίες των επιμελητηρίων, και των αγροτικών ομοσπονδιών, όλες οι δυνάμεις που στήριξαν έως τώρα την κυρίαρχη πολιτική και το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να οργανώσουν και να κλιμακώσουν ένα νικηφόρο αγώνα.

Είμαστε πεισμένοι ότι το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη να μπλοκάρει και να ανατρέψει την αντιασφαλιστική επίθεση, όπως το έχει καταφέρει και στο παρελθόν, και συνολικά την επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Με στήριξη των αγώνων που ξεσπούν και ξεπερνούν τον «εθιμοτυπικό» χαρακτήρα και τη γραφειοκρατία. Με άμεση πολύμορφη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ξεκινώντας από απεργίες με στόχο να μην τολμήσει η κυβέρνηση καν να καταθέσει το νομοσχέδιο. Με μια μεγάλη απεργία στις 4 Φλεβάρη που θα είναι η αρχή και όχι το τέλος των αγώνων. Με συνέχιση και κλιμάκωση με 48ωρη απεργία και απεργίες διαρκείας, ώστε ακόμα κι αν η κυβέρνηση φέρει το νομοσχέδιο ή το περάσει στη Βουλή, να αναγκαστεί να το αποσύρει υποχωρώντας στον πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Σε αυτή την βάση, ο πολιτικός συντονισμός των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς για την κοινή δράση στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των ΕΕ-ΔΝΤ, είναι απολύτως αναγκαία για τη νίκη των αγώνων, αλλά και εφικτή.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τους ενωτικούς, δυναμικούς και ανένδοτους αγώνων των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα: Τους αγώνες και τα μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς. Τις κινητοποιήσεις των ελαστικά εργαζόμενων με «μπλοκάκι», των εργαζόμενων ελευθεροεπαγγελματιών και των νέων επιστημόνων που δεν αγωνίζονται για να κρατήσουν την «γραβάτα τους», όπως λένε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αλλά για να ασκούν με αξιοπρέπεια το επάγγελμά τους και να ζουν από την δουλειά τους. Επιδιώκουμε να πάρουν χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού, με προεξάρχοντα τα αιτήματα που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας –απέναντι στην κυβερνητική προσπάθεια διάσπασης και κατακερματισμού– με πρωταγωνιστικό ρόλο των εργατικών και φτωχών λαϊκών στρωμάτων

Το πλαίσιο για τον πολιτικό συντονισμό κοινής δράσης διαμορφώνεται με τις παρακάτω πολιτικές κατευθύνσεις και διεκδικήσεις:

  1. Αποφασιστική πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής τομής που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή στην κατακρεούργηση των λαϊκών δικαιωμάτων.
  2. Καθολική, δημόσια, υποχρεωτική ασφάλιση και δημόσια, δωρεάν, υποχρεωτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους-ες, χωρίς εξαιρέσεις και προϋποθέσεις, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων, νεολαίας και λαού. Κατάργηση όλων των παλιών και νέων αντιασφαλιστικών και αντεργατικών νόμων, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που τους επιβάλλουν.
  3. Εξασφάλιση για όλους και όλες, με κατώτερη σύνταξη, που να αντιστοιχεί στις ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής μας για αξιοπρεπή ζωή, είναι ίση με τον κατώτερο μισθό. Κατάργηση των περικοπών που έχουν γίνει από το 2009 σε μισθούς και συντάξεις. Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού. Ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με μείωση των κερδών του κεφαλαίου.
  4. Αποφασιστική μείωση των ανώτατων ηλικιακών ορίων και των χρόνων συνταξιοδότησης. Υποστήριξη των διεκδικήσεων των ταξικών συνδικάτων για παραπέρα μείωση στα όρια γυναικών και εργαζομένων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.
  5. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε άνεργο και για όλες τις μορφές ελαστικής απασχόλησης, μαθητείας κ.λπ. Η ανεργία να μετράει ως χρόνος ασφάλισης.Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και με ασφάλιση. Κατάργηση της μαύρης εργασίας -με αυστηρές ποινές στους εργοδότες. Ενιαίες σχέσεις και αμοιβές στην ίδια εργασία, χωρίς καμιά διάκριση σε βάρος των νέων, των γυναικών και των μεταναστών.
  6. Δραστική μείωση του ημερήσιου χρόνου εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών με κατάργηση των μορφών ελαστικής εργασίας και μερικής απασχόλησης.
  7. Προστασία των ασφαλιστικών, επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων αγροτών -όχι στη λεηλασία που προωθείται.
  8. Αποφασιστική μείωση των εργατικών εισφορών μέχρι που το κόστος της ασφάλισης να βαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.
  9. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν οι τράπεζες, οι εργοδότες και το κράτος, τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με τα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αλλά και τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.Απόσυρση των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο». Να περάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία στα χέρια των εργαζομένων.
  10. Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα: άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Η πάλη για τα αιτήματα αυτά μπορεί να ανοίξει έναν άλλο δρόμο για τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρωενωσιακά σύμφωνα πανευρωπαϊκής λιτότητας και αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων». Για να απελευθερωθεί ο λαός από τους εκβιασμούς και τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

 Στη βάση της πλήρους αυτοτέλειας κάθε πολιτικής δύναμης, προτείνουμε τις εξής κοινές ενέργειες των δυνάμεών μας στο εργατικό και λαϊκό κίνημα:

  1. Συντονισμός στα συνδικάτα και τις μαζικές οργανώσεις, στις απεργίες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.
  2. Συμβολή στις διαδικασίες και αποφάσεις των συνελεύσεων των συνδικάτων για να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.
  3. Συμβολή στη δημιουργία συντονισμών «από κάτω» που θα προωθούν την αγωνιστική ενότητα της εργατική τάξης, κέντρων αγώνα και επιτροπών ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων, φτωχών αγροτών, εργαζόμενων επαγγελματιών και αυταπασχολούμενων κατά τόπους, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός ενιαίου κέντρου αγώνα ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση και σε διάκριση από τον κάθε είδους γραφειοκρατικό, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.
  4. Σεβασμός στην αυτοτέλεια των μαζικών οργάνων του ταξικού συνδικαλιστικού και μαζικού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

  • Τελευταια
  • Δημοφιλή