Σήμερα: 17/01/2019
Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019 08:48

Το τέλος του δρόμου για τον Τσίπρα

Γράφτηκε από

tsipras-4-1.jpg

Αλλιώς θα έπρεπε να πηγαίνουν τα πράγματα σύμφωνα με τους, επί χάρτου, σχεδιασμούς της ηγετικής ομάδας γύρω από τον Αλ. Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπαί­νο­ντας στον 4ο χρόνο μετά την πο­λι­τι­κή νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η κυ­βέρ­νη­ση είχε το χρόνο που έλεγε ότι χρεια­ζό­ταν για να «ρε­φά­ρει» τη ζημιά που προ­κά­λε­σε στην κοι­νω­νι­κή βάση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ η «κω­λο­τού­μπα» του 2015.

Όμως όποιος δεν πα­ρα­σύ­ρε­ται από τον επι­κοι­νω­νια­κό μη­χα­νι­σμό (του Ν. Παππά και των αξιό­τι­μων φίλων του) κα­τα­λα­βαί­νει ότι τα πράγ­μα­τα δεν ήρθαν έτσι.

Οι «επι­τυ­χί­ες» της κυ­βέρ­νη­σης στον κα­θο­ρι­στι­κό τομέα της οι­κο­νο­μί­ας είναι ένα «φάρ­μα­κο» που θα απο­δει­χθεί τόσο επι­κίν­δυ­νο για το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όσο πικρό ήταν για τον κόσμο που ψή­φι­σε τον Τσί­πρα το Σε­πτέμ­βρη του 2015.

Οι Financial Times χα­ρα­κτή­ρι­σαν την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης ως «ρεκόρ δη­μο­σιο­νο­μι­κής αυ­στη­ρό­τη­τας» που, όμως, μπο­ρεί να απο­δει­χθεί επι­κίν­δυ­νο για τις προ­ο­πτι­κές της οι­κο­νο­μί­ας: τα θη­ριώ­δη υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τα, υπο­γράμ­μι­σαν, προ­έ­κυ­ψαν ου­σια­στι­κά μέσα από τη συρ­ρί­κνω­ση των δη­μό­σιων επεν­δύ­σε­ων. Ακόμα και μου­τζα­χε­ντίν του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, όπως η Μι­ρά­ντα Ξαφά, δυ­σφο­ρούν πλέον μπρο­στά στο στράγ­γι­σμα κάθε πόρου προς πχ την εκ­παί­δευ­ση ή την πε­ρί­θαλ­ψη προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θούν τα υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τα που έχει συμ­φω­νή­σει ο Τσί­πρας με τους δα­νει­στές. Ποια είναι η προ­ο­πτι­κή αυτής της πο­λι­τι­κής; Μα μόνο η διαρ­κής επα­νά­λη­ψή της. Μέχρι πότε; Μέχρι τε­λι­κής πτώ­σης του υπο­ζυ­γί­ου που ση­κώ­νει το βάρος της λι­τό­τη­τας –δη­λα­δή των ερ­γα­ζό­με­νων και των συ­ντα­ξιού­χων.

Υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή, μέσα στα πλαί­σια του μνη­μο­νί­ου 3 που ο Αλ. Τσί­πρας χα­ρα­κτή­ρι­σε από τη ΔΕΘ ως «απα­ρα­βί­α­στο»; Μόνο ο χα­ρού­με­νος Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος μοιά­ζει να το πι­στεύ­ει. Ο χα­μο­γε­λα­στός υπ. Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας δή­λω­σε ότι χάρη στην ύπαρ­ξη του cash buffer (του «μα­ξι­λα­ριού» χρη­μα­το­δό­τη­σης του μνη­μο­νί­ου 3) εί­μα­στε στην ευ­χά­ρι­στη θέση να μπο­ρού­με να επι­λέ­ξου­με το πότε θα βγού­με στις αγο­ρές, πε­ρι­μέ­νο­ντας για ευ­νοϊ­κό­τε­ρες συν­θή­κες. Και αν αυτές, όπως όλοι πλέον προ­βλέ­πουν, αρ­γή­σουν να δια­μορ­φω­θούν; Και αν το cash buffer εξα­ντλη­θεί στις πλη­ρω­μές χρέ­ους νω­ρί­τε­ρα; Μα τότε, η τότε κυ­βέρ­νη­ση θα έχει να συ­νε­χί­σει την πο­λι­τι­κή Τσί­πρα επ’ άπει­ρο, προ­σθέ­το­ντας με­ρι­κές ακόμα δό­σεις «δη­μο­σιο­νο­μι­κής αυ­στη­ρό­τη­τας» στο ση­με­ρι­νό ρεκόρ του Τσί­πρα. Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει δρο­μο­λο­γή­σει μια πρω­το­φα­νώς σκλη­ρή λι­τό­τη­τα για μια πρω­το­φα­νώς με­γά­λη πε­ρί­ο­δο, ου­σια­στι­κά μέχρι το 2060!

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είναι δυ­να­τόν να κρυ­φτεί πίσω από τα φι­λο­δω­ρή­μα­τα των επι­δο­μά­των, που μοι­ρά­ζουν ένα ελά­χι­στο τμήμα των μα­τω­μέ­νων υπερ­πλε­ο­να­σμά­των προς τους πιο φτω­χούς από τους φτω­χούς. Αυτή η εξαι­ρε­τι­κά άδικη για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία απο­τυ­χη­μέ­νη οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή είναι η βάση του αδιε­ξό­δου του Αλ. Τσί­πρα και των φίλων του.

Και είναι πραγ­μα­τι­κή ει­ρω­νεία της ιστο­ρί­ας ότι η κυ­βέρ­νη­ση αυτά πα­ρα­παί­ει μέσα από την ανά­δει­ξη της αντί­φα­σης στον «ιδρυ­τι­κό» αρ­ρα­βώ­να Τσί­πρα-Κα­μέ­νου.

Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές δεν είναι ακόμα γνω­στό το απο­τέ­λε­σμα της ανα­με­νό­με­νης συ­νά­ντη­σης Τσί­πρα-Κα­μέ­νου με αντι­κεί­με­νο το αν επι­βιώ­νει η κυ­βέρ­νη­ση μετά την υπο­χρέ­ω­σή της να ψη­φί­σει στη Βουλή τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών.

Ο Αλ. Τσί­πρας πε­ρι­μέ­νει την επί­σκε­ψη Μέρ­κελ, προσ­δο­κώ­ντας ότι η κα­γκε­λά­ριος θα θυ­μί­σει στα άλλα κόμ­μα­τα και ιδιαί­τε­ρα στη ΝΔ την υπο­χρέ­ω­ση υπευ­θυ­νό­τη­τας απέ­να­ντι στην επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ στα δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ρι­μέ­νει από το… Πο­τά­μι μια δή­λω­ση ψήφου, ώστε να ελ­πί­ζει ότι η Συμ­φω­νία θα έχει την πλειο­ψη­φία των 151 στη Βουλή.

Το Γρα­φείο του πρω­θυ­πουρ­γού βλέ­πει δια­δο­χι­κά τους βου­λευ­τές των ΑΝΕΛ για να δια­σφα­λί­σει ότι μια ρήξη με τον Κα­μέ­νο δεν θα επι­φέ­ρει την πτώση της κυ­βέρ­νη­σης.

Ο Κα­μέ­νος πε­ρι­μέ­νει από τον Μη­τσο­τά­κη το αν η ΝΔ θα κα­τα­θέ­σει πρό­τα­ση μομ­φής για να ξέρει μέχρι πού μπο­ρεί να τρα­βή­ξει το σκοι­νί της, τάχα μου, «εντί­μου εξό­δου».

Ο Στ. Θε­ο­δω­ρά­κης πε­ρι­μέ­νει να ψη­φι­στεί η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών, αλλά να μη χρε­ω­θεί το Πο­τά­μι την επι­βί­ω­ση της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα.

Αυτό το πο­λι­τι­κά­ντι­κο γαϊ­τα­νά­κι πέρα από το ότι είναι προ­φα­νώς γε­λοίο, απο­δει­κνύ­ει την πραγ­μα­τι­κή αδυ­να­μία της κυ­βέρ­νη­σης. Που δια­τη­ρεί­ται εν ζωή μόνο γιατί υλο­ποιεί την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που έγρα­ψαν οι δα­νει­στές στο μνη­μό­νιο 3 και, ταυ­τό­χρο­να, ανα­λαμ­βά­νει «ερ­γο­λα­βί­ες» όπως η ξε­τσί­πω­τη υπο­στή­ρι­ξη της αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κής πο­λι­τι­κής στα Βαλ­κά­νια. Μόνο που κα­νείς δεν μα­κροη­μέ­ρευ­σε πο­λι­τι­κά ανα­λαμ­βά­νο­ντας να στη­ρί­ζει συ­στη­μα­τι­κά τις υπο­θέ­σεις των αντι­πά­λων του κό­σμου, στον οποίο, έστω στα λόγια, ανα­φέ­ρε­ται. Η ώρα του λο­γα­ρια­σμού πλη­σιά­ζει.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

ΠΗΓΗ: rproject.gr

  • Τελευταια
  • Δημοφιλή