Σήμερα: 19/08/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

e92dc519c3c1d0000e5795e41f4c6df5_S.jpg

του Θανάση Σκαμνάκη

Οι άδειες πόλεις και τα γεμάτα χωριά - μια φορά το χρόνο τέτοια δόξα, μετά ξανά στην ερήμωση - οι γεμάτες παραλίες (αν και λιγότερο γεμάτες από άλλες φορές) έχουν, σχεδόν κατά τα καθιερωμένα, ένα πύρινο φόντο που σιγά σιγά αφαιρεί όσα στρέμματα δάσους έμειναν έξω (;) από τα επενδυτικά σχέδια της “ανάπτυξης”, νυν και πρώην, υποκλέπτοντας σταδιακά στρέμματα ανάσας και κυβικά μέτρα ζωής. Αυτός είναι ο αίθριος Αύγουστος των ημερών μας, ο μήνας των καρπών, της θάλασσας, των πυρκαγιών, ο σύγχρονος άγιος προστάτης των διακοπών και ο πανηγυριώτης. Όλα μαζί. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπολείπεται του Ιουλίου, και ως μήνας και ως αυτοκράτορας, τον έκαναν κι αυτόν με 31 μέρες!

Φέτος είναι κι η πανσέληνος που έπεσε ανήμερα με τη μεγάλη του γιορτή, με τις χίλιες Παναγίες, τις αιγαιοπελαγίτικες, τις βουνίσιες, τις στεριανές και με τα πανηγύρια τους.

Δεν είναι η πίστη, ούτε η παράδοση ή το φολκλόρ που κάνει τη γιορτή της Παναγίας ενδιαφέρουσα. Είναι κυρίως η ανθρώπινη διάσταση του θεϊκού. Για την ακρίβεια, η επιστροφή του θεϊκού στην βασική του πηγή, την ανθρώπινη ανάγκη. Όταν ο Θεός έγινε μακρινός πολύ και απρόσιτος - ο Γιαχβέ κάποτε ήταν κοντά στους ανθρώπους, ή, έστω, κοντά στον περιούσιο λαό -  χρειάστηκε να φέρουν οι άνθρωποι τον υιό του για να αποκαταστήσουν μια κάποια εγγύτητα, αλλά εν συνεχεία, οι εκκλησίες οργάνωσαν την πίστη ως σύστημα και πήγαν πατέρα και υιό στο μακρινό πέραν του νου και πέραν του χρόνου, οπότε έμεινε παρηγοριά μιά Παναγία.

Αν και οι αρχαίες θρησκείες περιείχαν όλες γυναικείες θεότητες σε περίοπτη θέση και ρόλο, η σκληρή πατριαρχική πίστη των Ιουδαίων τις απάλειψε, προβάλλοντας έναν άνδρα ως τον μοναδικό θεό. Οπότε, αργότερα, η χριστιανική καινοτομία χρειάστηκε την Παναγία για να καλύπτει καθημερινές ανάγκες, να μεσολαβεί στις θεϊκές αρχές, “ίνα μεσιτεύσεις εις τον εκ σου τεχθέντα, ω Δέσποινα του κόσμου γενού μεσίτρια”, όπως λέει το σχετικό απολυτίκιο. Καθότι ως γυναίκα και μάνα μπορούσε να βρίσκεται κοντύτερα στον ανθρώπινο πόνο. Η Παναγιά λοιπόν είναι “ο δικός μας άνθρωπος-θεός”.  

Κι έτσι στην “ορθόδοξη” εκδοχή του χριστιανισμού, στην Ανατολή (όπως και στην παρόμοιου χαρακτήρα άλλη άκρη της γης, την Αμερική κάτω από τον Ριο Γκράντε - ενώ ο προτεσταντικός καπιταλιστικός ορθολογισμός υποβάθμισε μέχρι εξαφάνισης το ρόλο και την παρουσία της), πιο γήινη, πιο ανθρώπινη, η Παναγία έγινε το οικείο πρόσωπο του θείου. Και ενώ οι άγιοι έχουν καθορισμένες ειδικότητες ανεξαρτήτως τόπου, οι Παναγίες είναι πολλαπλών χρήσεων, ειδικοτήτων και ιδιοτήτων, για κάθε ανάγκη, ανάλογα με την προτεραιότητα του τόπου. 

Εξ ου και τα πάνω από 500 ονόματα που έχει η Παναγία σε όλη την ελληνική επικράτεια, ανάλογα με την παραγωγή της περιοχής, τα ιδιαίτερα αιτήματά της, τα τοπικά έθιμα κλπ. Από την Παναγιά την Πορτοκαλούσα και την Παναγιά την Αμπελακιώτισσα, στην Παναγιά τη Γοργόνα, την Προυσιώτισσα, τη Γεροκομίτισσα, τη Χιλιαρμενίτισσα, τη Πονολύτρια, την Πελαγιανή, την Παρηγορήτρια, την Οικονόμο, μέχρι την Παιδεύουσα και την Μητέρα του Θριάμβου, τη Μητέρα των Χαρισμάτων κ.ο.κ.

Δεν είναι τόσο το υλικά μεταφυσικό που βρίσκει ο Νίκος Καρούζος στην ποίηση και στην σκέψη του, όσο το καθαυτά υλικό, που βρίσκει ο Κοσμάς Πολίτης και ορά στις αγιογραφίες του Νικόλαου Κουτούζη και των άλλων στα νησιά πριν γίνουν τουριστικοί προορισμοί και στα εκκλησάκια τους πριν γίνουν γραφικότητες.

Οι αγιογραφίες του Κουτούζη, εκείνος ο πνευματοποιημένος ουρανός, ώ, εκείνο το χέρι που ανασηκώνει το πέπλο, - το πόδι (εννοούσε τη γάμπα) της αγίας…

Μα ο Κουτούζης! Αχ, εκείνο το πέπλο, η γάμπα (δηλαδή το πόδι) της αγίας! Μα και τα θαμπά  πρωτόγονα εικονίσματα των άγνωστων ζωγράφων στην Πάρο, στη Μύκονο, στη Νιό, μέσα στο σιγανό ψάλσιμο του εσπερινού. Δέσποινα ημών Θεοτόκος… Να, έτσι, βαστάς την καρδιά σου στα δυό χέρια ολόγυμνη…” (Κοσμάς Πολίτης, Η κυρία Ελεονώρα).   

Τα πανηγύρια της Παναγίας στο απόγειο του καλοκαιριού, σηματοδοτούσαν από πολύ παλιά την ολοκλήρωση του αγροτικού παραγωγικού κύκλου, όταν οι άνθρωποι και χρόνο έχουν και κάποια λεφτά να ξοδέψουν για να γιορτάσουν, εκδηλώσεις όχι μόνο θρησκευτικής πίστης αλλά και συνεύρεσης, εκτόνωσης, πολυσχιδούς επικοινωνίας.

Φυσικά στα χρόνια μας έχουν συντελεστεί πολύ μεγάλες αλλαγές, όχι μόνο στα δεδομένα του εργασιακού κύκλου, ούτε μόνο στην έκφραση της πίστης, αλλά και στη γενική συνείδηση, αισθητική, κοινωνική, οικογενειακή κ.λ.π.

Κι ωστόσο η ανάγκη της επικοινωνίας παραμένει, η αναζήτηση μιας ζωής έστω και σε απόσπασμα μερικών ημερών, η αναζήτηση του άλλου εαυτού που ξαναχάνεται μόλις περάσεις τα διόδια της επιστροφής, η ιδέα της κοινότητας.

Έστω κι έτσι παραμένουν ζωντανές φωλιές νερού που αναζητούν έναν τρόπο διοχέτευσης.

Τίποτα δεν κλείνει, έστω κι αν το συνοδεύει ένας λυγμός.

πηγη: kommon.gr

Ετικέτες

metanastes-prosfyges-10-12.jpg

Την κόλαση που έζησε και τον αργό θάνατο που υπέμειναν οι άλλοι συνεπιβάτες του περιέγραψε ένας πρόσφυγας από την Αιθιοπία, ο οποίος είναι ο μόνος που κατάφερε να επιβιώσει από όσους επέβαιναν στο μικρό σκάφος. Ο πρόσφυγας είχε ξεκινήσει μαζί με άλλους 14 ανθρώπους από την Λιβύη και διασώθηκε από τις αρχές της Μάλτας.

Ο 38χρονος Μοχάμεντ, όπως αφηγείται σε Μαλτέζικη εφημερίδα, ήταν μέλος μιας ένοπλης οργάνωσης στην Αιθιοπία. Πριν από 15 χρόνια διέφυγε στην Ερυθραία και κατόπιν στο Σουδάν. Μετά από προτροπές φίλων του, που έχουν εγκατασταθεί στη Γερμανία, πήγε πρόσφατα στη Λιβύη για να επιχειρήσει να φθάσει στην Ευρώπη μέσω της θαλάσσιας οδού.

Για 630 ευρώ (700 δολάρια) επιβιβάστηκε την 1η Αυγούστου σε μια μικρή λέμβο στη Ζαούια, 45 χλμ δυτικά της Τρίπολης. Μαζί του βρίσκονταν 5 Γκανέζοι, μεταξύ αυτών μια έγκυος γυναίκα, δύο άνδρες από την Αιθιοπία και 10 Σομαλοί.

Ο διακινητής «μας έδωσε ένα GPS και μας είπε "πηγαίνετε στη Μάλτα"». Πρώτα, εξαντλήθηκαν τα καύσιμα, κατόπιν τα τρόφιμα και το νερό, περιγράφει. «Αρχίσαμε να πίνουμε το νερό της θάλασσας. Στις πέντε ημέρες, δύο άνθρωποι είχαν πεθάνει. Κατόπιν, είχαμε δύο νεκρούς κάθε ημέρα», αναφέρει και συνεχίζει την περιγραφή του: «Είδαμε να περνάνε πολλά πλοία. Φωνάζαμε "βοήθεια, βοήθεια!". Τους κάναμε σήματα, όμως εκείνοι μας προσπερνούσαν χωρίς να σταματάνε. Πέρασε κι ένα ελικόπτερο από πάνω μας και έφυγε».

Με τη ζέστη που επικρατούσε, η οσμή από τα πτώματα έγινε αφόρητη. Ο Μοχάμεντ, μαζί με τον Ισμαήλ, έναν Σομαλό που γνώρισε στη Λιβύη, πέταξαν έναν - έναν τους νεκρούς στη θάλασσα, μέχρι που έμειναν μόνοι τους στη βάρκα.

Από αυτό το σημείο και μετά, ο 38χρονος πρόσφυγας δεν θυμάται το θάνατο του Ισμαήλ ούτε τη διάσωση του από το λιμενικό της Μάλτας. Ξύπνησε σε ένα νοσοκομείο, όπου τον είχαν μεταφέρει με ελικόπτερο.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP) - 902.gr

Ετικέτες

.jpg

Η αυξημένη χοληστερόλη είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες κινδύνου εμφάνισης της στεφανιαίας νόσου.

Τα υψηλά επίπεδα χοληστερόλης (HDL) αυξάνονται λόγω υπερκατανάλωσης τρανς λιπαρών, επεξεργασμένων υδατανθράκων, ραφιναρισμένης ζάχαρης, έλλειψης φρούτων και λαχανικών, καθιστικής ζωής και υπερβολικού βάρους.

Δείτε στο video που ακολουθεί 9 συμπτώματα υψηλής χοληστερόλης που δεν πρέπει να αγνοήσετε.

Πηγή: Bright Side - video: Natural Health Remedies

Ετικέτες

urban-780-x-487-620x420.jpg

του Δημήτρη Καλτσώνη

Δεν είμαι ειδικός, ούτε χρειάζεται κανείς να είναι για να αντιληφθεί ότι οι πυρκαγιές και η καταστροφή των δασών θέτουν επείγοντα προβλήματα στους λαούς, τόσο εδώ στην Ελλάδα όσο και παντού, σε όλο τον κόσμο. Τις βαριές συνέπειες τις νιώθουμε στην καθημερινότητά μας. Τις πληρώνει ο λαός. Χειροτεύει η ζωή μας, απειλείται η ύπαρξή μας.

Ειδικά η καταστροφή των δασών του Αμαζονίου ή της Σιβηρίας απειλούν την ύπαρξη της ανθρωπότητας, μαζί βέβαια με τις άλλες παραμέτρους της κλιματικής αλλαγής. Οι ολιγαρχίες καταστρέφουν τον πλανήτη, βγάζουν κέρδη από την καταστροφή, ακόμη και από την “πράσινη ανάπτυξη”, ρίχνουν τα βάρη στους λαούς. Είναι κοντόφθαλμες και επικίνδυνες.

Οι ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο τριπλασιασμός των δασών στον πλανήτη μέσω μιας πολιτικής αναδασώσεων, ξεκινώντας από τις μεγάλες χώρες ΗΠΑ, Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία, θα μπορούσε σε σημαντικό βαθμό (όχι πλήρως) να περιορίσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Πρέπει να κινητοποιηθούμε. Όχι μόνο όταν καίγεται η Πάρνηθα, ο Υμηττός, το Μάτι ή η Εύβοια. Είναι καιρός να μπει στις διεκδικήσεις των συνδικάτων, των συλλόγων, των επιστημονικών ενώσεων, των διάφορων επιτροπών και συλλογικοτήτων, των μαθητών, των φοιτητών, της νεολαίας η σχεδιασμένη προστασία, η αποκατάσταση και η ανάπτυξη των δασών καθώς και των ζωνών πρασίνου στις πόλεις. Έχει έρθει -προ πολλού στην πραγματικότητα- η ώρα για να δημιουργηθεί μαζικό κίνημα που θα εντάξει στα αιτήματά του τα παραπάνω.

Πρέπει να δικδικήσουμε από την κυβέρνηση, τις περιφέρειες και τους δήμους, και όχι περιστασιακά, τη διάθεση των αναγκαίων κονδυλίων για την προστασία, την αποκατάσταση και την επέκταση των δασών όπως και του πρασίνου στις πόλεις. Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος γιατί η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να δώσει τα αναγκαία κονδύλια. Προτιμά να πληρώνει τους δανειστές – τοκογλύφους, να χαρίζει το Ελληνικό στα μονοπώλια (ξένα και εγχώρια) και να παρέχει νέες φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο.

Ωστόσο, ο αγώνας πρέπει να γίνει. Οφείλουμε να ασκήσουμε τη μέγιστη πίεση σε κυβέρνηση, περιφερειακές και δημοτικές αρχές. Αν γίνει αυτό, μπορεί να υπάρξουν κάποιες μικρές κατακτήσεις, κάποια μικρή ανακούφιση. Για συνολική στροφή και ουσιαστική εκ βάθρων αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτείται γενικότερη, ριζική πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Αλλά δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να περιμένουμε μέχρι τότε. Το ζήτημα επείγει.

πηγη:  kordatos.org

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή