Σήμερα: 09/12/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

grexit.jpg

πηγη: ergatikosagwnas.gr 22/6/2015

Ετικέτες

fucks.jpg

Ολέθριες οι συνέπειες για τα λαϊκά συμφέροντα, η εγκατάλειψη του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Γράφει ο Στωικός

Το είδαμε και αυτό. Η ΝΔ και οι άλλες φιλομνημονιακές δυνάμεις (Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) να επιχειρούν να συστήσουν την ελληνική Βανδέα (το κέντρο των Γάλλων αντεπαναστατών το 1789) και να πραγματοποιούν συγκέντρωση με βασικό αίτημα την άνευ όρων συμφωνία με τους δανειστές.

Η συγκέντρωση βέβαια δεν ήταν τόσο πολύ μεγάλη και εντυπωσιακή όσο προσπάθησαν να την παρουσιάσουν τα καθεστωτικά κανάλια των εργολάβων και των εφοπλιστών και οι εντεταλμένοι (και λαδωμένοι όπως αποδείχθηκε από την πρόσφατη ιστορία με το ΔΝΤ) δημοσιογράφοι υπάλληλοι τους.

Απλώς, επιστράτευσαν τις τεχνικές του τηλεοπτικού φακού, ώστε μια συγκέντρωση 2.000 – 3.000 ατόμων να την εμφανίσουν κατά πολύ μεγαλύτερη.

Το θέμα δεν είναι κυρίως αυτό. Το ποιο ανησυχητικό είναι, ότι μετά από 5,5 χρόνια άγριας λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων και βίαιης υποχώρησης του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων, με βάση σχεδιασμό που εκπονήθηκε από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ και υλοποιήθηκε από τα κόμματα της αστικής τάξης και τις πολιτικές τους εφεδρείες, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα 80% των πολιτών της χώρας, να τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ. Για την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γίνεται καν λόγος.

Δεν είναι λίγο οξύμωρο και αντιφατικό οι ιμπεριαλιστές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με πρώτο και καλύτερο τον ηγεμονεύοντα γερμανικό ιμπεριαλισμό, να ληστεύουν απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα έναν ολόκληρο λαό και να προκαλούν ανείπωτες τραγωδίες και από την άλλη πλευρά ο ίδιος αυτός λαός να επιβραβεύει τους βασανιστές του και να δηλώνει (μέσω των δημοσκοπήσεων πάντα), ότι αν φύγουμε από την φωλιά των ληστών θα καταστραφούμε ως χώρα;

Το κοινωνικό αυτό φαινόμενο πρέπει να το ερμηνεύσουμε πολιτικά, αποφεύγοντας τις εύκολες και ευκαιριακές ερμηνείες, που αποδίδουν το πρόβλημα στον ίδιο το λαό.

Είναι προφανές ότι ο κόσμος είναι τρομοκρατημένος. Η μαύρη προπαγάνδα των κομμάτων της αστικής τάξης, με την επικουρία των διεθνών και των εγχώριων καθεστωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία εμφανίζει μια εικόνα απόλυτης καταστροφής στην περίπτωση που η Ελλάδα βγει από τη ζώνη του ευρώ, έχει κάνει τη δουλειά της. Η εικόνα χάους, διάλυσης και ερείπωσης – σε μια Ελλάδα εκτός ευρώ – έχει περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο.

Να πως περιγράφει την εικόνα βιβλικής καταστροφής, που θα προκληθεί, σε περίπτωση που δεν αποδεχτούμε τους νέους ληστρικούς και εκβιαστικούς όρους του δυτικού ιμπεριαλισμού, δεν υπογραφεί συμφωνία – με βάση τους όρους αυτούς – και η Ελλάδα βγει από τη ζώνη του ευρώ, η Τράπεζα της Ελλάδος στην πρόσφατη Εκθεση για τη Νομισματική πολιτική 2014 -15.

Στο σχετικό δελτίο Τύπου που συνοδεύει την Έκθεση, αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Αντίθετα, η αποτυχία στις διαπραγματεύσεις θα είναι η αρχή μιας επώδυνης πορείας που θα οδηγήσει αρχικά σε πτώχευση και τελικά στην έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ και – πιθανότατα – από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ελεγχόμενη κρίση χρέους, όπως αυτή που διαχειριζόμαστε σήμερα με τη βοήθεια των εταίρων, θα μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη κρίση, με μεγάλους κινδύνους για το τραπεζικό σύστημα και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Η έξοδος από το ευρώ θα προσθέσει στο ήδη βεβαρημένο περιβάλλον μια νέα οξύτατη συναλλαγματική κρίση που θα εκτινάξει τον πληθωρισμό.

Όλα αυτά σημαίνουν βαθιά ύφεση, δραματική μείωση των εισοδημάτων, πολλαπλασιασμό της ανεργίας και κατάρρευση όσων έχει πετύχει η ελληνική οικονομία στα χρόνια της ένταξης στην ΕΕ και κυρίως την περίοδο του ευρώ. Η Ελλάδα από ισότιμο μέλος στον πυρήνα των ευρωπαϊκών χωρών θα μετατραπεί σε μια φτωχή χώρα της Νότιας Ευρώπης».

Αυτή είναι η οργιαστική προπαγάνδα της αστικής τάξης, με προφανή επιδίωξη την κατατρομοκράτηση και την άνευ όρων υποταγή του ελληνικού λαού σε μια πολιτική η οποία είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η συνέχιση της θα οδηγήσει την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων στην απόλυτη εξαθλίωση και την απόλυτη ένδεια.

Τι όμως μπορούμε να δούμε πίσω από την μαύρη προπαγάνδα που έχει εξαπολύσει κατά κύματα η αστική τάξη και τα στηρίγματα της στο πολιτικό και μιντιακό σύστημα;

Όλος αυτός ο εσμός των αρπακτικών, που ζουν σε βάρος της κοινωνίας και έχουν δημιουργήσει τεράστιο προσωπικό πλούτο από την ιδιοποίηση της απλήρωτης εργασίας των μισθωτών και από την ληστεία των μικρομεσαίων στρωμάτων, είναι κυριολεκτικά σήμερα με την πλάτη στον τοίχο. Ο εξαρτημένος «ελληνικός» καπιταλισμός, δοκιμάζεται από μια πρωτόγνωρη οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, η οποία έχει υπονομεύσει όλες τις σταθερές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Επί 5,5 χρόνια, όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Αν και μετά το ξέσπασμα των μεγάλων λαϊκών αγώνων τη διετία 2010 – 2012, έχουν αποφύγει προς το παρόν τα χειρότερα, η προοπτική εμφάνισης πολιτικών ριζοσπαστικών δυνάμεων που θα είναι σε θέση να συσπειρώσουν την τεράστια πλειοψηφία του καταδυναστευόμενου λαού στη βάση ενός προγράμματος που θα αμφισβητεί το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης (Ευρωπαϊκή Ενωση – ΝΑΤΟ) και την κυρίαρχη θέση του μονοπωλιακού κεφαλαίου στις οικονομικές σχέσεις της χώρας, της προκαλεί πραγματικό τρόμο.

Η χειραγωγούμενη από το διεθνή ιμπεριαλισμό αστική τάξη, είναι συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί τα τελευταία χρόνια σε βάρος του λαού της χώρας. Από την άλλη μεριά, τα ιδεολογικά και πολιτικά της επιχειρήματα, για… μια ευημερούσα Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκής νωσης και της ΟΝΕ έχουν καταρρεύσει υπό το βάρος της αμείλικτης πραγματικότητας. Τα πολιτικά της στηρίγματα τρίζουν, οι μηχανισμοί «ομαλής» ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων στο σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δεν λειτουργούν αποτελεσματικά.

Τι άλλο της απομένει σε μια ηγεμονεύουσα τάξη που έχει βάψει τα χέρια της στο αίμα αθώων, έχει στερέψει από πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα και κάθε ημέρα που περνά διαπιστώνει την ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση, από το να καταφύγει στην πιο ωμή και άγρια καταστολή και να επιστρατεύσει την πιο ειδεχθή, την πιο μαύρη προπαγάνδα, τη διασπορά των σεναρίων τρόμου για τα δεινά και τον απόλυτο εφιάλτη που θα αντιμετωπίσουν οι καταπιεζόμενοι, αν τολμήσουν να αμφισβητήσουν το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στη προκειμένη περίπτωση, τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ;

Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε.

Η ενσωμάτωση του κομμουνιστικού κινήματος

Η αστική τάξη μπορεί να κατατρομοκρατεί το λαό και να δηλητηριάζει τις λαϊκές συνειδήσεις με τη φαιά προπαγάνδα, επειδή το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, έχει εγκαταλείψει την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις ΗΠΑ.

Η εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης από τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο, αυτό της εγκατάλειψης της προηγούμενης θέσης του κόμματος σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή της Ελλάδας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα (εξαρτημένη χώρα με μέσο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών της δυνάμεων) και την υιοθέτηση της θέσης για…ιμπεριαλιστική Ελλάδα που συμμετέχει στις χαμηλότερες βαθμίδες της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας. Θέση την οποία υποστήριζαν μέχρι τότε περιθωριακές τροτσκιστικές ομάδες.

Τις ολέθριες συνέπειες για το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα που είχε η υιοθέτηση των τυχοδιωκτικών αυτών απόψεων, που αποτελούν τις επίσημες πλέον θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ τις βλέπουμε σήμερα καθαρά.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο λαός της χώρας βρίσκεται αντιμέτωπος με για πιο άγρια επίθεση από τις δυνάμεις του δυτικού ιμπεριαλισμού και τα ντόπια τσιράκια του, επίθεση, η οποία έχει προκαλέσει ανείπωτες καταστροφές και μαζική εξαθλίωση, ο λαός αυτός βρίσκεται ιδεολογικά και πολιτικά ανοχύρωτος και απροστάτευτος, επειδή έχει υποσταλεί η σημαία της αντιιμπεριαλιστικής πάλης για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Αναγκαίος όρος για τη σοσιαλιστική προοπτική της ελληνικής κοινωνίας.

Και πως γίνεται αυτό πρακτικά. Σε θεωρητικό επίπεδο έχουν σταματήσει οι ιδεολογικές και πολιτικές επεξεργασίες για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που προκαλεί στην εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζόμενα μικρομεσαία στρώματα, η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζώνη του ευρώ. Από την άλλη, έχει αποσυρθεί από το μαζικό κίνημα το αίτημα της άμεσης, εδώ και τώρα, αποδέσμευσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όποιες θεωρητικές επεξεργασίες υπάρχουν για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίζονται σε παλαιότερες αναλύσεις που είχε κάνει το κόμμα και άλλοι ριζοσπάστες αριστεροί διανοητές. Επεξεργασίες, οι οποίες όμως υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, έχουν παλιώσει και δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα κα τα ερωτήματα που δημιουργούνται από τις σύγχρονες εξελίξεις.

Και να φανταστεί κανείς, ότι το κόμμα όρθωσε ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο κατά της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ και στη συνέχεια κατά των συνεπειών της ένταξης με σταθερή πάντα στόχευση την αποδέσμευση, όταν η τελευταία δεν είχε αποκαλύψει το αποκρουστικό της προσωπείο, ενώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων τις δεκαετίες του 70 και του 80 είχε σημειώσει άνοδο.

Παρά ταύτα, η συνεπής στάση του κόμματος στην αποκάλυψη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της ΕΟΚ – ΕΕ, το αντιπάλεμα οπορτουνιστικών απόψεων που μιλούσαν για «την Ευρώπη των λαών» και υποστήριζε το πάλαι ποτέ «ΚΚΕ εσ», η στηριγμένη στη μαρξιστική θεωρία ανάλυση, για τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει η ένταξη στην αγροτική οικονομία και τη βιομηχανία της χώρας, βρήκαν πλατιά απήχηση στα λαϊκά στρώματα, ενώ επηρέασαν και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Να θυμίσουμε μόνο ότι το σύνθημα «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων» το είχε υιοθετήσει αρχικά και το ΠΑΣΟΚ, άσχετα αν στη συνέχεια, ως κυβέρνηση, το εγκατέλειψε.

Το πολιτικό συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι ο ελληνικός λαός, ήταν υποψιασμένος για το τι θα αντιμετωπίσει από τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΟΚ, καθώς τα αντί - κοινοτικά αισθήματα βρήκαν απήχηση στην πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων.

Και αυτό χάρη στις συνεπείς πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις του κόμματος, οι οποίες, ακριβώς επειδή απηχούσαν τα λαϊκά συμφέροντα, βρήκαν μεγάλη αποδοχή στο μαζικό κίνημα της χώρας.

Και όταν την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των βάρβαρων πολιτικών που εφαρμόστηκαν για τη διάσωση του «ελληνικού» καπιταλισμού, έφτασε επιτέλους η ώρα, το ΚΚΕ να δρέψει τους καρπούς της συνεπούς, πολυετούς αντιμονοπωλιακής – αντιιμπεριαλιστικής πάλης που επί δεκαετίες διεξήγαγε, τη στιγμή που επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι θέσεις του για τις ολέθριες συνέπειες που είχε για τον ελληνικό λαό η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ – ΕΕ – ΟΝΕ, η ηγεσία του κόμματος επέλεξε να εγκαταλείψει την μάχη κατά της αποδέσμευσης.

Και μη μας πουν ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τη θέση για αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ, επειδή έχουν συνδέσει το αίτημα αυτό με τη διαγραφή του χρέους και τη κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων (σοσιαλιστική εξουσία);

Εδώ η ηγεσία του κόμματος βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με την μαρξιστική θεωρία και την πλούσια επαναστατική εμπειρία του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με τον μαρξισμό, για να είσαι σε θέση – ως κίνημα – να επιλύσεις την βασική αντίθεση που διέπει κάθε καπιταλιστική κοινωνία, την αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, πρέπει πρώτα να επιλύσεις τις αντιθέσεις οι οποίες έχουν ήδη ωριμάσει στη λαϊκή συνείδηση. Και η αντίθεση ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ενωση – λαός, ειδικά μετά την ανείπωτη τραγωδία που ζήσαμε τα τελευταία 5,5 χρόνια, είναι σήμερα ώριμη για επίλυση προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Είναι ώριμες πλέον οι συνθήκες για να σηκώσουμε τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία, έφτασε η ώρα να διεκδικήσουμε την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.

Όποιος αμφισβητεί την ανάγκη επίλυσης των επιμέρους αντιθέσεων που, στα πλαίσια του καπιταλισμού, ωριμάζουν πολύ ποιο γρήγορα από τον χρόνο που απαιτείται για την ωρίμανση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας, δεν προσφέρει απλώς κακές υπηρεσίες στο κίνημα, αλλά – όπως η περίπτωση της χώρας μας – οδηγεί το κίνημα σε παραίτηση και υποταγή.

Με αυτά που διακηρύσσει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ, σοσιαλισμό δεν πρόκειται να δούμε στην Ελλάδα, καθώς το στρατηγικό αυτό στόχο δεν τον προσεγγίζουν με όρους κινήματος, αλλά ως ανθρώπινη επιθυμία. Όλα τα προβλήματα θα λυθούν στο σοσιαλισμό…Έχουμε δηλαδή διολίσθηση και υπόκλιση στον ιδεαλισμό και άρνηση των αρχών της ταξικής πάλης. Γιατί η θέση συσπειρώνουμε δυνάμεις, ώστε, κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον, δημιουργηθούν οι συνθήκες για το επαναστατικό άλμα, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ζωή και τις αντιθέσεις που διέπουν τις σημερινές καπιταλιστικές κοινωνίες.

Όταν κάποιος μεταθέτει στο μέλλον την επίλυση ώριμων αιτημάτων που το λαϊκό κίνημα μπορεί να διεκδικήσει σήμερα και τα παραπέμπει όλα στη τελική λύση, υπεκφεύγει από την πραγματικότητα, εγκαταλείπει την μάχη για την προάσπιση των άμεσων και μεσοπρόθεσμών διεκδικήσεων της εργατικής τάξης, ευνουχίζει το κίνημα και αντικειμενικά προσφέρει υπηρεσίες στους αντιπάλους του, στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα.

Αυτό ακριβώς κάνει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ.

Και κάτι τελευταίο. Αναφέραμε προηγουμένως, ότι έχει σταματήσει η επιστημονική έρευνα, από την σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων, για το θεμελιώδες θέμα των σχέσεων της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις συνέπειες της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ κλπ. Αυτά τα θέματα θεωρούνται ταμπού από τους θεωρητικούς της αστικής τάξης, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι μια σε βάθος έρευνα πάνω στα φλέγοντα αυτά θέματα, θα καταδείξει αυτό που οι ίδιοι, από ταξική ιδιοτέλεια, θέλουν να αποκρύψουν. Ότι η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ – ΟΝΕ είχε μεγάλες και αρνητικές συνέπειες για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ – ΕΕ και 12 χρόνια από τη συμμετοχή της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Επιστημονικές εργασίες με αντικείμενο τις συνέπειες που έχει για την εργατική τάξη η ένταξης της χώρας στην ΕΕ – ΟΝΕ, τον καταμερισμό εργασίας στην ΕΕ και τη θέση της Ελλάδας, ή τα αποτελέσματα της συμμετοχής της χώρας στη ζώνη του ευρώ, σε συνάρτηση με τη διεθνή καπιταλιστική κρίση και τις μορφές που η κρίση αυτή εκδηλώθηκε στην Ελλάδα, θα προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στο εργατικό κίνημα, καθώς θα το οπλίσουν με τα αναγκαία επιχειρήματα στην πάλη για την αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για κάθε ριζοσπάστη, κομμουνιστή διανοούμενο, που με τις όποιες δυνάμεις διαθέτει, επιθυμεί να πάρει μέρος στο πλευρό των λαϊκών συμφερόντων, στον ακήρυχτο πόλεμο που διεξάγει ο δυτικός ιμπεριαλισμός με τους ντόπιους υποτακτικούς του, σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων του λαού της χώρας.

πηγη:ergatikosagwnas.gr 22/6/2015

Ετικέτες

eleftheratos_photo.jpg

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*

Το… μεθυσμένο ΔΝΤ και μια συγκέντρωση ανήμερα της επετείου του Βατερλό

Είναι τραγικό το ΔΝΤ, όπως και η Παγκόσμια Τράπεζα, να επιβάλ­λει δραστική περικοπή των συ­ντάξεων και δουλειά ως τα βαθιά γεράματα, όταν τα στελέχη του συνταξιοδοτούνται στα 51 τους χρόνια, με μη­νιαίες απολαβές 100.000 δολαρίων!

Εάν το παραπάνω είχε ειπωθεί η γραφτεί στην Ελλάδα, οι εγχώριοι «νεοφιλελέδες» θα έκλιναν σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «λαϊκι­σμός», 20 ώρες το 24ωρο. Μόνο που η πα­τρότητα του προαναφερθέντος σχολίου ανή­κει στον Ντιν Μπέκερ, δι­ευθυντή του αμερικανικού Ερευνητικού Κέντρου Οι­κονομίας και Πολιτικής και συγγραφέα του διάση­μου βιβλίου «Άνοδος και Πτώση της Οικονομίας της Φούσκας».

Αυτά τα ανέφερε ο Μπέ­κερ πριν από πέντε χρόνια περίπου. Ήταν φυσιολογι­κό – αν όχι αναπόφευκτο- να τα θυμηθούμε τούτες τις ημέρες, καθώς το θέμα των συντάξεων στην Ελλά­δα κατέστη και πάλι «φλέ­γον». Δεν έχει καμία ση­μασία εάν τους σχετικούς ισχυρισμούς του ΔΝΤ τους κονιορτοποιούν ακόμη και οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ που συντάχθηκαν προ μνημο­νίων (γνωστό τι ακολούθη­σε στο ελληνικό ασφαλιστι­κό σύστημα). Διότι, τελικά, αυτή είναι η «δουλειά» του ΔΝΤ: Να «παράγει δίκαιο», να παράγει μια δική του, ξεχωριστή πραγματικότητα, να πα­ράγει δικούς του, καταρτισμένους «δημοσι­ογράφους». Να παράγει, βρε αδελφέ, συνε­χώς και γενικώς…

Συνέχιζε, τότε, ο Μπέκερ: «Πενήντα χρόνια του ΔΝΤ πείθουν πως θα ήταν προτιμότερο να συμβουλεύονται οι κυβερνήσεις τους… με­θυσμένους στο δρόμο. Αυτοί είναι τουλάχι­στον έντιμοι».

«Μεθυσμένοι»; Χμ …Ενδιαφέρουσα ημερο­λογιακή σύμπτωση: Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Τζέρι Ράις αμόλησε την ασύλληπτη αρλού­μπα, ότι οι Έλληνες συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο έξι χρόνια νωρίτερα από τους Γερ­μανούς, προσφάτως, ανήμερα των γενεθλίων της «Άμστελ» (11 Ιουνίου)…

«Μισός αιώνας αποτυχημένων συνταγών λιτότητας του ΔΝΤ σε δεκάδες χώρες του Τρί­του Κόσμου θα έπρεπε να έχει διδάξει την Ευ­ρώπη πόσο ολέθρια είναι η αντίληψη ότι η λι­τότητα οδηγεί στην ευημερία» τόνιζε, την ίδια περίπου εποχή, ο Μάικλ Χάτσον, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, παλιότερα οι­κονομολόγος της Wall Street.

Δεν παρασύρονται από λανθασμένες εκτι­μήσεις οι χώρες που ακολουθούν τις συνταγές του ΔΝΤ, έγραφε – με αρκετή διεισδυτικότητα- το αμερικανικό περιοδικό Counter Punch. Και πρόσθετε: «Είναι πολιτική επιλογή, με στό­χο την εξασθένιση του κρατικού τομέα, προς όφελος του ιδιωτικού και των κερδοσκόπων που ελπίζουν να αρπάξουν φθηνά τη δημό­σια περιουσία».

Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά με αφορμή την επιβεβαίωση – άλλη μια φορά- της φύσης του ΔΝΤ: Βλέπει μισθούς και συντάξεις και μοιάζει με λευκό καρχαρία που συναντά φώ­κια. Ας θυμηθούμε κάτι ακόμη: Πως τίποτε απ’ όσα συνέβησαν τα τελευταία πέντε χρό­νια στην ελληνική κοινωνία και οικονομία δεν ήταν εκτροπή από τα προδιαγεγραμμένα.

Δεν επωμίζονται λοιπόν την ευθύνη οι… απατηλοί «πολλαπλασιαστές», ασχέτως εάν το μέγεθος του ολέθρου και της βαρβα­ρότητας καθιστούν, ενίοτε, αναγκαία την επί­κληση κάποιου «σφάλματος». Συμβαίνουν στους οικονομικούς και κοινωνικούς πολέ­μους, όπως περίπου και στους «κανονικούς»: Όταν καταρρέουν -ομού- ΑΕΠ, ζήτηση, εργα­σία, παραγωγή, κοινωνικές δομές, τότε το «ε, καλά, κάναμε ένα λάθος» αποδεικνύεται τό­σο αναγκαίο για το ΔΝΤ, όσο και για την κυ­βέρνηση του Ισραήλ, αφ’ ης στιγμής δεν κρύ­βονται πτώματα παιδιών που «γαζώθηκαν» στην παραλία της Γάζας. Εκτός εάν πιστεύ­ει κανείς ότι ο Μπέκερ και ο Χάτσον το 2010 ήταν …μέντιουμ και μάντευαν ότι οι «πολλα­πλασιαστές» θα ξέφευγαν…

Να όμως που το ΔΝΤ, ο (κατά Χά­τσον) καταστροφέας των οικονομιών και κοι­νωνιών του Τρίτου Κόσμου, είναι απαραίτη­τος στην …εκλαμπρότατη «άσπονδη φίλη του», την Ευρώπη…

Ναι, είναι απαραίτητο το ΔΝΤ, για να μην φαίνεται ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας ένα δικό τους πόλεμο, εναντίον της Αθήνας. Είναι, διότι έτσι η πολυθρύλητη διαπραγμάτευση καταλή­γει σε ένα «μπετόν αρμέ»: Πάνω στο πρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης, ο συρφετός των τοκογλύφων «κολλάει» ένα άθροισμα από τις χειρότερες, ανατριχιαστικότερες αξιώσεις των «συνιστωσών» του. Κατόπιν άρχεται η βυζα­ντινολογία για το ποιος ήθελε το «άλφα» ή το «βήτα» στοιχείο τούτου του …«best of».

Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι απαραίτητο το ΔΝΤ για να μπορεί ο (κάθε) Μπάμπης Πα­παδημητρίου να φωνάζει «ευτυχώς!» που κά­ποιος από το πεφωτισμένο μπλοκ των δανει­στών δεν κάνει ρούπι πίσω στα εργασιακά, προτού το σώμα ή το πνεύμα του βρεθεί σε κάποια συγκέντρωση μνημονιακών – ευρω­παϊστών.

Τέλος πάντων, αν ο Ράις επέλεξε την ημέ­ρα των γενεθλίων της «Άμστελ» για να επιβε­βαιώσει τη ρήση του Μπέκερ περί ΔΝΤ και μέθης, οι μνημονιακοί – ευρωπαϊστές διάλε­ξαν την επέτειο του Βατερλό (18 Ιουνίου) για να κατηφορίσουν πάλι προς το Σύνταγμα. Αυ­τή τη φορά, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν ισάριθμοι των γκρουπ των Γιαπωνέζων του­ριστών. Εν προκειμένω, λοιπόν, δεν βίωσαν κάποιο Βατερλό. Μόνο που ένα σλόγκαν τους ηχεί κάπως …τρελό. Αν, φυσικά, ληφθεί υπό­ψη ποιοι το σκαρφίστηκαν.

Έγραψαν οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο: «Στόχος μας είναι να διατρανώσουμε την προσήλωσή μας στην ευρω­παϊκή πορεία της χώρας και την προστασία των κατακτή­σεων δύο γενεών».

Τι λέτε, ωρέ «νεοφιλε­λέδες»;; Εσείς θέλετε «προ­στασία κεκτημένων»; Από πότε πάψατε να μισείτε αυ­τόν τον όρο; ΟΚ, καταλάβα­με, αναφέρεστε μόνο στα κε­κτημένα των δυο τελευταί­ων γενεών… Τα κάπως πα­λιότερα, όπως πχ να λαμβά­νεις μισθό και όχι χαρτζιλί­κι και στο τέλος του εργάσι­μου βίου σου να σου χορη­γείται σύνταξη κι όχι επίδο­μα κηδείας, ή το να δουλεύ­εις όπως ορίζουν τα ωρα­ριά σου κι όχι όσο κάθε φο­ρά αποφασίζουν τα αφεντι­κά σου, όλα τούτα έχουν πα­ραγραφεί.

Πείτε μου και μένα, τί έχουν και στο Σύ­νταγμα τραβάνε τα καημένα; Του Μπάμπη και του Άδωνι φυλάν τα κεκτημένα… Ας μας επι­τραπεί, πάντως, να εκφράσουμε διαφωνία με το χαρακτηρισμό της συγκέντρωσης ως «δι­αδήλωσης κατσαρόλας». Δεν ήταν κυρίως αυτό. Η συγκέντρωση των «νεοφιλελέδων» ήταν κατά βάση η «διαδήλωση των Ρόλεξ» και δευτερευόντως το …άλλο. Μόνο που το δευτε­ρεύον αφορά τους ποσοτικούς υπολογισμούς, όχι την αποτίμηση της απειλής: Εάν αυτή η κοινωνία υποστεί και τρίτο μνημόνιο, τότε οι ενδεχόμενες «αντι- αριστερές» κινητοποιή­σεις του μέλλοντος δεν θα χρωματίζονται τό­σο από τους ενσυνείδητους «ταγμένους» της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, αλλά από τον θυμό όσων δεν θα αντέχουν άλλον ΕΝΦΙΑ, άλλες περικοπές, άλλη ανεργία.

Και τότε; Τότε, πόση διεισδυτικότητα θα έχουν άραγε οι αμήχανες ενστάσεις της κυ­βερνώσας Αριστεράς πως «αυτά ήταν τα απο­τελέσματα των μνημονιακών πολιτικών που προηγήθηκαν» και τις οποίες δεν κατόρθω­σε η ίδια να ανακόψει, συν τοις άλλοις επει­δή οι «κατσαρολάδηκες» κατέβαιναν παρέα με τα εγχώρια πεκινουά των δανειστών; Πό­ση διεισδυτικότητα θα έχει άραγε και η προ­σπάθεια της «εκτός των τειχών» Αριστεράς να δείξει και να πείσει ότι η γραμμή που απέτυχε ήταν η πολιτική του συμβιβασμού;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Κι αν δεν τον μετρήσουν καίρια ραντεβού για δράση σήμε­ρα, θα τον μετρούν τα «Ρόλεξ» των χαρούμε­νων «νεοφιλελέδων» αύριο. Υπό μία έννοια, με τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα έβαλαν το χρονόμετρο να «γράφει»…

*Πηγή: prin.gr

Κυριακή  21  Ιουνίου  2015

Ετικέτες

bogiopoulos.jpg

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  

 

Χέριααπλωμένα για μια σακούλα τρόφιμα. Αλλά μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας. Σημασία έχει να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

 

Ουρές εκατοντάδων μέτρων για ένα κομμάτι φαγητό. Και τι πειράζει αφού «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

 

 Συνωστισμόςχιλιάδων ανθρώπων, διαπληκτισμοί, πλιάτσικο για ένα δωρεάν «γεύμα», άνθρωποι να ψάχνουν φαγητό σε κάδους σκουπιδιών. Το παν, όμως, είναι να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

 

 

Μακάρι αυτή να ήταν μια πλαστή εικόνα για την Ελλάδα. Μακάρι να ήταν προϊόν της «μονταζιέρας» κάποιου «αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού».

Δυστυχώς είναι η πραγματική Ελλάδα των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν μια κάπως διαφορετική άποψη για το «ευρωπαικό ιδεώδες» από αυτή που λανσάρει το «Ποτάμι» του Θεοδωράκη.

 

Αυτή είναιη Ελλάδα στην οποία φυσικά και δεν μένουν ούτε οι εγχώριοι ούτε ξένοι δυνάστες της. Και την κατάντησαν έτσι τα ταξικά συμφέροντα που βαφτίζονται «εθνικά ιδεώδη» από τους φορείς του πιο ειδεχθούς «ποπουλισμού»: Του καθεστωτικού.

Αυτήη Ελλάδα, που σχηματίζονται ουρές χιλιομέτρων για μια σακούλα ντομάτες, είναι η Ελλάδα της κλεμμένης αξιοπρέπειας των συσσιτίων και των αστέγων. Η μαραμένη Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Η Ελλάδα των μαγκαλιών. Η Ελλάδα των χιλιάδων νέων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα της οθωμανικού τύπου φορολεηλασίας. Η Ελλάδα των 700.000 παιδιών που υποσιτίζονται.

Αυτή είναι η Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη». Και εδώ δεν υπάρχει καμιά «δημιουργική ασάφεια»…

 

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», εκείνοι που μας απειλούν ότι θα γίνουμε… Ζάμπια, είναι οι ίδιοι που έχουν φροντίσει να επικρατούν κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες Σομαλίας. Τουτέστιν:

  • Εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

  • Ένα εκατομμύριο αφανείς ανέργους που ενώ εργάζονται παραμένουν απλήρωτοι έως και 12 μήνες.

  • Διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες κατά 7,5 φορές. Γεγονός που φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη δεκάδα των χωρών με τις μεγαλύτερες ανισότητες παγκοσμίως, να κονταροχτυπιέται για την «πρωτιά» με τη Χιλή, το Μεξικό και την Τουρκία!

  • Χιλιάδες εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα που αντί για μισθό αμείβονται με… κουπόνια αγοράς προϊόντων από σούπερ μάρκετ.

Αυτή είναι η Ελλάδα για την οποία οι «σωτήρες» της, με σημαιοφόρο τον συνήθη… διαδηλωτή Άδωνη Γεωργιάδη, διαλαλούν: «Μένουμε Ευρώπη».

 

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», αυτοί που εξαπατούν τους ψηφοφόρους και τους υπερασπιστές τους βαφτίζοντας «δικά μας» τα δικά τους ρόλεξ και τα δικά τους Καγέν, είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλλει μισθούς Βουλγαρίας.

  • Επτά περίπου στους 10 εργαζόμενους αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.

  • Τέσσερεις στους 10 εργαζόμενους (ποσοστό 40%) αμείβονται με κάτω από 630 ευρώ καθαρά το μήνα.

  • Το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα κάτω ή στα όρια του κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά).

  • Το 25% του εργατικού δυναμικού αμείβεται με μισθό χαμηλότερο από εκείνον του ανειδίκευτου εργάτη.

  • Το 51% των νέων εργασιακών συμβάσεων που υπογράφονται στον ιδιωτικό τομέα είναι υπό το καθεστώς της μερικής απασχόλησης, τουτέστιν μισθός κάτω των 500 ευρώ το μήνα.

  • Χιλιάδες νέοι έως 25 ετών εργάζονται ακόμα και για 180 ευρώ το μήνα σε 4ωρη απασχόληση ήτοι… για 2,25 ευρώ την ημέρα.

 

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη» η πλειοψηφία του λαού έχει περιέλθει σε κατάσταση χειρότερη και απ' αυτή της χρεοκοπίας. Ένα και μόνο στοιχείο αρκεί: Τα ληξιπρόθεσμα χρέη σε Τράπεζες, Δημόσιο και Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν εκτιναχθεί πάνω από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας!

 

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν. Αλλά λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει. Το «Μένουμε Ευρώπη», είτε με τη μορφή του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» είτε με τη μορφή της «διαπραγμάτευσης» που παρατείνει τα παλιά Μνημόνια και οδηγεί σε «47 σελίδες» νέα Μνημόνια, αφορά σε μια «Ευρώπη» που τη λένε «Ευρωπαϊκή Ένωση», εξουσιάζεται από τους Σόιμπλε και έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Βουλγαρία (στους μισθούς), την έχει μετατρέψει σε Σομαλία(στα κοινωνικά δικαιώματα) και την έχει ξαναγυρίσει να μοιάζει με «οθωμανικό βιλαέτι» (στους φόρους).

 

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν.  Αλλά ας μην κλείνουμε και τα μάτια. Σε αυτή την Ελλάδα, αυτής της «Ευρώπης», οι συγκλονιστικές εικόνες που προηγήθηκαν αποτυπώνουν αυτό ακριβώς που ζουν τεράστια στρώματα του πληθυσμού.

Είναι εικόνες που επαναλήφθηκαν δεκάδες φορές αυτά τα χρόνια στην Νέα Σμύρνη. Στο Περιστέρι. Στον Κολωνό. Στη Δραπετσώνα. Στη Νίκαια. Στο Μενίδι. Στην Ελευσίνα. Στη Θεσσαλονίκη.

Εικόνες που ανάμεσα στα άλλα αποκαλύπτουν και τούτο: Την απέχθεια που τρέφουν προς τον λαό όλοι εκείνοι οι χορτάτοι του «εστέτ ανθρωπισμού»,  οι «κομιλφό» της τάχα μου ευγένειας, που όταν τους δείχνεις αυτές τις εικόνες, όταν μιλάς γι’ αυτές τις εικόνες, εκείνοι σπεύδουν να σε καταγγείλουν για… «λαϊκισμό» (!), χρησιμοποιούν ακόμα και την γελοιότητά τους σαν πανοπλία, αρχίζουν από τα χαρακώματα της Βορείου Μυκόνου διάφορα εμβριθή περί… Βορείου Κορέας και απαντούν: «Μένουμε Ευρώπη»...      

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή